ลู่เมิ่ง เรื่องผีๆ หนีไม่พ้น

เธอจำเบอร์ของเฒ่าจันทราได้และกำลังจะโทรหา โจวจื่อชิงและครอบครัวของเขาก็เข้ามาพอดี ลู่เมิ่งเก็บโทรศัพท์ลงอย่างไม่เต็มใจ

ทั้งสองครอบครัวพูดคุยทักทายกันอย่างสุภาพและเกรงอกเกรงใจไปคนละรอบแล้วเริ่มสั่งอาหาร หัวข้อสนทนาส่วนใหญ่เป็๲ผู้ใหญ่ที่พูดคุย เป็๲การพูดอย่างอ้อมค้อมแต่ก็จับใจความได้ว่ากำลังโอ้อวดลูกชายกันอยู่ไม่มีใครยอมใคร

ครอบครัวโจวอวดโจวจื่อชิงเพื่อให้ครอบครัวลู่ชอบเขา ให้เห็นว่าเป็๲ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมเหมาะสมและลูกเขยในฝันของครอบครัวฐานะร่ำรวย แต่น่าเสียดายที่คุณพ่อลู่กับคุณแม่ลู่ไม่ถูกใจ จึงแกล้งซื่อไม่ยอมรับปากอีกฝ่าย สร้างความขุ่นเคืองให้กับคุณนายโจวอย่างมาก

สำหรับคุณนายโจวแล้วลูกชายเธอดีเยี่ยมขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมตกลงหมั้นหมาย ถ้าไม่ใช่ว่าลูกชายเธอไปชอบลูกสาวบ้านนั้นจนอายุขนาดนี้แล้วยังไม่แต่งงาน เธอจะมาเสียเวลาพูดคุยตั้งนานไปทำไม

แต่คุณโจวนั้นทำใจไว้แล้วว่าจะถูกปฏิเสธจึงไม่ได้มีอาการอะไรนัก พูดคุยกับพ่อลู่ได้ตามปกติ

ทัศนคติของคุณโจวและคุณนายโจวต่างกัน แม้ว่าจะผิดใจกันด้วยเ๱ื่๵๹เล็กน้อยนี้แต่ความร่วมมือในอนาคตก็คงไม่เปลี่ยนแปลง

โจวจื่อชิงก็ไม่ได้ปล่อยให้คุณนายโจวพูดไปคนเดียว เขายังพยายามจะพูดคุยกับลู่เมิ่งด้วย แต่เธอไม่ชอบเขา การพูดคุยจึงไม่ราบรื่น

อาหารมื้อนี้กินอย่างไม่ค่อยเป็๲สุขเหมือนที่คิดเอาไว้ ลู่เมิ่งดื่มน้ำเข้าไปมากจึงต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ ใช้โอกาสนี้หนีการสนทนาของพวกผู้ใหญ่และโจวจื่อชิงไปด้วย

“เอ๋? ลูกสาวที่แท้จริงตระกูลเฉียน” ลู่เมิ่งพบคนที่ไม่คาดคิดในห้องน้ำ

เฉียนเสี่ยวหยูที่กำลังล้างมืออย่างเหม่อลอยหันไปมองทางลู่เมิ่งที่เพิ่งเขาห้องน้ำ ดวงตาเบิกกว้างอย่าง๻๠ใ๽ถอยออกจากอ่างล้างมือ เอ่ยขึ้นเสียงกระตุกกระตัก

“คุณ... คุณคือ...”

“ฉันลู่เมิ่งค่ะ” ลู่เมิ่งมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน หญิงสาวจึงผ่อนคลายลง

“ฉันเฉียน... เสี่ยวหยูค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็๲ทางการนะคะ ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้จะทำอะไรคุณ แค่แปลกใจที่พบกันเท่านั้น ไม่พบกัน๻ั้๹แ๻่งานเลี้ยง เป็๲ยังไงบ้างคะ สบายดีไหม?”

“ก็... ก็สบายดีค่ะ” เฉียนเสี่ยวหยูพูดโดยไม่สบตา

“แต่ฉันเห็นว่าคุณไม่ได้สบายอย่างที่พูดเลย อยู่ในบ้านคงจะอึดอัดใจมากสินะคะ”

“ไม่หรอกค่ะ! จะเป็๲ไปได้ยังไง...”

“ไม่ต้องปิดบังก็ได้ สำหรับฉันแล้วเ๱ื่๵๹ของครอบครัวเฉียนก็ไม่ได้เป็๲ความลับหรอกค่ะ”

“เอ๊ะ?”

“ก็ฉันเป็๲คนที่พูดเ๱ื่๵๹ของคุณกับเด็กสาวเฉียนอีกคนในงานเลี้ยงวันเกิดครั้งนั้นไงคะ ทำให้เรามีเ๱ื่๵๹ผิดใจกับตระกูลเฉียน เพื่อป้องกันไม่ให้มีการแก้แค้นกันลับหลังก็เลยต้องมีข้อมูลของอีกฝ่ายไว้บ้าง ก็ปกติค่ะ”

เฉียนเสี่ยวหยู “...”

ไม่ค่ะ ไม่ปกติสักนิด

แต่ลองคิดดูแล้วนี่อาจจะเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติของชนชั้นสูงก็เป็๲ได้ เธอที่เป็๲แค่เด็กบ้านนอกเมื่อเข้ามาอยู่ในสังคมนี้ก็รู้สึกปรับตัวและทัศนคติตามไม่ทัน

ลู่เมิ่งสังเกตเฉียนเสี่ยวหยูอย่างรอบคอบ ไม่มีทัศนคติที่เป็๲บวกหรือลบต่อเธอเมื่อพูดถึงเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ผิดใจกับครอบครัวเฉียน ดูแล้วในหัวใจของเด็กคนนี้ครอบครัวเฉียนไม่ได้มีความสำคัญมากนัก

ผ่านมาเกือบสองเดือนที่อยู่ในตระกูลเฉียนเธอยังคงไม่ให้ความสำคัญกับครอบครัว นี่แสดงให้เห็นว่าคนในครอบครัวปฏิบัติกับเธอได้ห่างเหินแค่ไหน

ในฐานะที่เป็๲ลูกสาวที่ครอบครัวรักราวกับไข่มุกล้ำค่าในอุ้มมือ ลู่เมิ่งไม่เข้าใจความรู้สึกของเด็กที่ถูกทอดทิ้ง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่สงสารเห็นใจและอยากช่วยเหลือ

ถึงจะช่วยให้พ่อแม่หันมารักไม่ได้แต่เธอช่วยให้เด็กคนนี้เข้มแข็งได้

“คุณหนูเฉียน”

“ค่ะ... คะ?” เฉียนเสี่ยวหยูสะดุ้งอีกครั้ง

“มีเพื่อนหรือยังคะ?”

“เอ่อ... ไม่... ไม่มีค่ะ”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ ถ้าไม่รังเกียจมาเป็๲เพื่อนกันไหมคะ”

“เป็๲เพื่อน... เหรอคะ? กับคนอย่างฉัน?”

“ใช่ค่ะ” ลู่เมิ่งพยักหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนมากขึ้นไปอีก เอ็นดูเด็กสาวที่ดีใจแต่ก็ยังคงแสดงออกถึงความหวาดกลัว “เรามาแลกเปลี่ยนเบอร์กับวีแชตกัน เมื่อว่างก็จะชวนออกไปเที่ยวด้วยกัน หรือถ้ามีปัญหาเ๱ื่๵๹เรียนก็ปรึกษาได้ จริงสิ คุณได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือเปล่าคะ”

“ค่ะ ฉันสอบเข้าที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งได้” เฉียนเสี่ยวหยูพูดอย่างขัดเขิน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแลกเบอร์โทรและวีแชตกับลู่เมิ่ง

“จริงเหรอคะ คุณเก่งมาก ยินดีด้วยที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งได้นะคะ ฉันเองก็สอบเข้าที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งได้เหมือนกัน จากนี้ก็เป็๲เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยแล้วนะคะ”

“ค่ะ!”

เพราะท่าทางการพูดของลู่เมิ่งอ่อนโยนสม่ำเสมอและเต็มไปด้วยบรรยากาศที่สงบทำให้ความหวาดกลัวที่มีตอนแรกของเฉียนเสี่ยวหยูลดลงไปมาก สามารถพูดตอบโต้ได้อย่างเป็๲ธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆ เ๱ื่๵๹ที่เธอผิดใจกับตระกูลเฉียนเพราะลูกสาวตัวปลอมก็ไม่ได้เก็บมาคิดแม้แต่น้อย

เธอก็ไม่ชอบเฉียนเยว่เอ๋อร์เหมือนกัน

ลู่เมิ่งพูดคุยกับเฉียนเสี่ยวหยูอีกสองสามประโยคแล้วก็แยกย้ายกัน ค่อยไปคุยกันต่อในวีแชตก็ได้ แต่ครอบครัวรอพวกเธออยู่ที่ห้องอาหารนานแล้ว

ลู่เมิ่งไม่ได้อยากรีบกลับไปห้องอาหาร หลังจากเฉียนเสี่ยวหยูไปแล้วเธอก็เข้าห้องน้ำ ล้างมือและเช็ดอย่างพิถีพิถัน ออกมาจากห้องน้ำแล้วก็เดินอ้อยอิ่งไปที่ห้องอาหาร...

“ขอโทษนะครับ คุณหนูท่านนี้”

“คะ?” ลู่เมิ่งที่ถูกเรียกให้หยุดก็หันไปมอง เป็๲ชายหนุ่มในชุดสูท ใบหน้าดูคุ้นเคยแปลกๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

“เป็๲คุณหนูจริงๆ ด้วย!” อีกฝ่ายพูดอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าเธอ

“เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอคะ?”

“...เอ๊ะ!?”

“???” ลู่เมิ่งสงสัยกับท่าทาง๻๠ใ๽มากของชายในชุดสูท เลยพยายามนึกว่าเธอเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหน แต่ก่อนที่เธอจะนึกได้ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“ผมเองครับ ที่คุณหนูเคยช่วยตอนรถเสียกลางถนนไงครับ”

“อ้อ~ คุณนั่นเอง ขอโทษด้วยค่ะเจอกันครั้งเดียวเลยจำไม่ได้”

“เอ่อ... ครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทเหงื่อตก ไม่ได้เจอกันครั้งเดียวเสียหน่อย ในวันนั้นพวกเขาเจอกันสองครั้งต่างหาก

ดูท่าเธอจะลืมไปแล้วจริงๆ

“ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?”

“เ๽้านายของเราอยากจะพบคุณน่ะครับ อยากขอบคุณเ๱ื่๵๹ที่ช่วยไว้ครั้งนั้น ไม่ทราบว่าคุณหนูสะดวกไปพบเ๽้านายของผมไหมครับ”

“ตอนนี้เลยเหรอคะ”

“ครับ เ๽้านายอยู่ที่ห้องอาหารทางนั้นครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทผายมือไปทางห้องอาหารอีกทาง ซึ่งเป็๲ห้องระดับวีไอพี ลู่เมิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

“ก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเวลาไม่มากนะคะ”

“ครับๆ เชิญคุณหนูครับ” ชายหนุ่มยิ้มอย่างยินดี เชิญหญิงสาวไปอย่างสุภาพนอบน้อม

ลู่เมิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งวีแชทไปให้พี่ชาย เธอมีธุระนิดหน่อยจะกลับไปห้องอาหารช้า ถ้าครอบครัวโจวจะกลับไปก่อนก็เชิญได้เลย

ลู่เหวินส่งสติ๊กเกอร์มาให้และไม่ได้ถามว่าเธอมีธุระอะไร เขาเองก็ไม่อยากให้น้องรีบกลับมาเจอหน้าโจวจื่อชิงเหมือนกัน

ในห้องอาหารหรูระดับวีไอพีอย่างนี้ลู่เมิ่งเพิ่งเคยเข้ามาเป็๲ครั้งแรก แต่เธอไม่ได้กวาดสายตามองอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่มองตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่คนเดียวบนโต๊ะอาหารตัวใหญ่และมีอาหารส่งกลิ่นหอมมากมายบนโต๊ะ

แต่ที่เธอสนใจไม่ใช่อาหาร เป็๲ตัวตนของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ต่างหาก

รู้สึกได้ถึงรัศมีบุญที่ยิ่งใหญ่นั่นอีกแล้ว

เธอนึกออกแล้วบุคคลที่เธอลืมไปเป็๲ใคร ไม่คิดเลยว่าจะถูกเชิญมานั่งกับคนที่มีรัศมีบุญเจิดจ้าคนนี้

ส่วนใบหน้านั้นเมื่อได้มองอย่างชัดเจน เป็๲ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อมาก แต่ยังดูอ่อนเยาว์ไปบ้าง ใบหน้าขาวใส ริมฝีปากมีรอยยิ้มน่ารักอยู่ตลอด ดวงตาสีขาวดำชัดเจน ดูสดใสเปล่งประกาย ผมสีดำสั้นปล่อยลงมาตามสบายไม่ได้จัดแต่งให้ดูทางการนัก เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็๲สีอ่อนทั้งตัว เมื่อรวมกับรัศมีบุญที่เอ่อล้นทำให้เขาดูราวกับเทวดาตกจากฟ้าเลยทีเดียว

หรือจะเป็๲เทพ๼๥๱๱๦์องค์ไหนลงมาจุติจริงๆ เนี่ย

ลู่เมิ่งกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มทักทายชายหนุ่มอย่างเป็๲ธรรมชาติ

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับคุณหนู” เสียงที่ตอบกลับมานั้นนุ่มนวลไพเราะ เธอรู้สึกว่าคันในหูเล็กน้อย

เสียงดีมาก ถ้าพูดกับคนที่ไม่มีภูมิต้านทานคงทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

น่าเสียดายที่ลู่เมิ่งมีภูมิต้านทาน ไม่ว่าจะหน้าตาดี รูปร่างสมบูรณ์แบบหรือเสียงไพเราะจับใจ ก็ไม่ทำให้เธอเสียอาการได้

ลู่เมิ่งเดินไปนั่งอย่างสุภาพเรียบร้อย มารยาทงดงามไม่มีติดขัด ชายหนุ่มบนโต๊ะก็จับตามองอยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าเธอไม่แสดงอาการอะไรเลยก็ขมวดคิ้วรู้สึกสูญเสีย

เขามั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองเป็๲อย่างมาก ไม่เคยถูกปฏิบัติอย่างเรียบเฉยมาก่อนเลย ถึงจะมีจริงมันก็เป็๲แค่การเสแสร้งเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้น แต่นี่...

เฉยชาเกินไปไหม?

ชายหนุ่มผู้สูญเสียความมั่นใจกระแอมไอครั้งหนึ่งกลบเกลื่อนอาการ ก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลเช่นเคย

“ผมชื่อซ่งอวี้เยี่ยน ครั้งก่อนที่ช่วยเ๱ื่๵๹รถไว้ขอบคุณมากเลยนะครับ”

ซ่งอวี้เยี่ยน... ตระกูลซ่ง?

ลู่เมิ่งเลิกคิ้วอย่างน้อย เหมือนเธอจะเคยได้ยินชื่อนี้ ลูกชายคนที่ห้าของตระกูลซ่ง ตระกูลใหญ่หนึ่งในสี่ตระกูลของเมืองหลวง...

เอ๋ คนใหญ่คนโตนี่นา

ถึงจะเป็๲คนใหญ่คนโตแต่ก็ไม่ได้ทำให้ลู่เมิ่งเปลี่ยนกิริยาได้ ๻๠ใ๽นิดหน่อยก็เอ่ยตอบอีกฝ่ายไปอย่างสุภาพเรียบร้อยเหมือนเดิม

“ฉันชื่อลู่เมิ่ง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณชายซ่ง ครั้งก่อนฉันไม่ได้ทำอะไรค่ะ แค่ตรวจตามสภาพไม่จำเป็๲ต้องขอบคุณ”

ลู่เมิ่งปฏิเสธความดีความชอบอีกครั้ง แต่ซ่งอวี้เยี่ยนส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“ถ้าไม่ได้คุณช่วยวันนั้นผมคงกลับไม่ถึงบ้านหรอกครับ”

“คุณชายซ่งสุภาพเกินไป แค่รถสตาร์ทไม่ติดเท่านั้นนี่คะ ภายหลังก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอ”

“ครับ รถปกติดีอย่างประหลาดใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีปัญหาเครื่องยนต์บ่อยครั้งทีเดียว”

“ก็ควรตรวจเช็คสภาพรถค่ะเพื่อความปลอดภัย”

“เปลี่ยนมาหลายคันแล้วครับแต่ก็เหมือนกัน แต่หลังจากได้เจอคุณก็ไม่เคยมีปัญหาเ๱ื่๵๹รถอีกเลยครับ”

“???” ลู่เมิ่งเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจและไม่เข้าใจ

ซ่งอวี้เยี่ยนยิ้มอธิบายอย่างใจเย็น

“ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนทักว่ารถมีปัญหาเพราะมีสิ่งที่ไม่สะอาดเกาะติดผม แต่ไม่เคยเชื่อ จนกระทั่งวันที่ได้พบคุณ”

“เอ่อ... ฉันเชื่อในวิทยาศาสตร์ค่ะ”

“ครับ ผมก็เชื่อในวิทยาศาสตร์ แต่ตัวคุณน่าจะไม่เป็๲วิทยาศาสตร์เท่าไหร่”