ณ บ้านตระกูลธรรมวงค์
ความรู้สึกเหมือนไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้นานมาก กวินให้คนรับใช้ที่บ้านมาช่วยขนกระเป๋าขึ้นไปเก็บที่ห้องให้ฉัน ถ้าเป็เมื่อก่อนหน้าที่นี้คงจะเป็ฉันที่ต้องทำเองแต่ตอนนี้อะไรก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีมากขึ้น
ทุกคนในบ้านเกรงใจฉันมากขึ้น ส่วนกวินก็ใส่ใจฉันแบบสุดๆ ยกเว้นก็แต่คุณหญิงรัตนาที่ยังคงถือทิฐิกับฉันอยู่ กวินเดินมาจูงมือฉันเดินเข้าบ้านพร้อมกัน คุณหญิงรัตนาก็ยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินรออยู่ก่อนแล้ว
“สวัสดีค่ะคุณแม่” ฉันยกมือไหว้พร้อมกล่าวทักทายอย่างเป็มารยาท ถึงจะไม่ค่อยถูกคอกันแต่ยังไงท่านก็เป็ผู้ใหญ่กว่าฉันมากเื่มารยาทยังไงก็ควรมี
“เอากองไว้ตรงนั้นแหละยะ ไม่ได้กลับมาที่นี้ตั้งนาน แต่พอกลับมาทีก็เกาะแกะลูกชายฉันไม่ปล่อย” นอกจากคุณหญิงรัตนาจะไม่รับไหว้ฉันแล้ว ยังพูดจาจิกกัดฉันอีก
“แม่ครับ ทำไมพูดแบบนั้นหละครับ อ้อเป็ภรรยาของผมนะ” กวินเอ่ย
“แล้วไง ฉันต้องทำดีกับมันด้วยหรือไง กาฝากยังไงมันก็เป็กาฝากอยู่วันยังค่ำ”
“แม่!!” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรกลับเป็กวินที่หลุดขึ้นเสียงใส่แม่ของเขาอย่างไม่พอใจ
“ไม่เป็ไรค่ะกวิน ฉันโอเค”
ฉันลูบแขนของเขาเบาๆ เป็การปลอบใจ ฉันดีใจที่ครั้งนี้เขาพยายามที่จะปกป้องฉันไม่ได้ยืนนิ่งดูฉันโดนแม่เขาต่อว่าเหมือนเมื่อก่อน แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากให้เขากับแม่ต้องมาทะเลาะกันเพราะฉัน
“กวิน ลูกกล้าตะคอกใส่แม่เหรอฮะ!”
“ผมขอโทษนะครับคุณแม่ แต่คุณแม่ก็พูดกับอ้อแรงเกินไป”
“ฉันเป็แม่แกนะ แกจะไปปกป้องคนนอกอย่างมันทำไม”
“อ้อเป็ภรรยาของผม ก็เหมือนคนในครอบครัวเรานะครับ”
“ฉันไม่นับ!” คุณหญิงรัตนาะโลั่น สีหน้าดูโกรธจัด
ฉันได้แต่ยืนอึ้ง ถึงจะโดนด่าอยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่เคยชินกับความเกลียดชังที่คุณหญิงรัตนามีต่อฉันเลยจริงๆ อะไรทำให้เธอเกลียดฉันได้มากขนาดนี้กันนะ
เพียงแค่เพราะว่าฉันจน เลยไม่คู่ควรกับลูกชายของเขาอย่างงั้นเหรอ แม้แต่กวินก็ยังอึ้งจนพูดไม่ออก สีหน้าของเขาดูกนักใจเป็อย่างมาก
“อ้อรู้นะคะว่าคุณแม่ไม่ชอบอ้อ แต่ก็ไม่คิดว่าคุณแม่จะเกลียดอ้อมากขนาดนี้” กวินกุมมือของฉันเอาไว้แน่น ฉันหันไปยิ้มให้เขาเล็กน้อย พร้อมกับบอกเขาทางสายตาว่าฉันไม่เป็ไร
“ฉันเกลียดแก เกลียดที่สุด แกมันก็แค่ต้นอ้อริมทางที่โตตามข้างถนน ไม่คู่ควรกับลูกชายของฉันเลยสักนิด ไปที่ไหนก็มีแต่คนพูดกับฉันว่าลูกของฉันมันไม่ได้เื่ไปคว้าผู้หญิงบ้านๆ เป็หน้าเป็ตาอะไรให้กับตระกูลของฉันก็ไม่ได้ กับอีแค่เปิดร้านง้อย ๆ ได้ร้านนึงก็อย่าคิดว่าแกจะมีดีไปจากเดิม กาฝากยังไงก้เป็กาฝากอยู่วันยังค่ำ”
“แม่ครับพูดแรงเกินไปแล้ว พอเถอะครับ” กวินพยายามจะเข้ามาห้ามแต่ดูยังไงแม่ของเขาก็คงไม่ยอมหยุด
“ไม่เป็ไรค่ะกวิน ถ้าคุณแม่ไม่ชอบฉันมากขนาดนี้ งั้นฉันจะขอย้ายไปอยู่ที่คอนโด” ฉันพูดเสียงแข็งและหนักแน่น ในเมื่อคนเขารังเกียจ เราก็ไม่ต้องทนอยู่ให้ทรมานกันเปล่าๆ
“อ้อคุณใจเย็นก่อน"กวินจับมือของฉันไปกุมเอาไว้ทั้งสองข้าง เขาเองก็คงจะหนักใจอยู่ไม่น้อยนั้นก็แม่นี้ก็คนรัก
“เหอะ! ออกไปอยู่คอนโด คนอย่างแกมีปัญญาจ่ายค่าเช่าคอนโดแพงๆ อยู่ด้วยรึไง สุดท้ายก็ไม่พ้นให้ลูกชายของฉันออกเงินให้อยู่ดี”
“คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูจะไม่ใช้เงินของกวินแม้แต่บาทเดียว”
“ถ้าอ้อไป งั้นผมก็จะย้ายออกไปด้วย” กวินเอ่ยหนักแน่น
“กวินนี้แก” คุณหญิงรัตนาจ้องกวินตาเขม็ง
“ถ้าอ้อย้ายผมก็จะย้ายออกไปด้วยเช่นกัน” กวินยืนกรานหนักแน่น ทำให้คุณหญิงรัตนามีท่าทีอ่อนลง
“ก็ได้ ฉันจะยอมให้ยัยกาฝากนี้อยู่บ้านหลังนี้กับแกก็ได้ ฉันไม่ยอมให้แกย้ายออกไปอยู่ข้างนอกหรอกนะ”
“ต้นอ้อครับแม่ ช่วยเรียกเธอใหม่ด้วย” กวินเอ่ย
“ฉันจะเรียกอะไรมันก็เื่ของฉัน” คุณหญิงรัตนายังคงมีท่าทีขัดขืน ไม่ยอมอ่อนข้อลงง่ายๆ ถ้ายังถกเถียงกันไปมาอยู่อย่างนี้คืนนี้ก็คงไม่ต้องนอนกับพอดี
“ช่างเถอะค่ะกวิน ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะ” พูดจบฉันก็เดินหนีขึ้นมายังห้องนอนในทันที
“ฉันยังไม่อนุญาติให้มันไปมันก็เดินหนีไปหน้าตาเฉยเลยนะ”
“แม่เลิกมีอัคติกับอ้อเถอะครับ ถือว่าผมขอร้อง”
“ไม่ ฉันบอกแกแล้วว่ามันไม่เหมาะกับแก สนับสนุนอะไรในหน้าที่การงานแกก็ไม่ได้ คนที่คู่ควรกับแกคือหนูเอเซียต่างหาก!”
“แม่ผมบอกแล้วว่าผมไม่ชอบเอเซีย”
“แต่แกเคยคบกันมาก่อนไม่ใช่หรอ มันจะเป็ไปได้ไงที่แกจะไม่ชอบ”
“นั้นมันเมื่อก่อนนะครับแม่ ตอนนี้ผมรักต้นอ้อแค่คนเดียว”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหนูเอเซียจะสู้ยัยกาฝากนั้นไม่ได้ ทั้งรวยกว่า สวยกว่า ทุกอย่างเหมาะสมกับแกมากที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะมารยาของยัยนั้น ป่านนี้แกก็คงจะแต่งงานกับหนูเอเซียไปแล้ว”
“ผมเลิกกับเอเซียก่อนที่จะเจออ้ออีกนะครับแม่”
“ไม่รู้แหละยังไงแม่ก็ไม่มีวันยอมรับมัน” พูดจบคุณหญิงรัตนาก็เดินหนีไปในทันที ทิ้งให้กวินยืนเครียดอยู่คนเดียว
ที่ห้องนอนของต้นอ้อ
“เอะ? ทำไมกระเป๋าเสื้อผ้าฉันไม่อยู่นี้ละ” ฉันเดินสำรวจไปทั่วห้องก็ไม่เจอ ในตู้เสื้อผ้าก็ไม่มี
“ผมให้คนเอากระเป๋าของคุณไปไว้ที่ห้องนอนของผมแล้ว” กวินเดินเข้ามาในห้องแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเกือบทำฉันใ
“ทำไมละคะ” ฉันถามด้วยความสงสัย เราสองคนนอนแยกห้องกันมานาน เขาคงไม่ชินถ้าจู่ ๆ จะกลับมานอนด้วยกัน
“ผมคิดถึงคุณ เราไม่ได้นอนด้วยกันนานมากแล้วนะ” กวินเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังพร้อมกับเอาคางก่ายที่ใหลของฉันเบาๆ อย่างนุ่มนวล
“เรานอนแยกกันมานาน ฉันกลัวคุณจะไม่ชิน”
“ที่ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไปนะ ต่อไปนี้ผมจะตัวติดคุณไม่ยอมห่างเลย” กวินหันหน้ามาหอมที่ซอกคอของฉันอย่างอ่อนโยน ทำเอาหัวใจของฉันเต้นรัว คงเพราะเราไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานแล้ว
“พอเลยค่ะ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ”
“งั้นวันนี้เราอาบน้ำด้วยกันนะ”
“ทะลึ่ง!” ฉันตีแขนของเขาเบาๆ
“ทำไมละเราแต่งงานกันแล้วนะ ทำอย่างกับไม่เคยอาบน้ำกับผมอย่างงั้นแหละ”
กวินทำท่าจะเข้ามาหอมแก้มของฉัน แต่ฉันก็พยายามบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้เขาหอมได้ง่ายๆ
“ผมขอโทษแทนแม่ของผมด้วยนะครับ”
จู่ ๆ กวินก็พูดขอโทษ โดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของฉัน เขาทำเพียงเอาคางมาก่ายที่ใหลของฉันตามเดิม ฉันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่รอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด
“ผมไม่รู้เลยว่าคุณต้องเจอกับเื่แบบนี้ ผมขอโทษจริงๆ”
“ไม่เป็ไรค่ะกวิน ฉันโอเค ขอแค่คุณยังคงรักและยังยืนอยู่ข้างฉัน ฉันทนได้ค่ะ”
ฉันหันไปกุมมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
“ขอบคุณนะครับ งั้นเราก็ไปอาบน้ำกันเถอะ จะได้พักผ่อน”
“ค่ะ” กวินเดินจูงมือของฉันไปที่ห้องนอนของเขา ถึงแม้จะแยกห้องกัน แต่ห้องนอนของเราก็อยู่ข้างๆ กัน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง
“คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ เดี่ยวฉันขอจัดของที่อยู่ในกระเป๋าก่อน”
“แน่ใจนะว่าจะไม่อาบน้ำด้วยกัน” กวินพยายามหว่านล้อมฉันด้วยเสน่ห์อันหล่อเหลาของเขา แต่ฉันไม่หลงกลหรอกนะ ยังไงวันนี้ก็ไม่ได้!
“ไม่ดีกว่าค่ะ ไปเลยคนบ้า รีบไปอาบฉันจะได้อาบ”
ฉันผลักหลังของเขาเบาๆ กวินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นว่าตัวเองแกล้งฉันได้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ถ้าวันนี้ฉันยอมเขาทุกอย่างคงไม่จบที่แค่อาบน้ำด้วยกันแน่ ๆ คนผีทะเล!
47K
