[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

คุณอาตำรวจรีบโบกมือปฏิเสธทันที 

"ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น เราตรวจสอบคลิปวิดีโอทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว คุณวางใจได้เลยครับ ไม่มีการแอบถ่ายคลิปอนาจารแน่นอน"

ไป๋ลู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอเกาะขอบประตูไว้แน่น ไหล่เล็กๆ ลู่ลงอย่างน่าสงสาร แล้วเอ่ยเสียงเครือ 

"แม่ก็ไม่เอาหนูแล้ว... พ่อก็ไปเฝ้าพี่สาวที่โรงพยาบาล... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกแค่เดือนเดียวหนูก็จะอายุครบสิบแปด บรรลุนิติภาวะแล้ว หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ"

เรื่องวุ่นวายในงานแถลงข่าวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนกลายเป็นข่าวใหญ่โตขนาดนั้น คุณอาตำรวจย่อมต้องรู้ตื้นลึกหนาบางอยู่แล้ว ยิ่งได้ยินเด็กสาวตัวเล็กๆ พูดตัดพ้อด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้ หัวใจของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ก็พลันปวดหนึบขึ้นมาทันที

แต่กฎหมายก็คือกฎหมาย ขาดอีกแค่เดือนเดียว ก็ยังถือว่าเป็นผู้เยาว์อยู่ดี

คุณอาตำรวจพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนโยนที่สุด ราวกับกลัวว่าจะทำเด็กน้อยขวัญเสีย 

"แล้วคุณมีต้นสังกัดไหมครับ? ให้ผู้จัดการส่วนตัวของคุณมาทำหน้าที่ผู้ปกครองแทนก็ได้"

ไป๋ลู่ส่ายหน้าช้าๆ นัยน์ตาแดงระเรื่อ "หนูไม่มีต้นสังกัดหรอกค่ะ... คุณพ่อกับคุณแม่นั่นแหละคือผู้จัดการของหนู... คุณอาตำรวจคะ มีอะไรก็พูดกับหนูเถอะค่ะ หนูไหว"

คุณอาตำรวจลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "ก็ได้ครับ"

พอนั่งลง คุณอาตำรวจก็เริ่มแจ้งผลการสืบสวนให้ไป๋ลู่ทราบอย่างเป็นทางการ

"บนตุ๊กตากระต่ายมีลายนิ้วมือของคนเยอะมากครับ แต่บน SD การ์ดกลับมีลายนิ้วมืออยู่แค่คนเดียว ดังนั้นหลังจากเราเก็บลายนิ้วมือของคนทั้งกองถ่ายไปตรวจสอบเทียบเคียง ผลก็ออกมาเร็วมาก... คนร้ายคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานของกองถ่ายครับ"

หัวใจของไป๋ลู่กระตุกวูบ

ฝ่ายประสานงาน?

"คุณอาฝ่ายประสานงานทำงานจริงจังและรับผิดชอบมากเลยนะคะ ชื่อเสียงในวงการก็ดีมาตลอด กองถ่ายเยอะแยะต่างก็แย่งตัวเขา... แสดงว่าผู้เสียหายไม่ได้มีแค่หนูคนเดียวสินะคะ"

คุณอาตำรวจมองเด็กสาวด้วยสายตาชื่นชม 

"คุณฉลาดมาก ที่เรามาหาคุณด้วยตัวเอง ก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ ในคอมพิวเตอร์ของฝ่ายประสานงาน เรายังไม่พบคลิปวิดีโออื่นๆ เพิ่มเติมในตอนนี้ แต่ในบัญชีธนาคารของเขา เราพบความผิดปกติ มีบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าออกหลายยอด ซึ่งทางตำรวจเรายังตรวจสอบไม่ทัน... อาเลยอยากจะมาถามหนูว่า เสี่ยวลู่เคยได้ยินข่าวลือทำนองว่า... เอ่อ มีนักแสดงหญิงโดนแบล็กเมล์บ้างไหมครับ?"

ไป๋ลู่ส่ายหน้ายืนยันหนักแน่น "เสี่ยวลู่ไม่เคยได้ยินเลยค่ะ"

คำตอบนี้ ทางตำรวจไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่

ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องพรรค์นี้มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ของลูกผู้หญิง โดยเฉพาะดาราที่ต้องหากินกับภาพลักษณ์ เด็กผู้หญิงมักจะกลัวขี้ปากชาวบ้าน น้อยคนนักที่จะกล้าแจ้งความ ส่วนใหญ่มักจะเลือกใช้เงินฟาดหัวเพื่อจบปัญหา ให้เรื่องมันเงียบไป

ยิ่งเป็นดาราหญิง ยิ่งแล้วใหญ่ เรื่องเสียหายแบบนี้ ไม่มีใครเขาเอามาป่าวประกาศหรอก

นี่เป็นเพียงการสอบถามตามระเบียบปฏิบัติ ไม่ใช่แค่ไป๋ลู่ แต่ตำรวจต้องไล่สอบถามคนทั้งกองถ่ายตามขั้นตอนอยู่แล้ว

"ขอบคุณคุณอาตำรวจมากนะคะ ลำบากพวกคุณแย่เลย บ๊ายบายค่ะ~"

ไป๋เสี่ยวลู่น่ารักเกินต้านจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะติดภารกิจอยู่ คุณอาตำรวจคงอยากจะขอถ่ายรูปคู่พร้อมลายเซ็นไปฝากลูกสาวที่บ้านซะเดี๋ยวนี้

เมื่อประตูห้องปิดลง รอยยิ้มใสซื่อบนใบหน้าของไป๋ลู่ก็จางหายไปทันที ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด

ชาติที่แล้ว... เธอเคยเห็นอู๋ลี่ผิงแอบนัดพบกับฝ่ายประสานงานคนนั้นที่มุมอับของกองถ่ายอยู่หลายครั้ง แต่ตอนนั้นเธอโลกสวยเกินเยียวยา เข้าใจไปเองว่าอู๋ลี่ผิงแค่ซื้อตัวฝ่ายประสานงานให้ช่วยปล่อยข่าวลือใส่ร้ายว่าเธอทำตัวเรื่องมากในกอง

บางที... เรื่องอาจจะไม่ได้ตื้นเขินแค่นั้น?

ในขณะเดียวกัน ชาวเน็ตอาจจะหาต้นตอไม่ได้ว่าคลิปสั้นสิบกว่าวินาทีที่สั่นสะเทือนวงการนั่นหลุดมาจากรูไหน แต่อวี่ฟู่ชิงหาเจอ

เขาใช้เงินจำนวนมหาศาลลบฮอตเสิร์ชขยะที่เกี่ยวกับตัวเองทิ้งจนเกลี้ยง แล้วดันฮอตเสิร์ชที่ว่า #เสิ่นซินลั่วฆาตกร ขึ้นไปเสียบแทน เลขาฯ คนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามารายงานผลการตรวจสอบพอดี

"ประธานอวี่ครับ ตรวจสอบ IP แล้ว ล็อกเป้าได้ว่าเป็นแล็ปท็อปของไป๋ลู่ ไม่ผิดแน่ครับ แล็ปท็อปของไป๋ลู่เป็นเครื่องที่อัปโหลดคลิปวิดีโอนั้น แต่ทางเทคนิคไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นฝีมือของไป๋ลู่เองหรือเปล่า เพราะคอมพิวเตอร์ของเธอเคยมีร่องรอยการถูกแฮ็กครับ"

ดวงตาของอวี่ฟู่ชิงขรึมลง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย "หมายความว่า มีความเป็นไปได้ที่ไป๋ลู่จะเป็นคนปล่อยคลิปเอง หรืออาจจะเป็นไอ้คนมือบอนที่แฮ็กคอมฯ ของเธอเป็นคนทำงั้นสิ?"

เลขาฯ พยักหน้า "ถูกต้องครับ"

"สืบได้ไหมว่าใครแฮ็กคอมฯ ของไป๋ลู่?"

"อู๋ลี่ผิงครับ" เลขาฯ ตอบเสียงฉะฉาน

อวี่ฟู่ชิงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น กำปั้นทุบโต๊ะดัง ปัง! 

"งั้นต้องเป็นนังแก่หนังเหนียวอู๋ลี่ผิงแน่ๆ! ยัยนั่นคิดจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้เสี้ยมให้ฉันกับเสี่ยวลู่แตกคอกัน แล้วบีบให้ฉันรับผิดชอบแต่งงานกับลูกสาวมัน เสิ่นซินลั่ว... อู๋ลี่ผิงฝันกลางวันอยู่หรือไง!"

เหงื่อเม็ดเป้งไหลหยดลงมาข้างขมับของเลขาฯ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ 

"เอ่อ... ประธานอวี่ครับ ท่านประธานกรรมการฝากผมมาบอกท่านประโยคหนึ่งครับ"

"ว่ามา"

"ถ้าแกกล้าแต่งงานพานังผู้หญิงร่านๆ อย่างเสิ่นซินลั่วเข้าบ้าน ฉันจะตัดชื่อแกออกจากพินัยกรรม ไม่ให้ได้สมบัติแม้แต่แดงเดียว" เลขาฯ ถ่ายทอดคำพูดทุกตัวอักษรแบบไม่ตกหล่น

อวี่ฟู่ชิงไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับทำหน้าเหวอรับประทาน 

"พ่อฉันเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมเขาถึงคิดว่าฉันอยากจะแต่งงานกับผู้หญิงเกรดต่ำอย่างเสิ่นซินลั่วด้วย? ฉันดูเป็นคนไม่เลือกกินขนาดนั้นเลยหรือไงฮะ?!"

เลขาฯ: "......"

จะเลือกหรือไม่เลือก ท่านก็ฟาดไปอย่างเอร็ดอร่อยไม่ใช่เรอะครับท่านประธาน...

"กลับไปบอกท่านประธานว่า ต่อให้ตระกูลอวี่ต้องสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีทายาทสืบสกุล ฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเสิ่นซินลั่ว!" อวี่ฟู่ชิงคำรามลั่น 

"จริงสิ บัญชีของอู๋ลี่ผิงกับเสิ่นหยางหง ยังตรวจสอบไม่หมดอีกเหรอ? นี่มันเดือนกว่าแล้วนะ!"

เลขาฯ รีบก้มหน้า "ประธานอวี่ครับ เรื่องนี้จนปัญญาจริงๆ สองผัวเมียนั่นผีพนันเข้าสิงอย่างหนัก หนี้สินในบ่อนยังพอตรวจสอบได้ แต่พวกเงินกู้นอกระบบผิดกฎหมายพวกนั้น หาต้นตอไม่เจอจริงๆ ครับ ในบัญชีของพวกเขาสองผัวเมีย มีบันทึกการโอนเข้าโอนออกยอดเงินสูงๆ ถี่ยิบไปหมดจนตาลาย"

"หาไม่เจอก็ต้องขุดให้เจอสิวะ!" อวี่ฟู่ชิงสั่งเสียงเฉียบขาด 

"สองผัวเมียนั่นถ้าจะยืมเงิน ก็ต้องเอาชื่อไป๋ลู่ไปอ้าง ไป๋ลู่เป็นศิลปินของอวี่ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ถ้ามีข่าวเสียหายของเธอหลุดออกไป... จะทำให้บริษัทของเราขาดทุนยับเยิน ตรวจสอบให้หมด! ตรวจสอบทีละยอด! เทียบยอดโอนดู!"

"ทราบแล้วครับ!"

อวี่ฟู่ชิงยกมือนวดขมับที่เต้นตุบๆ "แล้ว... เสี่ยวลู่เป็นยังไงบ้าง?"

"เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องตลอด ไม่ยอมออกมาเลยครับ ข้าวเย็นก็ไม่ทาน ช่างแต่งหน้าเอาข้าวไปส่งให้ เธอก็ไม่ยอมให้เข้าไป มีแค่ตอนตำรวจไปสอบปากคำ คุณไป๋ลู่ถึงยอมเปิดประตูให้ครับ... ถ้าท่านไปเคาะประตูตอนนี้ เกรงว่าจะต้องกินแห้วเอานะครับ"

อวี่ฟู่ชิงถอนหายใจเฮือก "พรุ่งนี้ไป๋ลู่บินกี่โมง? ปลุกฉันล่วงหน้าสอง... ไม่สิ ล่วงหน้าสี่ชั่วโมง! ฉันจะไปดักรอ!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ทันทีที่ไป๋ลู่เปิดประตูห้องพักโรงแรม ก็ต้องผงะเมื่อเห็นร่างสูงของอวี่ฟู่ชิงยืนดักรออยู่ที่หน้าประตู พอเห็นหน้าเธอปุ๊บ...

ตุบ!

อวี่ฟู่ชิงทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันทีโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!

"เสี่ยวลู่! พี่ฟู่ชิงผิดไปแล้ว! ยกโทษให้พี่เถอะนะ!"

บนทางเดินโรงแรม เต็มไปด้วยทีมงานกองถ่ายที่กำลังเดินขวักไขว่ลากกระเป๋าเดินทางเตรียมเช็กเอาต์

พอเห็นฉากดราม่าสดๆ ร้อนๆ เข้า ต่างก็พากันยืนอึ้ง อ้าปากค้าง

มุมปากของไป๋ลู่กระตุกรัวๆ อย่างบ้าคลั่ง 

ไอ้บ้านี่เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ทำไมเนี่ย!

"อวี่ฟู่ชิง! คุณลุกขึ้นมาก่อน ทุกคนมองกันใหญ่แล้ว ไม่อายหรือไง!"

อวี่ฟู่ชิงเงยหน้าขึ้น ทำหน้าซาบซึ้งใจประหนึ่งพระเอกซีรีส์เกาหลี 

"เสี่ยวลู่ เพื่อเธอแล้ว พี่ไม่กลัวคนมองหรอก จะให้อายแค่ไหนพี่ก็ยอม!"

ไป๋ลู่กัดฟันกรอด จนกรามแทบแตก "แต่ฉันกลัวย่ะ! ฉันอาย!"

ขืนมีข่าวฉาวอะไรกับไอ้ปลิงดูดเลือดนี่หลุดออกไปอีก ฉันคงได้กลั้นใจตายจริงๆ แน่!

หัวใจของอวี่ฟู่ชิงพลันอบอุ่นวาบขึ้นมา 

อา... เสี่ยวลู่ยังคงเป็นห่วงเขา กลัวเขาจะเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลสินะ

"เสี่ยวลู่ พี่รู้ว่าเธอรักพี่——"

ไป๋ลู่ไม่แม้แต่จะรอฟังจนจบประโยค เธอเดินอ้อมตัวอวี่ฟู่ชิงที่คุกเข่าขวางทางอยู่ แล้วสะบัดก้นตรงดิ่งไปกินมื้อเช้าที่ห้องอาหารบุฟเฟต์ทันที

ทว่า...

เมื่อเธอเดินกลับมาหลังจัดเต็มกับมื้อเช้า ก็พบว่าอวี่ฟู่ชิงก็ยังคงคุกเข่าอยู่ที่หน้าห้องเธอเหมือนเดิมเป๊ะ! ราวกับรูปปั้นหินศักดิ์สิทธิ์ประจำโรงแรม!

ไอ้... ไอ้ปลิงดูดเลือดเอ๊ย! กัดไม่ปล่อยจริงๆ!

"เสี่ยวลู่ คุณชายอวี่อุตส่าห์คุกเข่าให้เธอขนาดนี้แล้ว เธอก็ใจอ่อนยกโทษให้เขาเถอะนะ"

บนโลกใบนี้ ไม่เคยขาดแคลนพวกสุนัขรับใช้ที่คอยเลียแข้งเลียขานายทุนจริงๆ ทีมงานบางคนเริ่มเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยหวังเอาหน้า

"ใช่ๆ เสี่ยวลู่ ผู้ชายยอมทิ้งศักดิ์ศรีขนาดนี้ หายากนะ อย่างน้อยเธอก็ฟังคุณชายอวี่อธิบายหน่อยสิ"

"เขาอยากคุกเข่าเอง เกี่ยวอะไรกับฉัน?" ไป๋ลู่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา สายตามองเหยียดหยาม 

"เขาชอบคุกเข่านัก ก็ปล่อยให้เขาคุกเข่าไปสิ ฉันจะคอยดูว่าเข่าด้านๆ ของเขาจะทนได้นานแค่ไหน"

พูดจบ เธอก็เปิดประตูห้อง เดินเข้าแล้วกระแทกประตูปิด ปัง! ใส่หน้าทุกคนอย่างไม่ไยดี

แล้วกลับไปนอนต่ออย่างสบายใจเฉิบ

ทีมงานหลายคนเห็นบรรยากาศไม่ดี จึงพากันเข้าไปรุมล้อมอวี่ฟู่ชิง ต่างพากันเจี๊ยวจ๊าวเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกทรมานตัวเอง

"คุณชายอวี่ครับ ท่านลุกเถอะครับ คุกเข่าไปไป๋ลู่ก็ไม่สนใจท่านหรอกครับ ท่านจะคุกเข่าต่อไปจะมีประโยชน์อะไร?"

ในตอนนั้นเอง ผู้กำกับจางที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ ก็หยุดยืนแล้วทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้อย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"ก็ลองคิดดูสิ ถ้าเสี่ยวลู่ไม่ได้ชอบเขา จะทำรุนแรงแบบนี้ทำไม? เพราะชอบมาก ถึงได้โกรธมาก เพราะโกรธมาก ถึงได้ทำเป็นไม่สนใจไงล่ะ วัยรุ่นก็งี้แหละ ปากไม่ตรงกับใจ"

อวี่ฟู่ชิงที่กำลังท้อแท้ รู้สึกเหมือนได้รับน้ำทิพย์ชโลมใจ ดวงตาเป็นประกายวิ้งวับขึ้นมาทันที

ผู้กำกับจางพูดถูก! ยิ่งเธอเย็นชาใส่ แสดงว่าเธอยิ่งแคร์ฉัน!

เขาเงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมรักสุดซึ้งและมุ่งมั่น 

"พวกคุณไม่ต้องห้ามผมหรอกครับ! ผมจะคุกเข่า... จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าเสี่ยวลู่จะยอมใจอ่อนออกมาฟังผมพูด!"