โคตรมวยไทยถล่มโลกเซียน

คุณหนูเค่อหลาน โผเข้ามากอดขจรแน่น  ด้วยความดีใจ

“ กลับไปที่ห้องซะ ทางนี้ข้าจะจัดการเอง”

คุณหนูเค่อหลานเห็นสีหน้าจริงจังของ ขจรก็พยักหน้าแล้วเดินกลับออกไปที่ห้องของตนเอง

“ แกนี่มันชั่วจริงๆ แม้แต่ว่าที่พี่สะใภ้ก็ไม่เว้น แกต้องได้รับบทเรียนซะบ้าง”

คุณชายหยางเต๋อ ตอนนี้ถูกจี้สะกัดจุดไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ถูกขจรแบกขึ้นหลัง แล้ว พาลอยตัวข้ามกำแพง เข้าไปโยนไว้ที่กลางตลาดย่านการค้า ยืนอ้าขา ทำท่ากางแขนแสดงสีหน้าหื่นกระหาย ในสภาพเปลือยเปล่า ชาวบ้านมาเห็นต่างก็ขว้างปากทั้งไข่ และ ผักเน่าใส่ โดยหารู้ไม่ว่าเขาคือ คุณชายหยางเต๋อ บุตรชายคนรองของลูกเจ้าเมือง จนกระทั่ง ทหารที่รออยู่หน้าจวนแม่ทัพผิดสังเกต เข้ามาถามคุณหนูฟ่านหลิง พอมาดูที่ห้องเชือด ก็หาได้เจอใครไม่ จึงแยกย้ายกันตามหา

จนกระทั่งมีคนไปพบ จึงได้รีบพาคุณชายหยางเต๋อกลับจวนเจ้าเมืองในสภาพราวกับขอทาน

คุณหนูรอง ส่งเด็กรับใช้ให้มาดูว่า คุณหนูใหญ่เค่อหลานปกติดีหรือไม่ พอรู้ว่าเป็นปกติก็ได้แต่แปลกใจไม่กล้าสู้หน้าพี่สาวของตนเองอีก

“ เหยี่ยวน้อย เจ้ารู้ได้อย่างไร ว่าข้าอยู่ที่ห้องนั้น”

“ พอดีข้ากลับมา ได้ยินเสียงร้องของคุณหนู” ตอนนี้สัมผัสของขจรนั้น สามารถรับรู้ได้กว้างไกลแต่ก่อนนัก

“ พาข้าหนีไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากอยู่แล้ว”

“ ไม่ต้องกลัวไป ข้ารับปากคุณหนูแล้ว ว่าจะช่วย แต่ก่อนที่จะไป ข้าอยากจัดการกับพวกคนที่คิดร้ายกับคุณหนูให้หลาบจำเสียก่อน มิเช่นนั้น ต่อไปพวกมันก็จ้องที่จะทำร้ายคุณหนูไม่มีวันจบสิ้น”

“ ทำอย่างไร นี่เจ้าอย่าทำร้ายบิดาของข้านะ”

“ เขาเห็นแก่ลาภยศ จนลืมความรู้สึกของ ลูกสาว สมควรต้องถูกลงโทษกันบ้าง แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำให้เขาถึงตายหรอก”

“ เหยี่ยวน้อย แล้วข้าต้องทำอย่างไรบ้าง”

“ พรุ่งนี้ก็ไปจวนเจ้าเมืองตามปกติ”

“ แต่ว่า..ข้ากลัว..”

“ ไม่ต้องห่วง ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

“ ไปยังไง?”

“ ข้าจะไปในฐานะองครักษ์ของคุณหนูใหญ่แห่งแม่ทัพบูรพา”

ณ จวนเจ้าเมืองบูรพา

หลังจากคุณชายหยางเต๋อกลับมาในสภาพขอทานเช่นนั้น ก็ถูกเจ้าเมืองเรียกไปสอบถามเรื่องราวทั้งหมด

“ ท่านพ่อ ข้าแค่ผ่านไปจวนแม่ทัพ เลยแวะเข้าไปคำนับท่านแม่ทัพ แต่ท่านไม่อยู่ พอดีข้าเห็น เค่อหลาน ก็เลยทักทายตามปกติ แต่ถูก คนคุ้มกันหาเรื่องก่อน มันจี้สะกัดจุด แล้วโยนข้าไปที่ตลาดการค้า แล้วมันยังบอกว่า มันจะไม่ยอมให้มีการแต่งงานเกิดขึ้น มันจะขัดขวางทุกวิถีทาง ท่านพ่อ ท่านแม่ใหญ่ พวกท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะ”  หยางเต๋อโกหก อย่างหน้าด้านๆเลยทีเดียว

“ เฮอะ เค่อหลานนะเค่อหลาน ไม่ดูแลคนของตนเองให้ดี กลับสั่งให้มาทำร้ายลูกข้า คิดหรือว่าจะขัดขวางเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ได้  เรื่องนี้พ่อจะต้องจัดการ บอกให้ท่านแม่ทัพฟ่าน เอาผิดกับมันให้ได้”

“ ท่านพี่ใจเย็นๆ ก่อน พรุ่งนี้ก็เป็นงานพิธีมงคลของหยางเยว่แล้ว  คิดว่าเค่อหลานไม่กล้าขัดคำสั่ง อย่างแน่นอน รอให้เสร็จงานพิธีก่อน ค่อยจัดการกับคนคุ้มกันผู้นั้น”

“ ท่านแม่ใหญ่พูดถูกแล้ว ลูกก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก อย่าให้เป็นเพราะลูกทำให้งานของพี่ใหญ่ต้องวุ่นวายเลย” หยางเต๋อรีบเอ่ย กลัวว่าหากขจรพูดเรื่องจริงออกมา คนที่จะแย่คือตัวมันเอง

“ ได้ รอให้งานนี้เสร็จไปก่อน ค่อยจัดการ เจ้ากลับไปพักผ่อนซะ”

เจ้าเมืองไล่ให้หยางเต๋อออกไป  ภรรยาเจ้าเมืองก็เอ่ยออกมาว่า

“ ท่านพี่ ฟังจากอาเต๋อเล่า เค่อหลานต้องมีผู้คุ้มกัน ฝีมือดีคุ้มครองแน่ๆ แล้วมันจะเข้ามาขัดขวางพิธีของลูกเราไหม”

“ ไม่มีทาง  ขอเพียงนางเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน นางก็จะเป็นของตระกูลหยางเรา ชั่วทั้งชีวิตของมันก็ต้องอยู่ภายใต้กฏของตระกูลหยาง เราก็มีสิทธิ์ที่จะออกคำสั่งให้นางทำอะไรก็ได้ อย่าได้ห่วงไป แม้แต่แม่ทัพฟ่านเอง  ก็ยังไม่มีสิทธิ์ในตัวของเค่อหลานอีกต่อไป” เจ้าเมืองพูดจบ  บรรยากาศภายในห้องโถงที่จัดโลงศพของคุณชายใหญ่หยางเยว่ ก็หนาวเย็นขึ้นมาอย่างผิดปกติ รูปวาดที่หน้าโลงศพ ถูกปัดออกมา ดอกไม้ที่เตรียมเอาไว้ กระจัดกระจาย

“ ลูกแม่ อย่าโกรธเลยนะ เค่อหลานต้องมาเป็นเจ้าสาวของลูกแน่ๆ”

“ ใช่ ๆ พรุ่งนี้แล้ว วันที่ลูกรอคอยก็จะมาถึงแล้ว สงบสติเอาไว้ก่อนเถอะ”

เจ้าเมืองและภริยา ต่างจับมือกันด้วยความหวาดกลัว วิญญาณของหยางเยว่ ที่ไม่พอใจ ที่มีคนคิดขัดขวางพิธีสมรสของตน หากว่าขจรอยู่เขาต้องมองเห็น เงาวิญญาณของชายคนหนึ่งคล้ายซากศพ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ตาขวางไม่ใช้มือฟาด ดอกไม้ที่ประดับพิธี เสียหายไปจนหมด

ทันใดนั้นเอง นักพรตไป๋คุนก็เดินเข้ามากับศิษย์สองคน ถือไก่สองตัว มาถึง

ก็ใช้มีดเชือดคอไก่แล้วเทลงชาม แล้ววางเอาไว้ที่หน้าโลงศพ  แล้วจุดธูปแดงหนึ่งดอกปักกลาง กระถางธูป วิญญาณหยางเยว่หันขวับมาดู แล้วมันก็สูดควันธูปเข้าไป อย่างรวดเร็ว ชามเลือดที่อยู่บนแท่นหน้าศพ ก็ค่อยๆ เหือดหายไปทีละนิดจนหมดชาม

พร้อมกับธูปที่ค่อยมอดตามไปด้วย แล้ววิญญาณของหยางเยว่ก็ค่อยๆสงบลง

“ คุณชายหยางทีหลังอย่าออกมาแบบนี้อีก หากยมทูตตรวจพบท่าน โอกาสที่ท่านจะฟื้นคืนชีพนั้นได้ยากขึ้น”

“ ข้ารูแล้ว” เสียงวิญญาณหยางเยว่ สื่อสารกับนักพรตไป๋คุน

“ มีเรื่องอันใด ทำไมคุณชายใหญ่ดูโกรธเกรี้ยวเช่นนี้” นักพรตไป๋คุนหันมาเอ่ยถามท่านเจ้าเมืองอย่างสงสัย

เจ้าเมืองก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“ ไม่ต้องห่วง พิธีกรรมที่เราจะทำนั้น ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้ พวกท่านอย่าได้กังวลใจ พรุ่งนี้ คุณชายใหญ่ต้องฟื้นคืนชีพ ได้อย่างแน่นอน”

“ ขอบคุณท่านนักพรตมาก  ข้ารับปากท่านหากว่าลูกเยว่กลับฟื้นคืนชีพมาได้ ข้าจะสร้างอารามพรตให้ท่านให้ใหญ่กว่าใครในเมืองบูรพาแห่งนี้เลย”

“ ขอบคุณท่านเจ้าเมืองล่วงหน้า”

เหตุการณ์ทั้งหมด ไม่พ้นสายตาของเหยี่ยวน้อยตัวหนึ่ง ที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ ที่พอฟังจบก็บินว่อนจากไป กลายเป็นขจรที่มาสืบที่จวนเจ้าเมือง

“ มันบอกว่า พิธีกรรม อะไรของมันที่จะทำให้ คุณชายใหญ่หยางเยว่ ฟื้นคืนชีพได้ หรือว่าจะเป็นวิชาปิดฟ้า เปลี่ยนวิญญาณ?” ขจรถามหินเจ้าปัญญาด้วยความสงสัย

“ ไม่ใช่ วิชาเปลี่ยนฟ้าเปลี่ยนวิญญาณ นั้นทำได้เฉพาะมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น แต่การที่จะให้คนตาย กลับฟื้นมาเป็นมนุษย์เลยนั้น ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ยิ่งต้องแต่งงานกับ เจ้าสาวที่ดวงพิฆาต อย่างคุณหนูเค่อหลานด้วยแล้ว ข้าผ่านโลกมาหลายหมื่นปี ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน”

“ อะไรนะ ขนาดท่านรู้เรื่องรอบจักรวาล ยังไม่รู้ แล้วเจ้านักพรตไป๋คุน มันจะเก่งกล้ามาจากไหน ถึงได้รอบรู้มากไปกว่าท่านได้”

“ คงต้องรอดูพรุ่งนี้ว่า มันจัดพิธีแบบไหน และอย่างไร ข้าถึงจะตอบได้”

ณ ห้องบรรพชนตระกูลฟ่าน

“ ฮูหยินใหญ่ พรุ่งนี้เค่อหลานจะเข้าพิธีวิวาห์แล้ว ความกังวลของข้าก็จะหมดสิ้นเสียที ลูกสาวเราจะกลายเป็นคนของตระกูลหยาง ดวงพิฆาตของลูกจะไม่มีผลต่อคนของตระกูลฟ่านอีกต่อไป แม้ว่าจะต้องแต่งกับคนตายก็ตาม เจ้าคงเข้าใจข้านะ”

“ อย่าคิดมากเลยท่านพี่ ข้าเชื่อว่าฮูหยินต้องเข้าใจท่านพี่อย่างแน่นอน” ฮูหยินรองเข้ามายืนเคียงข้างแล้วก็เอ่ยเบาๆ

“ ผู้คนเขาจะหาว่า ข้าทำร้ายลูกสาวหวังลาภยศหรือไม่”

“ ก็ยังดีกว่าให้พวกเขาคิดว่า ท่านงมงายเรื่องโชคชะตา หลงเชื่อซินแส ว่าลูกสาวเป็นดาวพิฆาตของตระกูล เกิดมาท่านปู่ก็ตาย ท่านย่าตาย และ ก็มารดาตาย พี่ชายก็ทั้งสามคนก็ตายไปจนหมด ตอนนี้ท่านเหลือแค่บุตรสาวเพียงสองคน บุตรชายอีก 1 คนเท่านั้น คือเค่อหลาน อาหลิง และอาชิวเท่านั้น   หากท่านไม่ทำวิธีนี้ ข้าเกรงว่า อาชิวเองก็อาจจะไม่รอดดาวพิฆาตดวงนี้ไปด้วย”

“ ขอให้บรรพชน ช่วยเหลือตระกูลฟ่าน รอดพ้นจากภัยพิบัติจากดาวพิฆาตดวงนี้ด้วยเถิด”

ขจรเองนั่งสมาธิอยู่ในห้องของ เค่อหลาน ได้ยินคำพูดของ แม่ทัพฟ่านซุยอย่างชัดเจน

“ ดาวพิฆาตนี่ เป็นเรื่องจริง หรือ?”

ขจรเอ่ยถามหินเจ้าปัญญา

“ เรื่องนี้เคยมีคนเกิดมาเป็นดาวพิฆาต  บางคนก็เป็นดาวปิตุฆาต ทำให้บิดาต้องตาย หรือ ดาวมาตุฆาต เป็นเหตุให้มารดาต้องตาย หรือว่าจะเป็น ดาวมาตุฆาต  ทำให้พี่น้องต้องตาย แต่หากทำให้ครอบครัว หรือคนใกล้ชิดทั้งหมดต้องตายเรียกว่าดาวมฤตยูพิฆาต  เรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้นได้ แต่ไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่ที่ข้าเคยพบและมีบันทึกในตำราสวรรค์ ก็เป็นเพราะ เป็นพวกเขาเป็นเจ้ากรรมนายเวรกันมาตั้งแต่ชาติก่อน พอมาชาตินี้พวกเขาต่างต้องชดใช้กรรม ที่กระทำมา”

“ เช่นนั้นแล้ว เวรกรรมก็จะหมุนเวียนต่อไปไม่มีที่สิ้นสุดน่ะซิ”

“ ถูกต้อง ยกเว้นว่าดวงมฤตยูพิฆาต จะได้พบกับ พระอรหันต์มาโปรด อาจจะมีวิธีตัดบ่วงกรรมเหล่านี้ออกไปได้”

“ พระอรหันต์เลยเหรอ?”

ขจรลุกขึ้นยืนมองไปที่ คุณหนูเค่อหลานที่นอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้าและหัวใจที่บริสุทธิ์ของนางไม่เคยรู้เรื่องเวรกรรม ใดๆ ทั้งสิ้น ไม่รู้เลยว่า บิดาของตนยอมเสียสละลูกสาวของตัวเอง เพื่อ ตระกูลหาใช่ลาภยศเหมือนดั่งที่นางเข้าใจ

ขจรเข้าไปใกล้ๆ แล้วช่วยจับปอยผม ที่ไหลลงมาปิดหน้าของเค่อหลาน ทำให้อดไม่ได้ที่จะใช้มือสัมผัสที่ใบหน้าของนาง ทันใดนั้นเอง ภาพในอดีตชาติของคุณหนู เค่อหลานก็ปรากฏขึ้นในห้วงสติของขจร

ภาพที่เห็นเป็นภาพของสงครามที่สิ้นสุด บ้านเมืองมีแต่ซากปรักหักพัง มีหญิงสาวค่อยๆ เดินออกมาจากใต้ดินที่หลบซ่อน เพื่อออกมาหาอาหารกิน พอเดินเข้าไปในวัดร้างแห่งหนึ่ง ก็เห็นผู้คนหลายคนจ้องมองนางเหมือหมาป่ามองเหยื่อ นางหันหลังวิ่งหนี เพราะว่าขืนอยู่คงต้องมีอันตรายแน่ๆ แต่พอนางจะเริ่มวิ่ง ก็เจอกับก้อนหินที่ทุบเข้าที่ใบหน้า ทำให้นางนั้นสิ้นสติไปในทันที

พอฟื้นมา ก็ถูกถอดเสื้อผ้าจนหมดสิ้น และกำลังถูกมัดอยู่บนกองไม้ที่กำลังลุกไหม้

ด้านหน้ามีกลุ่มคนหลายคน  มองหน้าหญิงสาวอย่างหิวกระหาย พวกมันไม่ได้มีเรื่องโกรธแค้นอะไรกับหญิงสาว แต่พวกมันทำไปเพราะหิวโหย !

หญิงสาวพยายามอ้อนวอนขอชีวิตของเธอกับลูกน้อยในท้อง แต่ไม่เป็นผล  พวกมันกลับมองด้วยสายตาที่หิวกระหายไม่สนใจเรื่องความดีความชั่ว สนใจแต่หาวิธีเอาตัวรอดจากการอดอยากหิวโหยอย่างเดียว สุดท้ายนางก็จำนนต่อชะตาชีวิตของนาง

“ ข้าจะไม่มีวันละเว้นพวกเจ้าทั้งหลาย ไม่ว่าจะเกิดชาติใดภพใด ข้าจะตามไปจองเวรล้างผลาญพวกเจ้าทั้งหมด ทุกๆ ชาติไป”

หญิงสาวที่ตั้งท้อง อธิษฐานต่อฟ้า จบก็สิ้นใจไปในกองเพลิงอย่างน่าอนาจ 

คนเหล่านั้นก็หาได้สนใจต่างก็รุมกันตัดเนื้อในร่างของหญิงสาวกินอย่างหิวกระหาย หญิงสาวที่ตั้งท้องอ่อนๆ นั้นคือ คุณหนูเค่อหลาน ส่วนชายที่ทุบเธอคือ แม่ทัพฟ่านซุย และ ครอบครัวทั้งหมด รวมฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง ฟ่านหลิง นั่นคือคนที่เคยร่วมกันกินเนื้อของคุณหนูเค่อหลานกับลูกนั่นเอง.....