Part’ s เขมชาติ วันนี้เป็วันแรกของการทำหน้าที่ครู เป็ครูเต็มตัวแล้วครับผม ผมสวมชุดเครื่องแบบเสื้อเชิ้ตตารางสีเหลืองไข่ไก่อ่อนๆ สลับขาว และกางเกงสแล็ครองเท้าหนังหัวตัดสีน้ำตาล สวมเนกไทลายจุดสีน้ำตาล จัดแต่งทรงผมให้ดูเรียบร้อยและไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมที่ณัฐกานต์ซื้อให้ผมเช่นกัน ทั้งหมดนี้ณัฐกานต์เป็คนออกแบบให้ผม นาฬิกาข้อมือที่พี่ชายคนโตของผมซื้อให้ในวันรับปริญญา แม้ว่าพี่เกศรินจะโกรธพี่ต้นเพราะว่ามันค่อนข้างแพง แต่ผมว่าเขาไม่ได้โกรธที่ราคาหรอกเขาแค่ไม่อยากให้พี่ต้นซื้ออะไรผมเลยจะดีกว่า ทุกวันนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าผมไปทำอะไรให้พี่ปิ่นหรือเกศรินทร์โกรธ
ผมเหลือบมองเวลานี้เพิ่งจะเป็เวลา 7 โมงเช้าเอง ผมก็เดินไปเรื่อยๆ ตั้งใจจะไปโรงอาหารเพื่อหาข้าวเช้าทานก่อน ผมเดินก้าวเท้าลงจากบันไดบ้าน ดีที่ออกแต่เช้าเพราะว่าอากาศเมืองไทยรอดมากขนาดนี้เดินไม่ต้องถึงกิโลก็เหงื่อแตกผลักๆ แล้วครับ ยิ่งสวมเสื้อเชิร์ตด้วยแล้ว
“ปี้นๆ” เสียงแตรรถดังมาจอดที่หน้าบ้านของผม ผมหันไปมองหลังจากที่ใส่กุญแจล๊อกประตูหน้าบ้าน ผมก็พบว่าเป็ครูโจ้นั้นเองครับ
“สวัสดีครับครูโจ้” ผมทักทายครูโจ้
“สวัสดีครับครูเขม นี้โจ้กะว่าครูต้องออกเวลานี้แน่ๆ นอน ผมเดาเก่งไหมครับ” ครูโจ้พูด ผมเดินลงมายืนด้านล่าง และพยักหน้า
“เก่งครับ น่าจะให้ไปเดาว่างวดหน้านี้ว่าจะออกเลขอะไรด้วยดีไหมครับคุณโจ้” ผมแซว
“ไม่จริงหรอกครับ ...ผมนะขับผ่านมาสามรอบแล้วแหละครับครูเขม “ครูโจ้พูด ผมก็ส่ายหัวอันหลังนี้แหละ
“ไปครับผมไปส่ง ...ที่เดิมนะครับ” ครูโจ้พูด ผมก็เลิกคิ้วมองว่าที่เดิมนะที่ไหน
“ทานอาหารก่อนนะครับ ด้วยความเป็ห่วง เช้านี้เมียผมขายโจ๊กครับ “ผมก็พยักหน้า เป็ห่วงกลัวผมไม่ได้ทานอะไรก่อน อืม... เมียขายโจ๊กตอนเช้า นี่เขากะไม่ให้ผมไปซื้อร้านอื่นเลยใช่ไหมเนี๊ยะ ผมหันมายิ้มให้ครูโจ้
“ยิ้มแบบนี้จะขอบคุณผมใช่ไหมครับ ไม่เป็ไรครับ ลูกค้าวีไอพีของผม ผมบริการเต็มที่ครับ” ครูโจ้บอกผม
“แต่ผมขอขึ้นไปห้องธุรการก่อนนะครับและจะรีบลงไปซื้อโจ๊กเลยครับ” ผมพูดและยิ้มๆ
“ดีครับครู โจ๊กเมียผมอร่อยสุดในย้านนี้แล้วครับ ไปครับ “ครูโจ้พูดแต่ยังไม่ออกตัว
“กอดแน่นๆ นะครับรถผมแรงมาก” ครูโจ้พูด ผมก็พยักหน้า
“บรื้นๆๆ ...” ทำเอาผมนี้แถมหงายหลังเลยครับ
“ผมไปแก้เครื่องยนต์มาใหม่ให้แล้วครับ สำหรับครูเลยนะครับ เมื่อวานมันช้าไปหน่อยเครื่องไม่แรง แต่วันนี้แรงดีไหมครับ ครูเขม”
“ครับครูโจ้ “ผมตอบครูโจ้ ผมนี้ก็เป็ห่วงทรงผมของผมนี้แหละครับ อุตส่าห์หวีมาอย่างดี ไม่นานรถครูโจ้ก็มาจอดที่ตรงด้านของหน้าตึกตรงบรรไดที่จะเดินขึ้นไป วันแรกที่ผมมานั้นแหละและเจอนายนั้น ผมหั้นมามองครูโจ้
"เอาใจสุดๆเลยนะครับเนี๊ยะ เมียยังไม่เอาใจเท่านี้เลย" ครูโจ้หันมาบอกผม รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที พอบอกว่าเมียยังไม่ดูแลดีเท่าผมแบบนี้ เฮอะๆ
“ขอบคุณนะครับครูโจ้” ผมเอ่ยปากขอบคุณครูโจ้ พร้อมกับทำท่าจะก้าวเท้าลงจากรถมอเตอร์ไซด์
“อย่าลืมนะครับครู อาหารเช้าสำคัญมาก โจ๊กครับโจ๊ก” ครูโจ้ตอกย้ำกับผมก่อนจะชับรถมอเตอร์ไซด์ออกไป ผมก็ยืนโบกมือให้และรีบเดินขึ้นไปที่ห้องธุรการที่ผมเจอครูสมพิศเมื่อวานทันที
“สวัสดีค่ะครูเขม มาแต่เช้าเลยนะคะ อันที่จริงมมาสัก 7โมงครึ่งก็ได้ค่ะ” ครูสมพิศที่เดินตามผมหลังผมขึ้นมา ผมเองก็ไม่ทันได้สังเกต
“สวัสดีครับครูสมพิศ “ผมยกมือไหว้
“ผมว่าจะเอาแฟ้มไปเก็บที่โต๊ะก่อนนะครับและจะลงไปทานอาหารครับ” ผมตอบครูสมพิศและมองไปรอบๆ ว่า โต๊ะไหนของผมละครับ
“อุ้ยตาย! พี่นี่ลืมบอกครูเขมไปว่านั่งโต๊ะไหน ก็คงต้องโต๊ะครูมิ้งแหละและพวกหนังสือการเรียนการสอนก็อยู่ที่โต๊ะนั้นหมดค่ะ พี่จัดตารางตามเดิมของครูมิ้งเลยนะคะ แต่ถ้าครูจะให้ปรับเปลี่ยนห้องที่จะสอนยังไง รอคุยกับครูสมชายและครูลิมาค่ะ เขาเป็ครูสอนภาษาอังกฤษเหมือนกันค่ะ “ครูสมพิศบอกผม ผมก็พยักหน้า
“นั้นค่ะครูโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าต่างเลยค่ะ” ครูสมพิศบอกผม ผมก็พยักหน้า
“ก่อนอื่นลงชื่อด้วยนะคะที่สมุดและลงเวลาที่เข้าค่ะ และเวลาออกก็มาลงอีกทีนะคะ” ครูสมพิศชี้ไปที่สุดเล็มหนึ่ง ผมก็พยักหน้าและเดินไปเปิดเขียนวันที่และลงชื่อตามตารางที่เขาตีไว้แล้ว ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน โต๊ะที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย
“ครูมิ้งเขาเป็คนที่ระเบียบเรียบร้อยค่ะ นี้พวกพี่ก็ไม่ได้แตะต้องอะไรเลยนะคะ หลังจากที่ครูหายไป “ครูสมพิศพูด
“ตายแล้วพี่ลืมค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเอาเอกสารที่ห้องท่านผู้อำนวยการก่อนนะคะ ต้องส่งแฟล็กซ์แต่เช้า” พี่สมพิศพูดและรีบเดินออกไปทันที
“ตืดดดด” ผมกดสายหาณัฐกานต์ก่อน เพื่อจะได้แน่ใจว่าเขาตื่นไปทำงานทันเวลา แต่ทว่ายังคงรอสายจนตัดไปอีกแล้ว นี้ผมกดโทรหาเขาเกือบสิบสายได้แล้วมั้ง
//กานต์ ตื่นหรือยังครับ เดี๋ยวไปทำงานสายนะครับ// ผมส่งข้อความกลับไปแต่ก็ไม่มีการตอบรับกลับมาแต่อย่างใด ว่าณัฐกานต์ตื่นแล้วหรือยังนอนขี้เซาอยู่นะ
“จริงซิคะพี่ถาวร แม้รู้อย่างนี้ลินดาไปด้วยก็ดีนะคะ แต่แม่ซิชวนลินด้าไปบ้านป้าอีกแล้ว จะปฏิเสธก็ไม่ได้ “เสียงผู้หญิงคุยกันเดินเข้ามาในห้องธุรการและห้องพักครู หญิงสาวร่างเล็กบางทั้งคู่ อีกคนมวยผมเหมือนโดนัทและอีกคนก็ปล่อยผมสลวยสวยยาวจนถึงกลางหลัง
“พี่ถาวรลงไปทานอาหารเลยไหมคะ” เขาสองคนก็ชวนคุยกันไปมา จนกระทั่งคนที่ปล่อยผมยาวก็เงยหน้าขึ้นมาเจอผมนั่งอยู่ผมก็ยิ้มให้ทันที
“อุ้ย! ไม่ทราบว่ามีคนอยู่ในห้องนะคะ ขอโทษทีนะคะ คุยกันเสียงดังเลย”
“ไม่เป็ไรครับ สวัสดีตอนเช้าครับผม “ผมทักทายสองสาว คนที่ปล่อยผมส่งยิ้มหวานมาให้ผม
“ครูมาใหม่ใช่ไหมคะ” เธอถามผม ผมพยักหน้าว่าใช่ ผมลุกขึ้นมาเพื่อทักทายเธอสองคนอย่างเป็ทางการ
“ดิฉันชื่อถาวรค่ะ ยินดีที่รู้จักค่ะ” ครูคนที่มวยผมเป็โดนัทเอ่ยทักทายผมและแนะนำตัวกับผม
“ผมเขมชาติครับ ผมมาเป็ครูวันนี้วันแรกครับ ฝากตัวด้วยนะครับ” ผมพูดแนะนำตัวบ้างและอีกคนที่หันไปมองครูถาวรก็หันมายิ้มให้ผมอีกที
“ดิฉันลินดาค่ะ ยินดีที่รู้จักนะคะครูเขมชาติ” ครูอีกคน หน้าตาสะสวยมากเธอชื่อลินดา
“เรียกผมว่าเขมก็ได้ครับ สั้นๆ “ผมพูด
“มาแต่เช้าเลยนะคะ ว่าแต่ทานอาหารเช้ามาหรือยังคะ ถ้ายังไปทานพร้อมกันเลยไหมคะ “ครูลินดาถามผม ผมก็ส่ายหัวและครูลินดาก็เอ่นปากชวนผมไปทานอาหารด้วยกันเลย
“ไปซิคะ พวกเรากำลังจะลงไปอยู่พอดีเลยค่ะ” ครูถาวรเอ่ยถามผมอีกคน ผมพยักหน้าตอบรับและก่อนที่ลุกขึ้นผมก็เหลือบมองมือถือแต่ยังไม่การตอบรับใดๆ กลับมาจากณัฐกานต์ ถ้าอย่างนั้นผมว่าไปทานอาหารก่อนดีกว่า ผมก็ไม่อยากพกไปด้วยเลยเก็บมือถือใส่ลิ้นชักเอาไว้
“มาสอนภาษาอังกฤษแทนครูมิ้งเหรอคะ” ครูลินดาถามผม ผมก็พยักหน้า อันที่จริงก็ไม่รู้เื่อะไรของครูมิ้งเลยก็ว่าได้ แต่ครูสมพิศบอกผมว่าให้ผมมาแทนก็คือแทน ผมคิดในใจและส่งยิ้มให้ครูสาวๆ แทน
“น่าเสียดายครูมิ้งมากๆ นะคะ ครูมิ้งนะนักเรียนทุกคนบอกครูสอนเก่งและครูเขาน่าจะไปเรียนครอสสั้นๆ ภาษาอังกฤษต่างประเทศมาด้วยเพราะสำเนียงเป๊ะมากค่ะ “ครูลินดาพูด ครูถาวรก็พยักหน้ารับอีกคน
“แล้วครูสองคนสอนวิชาอะไรกันเหรอครับ” ผมหันไปถามครูลินดาและครูถาวร
“ลินดาสอนนาฏศิลป์ค่ะ ส่วนครูถาวรสอนคณิตศาสตร์ค่ะ” ผมพยักหน้า
“เก่งทั้งคู่เลยนะครับ” ผมกล่าวชม และผมสามคนก็เดินลงมาถึงห้องอาหาร มีนักเรียนมานั่งทานกันแต่เช้า ผมดูดูแล้วโรงเรียนนี้ มีนักเรียนหญิงมากกว่านักเรียนชาย
“สวัสดีค่ะครู” นักเรียนกล่าวทักทายผมสามคน ผมก็ยกมือรับไหว้กัน มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้เลือกมาทำหน้าที่เป็ครูสอนในวันนี้ ตอนเป็ติวเตอร์ผมยอมรับว่าไม่ได้มีเด็กยกมือไหว้ผมแบบนี้หรอก เขาอาจจะคิดว่าผมเหมือนเป็พี่ที่เข้ามาสอนน้องๆ มากวก่า
“สวัสดีครับครู “และคนอื่นที่เดินผ่านพวกผมสามคน ผมน่ะยังใหม่ ส่วนครูลินดากับครูถาวรน่าจะชินแล้ว
“ครูเขมจะทานอะไรดีคะ” ครูลินดาสะกิดถามผม ผมหันมามอง
“ผมขอเดินดูก่อนดีกว่าครับ ผมว่าจะทานข้าวร้านแฟนครูโจ้นะครับ” ผมบอกครูลินดา
“ได้ค่ะ แต่วันนี้ลินดาคงไปดูอย่างอื่นทานค่ะ “ครูลินดาพูด
“เพราะว่านี้ก็ทานโจ๊กร้านแฟนครูโจ้มาทั้งอาทิตย์แล้วค่ะ” ผมหันมามองสองสาว โดนเหมือนกันเหรอเธอสองคนก็พยักหน้าว่าใช่
“ครูโจ้แกก็เชียร์เหลือเกิน แต่จะให้ไปทานตลอดก็เบื่อเหมือนกันนะคะ” ครูลินดากระซิบกระซาบกับผม ผมก็หลุดขำ ผมอาจจะเป็เหมือนครูลินดาบ้างแหละ
“ถ้าอย่างนั้นไปเจอกันที่โต๊ะตรงโน้นนะคะ” ครูถาวกระซิบบอกผมและครูสาวสองคนก็เดินออกไป ผมเดินตรงไปที่ร้านของแฟนครูโจ้ทันที
“สวัสดีค่ะ ครูเขม” แฟนครูโจ้ทักทายผม
“ผมว่าจะสั่งโจ๊กนะครับ” ผมบอกแฟนครูโจ้ แต่ดูท่าผมจะอดเพราะแฟนครูโจ้เก็บของลงหมดแล้ว
“ครูเขมขอโทษจริงๆ ค่ะ เจี๊ยบเก็บไปหมดแล้วค่ะเพราะว่าเจี๊ยบต้องไปหาหมอค่ะ วันนี้หมอนัดค่ะ” แฟนครูโจ้พูด
“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะครับ” ผมบอกแฟนครูโจ้ เขาก็ส่งยิ้มแบบเกรงใจมาให้ผม ผมเหลือบไปมองเห็นข้าวราดแกงและเห็นว่ามีไข่ลูกเขย ผมชอบทานมากแม่ผมทำให้ผมทานบ่อยมาก ผมก็เลยเดินเลียบๆ เคียงๆ ไปและชะเง้อมองว่าทานอะไรดีนะ อีกย่างผัดผักรวมแล้วกัน
“ป้าครับ ผมขอ ไข่ลูกเขยครับ” ผมพูดและส่งยิ้มให้แม่ค้าที่ยืนตักอาหารให้เด็กอยู่ เขาก็หันมามองผมและยิ้มให้ผม
“ป้า! ผมขอไข่ลูกเขยครับ” มีคนพูดเกือบจะเหมือนผมแต่ต่างกันตรงที่ตอนเรียกป้าเขาไม่มีหางเสียงแบบผมนี้ซิ และเสียงมันก็ดังมาจากด้านข้างของผมซะด้วยซิ ผมก็เลยหันกลับไปมองและก็ต้องผงะเป็ฝ่ายถอยออกไปเองเพราะใบหน้าที่ดูกวนๆ และนัยต์ตาสีฟ้านั้น มันเกือบวางพาดเอาไว้บนไหล่ผมเลยก็ว่าได้ ตัวสูงเท่ากับผมเลยนะนายคนนี้น่ะ
“รอก่อนเลยตักให้ครูเขาก่อน “ป้าคนขายข้าวหันไปบอกนายนั้น ผมก็หันไปหยักคิ้วให้
“เอาอะไรเพิ่มไหมคะครู” ป้าหันมาถามผม
“ผมขอเป็ “ผมก็ทำท่าคิด
“จะได้ทานวันนี้ไหมเนี๊ยะ” คนที่ยืนใกล้ผมจนไหล่ติดกับผมพูดขึ้นเบาๆ ผมหันไปมอง นี้เรียกว่าเร่งผมใช่ไหมเนี๊ยะ
“ผมขอเป็ผัดผักรวมครับป้า ผมขอเน้นผักนะครับ” ผมบอกป้าคนขายอาหาร เขาก็เดินไปตักให้ผมทันที
“ทำไมต้องทานผักด้วยวะ เหม็นเขียว” ผมได้ยินเสียงคนข้างๆ ผมบ่น ผมก็หันไปมอง คนที่ยืนบ่นอยู่ข้างๆ ผม ประมาณว่ามันกงการอะไรของเขาถ้าผมจะกินผัก
“ป้า ผมเอา ผัดผักด้วยนะป้า แต่ผักไม่ต้องเยอะนะป้าเน้น...หมูป้า” นายนั้นสั่งผัดผักเหมือนผม ทำให้ผมหันไปมองเพราะว่า เพิ่งจะบ่นอยู่เมื่อตะกี้เลยว่าเหม็นเขียวแล้วจะมาสั่งตามผมทำไม
“อ้าว! มองผมซะขนาดนี้ มองแล้วมันจะทำให้ครูเจริญอาหารขึ้นเหรอครับ” ดูทำท่าพูดเข้าซิ
“ครูเขมค่ะ “ผมหันไปตามเสียงเรียกของครูลินดา และชี้ว่านั่งโต๊ะไหน
“ร้ายไม่เบานะ มาถึงก็หยอดครูสาวสวยประจำโรงเรียนเลย ไม่กลัวเมียมาแหกอกครูลินดาเหรอ เมียดุยังกลับหมาขนาดนั้น” ผมหันมามองแต่คิดอีกไม่ดีกว่าและจังหวะที่ป้าส่งจานข้าวมาให้ผมพอดีเลย ผมก็จ่านเงินค่าอาหารให้ป้าและเดินออกมาทันทื
“ครูครับ” เสียงนายนั้นเรียกผม ผมก็หันมามองว่าทำไมอีก
“ครูหยิบจานผมไปทำไมครับ ของผมนะผักน้อยๆ นี้ครับของครูผักเยอะๆ” นายนั้นพูด ผมก็เหลือบมองจานของผมและจานของนายคนนั้น ผมหยิบผิดจานแต่ว่า เอาคืนดีกว่าเมื่อกี้ว่าแฟนผมดุเหมือนหมา ถึงจะคล้ายๆ ก็เถอะ
“นายทานจานนั้นไปนั่นแหละ กินผักเยอะๆ บ้าง ครูจะทานจานนี้ จะได้เน้นโปรตีน” ผมหันหลังเดินออกทันที
“อะไรว่ะ แล้วผักเยอะขนาดนี้ แทบไม่มีเนื้อเลยเนี๊ยะ” นายนั้นบ่นผมทันที ผมก็รีบเดินตรงไปที่โต๊ะที่ครูลินดาและครูถาวรนั่งอยู่ ทั้งคู่กำลังคุยกันตามประสาสาวๆ ผมนั่งลงตรงข้ามทั้งคู่
“ทานอะไรคะครู อุ้ย! ไข่ลูกเขย” ครูถาวรพูดเหมือนแซวผม
“ครับผม แม่ผมทำให้ผมทานบ่อยครับและผมก็ชอบครับ” ผมพูด
ผมนั่งทานและคุยกันไปด้วยผมถึงได้ทราบว่าครูลินดาเป็ใต้และดูยังไงก็ไม่ค่อยเหมือนเฉพาะเื่สีผิวที่ขาวแต่หน้าตาคมคายและครูถาวรเป็คนกรุงเทพเหมือนผมเช่นกันครูถาวรสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพและที่เดียวกับครูลินดาแต่คนละสาขาวิชากัน ทั้งคู่เป็รุ่นพี่รุ่นน้องโรงเรียนเตรียมอุดม
“เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีค่ะครูเขม เราต้องไปยืนคุมนักเรียนเข้าแถวหน้าเสาธงกันแล้วค่ะ” ครูลินดาบอกผม
“ถ้าอย่างนั้นผมขอไปทำธุระส่วนตัวก่อนครับเพราะว่าหลังทำพิธีหน้าเสาธงผมต้องเข้าสอนเลยครับ ผมมีคาบแรกครับ” ผมบอกครูลินดา ผมลุกขึ้นและเอาจานไปเก็บยังจุดที่เขาเตรียมภาชนะไว้ใส่ และเดินขึ้นห้องพักครูก่อน ผมว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อแปรงฟันหลังอาหารซะก่อน
“อ้าวครูเขม ไปไหนมาคะ” ครูสมพิศเดินออกมาจากห้องพักครู
“ผมไปทานข้าวกับครูลินดาและครูถาวรมาครับ” ผมบอกครูสมพิศ
“แม้มาถึงได้ควงครูสาวสวยประจำโรงเรียนนี้เลยนะคะครูเขม” ครูสมพิศแซวผม ผมก็ยิ้มๆ
“เออ ขอโทษครับครูสมพิศครับ ไม่ทราบว่าชั้นนี้มีห้องน้ำครูไหมครับ” ผมถามครูสมพิศ ครูสมพิศก็ชะเง้อมองไปทางขึ้นบันได
“นั้นห้องน้ำครูผู้ชายค่ะ “ครูสมพิศชี้นิ้วเชิงบอกผม ผมพยักหน้าก่อนขอตัวเข้าไปในห้องพัก เพื่อไปหยิบของใช้ส่วนตัวว่าจะไปห้องน้ำ ผมเดินไปก็เปิดประตูเข้าไปทันทีแต่สิ่งที่เห็นคือ เด็กนักเรียนชายสามคนกำลังบี้บุหรี่ทิ้งและหันมามองผม
“พวกเธอมาทำอะไรในห้องน้ำครู” ผมถามเขาสามคน
“ก็มาเข้าห้องน้ำ ทำไมอะ “คนที่ยืนทำหน้าตากวนๆ ถามผม ท่ายืนที่ดูไม่สำรวมหรือให้เกียรติผมที่เป็ครูอาจารย์สักนิด
“ไปเถอะวะกาย” เด็กผู้ชายอีกคนที่ดูล่ำๆ น่าจะเป็นักกีฬาแต่ผมเดาว่านักมวยแน่ๆ
“ครูใหม่ละซิ อยากให้ผมสามคนต้อนรับครูใหม่หรือไง” คนที่ชื่อกายพูด ผมก็มองหน้าทั้งสามคน และคนที่เป็หัวโจกทำท่าจะเดินเข้าหาผมแบบไม่เกรงกลัวว่าผมนะเป็ครู
“พวกเธอทำอะไรนะ! “เสียงคนที่ดูมีอำนาจ ดังมาจากด้านหลังของผม
“เปล่าครับ “คนที่ชื่อกายพูด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทำท่ากางใส่ผมอยู่ด้วยซ้ำ แต่นี้ท่าทีเปลี่ยนไปกระทันหัน
“ทำไมไม่ไปเตรียมตัวเข้าแถว” อาจารย์เขาถามทั้งสามคน
“และนี้พวกเธอเข้ามาทำอะไรในห้องน้ำครู ครูบอกพวกเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาใช้ห้องน้ำครู ไปใช้ห้องน้ำพวกเธอนั้น “ครูคนนั้นพูด
“ผมทราบครับครูแต่ว่าผมแค่มาล้างมือกันนะครับครูและจะไปเข้าแถวแล้ว ใช่ไหมครับ ครูคนใหม่” นายนั้นโกหกและยังมีหน้าหันมาถามผมอีกน่ะ
“คุณเป็ครูคนใหม่ใช่ไหมครับ” ครูคนนั้นหันมาถามผม
“ใช่ครับ ผมชื่อเขมชาติครับ” ผมหันไปพูดแนะนำตัว
“ไปได้แล้วพวกเธอสามคน และอย่าให้ครูเห็นอีกนะ แม้จะแค่ล้างมือก็ไม่ได้เพราะนี้มันห้องน้ำสำหรับครูใช้เท่านั้น พวกเธอต้องไปใช้ห้องน้ำของนักเรียน เข้าใจไหม กาย อั๋น และเอก “ครูคนนั้นดุพวกสามคนนั้นหันมามองผม และพวกก็เดินออกไป
“ผมชื่อครูอครชัยครับ ผมเป็ครูอยู่ฝ่ายปกครองนี้ครับ ครูเขมชาติ “ครูอครชัยบอกผม ผมก็ยกมือไหว้
“สามคนนี้ ตัวแสบของโรงเรียนเลย ระวังไว้หน่อยนะครับครู นายกายนี้พ่อเป็นายทหาร เกเรที่สุด ไม่มีที่ไหนอยากรับไปเข้าเรียน เลยต้องอยู่ที่นี้ จะไล่ออกก็ไม่ได้ “ครูอครชัยพูด ผมพยักหน้า
“สงสัยสามคนนั้นสูบบุหรีที่ในห้องน้ำครูอีกแล้ว เดี๋ยวผมตามแม่บ้านมาทำความสะอาดดีกว่าครับครู” ครูอครชัยบอกผม
“ผมแค่เออ.... ล้างมือครับ “ผมบอกครูและเดินเข้าห้องน้ำ กลิ่นบุหรีนี้แรงมาก แต่ผมก็ต้องกลั้นหายใจ เพราะว่าผมไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เอาซะเลย ผมจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็รีบออก ผมเห็นว่าน่าจะได้เวลานักเรียนเข้าแถวหน้าเสาธงกันแล้วผมเลยเดินลมาชั้นล่าง และเห็นครูหลายๆ คนยืนอยู่
“นี่ไงคะผอ. ครูเขมชาติ” ครูสมพิศ ชี้ให้ท่าน ผู้อำนวยการดูและท่านก็ควักมือเรียกผมเข้าไป
“เดี๋ยวหลังจากเคารพธงชาติเสร็จผมจะกล่าวแนะนำครูใหม่นั้นคือครูเขมชาติกับนักเรียนของเรานะครับครู” ผู้อำนวยการกระซิบบอกผม ผมก็พยักหน้า
“ครูเขมชาติ นี้คือคุณครูคนใหม่ของโรงเรียนเรานะคะ” ครูสมพิศ แนะนำผมกับคุณครูทุกท่านที่โรงเรียน
“สวัสดีครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ผมกล่าวกับครูทุกคน ผมดูแล้วน่าจะเป็ผม ครูลินดาและครูถาวรที่เด็กที่สุด แต่ละท่านนี้ก็น่าเข้าหลักสี่กันแล้วมั้งครับ อ้อมีครูโจ้อีกคนที่น่าจะแก่กว่าผม ปีสองปี
“เดี๋ยวเราไปยืนตรวจแถวนักเรียนกันค่ะครู” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินตามครูท่านอื่นๆ ออกไป
“ก็ไม่ต้องทำอะไรมากค่ะ แค่ยืนให้เด็กเข้าแถวอย่างเรียบร้อยค่ะ พอร้อนๆ หน่อยก็เขาที่ร่มต้นไม้อะไรอย่างนี้นะคะ “ครูสมพิศบอกผม ผมหันไปยิ้มให้ครูลินดา และพวกผมก็แยกย้ายกันเดินออกไป ผมเดินไปรอบๆ ที่นี้เขาแยกเข้าแถวกันระหว่างชายหญิง จะแบ่งเป็ชั้นๆ ชั้นหนึ่งก็ ผมเห็นครูผู้ชายก็มักจะยืนที่แถวนักเรียนชาย
“ครูเขม” ครูโจ้โบกมือเรียกผม ผมก็ไปยืนกับครูโจ้ทันทีจะได้ไม่วังเวงหากยืนอยู่ในที่โล่งๆ คนเดียว
“อ้าวแล้วครูโจ้ไม่ไปกับแฟนเหรอครับเห็นว่าหมอนัด” ผมถามครูโจ้
“อ้อ! ผมให้ พี่ชายเขาพาไปนะครับ กลัวครูเขมจะเหงาครับ เพราะโรงเรียนนี้ ผู้ชายน้อยครับ “ครูโจ้หันพูด ผมพยักหน้ากลัวผมเหงาด้วย และหันไปยิ้มให้ครูอีกคนที่ท่าทางกระตุ้งกระติ้งหน่อยจะว่าเรียบร้อยมากก็ว่าได้หรือว่าจะมองว่าไม่แมนก็ได้ ผมเลยไม่กล้าตัดสินดีกว่า
“สวัสดีครับ ผมครูสมชายครับ ยินดีที่รู้จักนะครับ ผมเป็ครูสอนภาษาอังกฤษที่นี้เหมือนกัน” ผมพยักหน้าและยื่นมือไปเช็คแฮนด์ ระหว่างที่กำลังพิธีร้องเพลงชาติ ผมเหลือบไปเห็นนายคนนั้นหนุ่มลูกครึ่งคนนั้น แต่ว่าวันนี้มันดูไม่เหมือนวันที่ผมเจอเขาที่ตรงบันไดนั้น ตาคู่นั้นมันเป็สีฟ้า แต่ว่าวันนี้มันกลับไม่ใช่สีฟ้าหรือว่าวันก่อนเขาใส่คอนแทคเลนส์ทำให้ตาเป็สีฟ้ากันแน่ ผมยืนมองนายนั้นนานไปหน่อย จนนายนั้นหันมาเห็นผมเข้าและก็หยักคิ้วให้ผมด้วย ผมก็ทำนิ้วจุปากเพราะเวลานี้ควรจะสำรวม ไม่นานเวลาพิธีหน้าเสาธงเสร็จเรียบร้อย
“นักเรียนทำความเคารพ” พอท่านผู้อำนวยการขึ้นไปยืนก็มีนักเรียนคนหนึ่งที่ทำหน้าที่นำสวดมนต์และร้องเพลงชาติลุกขึ้นและบอกให้นักเรียนทุกคนทำความเคารพ
“สวัสดีครับ นักเรียนที่น่ารักทุกคน นั่งลงได้ วันนี้ครูมีเื่มาพูดไม่นานเพราะว่าดูท่าทางจะร้อนกันแล้ว” ผู้อำนวยการบอกให้นักเรียนทั้งหมดนั่งลง พอนักเรียนนั่งคุณครูก็ยังคงยื่นอยู่
“วันนี้ก็เป็การเปิดภาคเรียนมาได้หนึ่งเดือนแล้วน่ะเทอมนี้เป็เทอม 2 ดังนั้นนั้นใครที่ติดศูนย์ ติดรอแก้ไขให้เรียบร้อยซะนะ เวลาปิดภาคเรียนใหญ่ได้ไม่ต้องกลับมาแก้อีกและจะได้ไปเที่ยวกันได้สนุกสนาน “ผู้อำนวยการพูด
“ส่วนคนที่จะจบก็จะได้จบพร้อมเพื่อนไม่ใช่มานั่งแก้ศูนย์แก้รอกันและแทนที่จะได้ไปเรียนต่อก็ต้องรอไปอีก “ผู้อำนวยการพูด
“และวันนี้ครูจะมาแนะนำคุณครูคนใหม่ที่จะมาทำหน้าที่สอนหนังสือพวกเรา เป็ครูหนุ่มไฟแรง รูปหล่อ” ท่านผอพูดชมผม ชมกันขนาดนี้ผมแทบจะก้าวเท้าขึ้นไปไม่ถูกเลย
“เชิญครับครูเขมชาติ” พอท่านผู้อำนวยการเชิญผมขึ้นไปบนเวทีนั้น ผมหันมามองนักเรียนที่หันมามองผมกันหมด
“หล่อด้วยอะแก” ผมได้ยินเสียงนักเรียนสาวๆ แซวผมกันใหญ่เลย และผมก็เห็นนายตาสีฟ้านั้นมองผม ั้แ่ผมกำลังเดินไปจนขึ้นเวที
“แนะนำตัวหน่อยครับครูเขมชาติ” ท่านผู้อำนวยการบอกผมและส่งไมโครโฟนมาให้ผม
“สวัสดีครับท่านผู้อำนวนการ คุณครูทุกท่าน และนักเรียนทุกคน กระผม นายเชมชาติ จะมาเป็ครูสอนวิชาภาษาอังกฤษที่นี้ครับ ผมมีความยินดีอย่างยิ่งที่จะมาเป็ผู้ประสาทวิชาความรู้ให้แก่นักเรียนทุกคนในโรงเรียนนี้และผมจะตั้งใจมอบความรู้ที่ผมได้เรียนมาแก่นักเรียนทุกคนอย่างเต็มความสามารถครับ” ผมพูดและเสียงปรบมือดังขึ้น ผมกวาดสายตามองไปรอบจนไปสะดุดที่สายตานายคนนั้น หนุ่มลูกครึ่ง ผมเห็นสายตาหนุ่มคนนั้นและสีหน้าที่ดูเปลี่ยนไป เขามองหันไปทางอื่นแทน
“ขอบคุณนะครับครู ขอให้สมดังที่ครูตั้งใจที่จะมอบความรู้ต่างๆ ให้แก่นักเรียนที่นี้ และครูขอให้นักเรียนทุกคนตั้งใจเรียนกับครูเขมชาติกันนะครับ รักและเคารพคุณครู เหมือนเช่นคุณครูท่านอื่นๆ วันนี้ก็คงพอแค่นี้ เชิญแยกย้ายกันขึ้นห้องเรียน” ท่านผู้อำนวยการพูด และนักเรียนก็พากันลุกขึ้นพร้อมเดินแยกย้ายพากันเข้าห้องเรียนกัน ผมก็ดันไม่ได้สังเกตว่านายคนนั้นเรียนห้องไหนซะด้วยซิและปีไหนด้วยก็ไม่รู้เพราะมัวแต่คุยกับครูโจ้ตอนนั้น
“ครูเขมคะ” ผมหันไปยังเสียงที่เรียกชื่อผม
“สวัสดีครับ “ผมทักทายคุณครูผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เดินมาทักผม
“ดิฉันชื่อครูลิมาค่ะ เป็ครูสอนภาษาอังกฤษเหมือนกันค่ะ ดีใจนะคะที่ได้ครูคนใหม่ไฟแรงมาช่วยเรา ถ้ามีเวลายังไงเราน่าจะนัดประชุมกันนะคะ เราจะมีการแข่งขันภาษาอังกฤษกันนะคะเพื่อคัดคนที่จะเป็ตัวแทนไปแข่งขันในรถดับภาคค่ะ “ครูลิมาบอกผม ผมพยักหน้าดีเลย
“ตอนนี้ลิมาต้องชึ้นสอนก่อน แล้วครูละคะ ชึ้นสอนเลยไหมคะคาบนี้” ครูลิมาถามผม
“ใช่ครับผมจะขึ้นสอน นักเรียนชั้นม.4ครับ ห้อง4/1 ครับ” ผมบอกครูลิมา แต่ดูครูลิมาจะทำหน้าใ
“4/1 เป็เด็กเรียนเก่งกันทั้งหมดสบายครูไปนะคะ แต่จะมีหนึ่งคนที่ไม่เข้าเรียนเลย อย่าไปอะไรมากเพราะบังคับยังไงก็ไม่เข้าค่ะ เทอมที่แล้วติดศูนย์ของลิมายังไม่แก้เลยค่ะ เห็นท่านผู้อำนวยการจะเรียกผู้ปกครองมาคุยอยู่ค่ะ “ครูลิมาบอกผม ผมก็ยิ้ม นี้ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าไปในห้องนักเรียนเลยก็เหมือนจะเจอปัญหาซะแล้ว
TBC….
3K
