"อย่าบอกนะว่าเ้าทั้งสองคน?!"
องค์หญิงแอลลิสันได้เข้ามาเห็นเหตุการณ์
อย่างพอดิบพอดี
"เ้าถึงขั้..."
"เ้าอย่าได้เข้ามาใกล้ตัวของข้านะ!!!"
"ข้าเริ่มจะรำคาญขึ้นมาแล้วนะ!"
เอลิออสขมวดคิ้วด้วยความโมโหเล็กน้อย
เขาเดินเข้ามาใกล้ตัวขององค์หญิงแอลลิสัน
ขึ้นเรื่อยๆและเขาก็แบกร่างอันบอบบางของ
นางเข้าไปในห้องของเขาอย่างรวดเร็ว...
เอลิออสก็ได้โยนร่างขององค์หญิงลงบนเตียง
"ทำไมเ้าถึงได้ชั่วช้าถึงเพียงนี้กัน?!"
"เ้าทั้งย่ำยีข้า!"
"แล้วไหนจะหญิงสาวอื่นๆอีก!"
"และเ้าถึงขั้นเป็ชู้กับพี่สะไภ้ของตัวเองเลย
เนี่ยนะ?! เ้าไม่รู้สึกผิดต่อพี่ชายเลยงั้นรึ?!!!"
"ข้าไม่เคยนอนกับหญิงสาวอื่นเลย"
"นอกจากเ้า!"
"เ้า้าที่จะสื่ออะไรกันแน่?!"
"เ้าจำเื่ราวทั้งหมดไม่ได้หรือยังไงกัน?!"
"ทั้งที่เ้าเข้ามาในห้องของข้าโดยที่กำลังเมา
และข้าเองก็กำลังเมาเช่นกัน"
"ถ้าข้าไม่ได้เมาข้าก็คงไม่พลาดไปนอนกับเ้า
เช่นนั้นอย่างแน่นอน!"
"จ..เ้า!!!"
"ข้าถามจริงๆเ้าจำไม่ได้จริงๆหรือเพียงแค่
กำลังแสดงเป็บทผู้บริสุทธิ์อยู่รึไง?!"
ในขณะนั้นองค์หญิงแอลลิสันก็ได้ตบเข้าไปที่
หน้าของเอลิออสอย่างรุนแรงจากนั้นนางก็รีบ
วิ่งออกไปด้วน้ำตาอย่างรวดเร็ว
เอลิออสที่กำลังอึ้งกับเหตุการณ์อยู่นั้นเขาก็
ทำได้แค่ยืนค้างอยู่กับที่เพียงเท่านั้น
'หรือว่าข้าจะพูดแรงไป?'
"เอลิออส!!!"
"เ้าทำอะไรองค์หญิงแอลลิสัน?!"
"ทำไมนางถึงได้วิ่งร้องไห้ไปทั้งแบบนั้นกัน?!"
องค์หญิงเชอร์เบทเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี
"เอลิออส! ครั้งนี้ข้าจริงจังจริงๆนะ!!!"
"งั้นท่านก็ไปถามนางเอาเองล่ะกัน"
"ข้าก็จริงจังเช่นเดียวกัน!"
เอลิออสขมวดคิ้วและพูดด้วยเสียงที่เข้ม
ทำให้องค์หญิงเชอร์เบทรับรู้ได้จริงๆว่า
เื่ในครั้งนี้คงจะร้ายแรงเอามากๆ
ถึงขั้นทำให้เอลิออสโกรธได้ถึงเพียงนี้
ถึงแม้ว่าเอลิออสจะเคยโกรธอยู่บ่อยครั้ง
แต่เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางกับทาง
ครอบตรัวได้เห็นขึ้นมาเลย นับว่าครั้งนี้
เป็ครั้งแรกก็ว่าได้ที่เอลิออสเผยสีหน้า
ที่ดูโกรธจริงๆออกมา...
ปังงงง---
เสียงปิดประตูดังขึ้นเป็อย่างมากจนทำให้คนทั้งวังต่างก็ใกันหมดทุกคน
ในขณะเดียวกัน
องค์หญิงแอลลิสันที่กำลังวิ่งไปร้องไห้ไปเพื่อ
ไปยังที่ห้องพักของตัวเองนั้นเมื่อนางเข้าไป
ก็ได้พบกับพี่สาวของนางองค์หญิงเอสเธอร์
ทำให้องค์หญิงเอสเธอร์พลันใอย่างมาก
ที่ได้เห็นน้องสาวของตนเองร้องไห้ขึ้นมาเพราะนางหยุดร้องไห้มาั้แ่เด็กๆแล้ว
เพราะนางเป็เด็กร่าเริงและสดใสตลอดมา
แต่วันนี้นางกลับร้องไห้?ใครกันที่ทำให้นางร้องไห้จนไม่ได้สนใจสถานะองค์หญิงของตัวเองและร้องหนักได้ถึงเพียงนี้กัน?!
"ท่านพี่--- ฮือ..."
"เรากลับกันเถอะท่านพี่-- ฮือ..ฮือ..ฮือ.."
องค์หญิงแอลลิสันพูดไปร้องไห้ไป
"กลับงั้นรึ?"
"เ้าเป็อะไร?"
"หรือว่าใครมันช่างกล้าทำเ้ากัน?!"
องค์หญิงเอสเธอร์ถามขึ้นอย่างร้อนรน
"หมาบ้าตัวนึง! ฮือ..ฮือ..."
"ท่านพี่ข้าอยากกลับบ้าน... ฮือ.."
องค์หญิงเอสเธอร์รับรู้ได้ทันทีว่านางไม่คิด
จะเล่าเื่ราวให้ฟังอย่างแน่นอนองค์หญิง
เอสเธอร์จึงไม่ได้คะยั้นคะยอถามนางอีกต่อไป
และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น...
"ท่านพี่ข้าอยากกลับบ้าน! ฮือ..ฮือ.."
"เอาอย่างนั้นก็ได้ๆ~"
องค์หญิงเอสเธอร์ทนเห็นน้องสาวของตัวเอง
ร้องไห้ไม่ได้เพราะมันทำให้จิตใจของนางก็
พลางเจ็บไปด้วย
องค์หญิงเอสเธอร์ได้เปิดประตูขึ้นมาก็ได้เห็น
องค์หญิงเชอร์เบทยืนอยู่ใบหน้าดูตึงเครียด
เป็อย่างมาก
"องค์หญิงแอลลิสันเกิดอะไรขึ้..."
"องค์หญิงเชอร์เบทท่านโปรดอย่าได้ถามอะไร
ข้าเลยถือว่าข้าขอสักครั้งนึงล่ะกัน!"
เมื่อองค์หญิงเชอร์เบทได้ยินคำพูดที่องค์หญิงแอลลิสันได้พูดขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา
ของนางทำให้องค์หญิงเชอร์เบทไม่กล้าที่จะ
ถามคำถามอะไรออกไปอีกเลย...
"องค์หญิงเชอร์เบท
ข้าขอฝากของคุณองค์าาและคนอื่นๆที่มา
ต้อนรับและรับใช้พวกข้ามาเป็อย่างดีมาโดย
ตลอดแต่ว่าตอนนี้พวกข้าคงต้องเดินทางกลับ
เมืองใหญ่ขึ้นมาแล้ว ขอบคุณเพคะ~"
องค์หญิงเอสเธอร์พูดอย่างสุภาพอ่อนโยน
แต่เมื่อองค์หญิงเชอร์เบทได้ฟังที่องค์หญิง
เอสเธอร์ได้พูดลาแล้วนั้นน้ำตาของนางก็พลัน
ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว...
"งั้นก็ขอให้เดินทางอย่างปลอดภัยนะเพคะ..."
ในใจของนางก็พลันสับสนแปลกใจขึ้นมาว่า
เอลิออสกับองค์หญิงแอลลิสันนั้นมีปัญหาที่
หนักหนาขนาดไหนถึงทำให้ถึงขั้นที่ให้จู่ๆพวก
นางก็จะกลับไปอย่างรวดเร็วแบบนี้กัน?!
วันต่อมา...
ข่าวการกลับเมืองโดยที่ไร้สาเหตุของเหล่า
บรรดาองค์หญิงและองค์ชายจากเมืองใหญ่
ก็ได้ถูกแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว...
เอลิออสก็พลันได้ยินข่าวนี้ขึ้นมาด้วยเช่นกัน
แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา
"เอลิออส เกิดเร..."
"เอลิออสเ้าจะเดินทางไปที่ใดกัน?"
แรกๆองค์หญิงเชอร์เบทอยากจะถามเื่ที่
เกิดขึ้นมากกว่าแต่ว่าตอนนี้มีคนอยู่เยอะเกินไปและบวกด้วยที่เข้าไม่ยอมเล่าแน่นอน
"ข้าไม่รู้"
"ทำไมจู่ๆเ้าก็จะออกเดินทางไปแบบนี้ล่ะ?"
องค์รัชทายาทชาร์ลส์ถามขึ้นอย่างสงสัย
"นั้นสิ ท่านเป็อะไรหรือเปล่า?"
องค์หญิงเซลีนถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่มีอะไร พวกท่านอย่าได้ใส่ใจ"
"งั้นข้าไปก่อนล่ะ"
"ดูแลสุขภาพด้วยนะลูก~"
องค์ราชินีพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"ลูกของข้าช่างเป็ลูกผู้ชายที่กล้าหาญจริงๆ!"
องค์าาพูดขึ้นด้วยความภูมิใจ
ในระหว่างการเดินทางเอลิออสก็ได้สังหาร
สัตว์อสูรชั้นต่ำ สัตว์อสูรชั้นกลาง สัตว์อสูรชั้น
สูง สัตว์อสูรระดับหนึ่งดาว สัตว์อสูรระดับสองดาว สัตว์อสูรระดับห้าดาว และสัตว์อสูร
ระดับหกดาวทั้งหมดเลยทีเดียว!ซึ่งเหตุผลที่เอลิออสสามารถต่อสู้และสังหารสัตว์อสูรพวกนี้ได้ทั้งหมดนั้นก็คือเดิมทีเขาก็เพียง
แค่เริ่มสังหารจากสัตว์อสูรชั้นต่ำก่อนแต่เชา
เปลี่ยนจากปล่อยทิ้งศพของพวกมันกลายมา
เป็ย่างทั้งหมดกินอย่สงเรื่อยๆและระดับของ
สัตว์อสูรก็ยิ่งสูงขึ้นมาเรื่อยๆทำให้ความแข็ง
แกร่งของเอลิออสก็เพิ่มอย่างก้าวะโเฉกเช่นเดียวกัน
ซึ่งทั้งหมดนี้เพียงผ่านไปแค่สามเดือนเท่านั้น
คลื่นพลังของเขาพัฒนาเกินกว่าสมองของ
คนอื่นๆจะคิดได้แล้วซะอีก
เอลิออสได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับตัวเองที่สามารถ
แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้เมื่อเขานึกย้อนถึงเวลาที่เขาได้หยิบเนื้อสัตว์อสูรกลืน
ลงท้องของตัวเองไปนั้นเขาแทบจะอาเจียนออกมาเพราะว่าเขานั้นวันๆก็กินอยู่แค่เนื้อเหล่านี้มาโดยตลอดทุกมื้อทุกวันทำให้เขาไม่ต้องเสียเงินค่าอาหารได้เป็จำนวนมากและได้รับพลังมาเต็มอิ่มขนาดนี้ 'จะถือว่าคุ้มก็ได้!'
หลังจากสามเดือนได้ผ่านไปเอลิออสก็ได้ตัดสินใจกลับมาที่บ้านของตัวเอง แต่...