ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ทันทีที่หานอวิ๋นซีเดินเข้าไปท่าทีของฮ่องเต้เทียนฮุยก็แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “อวิ๋นซี มานี่สิ รีบจับชีพจรเทียนโม่พวกหมอหลวงต่างพูดว่าเป็นปกติแล้ว เจ้าเองก็มาดูสักหน่อยเถอะ”

        พระเจ้ารู้ดีว่าการฟื้นขึ้นมาของไท่จื่อทำให้ฮ่องเต้เทียนฮุยมีความสุข!

        จาก “หานอวิ๋นซี”ไป “ฉินหวังเฟย” จนไปถึง “อวิ๋นซี” หานอวิ๋นซีที่ได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกสบายใจ นางรู้ว่าความพยายามของตนเองไม่ไร้ประโยชน์ไม่ว่าก้นบึ้งหัวใจของฮ่องเต้เทียนฮุยจะมองนางอย่างไร อย่างน้อยก็ให้ความเคารพนางอย่างที่สมควรได้รับและยอมรับตัวตนของนาง

        เมื่อนางเดินเข้าไปไท่เฮาและฮองเฮาก็รีบถอยออกมาด้วยท่าทีอ่อนโยน แม้แต่หลงเทียนโม่ที่เคยดูถูกนางมาก่อนก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ“เสด็จอาหญิง ลำบากท่านแล้ว!”

        หานอวิ๋นซียิ้มและนั่งลงเพื่อจับชีพจรอย่างจริงจังตอนนี้ทั้งห้องเงียบลง เงียบจนแม้แต่เสียงของเข็มที่หล่นลงพื้นก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

        ถึงแม้จะไม่มีปัญหาอะไรแล้วแต่เมื่อหานอวิ๋นซีทำด้วยตัวเอง ทุกคนก็ยังประหม่า ส่วนกู้เป่ยเยวี่ยที่เห็นท่าทางแสร้งทำเป็นจริงจังของหานอวิ๋นซีรอยยิ้มอันอบอุ่นที่มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

        ผู้หญิงคนนี้แม้จะแสร้งทำเป็นจริงจัง แต่ก็ยังดูดีจริงๆ

        หลังจากแสร้งทำเป็นจริงจังหานอวิ๋นซีก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นอะไรแล้วเพคะ ใช้เวลาพักฟื้นอีกสักสองสามวันและเปลี่ยนยาให้ตรงเวลาหลังจากแผลหายดีก็สามารถลุกขึ้นได้แล้ว กินแค่ยาเซิงเสวี่ยตาน ไม่จำเป็นต้องทานอะไรเพิ่มเพียงเท่านี้ก็จะหายดีแล้วเพคะ”

        ฮ่องเต้เทียนฮุยพยักหน้า“หมอหลวงกู้ ข้าฝากเจ้าดูแลด้วยล่ะ”

        “พ่ะย่ะค่ะ!”กู้เป่ยเยวี่ยขานรับ

        หานอวิ๋นซีลุกขึ้นและแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุดนางก็จัดการเรื่องที่ยุ่งยากนี้ได้เสร็จสมบูรณ์ และสิ่งตึงเครียดที่อยู่ในสมองมาหลายวันก็ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

        แม้ว่าก่อนหน้านั้นในตอนที่ขอความเมตตาเพื่อสามตระกูลหาน หานอวิ๋นซีพูดไปแล้วว่าไม่ได้ต้องการความดีความชอบอะไรทว่าฮ่องเต้เทียนฮุยยังคงต้องการให้รางวัลแก่นาง ได้มอบของให้ขันทีไปกองโต หานอวิ๋นซีที่ทำอะไรไม่ได้จึงได้เพียงขอบคุณ

        เดิมทีฮ่องเต้เทียนฮุยต้องการที่จะอยู่กับไท่จื่อสักพักทว่ายังมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องจัดการ จึงทำได้เพียงต้องออกไปก่อน ก่อนจะออกไป เขาบอกหานอวิ๋นซีว่าหากมีเวลาว่างก็เข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนไท่เฮาบ่อยๆหานอวิ๋นซียิ้มอย่างสดใสและตอบตกลง

        อย่างไรก็ตามนางก็ไม่สบายใจเลย ไท่เฮาและอี้ไท่เฟยเป็นศัตรูกัน เป็นไปไม่ได้ที่ฮ่องเต้เทียนฮุยจะไม่รู้เรื่องนี้นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลงเฟยเยี่ยเองก็พูดได้ยาก ดังนั้นการที่นางไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับวังจะดีกว่า

        จากเรื่องที่แม่ของนางช่วยชีวิตไท่เฮาไว้นางก็เข้าใจความจริงมานานแล้วว่าคนในราชวงศ์ไม่ได้สำนึกบุญคุณจริงๆ หรืออาจพูดได้ว่าไม่สำนึกบุญคุณ ไม่ใจอ่อนและทำเป็นเมินเฉยไป

        แล้วจะนับประสาอะไรกับการช่วยชีวิตที่มีค่าที่สุดของพวกเขาไว้

        เรื่องนี้หานอวิ๋นซีคิดเพียงว่าตนเองแค่จัดการกับปัญหาที่วุ่นวายปัญหาหนึ่งก็เท่านั้น

        “เสด็จอาหญิงรอให้ข้าหายดีแล้ว ข้าจะไปขอบคุณท่านด้วยตัวเองถึงหน้าประตูเลย!” หลงเทียนโม่ยังคงจมอยู่ในความสุขจนถึงตอนนี้และดูเหมือนว่าเขาจะพูดออกมาด้วยความจริงใจ

        หานอวิ๋นซียิ้ม“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก ไท่จื่อพักผ่อนให้ดีเถิด หากรู้สึกไม่สบายก็ต้องบอกหมอหลวงกู้”

        หลังจากพูดจบหานอวิ๋นซีก็ออกไปกับไท่เฮาและฮองเฮา ในตอนที่จะขอตัวลา ใครจะรู้ว่าไท่เฮากลับจับมือนางไว้อย่างสนิทสนมเหมือนกับครั้งแรกที่พบกัน“อวิ๋นซี อย่าเพิ่งกลับเลย ไปทานอาหารเย็นที่จวนข้าก่อน หลายวันมานี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้วข้าต้องตอบแทนบุญคุณเจ้าสักหน่อย”

        “ฮ่าๆอวิ๋นซี เราไม่เคยเลี้ยงอาหารค่ำใครเลย เจ้าโชคดีมากนะ!” ฮองเฮาพูดด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

        พระเจ้ารู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้จริงหรือเท็จแต่ตอนนี้ คำพูดเหล่านี้ทำให้หานอวิ๋นซีถึงทางตัน หากนางปฏิเสธละก็คงเป็นการดูหมิ่นไท่เฮาเกินไป

        “เช่นนั้นหม่อมฉันรบกวนด้วยเพคะ”หานอวิ๋นซีที่ดูมีความสุข ทว่ากลับบ่นอยู่ในใจ ตอนนี้นางอยากจะกลับไปอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วก็นอน!

        นางรู้ว่าการที่ไท่เฮาเอ่ยปากช่วยนางมันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ พระเจ้ารู้ดีว่าหากไป ไท่เฮาจะต้องทำอะไรเป็นแน่!

        ไท่เฮาเดินอยู่ตรงกลางหานอวิ๋นซีและฮองเฮาก็เดินอยู่ข้างๆ ตลอดทางที่ไปตำหนักไท่เฮา หานอวิ๋นซีก็เงียบไม่พูดไม่จาและคิดถึงหลงเฟยเยี่ยโดยไม่รู้ตัว

        ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหนกันนะ? ออกไปแล้วหรือยังอยู่กับฮ่องเต้เทียนฮุย?

        ช่วยมารับนางกลับจวนได้หรือไม่?

        ความเป็นจริงชี้ชัดแล้วว่าหานอวิ๋นซีคิดมากเกินไป

        เมื่อมาถึงตำหนักของไท่เฮางานเลี้ยงอาหารค่ำถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารและสุราชั้นดีมากมายหานอวิ๋นซีที่ไม่ได้กินอาหารร้อนๆ มาหลายวัน เมื่อเห็นมันก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

        ทันทีที่นั่งลงหลังจากพูดด้วยความเกรงใจสองสามคำ เมื่อเห็นไท่เฮาและฮองเฮาขยับตะเกียบ หานอวิ๋นซีก็เริ่มกินอย่างมีความสุขทันที

        “อวิ๋นซีไม่ต้องเกรงใจนะ คิดเสียว่ากินที่จวนของตัวเอง ข้ากับหมู่เฟยของเจ้าก็ไม่ได้ต่างกันบนโต๊ะอาหารไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรมากมาย” ไท่เฮาที่เดิมทีคิดจะช่วยอวิ๋นซีคีบอาหาร แต่ใครจะไปรู้ว่าหานอวิ๋นซีจะคีบด้วยตัวเอง ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ไท่เฮาพูดและก้มหน้าก้มตากินอย่างจริงจัง

        หานอวิ๋นซีที่ไม่ได้อายทว่าไท่เฮาและฮองเฮาต่างมองหน้ากัน กลับรู้สึกอายแทน

        “ดูสิคงหิวมาใช่หรือไม่ กินอีกสิ กินเยอะๆ เลย” ฮองเฮารีบพูดออกมา แล้วส่งสายตาให้ไท่เฮา

        หานอวิ๋นซีที่กำลังฟังอยู่ประโยคแรกก็เปรียบเทียบกับอี้ไท่เฟยแล้ว ไท่เฮาคิดจะทำอะไรกัน?

        นางไม่ได้พูดอะไรถึงฟ้าจะกว้าง แผ่นดินจะใหญ่ แต่เรื่องท้องไส้ใหญ่ที่สุด เรื่องอื่นรอให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยคุยกัน

        ไท่เฮาดื่มน้ำแกงเล็กน้อยแล้วพูดว่า“อวิ๋นซี ในตอนนั้น แม่ของเจ้า...”

        “ไท่เฮาพ่อครัวคนไหนทำน้ำแกงหม้อนี้หรือเพคะ อร่อยเหลือเกิน” หานอวิ๋นซีขัดจังหวะด้วยรอยยิ้ม

        “หัวหน้าพ่อครัวของครัวหลวงปรุงให้ข้าหากชอบก็มาที่นี่บ่อยๆ รับรองว่ามีให้เจ้าดื่มจนพอเลยล่ะ” ไท่เฮาพูดด้วยรอยยิ้ม

        “หม่อมฉันมิกล้าหรอกเพคะ”หานอวิ๋นซีพูด

        “ทำไมถึงไม่กล้าล่ะ? เจ้าไม่รู้หรอกว่าในตอนนั้นก่อนที่จะอภิเษก ข้าเกือบจะได้เจ้าเป็น...”

        “ไท่เฮาอาหารจานนี้ก็อร่อยเหมือนกัน หัวหน้าพ่อครัวทำด้วยหรือเพคะ?” หานอวิ๋นซีขัดจังหวะอีกครั้ง

        ท้ายที่สุดไท่เฮาก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มกึ่งหนึ่งและไม่พูดอะไรอีก เป็นผลให้หานอวิ๋นซีได้กินอาหารมื้อนี้อย่างราบรื่นและพอใจอย่างมากไว้กินอิ่มแล้วค่อยว่ากันอีกที

        หลังจากล้างปากและเปลี่ยนมานั่งที่นั่งดื่มน้ำชาไท่เฮาก็มีโอกาสพูดเสียที แต่คิดไม่ถึงว่านางจะพูดต่อในสิ่งที่นางยังพูดไม่จบก่อนหน้านั้น“อวิ๋นซี ก่อนที่เจ้าจะอภิเษก ข้าเกือบจะได้เจ้าเป็นลูกสาวบุญธรรมแล้ว แม่ของเจ้าเองก็ตอบตกลงแล้วเช่นกัน”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้มือของหานอวิ๋นซีที่ถือชาก็แข็งขึ้นเล็กน้อย ไท่เฮาพูดเช่นนี้ มีจุดประสงค์อะไรกัน?

        นางไม่พูดอะไรสักคำและยังคงรออย่างเงียบๆ

        ไท่เฮาหยุดครู่หนึ่งพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อวิ๋นซี เจ้ายังเต็มใจที่จะเป็นลูกสาวบุญธรรมของข้าอยู่หรือไม่?”

        มุมปากของหานอวิ๋นซีกระตุกเล็กน้อย“ไท่เฮา ขอบพระทัยในความเมตตาของท่าน การที่อวิ๋นซีได้อภิเษกกับฉินอ๋อง อวิ๋นซีได้ปฏิบัติต่อไท่เฮาเหมือนครอบครัวเช่นกัน”

        ในแง่หนึ่งหานอวิ๋นซีก็ถือเป็นลูกสะใภ้ของไท่เฮาได้เช่นกัน

        คิดไม่ถึงว่าจะยอมรับนางเป็นลูกบุญธรรมหานอวิ๋นซีผู้ฉลาดก็สัมผัสได้ถึงการตีสนิททันที

        “ฮ่าๆลูกสะใภ้มักจะไม่สนิทสนมเท่ากับบุตรสาวอย่างไรล่ะ” ไท่เฮาพูดหยอกล้อ จากนั้นก็จับมือของหานอวิ๋นซีไว้

        หานอวิ๋นซีเหลือบมองไท่เฮาด้วยหางตาแน่นอนว่าสีหน้าของลูกสะใภ้ของฮองเฮาท่านนี้เปลี่ยนไปดูไม่ดีทันที แน่นอน สิ่งที่ไท่เฮาพูดมันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ฮองเฮาแต่พุ่งไปที่อี้ไท่เฟย

        หานอวิ๋นซีเป็นลูกสะใภ้ของอี้ไท่เฟยและตอนนี้ไท่เฮาก็อยากที่จะได้นางเป็นบุตรสาว ซึ่งหมายความว่าต้องการที่จะติดสินบนนางเพื่อจัดการกับอี้ไท่เฟยสินะ!

        ในที่สุดหานอวิ๋นซีก็เข้าใจว่าทำไมในตอนนั้นไท่เฮาต้องให้บุตรสาวของผู้มีพระคุณอภิเษกกับบุตรชายของศัตรูที่แท้คือวางแผนจะให้นางปลอมตัวไปเป็นสายลับ!

        เพียงแต่ไม่ได้คาดคิดว่านางจะเติบโตมาเป็นเด็กสาวอัปลักษณ์ที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง

        ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเป็นสายลับเลยหานอวิ๋นซีไม่มีความคิดที่จะทำ และแม้ว่าจะทำ นางก็ไม่มีทางทำกับหลงเฟยเยี่ยอย่างแน่นอนความขัดแย้งระหว่างไท่เฮาและอี้ไท่เฟย อย่างไรมันก็คือความขัดแย้งระหว่างฮ่องเต้กับหลงเฟยเยี่ยและการสั่งให้นางไปเป็นสายลับข้างกายหลงเฟยเยี่ย เรียกได้ว่าเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ!

        คำพูดของไท่เฮาที่แม้ว่าจะคลุมเครือแต่เมื่อคนฉลาดฟังแล้วกลับเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

        เมื่อเห็นหานอวิ๋นซีลังเลไท่เฮาก็ขยิบตาให้ฮองเฮา ฮองเฮาจึงเอ่ยปากพูดว่า “อวิ๋นซี ไท่เฮาไม่มีบุตรสาว ทรงอยากได้บุตรสาวมาตลอดแม้จะพูดว่าเป็นลูกบุญธรรม แต่ก็จะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเหมือนบุตรสาวของนางเอง ถ้ามีใครกล้ารังแกเจ้าไม่ต้องพูดถึงไท่เฮาและข้า แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ช่วยไม่ได้”

        ฮึฮึฮึหานอวิ๋นซีถอนหายใจในใจ เจ้าเล่ห์เหลือเกิน นี่กำลังบอกนางว่าตราบใดที่นางพยักหน้าฮ่องเต้ก็คงเห็นนางเป็นที่พึ่งพาอย่างนั้นใช่หรือไม่

        มองไปที่รอยยิ้มที่อ่อนโยนของฮองเฮาและใบหน้าของไท่เฮาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง หานอวิ๋นซีอยากบอกพวกนางเหลือเกินว่าสายลับมักจะถูกฆ่าตายและทั้งหมดก็จะเป็นคำสัญญาที่ว่างเปล่า

        หานอวิ๋นซีดื่มชาในมืออย่างเงียบๆยิ้มและพูดว่า “แน่นอนว่าบุตรสาวย่อมสนิทกว่าลูกสะใภ้อยู่แล้ว

        “ใช่ๆ”ฮองเฮาพยักหน้า

        “ลูกสะใภ้ก็คือคนนอก”หานอวิ๋นซีพูดต่อ

        ฮองเฮาคิดว่านางเห็นด้วยจึงพยักหน้าทันที

        “ลูกสะใภ้ไม่สนิทกัน!”หานอวิ๋นซีพูดอีกครั้ง

        ขณะนี้ในที่สุดฮองเฮาฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ตนเองเป็นลูกสะใภ้และแม่สามีก็อยู่ข้างๆนาง!

        ในดวงตาของนางฉายแววไม่พอใจทว่าก็ยังคงอดทนต่อไป

        ทว่าไท่เฮากลับมีความยินดีที่ได้ยินเช่นนั้นนางเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าเพียงหานอวิ๋นซีสามารถรักษาไท่จื่อได้ นางก็จะไม่สนใจความคับข้องใจในอดีตและทำตามแผนที่วางไว้เมื่อหลายปีก่อนโดยให้หานอวิ๋นซีไปเป็นสายลับอยู่ในจวนฉินอ๋อง

        เดิมทีคิดว่าหานอวิ๋นซีจะคิดเรื่องนี้อีกสักหน่อยแต่ใครจะรู้ว่าอวิ๋นซีจะเห็นด้วยกับคำพูดของนางมากขนาดนี้

        “อวิ๋นซีเจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ เช่นนี้เรื่องนี้เราคงไม่ต้อง...”

        ใครจะไปรู้ว่าไท่เฮาที่ยังไม่ทันจะพูดจบหานอวิ๋นซีจะยืนขึ้นและคำนับถวายพระพร “อวิ๋นซีได้รับพรที่เป็นความรักจากไท่เฮาแล้วอวิ๋นซีขอบพระทัยไท่เฮาเพคะ”

        ไท่เฮาพึงพอใจเป็นอย่างมากและยื่นมือไป“เด็กโง่ ถ้าแม่ของเจ้าไม่จากไปก่อนเวลาอันควร ระหว่างเราก็คงไม่มีอะไรที่ต้องเข้าใจผิดกันเจ้าก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนี้ มีข้าคอยหนุนหลังอยู่ อี้ไท่เฟยไม่กล้าทำให้เจ้าลำบากอย่างแน่นอน”

        หานอวิ๋นซียิ้มจางๆดูเหมือนทำอะไรไม่ถูก แต่จริงๆ แล้วเป็นการประชดประชัน นางพูดว่า “ไท่เฮา แม้ว่าท่านแม่จะล่วงลับไปแล้วแต่อวิ๋นซีก็อภิเษกออกเรือนไปอยู่กับสามีแล้ว เรื่องลูกบุญธรรม อวิ๋นซีไม่สามารถตัดสินใจได้เหตุใดไท่เฮาไม่ถามฉินอ๋องดูล่ะเพคะ?”

        อะไรนะ?

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทั้งไท่เฮาและฮองเฮาต่างชะงักไป จากนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

        ความดุร้ายฉายแววส่องประกายในแววตาของไท่เฮาจนแทบจะระเบิดออกมา หานอวิ๋นซีนะหานอวิ๋นซี พูดมาตั้งนาน เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่หรือไร!

        เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มุ่งเป้าไปที่อี้ไท่เฟยและฉินอ๋องคิดไม่ถึงว่านางจะกล้าพูดว่าให้ไปหาฉินอ๋องเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้!

        ดีจริงๆ!

        ช่างเป็นหญิงสาวที่ออกเรือนแล้วจริงๆปฏิเสธได้โดยสิ้นเชิง ปฏิเสธได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ทำให้นางและฮองเฮาไม่สามารถโกรธและไม่สามารถถือโทษได้

        ถ้ารู้มาก่อนหน้านี้นางก็คงไม่เปิดปากขอร้องตระกูลหาน!

        มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างกำแน่นระงับความโกรธ ไท่เฮาเองก็ไม่ได้อยากที่จะหาเรื่องใส่ตัว หากเรื่องนี้ไปถึงหูของฉินอ๋องและอี้ไท่เฟยเมื่อไรไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเขาหัวเราะเยาะเท่านั้น ทั้งยังทำให้พวกเขายิ่งได้ใจ

        ไท่เฮาเองก็โกรธเช่นกัน“ไอ้หยา อย่าบอกนะว่าฉินอ๋องลืมเรื่องนี้ไปแล้ว เสด็จแม่ ท่านชอบอวิ๋นซี แต่อย่างไรนางเป็นคนของจวนฉินอ๋องเจ้าไม่รู้นิสัยของอี้ไท่เฟยกับฉินอ๋องหรือไร หากให้พวกเขารู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็จัดการไม่ได้น่ะสิ!”