บทที่ 2 บทของอสูร ตอนที่ 1
ทักษะว่างเปล่าถูกใช้งาน ท่านสังหารสัตว์อสูร สไลม์ (กลายพันธุ์ ธาตุความมืด)
-เนื่องจากสัตว์อสูรที่สังหารมีเพียง 1 ทักษะ ท่านจะรับทักษะนั้นโดยอัตโนมัติ
ทักษะติดตัว
กลืนกิน - ทักษะที่ทำให้สามารถกินผลึกอสูรได้ (ไม่มีข้อมูล)
ระดับทักษะ ทั่วไป *ทักษะที่มาจากการทดลอง
รายละเอียดความ สามารถกินผลึกอสูรเพื่อฟื้นพลังให้ตัวเอง(สไลม์ทั่วไป) สไลม์กลายพันธุ์ที่กลืนกินแสงสว่างจนหยดสุดท้าย ถูกใช้เป็ภาชนะที่เก็บความมืด...ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูล
จงลั่วมองดูข้อมูลที่ขึ้นมาอย่างหัวเสีย แต่เมื่อเหตุการณ์ไม่อาจแก้ไขได้ จงลั่วจึงได้แต่ถอนใจยาว
"กินเพื่อฟื้นเื แต่ที่ดูจะแปลกประหลาดกว่าสไลม์ทั่วไปตรงข้อความ...ภาชนะที่เก็บความมืด" แต่ในเมื่อทักษะนี้ได้มาจากสไลม์ จงลั่วจึงไม่คิดจะให้ความสนใจมันมากนัก
ห้องทั้งห้องเริ่มสั่นไหวเมื่อพลังงานที่ใช้ ถูกตัดขาด ไฟสีเขียวสดที่เคยสว่างกระพริบถี่ แสงในห้องสลัวลงอย่างช้า ๆ และคาดว่าคงจะดับลงในไม่ช้า
บรึ้ม !!! เสียงะเิดังสนั่น แรงอัดอากาศมหาศาลพุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง
"กับดักไวต่อแสง" วิโอล่าเอ่ยขึ้น เมื่อหนึ่งในลูกสมุนของหล่อน ถูกกับดักะเิร่างจนแหลกกระจุย เพียงเพราะถือหินเรืองแสงเดินเข้าสู่ทางลับในห้องสมบัติ "ดูเหมือนพวกเราจะต้องเดินลงไปท่ามกลางความมืดเสียแล้ว"
"ข้านำหน้าเอง" มาคัสเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินหายไปในความมืด...เป็คนแรก
จงลั่ว เองก็ได้ยินเสียงะเิที่เกิดขึ้น อาการใแสดงออกบนใบหน้าในทันที จงลั่วไม่รีรอที่จะใช้ทักษะสอดแนมเพื่อตรวจสอบ
เมื่อพบว่าวิโอล่าและคนของหล่อนกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ จงลั่วจึงรีบตรงไปยังช่องทางลับที่หาเจอก่อนหน้า ครั้งนี้เขาไม่ลังเลที่จะใช้หยดเื...หยดเืสุดท้ายแตะลงไปยังรอยบุ๋มกลางวงกลมอักขระ ผนังหินหนาหนักเลื่อนเปิดออกในทัน จงลั่วไม่รอช้ากระโจนลงไปยังช่องลับที่เปิดออก... ร่างของจงลั่วหายไปพร้อมกับไฟในห้องลับที่ดับลงพอดิบพอดี
ทุกอย่างตกอยู่ในความมืด แม้จะยังคงมีแสงสีเขียวจาง ๆ จากสารเรืองแสงที่อยู่บนผลึกเรืองแสงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เพียงพอให้วิโอล่าและพวก ค้นหาสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างสะดวกนัก แต่แล้วห้องทั้งห้องก็สั่นไหว เพดานหินเริ่มถล่มลงมา
"หินเรืองแสง" เหตุการณ์มาถึงจุดคับขัน...วิโอล่าจำใจต้องเสี่ยง
ลูกสมุนต่างหยิบหินเรืองแสงของตัวเองขึ้นมา ด้วยอาการกล้า ๆ กลัวๆ แต่จะให้ขัดคำสั่งของวิโอล่า นั่นอาจจะน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก
แสงสว่างทำให้เห็นสภาพห้องที่กระจุยกระจาย จากการรื้อค้นของจงลั่ว
"ไม่มีกับดัก" มาคัสเอ่ยขึ้น เมื่อทุกอย่างยังคงปกติ เสียงถอนหายใจยาวดังมาจากทุกทิศทาง
"เก็บเอกสารทุกอย่างที่เจอ เอาไปให้มากที่สุด" วิโอล่าสั่ง
"แย่แล้ว!!!" มาคัสเอ่ยขึ้นอย่างใ เมื่อมันได้ยินเสียงผนังหินบริเวณทางเข้ามาถล่มลง กองหินถูกสุมสูงปิดทางออกที่มีเพียงทางเดียวไปแล้ว และผลของมันก็ทำให้อากาศภายในห้องค่อย ๆ ลดน้อยลงไปตามลำดับ
วิโอล่าไม่มีทางถอยอีก หล่อนจึงมองหาทุกสิ่งที่จะเป็ทางออก "ทำไมเราไม่พบเ้าเด็กนั่น" หล่อนเดินตรงเข้าไปยังเขตกระบอกทดลอง "ร่างอสูรตัวสุดท้ายหายไปแล้ว...ไอ้เด็กเวร นั่นมันเป็ใครกันแน่" หล่อนหันมามองทางมาคัสตาเขียวปั๊ด
ผนังและฝ้าเพดานของห้องทดลองถล่มลงมามากขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนว่าวิโอล่าจะเห็นบางอย่าง "ไอ้เด็กเวรนั่นออกไปทางแท่นย้ายมิติ" หล่อนเหลือบไปเห็นวงเคลื่อนย้ายมิติ ที่ตรงกลางห้องพอดี "พวกเรารีบออกไป" วิโอล่าตรงไปยังแท่นย้ายมิติ ก่อนจะหยิบหินเวทขึ้นมากดลงไปที่วงเวทมิติ แสงเวทสีขาวนวลโผล่ขึ้นมาจากพื้น ก่อนที่หล่อนจะหายวับออกไป
มาคัสเห็นดังนั้นจึงะโสั่งลูกสมุนที่ยังคงหอบเอกสารเก่าอยู่เต็มไม้เต็มมือให้รีบหนี เข้าไปในแท่นย้ายมิติ ก่อนที่ตัวเองจะกระโจนตามออกไปเป็คนที่สอง
แต่ดูเหมือนห้องทดลองจะถล่มลงเร็วกว่าที่คิด มีสมุนอีกเพียงแค่สองคน ที่อยู่ใกล้แท่นย้ายมิติเท่านั้น ที่หลบหนีออกได้ทัน ส่วนที่เหลือก็จมอยู่ใต้ซากที่ถล่มลงมา
แท่นมิติส่งวิโอล่า และพวกมาอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่งในป่าเรดวู้ด ทั้งหมดทันเห็นปราสาทเกสโตทั้งหลังถล่มลงมา แต่ไม่เพียงแค่นั้นเพราะพลังของการทำลายตัวเองยังคงอยู่ ห้องทดลองลับที่แตกะเิโก่อให้เกิดโพรงช่องว่างขนาดใหญ่ใต้ดิน พื้นดิน้าค่อย ๆ ยุบตัวลงมา ก่อให้เกิดหลุมลึกขนาดใหญ่ และทุกสิ่งจะถูกดูดหายไปต่อหน้าต่อตา
แม้วิโอล่าจะหัวเสียแค่ไหน แต่ในเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ หล่อนก็ทำได้เพียงหลบหนีและจากไปให้ไวที่สุด
4K
![[มี E-book] ตัวประกอบอย่างข้า(เผลอ)จีบพระเอกธงแดงโดยไม่รู้ตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745741627_35264097.webp)
