นนท์นั่งดูกู้อินชางดูดซับปรานัอยู่ราวสองชั่วยาม
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่ตันเถียน กู้อินชางเปิดเปลือกตาขึ้น แล้วหยัดกายลุกยืนประสานสองมือคารวะนนท์
" พี่โจว ขอบคุณท่านมาก " นนท์โบกมือ
" พี่กู้ ท่านเพิ่งทะลวงขั้นพลัง เร่งปรับสมดุลในร่างเถิด " กู้อินชางพยักหน้าแล้วนั่งขัดสมาธิปรับสมดุลร่างกาย
" ราชันย์ขั้นต้นขั้นที่เก้า " นนท์พึมพำ
เมื่อกู้อินชางปรับสมดุลในร่างแล้วเสร็จ นนท์จึงชวนออกจากถ้ำ นนท์มองยังร่างเงานั่น
" พี่โจว ท่านคิดสิ่งใดรึ " กู้อินชางเอ่ยขึ้น
" มิมีอันใด " นนท์ผินกายเดินออกจากถ้ำ กวาดตามองยังเหล่ายอดยุทธทั้งหลายที่รายล้อมอยู่เขตปลอดภัย
" สหายทั้งหลาย หากเ้ายังมีแรง ข้างในนั้นโชควาสนารอพวกเ้าอยู่ จงเร่งเข้าไปเถิด ข้าและพี่กู้เป็ตัวอย่างให้พวกเ้าได้เห็นแล้ว ขอจงอดทน แล้วเ้าจะได้รับโชควาสนาของเ้า " พูดจบนนท์ทะยานร่างจากไปในทันที
" พี่กู้ โลกลึกลับนี้จะปิดตัวเมื่อใด "นนท์เอ่ยถาม
" พี่โจว มิแน่นอน บางครายาวนานถึงสามปี บางคราเพียงห้าวัน " นนท์พยักหน้า
" ที่นี่มีไว้ค้นหาโชควาสนา แต่มิได้มีไว้ทำการหยั่งรู้ " นนท์พึมพำ
" พี่โจว เราจะไปที่ใดต่อ " นนท์กวาดตามองผ่านเนตรั
" ข้าสงสัยเขาลูกนั้น " นนท์เร่งทะยานร่างไปยังเขาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว
" เขาลูกนี้ถูกผนึกไว้ " นนท์ลอยตัววนรอบเขาถึงสามรอบ
" พี่โจว ท่านคิดว่าภายในเขาเป็สิ่งใด " กู้อินชางเอ่ยถาม
" ข้ามิอาจรู้ได้ ต้องเป็สิ่งที่สำคัญอย่างมาก " กู้อินชางพยักหน้า
" พวกเ้าทั้งสอง จงพาพวกข้าเข้าไปยังถ้ำที่พวกเ้าจากมาเมื่อครู่ " นนท์ผินกายกลับมามองยังชายวัยกลางคน
" นึกว่าผู้ใด ที่แท้หลานกู้เองรึ " นนท์หัวคิ้วชนกัน
" วันนี้ใยเ้ามิเรียกข้าว่าท่านปู่แล้วเล่า " นนท์มองยังกู้อินชาง ที่กำหมัดทั้งสองแน่น
" ท " นนท์โบกมือให้กู้อินชาง
" พี่กู้กับสุนัขเช่นนี้ ท่านมิต้องเสียเกียรติไปเรียกมันว่าท่านปู่ดอก " นนท์ยกยิ้ม
" หลานกู้ เ้ามีสหายแล้วรึ ดี ดี ข้าจะได้มีหลานเพิ่มอีกคน " เหล่าผู้ติดตามของชายวัยกลางคนหัวเราะร่วน
" จะหลาน หรือปู่ มาประลองกันดู เ้าจะได้เรียกข้าให้ถูก " นนท์ยกยิ้ม
" ดี ข้าอยากรู้เช่นกันว่าเ้าจะเก่งแต่ปากรึไม่ " ชายวัยกลางคนพยักหน้าให้เหล่าสมุน
" พรึ่บ " เหล่าสมุนรายล้อมนนท์ไว้ โบกสะบัดธงสามเหลี่ยมขนาดกลางไปมา
" ค่ายกลเบญจธาตุรึ " นนท์เอ่ยขึ้น
" ครืน " ปรานสังหารห้าเส้นสายพุ่งเข้าหาร่างของนนท์อย่างรวดเร็ว
" พี่โจวระวัง " กู้อินชางร้องะโ
" ตูม " ฝุ่นควันคละคลุ้ง ชายวัยกลางคนพลันยกยิ้ม
" ครานี้หลานกู้เ้าจะเรียกข้ารึยัง " กู้อินชางสูดลมหายใจหนัก
" ค่ายกลของเด็กเล่นเช่นนี้ไปใช้กับเด็กๆเถิด " นนท์ยกยิ้ม
" เป็ไปมิได้ มิเคยมีผู้ใดรอดจากค่ายกลเบญจธาตุได้ " ชายวัยกลางคนร้องะโอย่างบ้าคลั่ง
" ฆ่ามัน " เหล่าสมุนโบกธงสะบัดไปมา นนท์วาดมือที
" ตูม " ร่างของเหล่าสมุนต่างปลิวไปคนละทิศ
" ครานี้มิมีค่ายกลแล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าเ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด " นนท์วาดมือที
" อ้าก " ร่างของชายวัยกลางคนร่วงลงที่พื้น ทั้งกระอักเลือออกมามากมาย
" เ้ามีพล้งเพียงแค่นี้ ใยจึงกล้าเที่ยวไประรานผู้อื่น " นนท์ชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้ของชายผู้นั้น
" เมื่อมิมีค่ายกลแล้ว เ้าก็มิต่างอันใดกับสมุนของเ้า " นนท์วาดมือส่งกรงขังเต๋าเข้ากักขังชายผู้นั้นทันที
" ไอ้ชั่ว " เสียงของชายผู้นั้นดังขึ้น
" ไอ้ชั่ว อย่าให้ข้าได้หลุดออกไป ข้าจะพาคนไปสังหารพวกเ้าทั้งตระกูล " นนท์ส่ายหน้า
" เ้าถูกกักขังเช่นนี้ เ้ายังมิสำนึก ข้าจะลงโทษเ้าเพื่อให้เ้าได้สำนึก และนี่เป็บทลงโทษของเ้า " นนท์วาดมือส่งวงแหวนแห่งเต๋าเข้าครอบร่างของชายวัยกลางคนไว้
นนท์เร่งกลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งจากแก่นต้นกำเนิดของชายวัยกลางคน นนท์จ้องมองยังเส้นปรานที่หลั่งไหลสู่แหวนห้วงมิติ
" ครานี้ข้าอยากจะรู้ยิ่งนัก ว่าเวลานี้เ้ามีขั้นฝึกเพียงจักรพรรดิ์ขั้นที่หนึ่ง เ้ายังจะกล้าไประรานผู้ใดอีกรึไม่ " นนท์จ้องไปยังชายผู้นั้น ที่นั่งที่พื้นกรงขังเต๋า ทั้งยังแสดงสีหน้าที่หวาดกลัวออกมา
" บทลงโทษของเ้าแม้นจะรุนแรง แต่เ้าก็มิตาย " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าจะให้เ้าสำนึกผิดต่อสิ่งที่เ้าทำ " นนท์วาดมือสลักอักขระไว้ที่ธงผืนหนึ่ง
" เ้าจงไปอยู่ที่ทางเข้าโลกลึกลับ จนโลกลึกลับปิดตัวลง " นนท์วาดมือส่งกรงขังเต๋าลอยไปยังทางเข้าโลกลึกลับ
" พวกเ้ามิตามเ้านายเ้าไปรึ " เหล่าสมุนต่างส่ายหน้า
" นายท่าน ให้พวกข้าได้รับใช้เถิด " นนท์แสยะยิ้ม
" สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุด ก็คือ คนเช่นพวกเ้า " นนท์วาดมือส่งร่างของเหล่าสมุนลอยไปไกล
" พี่โจว ท่านทำได้เช่นไร " นนท์ยกยิ้มชี้นิ้วไปยังหน้าผากของกู้อินชาง
" นี่คือกฎเกณฑ์เต๋าวิวัฒน พี่กู้หาเวลาหยั่งรู้เอาเถิด " กู้อินชางพยักหน้า
นนท์ผินกายมองยังเขาลูกเดิม " หากหาทางเข้ามิได้ ก็คงต้องทิ้งไป " นนท์พึมพำ ราวหนึ่งชั่วยามที่นนท์ครุ่นคิดหาทางเข้าไปในเขาลูกนี้
" ไปกันเถอะ " นนท์ทะยานร่างจากไป
" ไอ้สาระเลว เป็เ้ารึที่ทำกับน้องชายข้าเช่นนี้ " ชายคนเดิมมาพร้อมกับพี่ชายของตน
" ราชันย์ขั้นกลางขั้นที่แปดรึ " นนท์คิดในใจ
" เ้าเป็พี่ชายของมันรึ เหตุใดจึงมิสั่งมิสอนน้องของเ้าให้ดีกว่านี้ " นนท์เอ่ยขึ้น
" ดี ปากดีนัก " พี่ชายฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที นนท์แสยะยิ้มฟาดฝ่ามือเข้าต้าน
" ตูม " ร่างทั้งสองเหยียดถอยหลัง พี่ชายถึงกับตะลึง
" มันเป็เพียงราชันย์ขั้นต้น แต่เหตุใดจึงรับฝ่ามือของข้าได้ " นนท์เพียงยกยิ้ม
" ไอ้แก่เข้ามา " นนท์กวักมือเรียก
" ตาย " พี่ชายสะบัดมือเรียกกระบี่สีทองออกมา ตวัดกระบี่เข้าใส่นนท์อย่างรวดเร็ว
" เปรี้ยง " ปรานสังหารพุ่งเข้าหานนท์ นนท์เหยียดกายถอยหลัง สะบัดมือเรียกกระบี่สีชาดออกมา แล้วสะบัดมือที
" ตูม " ร่างของพี่ชายถึงกับปลิวออกไปไกล นนท์มองตาม
" เ้ามิไปดูพี่ชายของเ้ารึ " น้องชายเร่งไปอย่างรวดเร็ว
" พี่โจว เป็กระบี่ที่ดี " นนท์พยักหน้า
" พี่กู้ ท่านมีกระบี่ที่ดีรึไม่ " กู้อินชางส่ายหน้า นนท์สะบัดมือเรียกกระบี่ที่หลอมเองออกมา
" กระบี่เล่มนี้เป็ ศาสตราวุธเทพ ยังมิมีชื่อ ท่านตั้งชื่อเองเถิด " นนท์ยกกระบี่ให้กู้อินชาง
" พี่โจว ข้ามิได้หวังในกระบี่ของท่าน " กู้อินชางอ่ยขึ้น
" พี่กู้ ท่านรับไปเถิด " กู้อินชางส่ายหน้า
" พี่โจว ที่ข้าสามารถทะลวงขั้นพลังได้ถึงสองขั้น นี่ก็ถือว่ามากพอแล้ว ที่ท่านทำให้ข้า " นนท์พยักหน้า
" มิว่าจะอย่างไร กระบี่เล่มนี้ก็ยังเป็ของท่านเช่นเดิม ข้าจะเก็บเอาไว้ " นนท์ยกยิ้มแล้วทะยานร่าง
" ไอ้หนุ่มคนนั้นเป็ราชันย์ขั้นต้นขั้นที่สาม ใยถึงประมือกับราชันย์ขั้นกลางขั้นที่แปดได้ "
" กายที่แข็งแกร่งและทรงพลังจริงๆ "
" พี่กู้ ข้าอยากเข้าไปให้ลึกกว่านี้ " กู้อินชางพยักหน้า นนท์เร่งทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว นนท์กวาดตามองยังภูมิทัศน์ที่แปลกตา
ขุนเขาน้อยใหญ่นับพันลูกตั้งทับซ้อนกันไปมา ทั้งธารน้ำตกนับพันเส้นที่ร่วงลงยังแม่น้ำด้านล่าง
" พี่กู้ ท่านเคยมาที่นี่รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" พี่โจว ข้าจะบอกท่านว่า ที่นี่ตระกูลจี่นั้นอยู่ มิมีผู้ใดกล้าเข้ามาที่นี่ " นนท์พยักหน้า
" พี่กู้ ท่านรู้รึไม่ว่าที่นี่ทำให้ตระกูลจี่แข็งแกร่งเหนือผู้ใดในโลกจี่ยี่ " กู้อินชางมองยังนนท์
" ธารน้ำตกนั่นคือน้ำปรานสรรพสิ่ง และข้างล่างนั้นมีผลึกปรานสรรพสิ่งมากมายนัก " กู้อินชางตื่นตะลึง
" พี่โจว เหตุใดท่านจึงรู้ " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าเคยเจอโลกลึกลับเช่นนี้มาก่อน และข้าก็เคยดำดิ่งไปยังก้นแม่น้ำและได้พบเจอผลึกปรานมากมาย แต่ก็ต้องแลกกับการทดสอบร่างกาย ที่หนักหน่วง " กู้อินชางพยักหน้า
" พี่โจว ท่านจะทำเช่นไร " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าจะปิดหน้าและไปยังแม่น้ำนั่น " กู้อินชางพยักหน้า
" พวกมันออกมาดูแล้ว เราแสร้งทำทีออกจากที่นี่ " นนท์ผินกายออกจากเขตน้ำตก เมื่อพ้นแล้วนนท์วาดมือสร้างห้วงมิติแล้วพากู้อินชางเข้าไป
" พี่โจว ห้วงมิตินี้น่าทึ่งยิ่งนัก " นนท์ยกยิ้มแล้วชี้นิ้วไปยังหน้าผากของกู้อินชาง
" พี่กู้ นี่คือรูปรอยของกฎเกณฑ์ห้วงมิติ ท่านหาเวลาหยั่งรู้เถิด " กู้อินชางพยักหน้า นนท์สะบัดเป็ชุดสีดำพร้อมผ้าปิดหน้า
" ไปกัน " นนท์ทะยานร่างในห้วงมิติจนไปถึงแม่น้ำใต้น้ำตก นนท์พยักหน้าให้กู้อินชาง
" พี่กู้ " นนท์กระโจนออกจากห้วงมิติพร้อมกู้อินชางลงแม่น้ำในทันที
" อ้าก " เสียงของทั้งสองร้องลั่น
" พี่กู้ ปล่อยร่างให้จมลงไปยังก้นแม่น้ำ และท่านต้องอดทน " นนท์ส่งเสียงทางจิตบอก
" มีผู้บุกรุก " เหล่าศิษย์ของตระกูลจี่ ร้องะโออกมา ศิษย์ยามพลันเร่งเข้าหาร่างของนนท์และกู้อินชาง แต่มิทันเพราะร่างของทั้งสองจมลงสู่ก้นแม่น้ำ
ร่างของสองหนุ่มจมลงสู่ก้นแม่น้ำ แรงบีบอัดของแม่น้ำทำเอากระดูกของทั้งสองพลันแหลกละเอียด กู้อินชางร่ำร้องออกมาอย่างเ็ป
" พี่กู้หากท่านทนมิไหวให้กลืนน้ำปรานสรรพสิ่งนี่สามหยด จะช่วยท่านได้ " กู้อินชางพยักหน้ากลืนน้ำปรานสามหยดตามที่นนท์บอก
" พี่โจว ขอบคุณ " กู้อินชางดีขึ้นในทันตา แล้วแรงบีบของปรานวารีโถมเข้าหาอีกครั้ง
" อ้าก " เสียงร้องของกู้อินชางดังขึ้นอีกครั้ง
" พี่กู้อดทนให้ได้นานที่สุด " กู้อินชางพยักหน้า กัดฟันอดทนต่อแรงบีบของแม่น้ำที่ถาโถมเข้าใส่จนมิอาจทนได้ไหว จึงกลืนน้ำปรานสรรพสิ่งเข้าไปสามหยด
เสียงร้องของกู้อินชางคงอยู่อย่างนี้นานถึงสามชั่วยาม
" ตูม " เสียงะเิในตันเถียนของกู้อินชาง กู้อินชางเร่งปรับสมดุลในร่างกายโดยพลัน
" ราชันย์ขั้นต้นสูงสุด " นนท์พึมพำ
เนิ่นนานนับเดือนที่นนท์ลงมาอยู่ที่ก้นแม่น้ำ " ตูม " เสียงะเิในตันเถียนของนนท์ดังขึ้น
" ราชันย์ขั้นต้นขั้นที่สี่ " นนท์พยักหน้าแล้วเร่งปรับสมดุลในร่างกายทันที
" พี่โจว ท่านปรับสมดุลกายถึงห้าวันเลยรึ " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะพาท่านไปเอาของดี " นนท์เร่งทะยานร่างใต้น้ำไปใต้น้ำตก
" พี่โจว ผลึกปรานสรรพสิ่งมากมายยิ่งนัก " นนท์พยักหน้า ยื่นแหวนมิติให้กับกู้อินชาง
" พี่กู้ แหวนมิติวงนี้ใส่ได้มากนัก " นนท์ยกยิ้มแล้วสองหนุ่มจึงเร่งเก็บผลึกปรานสรรพสิ่งใส่ในแหวนมิติอย่างบ้าคลั่ง
" พี่โจว ข้าเอาเพียงแค่นี้ก็พอแล้ว " นนท์โบกมือ
" เอาไปให้หมด " กู้อินชางพยักหน้า
" ผลึกปรานสรรพสิ่งมากถึงหมื่นล้านก้อน " กู้อินชางถึงกับสะท้าน
" พี่โจว ั้แ่เกิดมาข้ามิเคยพบเห็นผลึกปรานสวรพสิ่งมากมายเช่นนี้ " นนท์พยักหน้า
" มิมีสิ่งใดแล้ว " นนท์ยกผ้าขึ้นปิดหน้า แล้ววาดห้วงมิติพากู้อินชางเข้าไปข้างใน แล้วทะยานร่างขึ้นสู่ผิวน้ำในทันที
" ไปที่ยอดเขา " ทั้งสองเร่งไปยังยอดเขา
" พี่โจว ท่านมาหาสิ่งใด " กู้อินชางเอ่ยถาม
" ข้าอยากรู้ว่าธารน้ำตกนี่มาจากที่ใด " กู้อินชางพยักหน้า
เมื่อมาถึงยอดเขา นนท์ออกจากห้วงมิติเดินสำรวจทั่วยอดเขา
" แปลกยิ่งนัก ธารน้ำตกเกิดขึ้นเอง " กู้อินชางเอ่ยขึ้น นนท์ยื่นถังน้ำใบใหญ่ให้กู้อินชาง
" พี่กู้ ถังใบนี้พิเศษนัก ใส่น้ำได้มากมายนับล้านล้านหยด ท่านเร่งเก็บน้ำปรานสรรพสิ่งเถิด " นนทฺและกู้อินชางเริ่มตักน้ำจากธารน้ำตกที่ยอดเขา
" ไปลูกอื่น " สองหนุ่มทะยานร่างไปยังยอดเขาครบทั้งพันลูก
" พี่โจว น้ำปรานสรรพสิ่งทำสิ่งใดได้บ้างนอกจากรักษาร่างกาย " กู้อินชางเอ่ยถาม
" น้ำปรานสรรพสิ่งนำมากลั่นให้เป็ผลึกปรานสรรพสิ่งได้ โดยใช้น้ำปรานสรรพสิ่งร้อยหยด และใช้แช่ร่างเพื่อดูดซับพลังได้ " กู้อินชางพยักหน้า
" หากเป็เช่นที่ท่านว่า ถังใบหนึ่งมีน้ำปรานสรรพสิ่งอยู่ล้านล้านหยดจะสามารถกลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งได้มากถึงหมื่นล้านก้อน และท่านให้ถังข้ามาพันใบ เมื่อกลั่นเสร็จข้าจะมีผลึกปรานสรรพสิ่งมากถึงสิบล้านล้านก้อน " นนท์ยกยิ้ม
" พี่โจว ข้ามิรู้จะพูดสิ่งใด ขอบคุณท่านมาก " นนท์ยกยิ้ม
" พี่กู้ ข้าเห็นท่านเป็สหาย ข้าจึงอยากมอบสิ่งดีๆให้ท่าน " กู้อินชางถึงกับน้ำตาซึม
" มิมีสิ่งใดแล้วไปกันเถอะ " นนท์และกู้อินชางแฝงตัวเข้าในห้วงมิติแล้วเร่งออกจากเขตน้ำตกไป
" วิ้ง " แสงสีขาวสว่างวาบเข้ามาในห้วงมิติ นนท์เร่งเปลี่ยนทิศทาง
" พี่โจว พบเจอสิ่งใดรึ " นนท์ส่านหน้า
" ข้าก็มิรู้ เมื่อครู่มีแสงสีขาวทะลวงเข้ามาในห้วงมิติ " กู้อินชางพยักหน้า
" เป็ถ้ำนี้ ระวังตัวด้วย " นนท์ออกจากห้วงมิติ เดินเข้าไปในถ้ำ
นนท์และกู้อินชางถึงกับตาค้าง " นี่มันไข่มุกวารี์ " นนท์พึมพำ
" พี่โจวมันเป็ของท่าน " นนท์โบกมือ
" พี่กู้ ท่านเอาไปเถิด มันจะช่วยให้ท่านทะลวงพลังขั้นราชันย์ขั้นกลางได้ " กู้อินชางสูดหายใจเข้าลึก
" ขอบคุณ " นนท์พยักหน้า
" ไปกันเถอะ " นนท์แฝงกายในห้วงมิติแล้วทะยานร่างออกจากถ้ำ
" พี่โจว ท่านดูสิ เหล่าศิษย์ถูกทำโทษให้แช่ตัวที่แม่น้ำ " นนท์มองยังเหล่าศิษย์ที่แช่น้ำในแม่น้ำปรานสรรพสิ่ง
" หากมิรีบขึ้นมามีหวังตายแน่ " นนท์พึมพำ
" พี่โจว ทำเช่นไร หากปล่อยไว้เช่นนี้ ข้ารู้สึกมิดี เพราะศิษย์เ่าั้ถูกทำโทษเพราะเรา " นนท์ครุ่นคิด
" รอดูอีกสักพัก " นนท์เอ่ยขึ้น
" พี่โจว หากบอกให้ศิษย์เ่าั้กลืนน้ำปรานสรรพสิ่งจะได้รึไม่ " นนท์ส่ายหน้า
" จากผิวน้ำลึกลงไปร้อยจั้งจะเป็เสมือนน้ำทั่วไป มิมีผลอันใด " กู้อินชางพยักหน้า
" คงต้องหาวิธีให้พวกนั้นขึ้นจากน้ำให้ได้ " นนท์พึมพำ
" พวกเ้าพอได้แล้ว รีบขึ้นมาให้หมด " นนท์พยักหน้า
" ไปกันเถอะ " นนท์เร่งทะยานร่างจากไปในทันที
" ข้าว่ากลับกันเถอะ " กู้อินชางพยักหน้า
" พี่กู้ น้ำปรานสรรพสิ่งและผลึกปรานสรรพสิ่งนั้น ให้ท่านเก็บรักษาเป็ความลับ อย่าให้ผู้ใดรับรู้ เพราะเรามิอาจไว้ใจผู้ใดได้ " กู้อินชางพยักหน้า
" แม้นแต่บิดารึ " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะระวัง " นนท์ยกยิ้ม
นนท์ร่อนร่างลงที่พื้น แล้วเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์
" ไอ้สาระเลว เจอตัวเสียที " นนท์ผินกายมองยังต้นเสียง ยอดยุทธหนุ่มสิบห้าคนจ้องมายังนนท์ราวจะกินเืกินเนื้อ
" พวกเ้าเป็ผู้ใด " นนท์เอ่ยถาม
" มากับข้า " นนท์ยกยิ้ม
" เ้ามิบอกข้ารึ ว่าพวกเ้าเป็ผู้ใด " นนท์เอ่ยถามอีกครั้ง
" ข้าเป็คนของนายน้อยจี่ " นนท์พยักหน้า นนท์สั่งให้กายจิตตรวจสอบผู้คนรอบด้าน
" นายน้อยจี่รึ " นนท์วาดมือผนึกร่างและกายจิตของศิษย์ตระกูลจี่ไว้ทังหมด แล้วเร่งนำเข้าไปในแหวนมิติทันใด
นนท์และกู้อินชางเดินมาจนถึงหน้าทางเข้าโลกลึกลับ
" อีกร้อยปี ข้าจะพาศิษย์ของข้ามาหาโชควาสนาที่นี่ " นนท์ค้อมหัวให้กับโลกลึกลับ แล้วผินกายเดินจากไป
661
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
