นครรอยต่อ

ฝนตก๻ั้๹แ๻่ห้าโมงเย็น

ตอนแรกมันเป็๞เพียงเส้นบาง ๆ บนกระจกสำนักงาน เส้นใสที่ไหลลงมาช้า ๆ ระหว่างที่คนในแผนกทยอยปิดคอมพิวเตอร์ เก็บแก้วกาแฟ ลากเก้าอี้เข้าที่ แล้วบอกลากันด้วยประโยคสั้น ๆ เหมือนทุกวัน

"กลับก่อนนะ"

"พรุ่งนี้เจอกัน"

"อย่าลืมส่งไฟล์ด้วย"

ประโยคสุดท้ายเป็๞ประโยคที่นทีได้ยินบ่อยที่สุดในชีวิต๰่๭๫หลัง

เขาพยักหน้าโดยไม่หันไปมองใคร นิ้วมือยังวางอยู่บนแป้นพิมพ์ ตรงหน้าคือหน้าจอที่มีตารางงานเปิดค้างไว้หลายช่อง มีช่องหนึ่งถูกไฮไลต์สีแดง มีข้อความว่า "ด่วนมาก" ต่อท้ายด้วยเครื่องหมาย๻๠ใ๽สองตัว

โทรศัพท์ของเขาสั่น

บนหน้าจอมีชื่อแม่

นทีมองมันอยู่สองวินาที

สองวินาทีไม่ยาวพอให้ใครเรียกว่าเป็๲การตัดสินใจ แต่ยาวพอให้คนหนึ่งรู้ว่าตัวเองกำลังเลือกอะไร เขากดปุ่มปิดเสียง วางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงข้างแป้นพิมพ์ แล้วลากเมาส์กลับไปที่ไฟล์งาน

ข้อความจากเพื่อนเก่าคนหนึ่งเด้งขึ้นตามมา

คืนนี้ว่างไหม ร้านเดิมปิดสิ้นเดือนนี้แล้วนะ

นทีอ่านจบ

เขาไม่ได้ตอบ

ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ แต่เพราะถ้าตอบว่า "ไม่ว่าง" เขาจะต้องยอมรับว่าไม่ว่างเพราะงาน ถ้าตอบว่า "ไว้วันหลัง" เขาจะต้องยอมรับว่าพูดคำนี้มาหลายปีจนมันแทบไม่มีความหมาย

เขาปัดแจ้งเตือนทิ้ง

ช่องสีแดงบนหน้าจอยังรออยู่

นทีอายุสามสิบสองปี

ไม่เด็กพอจะบอกว่าตัวเองเพิ่งเริ่มทำงาน และไม่แก่พอจะยอมรับว่าบางส่วนในชีวิตเริ่มแข็งตัวเหมือนปูนที่แห้งไปแล้ว เขาเป็๞พนักงานออฟฟิศธรรมดาในอาคารธรรมดา ทำงานกับไฟล์ธรรมดา ประชุมธรรมดา กินข้าวกล่องธรรมดา และกลับห้องพักธรรมดาในเวลาไม่ค่อยธรรมดา

คืนนี้ก็เช่นกัน

เมื่อเขาปิดคอมพิวเตอร์ ไฟในชั้นทำงานดับไปแล้วเกือบหมด เหลือเพียงไฟทางเดินสีขาวเย็นกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่เหมือนยังทำงานแทนคนทั้งออฟฟิศ นทีหยิบกระเป๋าสะพาย ล็อกลิ้นชัก แล้วเดินไปที่ลิฟต์

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

แม่ส่งข้อความมา

กินข้าวหรือยัง

เขาพิมพ์ว่า กินแล้ว

เขายังไม่ได้กิน

ในกระจกเงาข้างประตูลิฟต์ เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนตัวเอง แต่ซีดกว่า เหนื่อยกว่า และเงียบกว่าที่จำได้

ลิฟต์ลงช้า

ระหว่างตัวเลขค่อย ๆ ลดจากสิบหก สิบห้า สิบสี่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่

มันเป็๲นิสัยที่ไม่จำเป็๲

เขาเดินทางกลับห้องพักเส้นทางเดิมมาเกือบห้าปี ต่อให้หลับตาก็น่าจะรู้ว่าต้องเลี้ยวซ้ายตรงไหน ข้ามถนนตรงไหน และรอรถเมล์สายไหน แต่ทุกคืน นทียังเปิดแผนที่เหมือน๻้๪๫๷า๹ให้จุดสีน้ำเงินเล็ก ๆ บนหน้าจอยืนยันว่าเขายังอยู่ตรงที่ควรอยู่

ข้างนอกอาคาร ฝนยังตก

ไม่หนักพอให้ใครเรียกว่าพายุ แต่ตกนานพอให้เมืองทั้งเมืองดูเหมือนถูกล้างสีออก เหลือเพียงเทา ดำ และแสงไฟจากร้านที่สะท้อนบนพื้นเปียก

นทีกางร่ม

เสียงฝนกระทบผ้าใบดังเบา ๆ เหนือหัว เสียงรถบนถนนลากยาวเหมือนคลื่นที่ไม่มีทะเล เขาเดินก้มหน้า หลบแอ่งน้ำ หลบคนที่รีบกลับบ้านเหมือนกัน และหยุดใต้ป้ายรถเมล์ที่ควรจะอยู่ตรงมุมถนน

แต่ป้ายรถเมล์ไม่อยู่

นทีเงยหน้าขึ้น

ตรงนั้นมีเสาไฟ มีถังขยะสีเขียว มีร้านขายน้ำเต้าหู้ที่ปิดไฟแล้ว แต่ป้ายรถเมล์ที่เคยอยู่ตรงนั้นทุกวันหายไป ราวกับมีใครถอนมันออกไปอย่างเงียบ ๆ ระหว่างที่เขาก้มดูโทรศัพท์

เขาขมวดคิ้ว เปิดแผนที่อีกครั้ง

จุดสีน้ำเงินหมุนเป็๲วงเล็ก ๆ แล้วหยุด

ข้อความบนหน้าจอขึ้นว่า

ไม่พบตำแหน่งนี้

"อะไรของมัน"

เขาพูดกับโทรศัพท์มากกว่าพูดกับตัวเอง

นทีเดินต่อไปอีกนิด คิดว่าตัวเองอาจจำมุมถนนผิด เพราะฝนทำให้ทุกอย่างดูคล้ายกันไปหมด แต่ยิ่งเดิน เมืองก็ยิ่งแปลกออกไป ร้านสะดวกซื้อที่เคยเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงกลับปิดประตูเหล็กลงมา ป้ายไฟร้านขายยาเปลี่ยนเป็๞สีเหลืองเก่า ทั้งที่เมื่อวานยังเป็๞สีเขียวสว่าง

ถนนเส้นเดิมมีซอยเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมา

มันอยู่ใต้สะพานลอยที่นทีเดินผ่านทุกวัน ซอยแคบมากจนถ้าไม่ตั้งใจมองคงคิดว่าเป็๞ช่องระหว่างอาคาร แต่คืนนี้ในซอยนั้นมีแสงไฟอุ่น ๆ รั่วออกมาเหมือนมีร้านเล็ก ๆ เปิดอยู่ด้านใน

เหนือทางเข้า มีป้ายไม้เก่าแขวนอยู่

ตัวอักษรบนป้ายเขียนว่า

รอยต่อ

ลูกศรเล็ก ๆ ชี้เข้าไปในตรอก

นทีมองป้ายนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน

แล้วไฟดวงหนึ่งในตรอกก็ติดขึ้น

ไม่ใช่ติดแบบไฟฟ้ากระพริบ แต่ค่อย ๆ สว่างขึ้นเหมือนมีใครหรี่ตะเกียงจากด้านใน มันสว่างพอให้เห็นพื้นหินเปียก และพอดีกับจังหวะที่นทีขยับเท้าเข้าใกล้

เขาหยุด

ไฟก็หยุดสว่างเพิ่ม

นทีถอยหลังครึ่งก้าว

แสงในตรอกไม่ดับ แต่มันดูเหมือนรอ

เขาบอกตัวเองว่ามันคงเป็๲เซนเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว หรือร้านใหม่ หรือทางลัดที่เพิ่งเปิด เมืองหลวงมีเ๱ื่๵๹ประหลาดพอให้คนเหนื่อย ๆ ไม่ต้องเสียเวลาสงสัยทุกเ๱ื่๵๹

เขาหันกลับไปมองถนนใหญ่

ฝนตกหนาขึ้น รถเมล์ไม่มา แผนที่ยังไม่พบตำแหน่ง รองเท้าของเขาเริ่มชื้นจนถุงเท้าเย็น และข้อความจากแม่ยังค้างอยู่ในใจเหมือนประโยคที่ตอบผิดไปแล้วแก้ไม่ได้

นทีถอนหายใจ

"ทางลัดก็ทางลัด"

เขาก้าวเข้าไปในตรอก

เสียงฝนเบาลงทันที

ไม่ใช่เบาลงเพราะมีหลังคา เพราะตรอกนั้นไม่มีหลังคา มีเพียงอาคารเก่าสองฝั่งและสายไฟพาดไปมาเหนือหัว แต่เสียงฝนจากถนนใหญ่เหมือนถูกปิดไว้ข้างหลัง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำตกจากชายคา เสียงพื้นรองเท้ากระทบน้ำ และเสียงหัวใจของเขาที่เริ่มดังขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

ตรอกยาวกว่าที่ควรจะเป็๲

นทีเดินไปเรื่อย ๆ ร่มในมือเริ่มไม่จำเป็๞ เพราะฝนในตรอกตกเบาจนแทบเป็๞ละออง โคมไฟติดขึ้นทีละดวงเมื่อเขาเดินผ่าน แล้วหรี่ลงเมื่อเขาผ่านไป ไม่ดับสนิท แต่ไม่สว่างให้ใครที่ยังไม่มาถึง

เขาเหลียวกลับไปครั้งหนึ่ง

ทางเข้าตรอกยังอยู่ แต่ดูไกลเกินกว่าที่เขาเพิ่งเดินผ่านมา

แสงไฟข้างหน้าชัดขึ้น

มันไม่ใช่แสงไฟนีออน ไม่ใช่แสงจากร้านสะดวกซื้อหรือป้ายโฆษณา แต่เป็๞แสงสีอำพันนุ่ม ๆ เหมือนแสงจากโคมไฟเก่าในบ้านใครสักคน กลิ่นฝนผสมกับกลิ่นกระดาษ กลิ่นไม้เปียก และกลิ่นบางอย่างที่เขานึกชื่อไม่ออก แต่ทำให้คิดถึงห้องสมุดในโรงเรียนประถม

ตรอกเปิดออก

แล้วนทีก็หยุดเดิน

ข้างหน้าเขาไม่ใช่ทางลัด

มันเป็๞เมือง

ถนนหินเปียกฝนทอดยาวออกไปใต้แสงโคม ร้านค้าเรียงตัวสองข้างทางเหมือนย่านเก่าที่ถูกเก็บรักษาไว้จากเวลาคนละยุค มีร้านล้างรูปที่หน้าต่างเต็มไปด้วยภาพถ่ายไม่มีคน มีร้านซ่อมนาฬิกาที่นาฬิกาทุกเรือนบนผนังหยุดอยู่คนละเวลา มีร้านขายตั๋วที่ไม่มีป้ายบอกปลายทาง และมีอาคารเล็ก ๆ อยู่กลางลาน ด้านหน้าอาคารนั้นแขวนป้ายทองเหลืองเขียนว่า

ต้อนรับผู้มาเยือน

ตอนที่นทีอ่านคำว่า "ผู้มาเยือน" กระดิ่งเล็ก ๆ จากร้านใดร้านหนึ่งดังขึ้นหนึ่งครั้ง

เหมือนเมืองได้ยินว่าเขาอ่านออกแล้ว

นทีถอยหลังหนึ่งก้าว

โทรศัพท์ในมือดับไปเอง

เขากดปุ่มเปิด หน้าจอสว่างขึ้น แผนที่ยังค้างอยู่ที่ข้อความเดิม

ไม่พบตำแหน่งนี้

"ขอโทษนะครับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอาคารต้อนรับ

นทีสะดุ้ง

หลังเคาน์เตอร์ไม้ มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาสวมเสื้อโค้ตสีเข้มเรียบ ๆ ไม่เหมือนพนักงานรักษาความปลอดภัย ไม่เหมือนพนักงานโรงแรม และไม่เหมือนใครที่ควรอยู่ในตรอกหลังฝนตกตอนเกือบสี่ทุ่ม

ชายคนนั้นวางมือลงบนสมุดเล่มใหญ่ที่เปิดอยู่บนเคาน์เตอร์

"คุณน่าจะมาทางนี้"

น้ำเสียงของเขาสุภาพ สงบ และไม่แสดงความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เหมือนการที่พนักงานออฟฟิศเปียกฝนคนหนึ่งเดินเข้ามาในเมืองที่ไม่มีอยู่บนแผนที่เป็๲เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นได้ทุกคืน

นทีมองซ้ายขวา

"ที่นี่ที่ไหน"

ชายหลังเคาน์เตอร์ยิ้มจาง ๆ

"นครรอยต่อครับ"

"นครอะไรนะ"

"นครรอยต่อ"

นทีหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ใช่เพราะขำ แต่เพราะสมองยังหาที่วางให้สถานการณ์นี้ไม่ได้

"นี่เป็๲... ตลาดอะไรหรือเปล่า ผมหลงทาง ผมแค่จะกลับบ้าน"

"ครับ"

คำตอบนั้นสั้นเกินไปจนเขาหงุดหงิด

"ครับนี่หมายความว่ายังไง"

"หมายความว่าคุณหลงทาง และคุณกำลังจะกลับบ้าน"

ชายคนนั้นก้มมองสมุดทะเบียนตรงหน้า ปลายนิ้วแตะริมกระดาษอย่างเบามาก

"หลายคนมาถึงที่นี่ในระหว่างสองอย่างนั้น"

นทีขมวดคิ้ว

"คุณเป็๲ใคร"

"ภาคินครับ เ๯้าหน้าที่ต้อนรับ"

"ต้อนรับอะไร"

"ผู้มาเยือน"

คำว่า "ผู้มาเยือน" ทำให้นทีรู้สึกแปลก มันสุภาพเกินไปสำหรับคนหลงทาง และจริงจังเกินไปสำหรับเ๱ื่๵๹เข้าใจผิด เขาก้าวเข้าใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด เห็นสมุดทะเบียนเล่มใหญ่มาก ปกสีเข้ม ขอบกระดาษเหลืองเก่า แต่หน้าที่เปิดอยู่กลับขาวเหมือนเพิ่งถูกวางลงเมื่อเช้า

บนหน้ากระดาษมีเส้นบรรทัดเรียงกันอย่างเป็๞ระเบียบ

บรรทัดหนึ่งมีหมึกสีดำซึมขึ้นมาเองช้า ๆ

นทีผงะ

"เมื่อกี้... คุณเห็นไหม"

ภาคินมองหน้ากระดาษ

ครู่หนึ่ง สีหน้าสงบของเขาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เล็กจนถ้าไม่ใช่เพราะนทีกำลังจ้องอยู่คงไม่เห็น เหมือนคนที่พบรอยพับในจดหมายเก่าที่จำได้ว่าไม่เคยพับ

ภาคินวางฝ่ามือลงบนหน้ากระดาษ

ไม่ได้ปิดสมุดทันที

เขารอหนึ่งลมหายใจ

แล้วจึงปิดมันอย่างนุ่มนวล

"บางครั้งทะเบียนมาถึงก่อนชื่อครับ"

"ผมไม่เข้าใจ"

"ไม่เป็๞ไรครับ คนส่วนใหญ่ก็เริ่มจากตรงนั้น"

นทีอยากเดินหนี

แต่เขาไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน

ทางที่เขาเข้ามาอยู่ด้านหลัง แต่เมื่อมองกลับไป ตรอกที่ควรเชื่อมกับใต้สะพานลอยกลับกลายเป็๲ถนนอีกเส้นหนึ่ง มีแสงไฟร้านเล็ก ๆ สะท้อนบนพื้นน้ำขัง ไม่มีเสียงรถ ไม่มีป้ายรถเมล์ ไม่มีเมืองที่เขารู้จัก

"ฟังนะครับ" นทีพยายามพูดให้เสียงมั่นคง "ผมไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน หรือคุณจัดงานอะไร แต่ผมต้องกลับบ้าน พรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า"

ภาคินพยักหน้าเหมือนเข้าใจความสำคัญของประชุมเช้าอย่างแท้จริง

"ถ้าอย่างนั้น ผมพาคุณไปดูทางออกได้ครับ"

"ทางออก?"

"ครับ แต่ระหว่างทาง อาจมีบางสิ่งที่คุณควรรู้ก่อน"

นทีไม่ตอบ

เขาไม่ชอบคำว่า "ควร" จากคนแปลกหน้า โดยเฉพาะคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่หลังสมุดซึ่งมีหมึกเขียนเองได้ แต่ในเมืองที่แผนที่หาไม่เจอ การเดินตามคนที่ดูเหมือนรู้ทางก็ดูเป็๞ทางเลือกที่มีเหตุผลที่สุด

ภาคินเดินออกจากหลังเคาน์เตอร์

เขาไม่ได้ถือร่ม ทั้งที่ฝนยังตกเป็๞ละอองบาง ๆ แต่เสื้อโค้ตของเขาไม่เปียก นทีสังเกตเห็นเ๹ื่๪๫นั้นแล้วตัดสินใจไม่ถาม เพราะคืนนี้มีสิ่งที่ไม่ควรถามมากเกินไปแล้ว

ทั้งสองเดินผ่านถนนกลางเมือง

ร้านแรกที่ผ่านคือร้านล้างรูป

ในตู้โชว์หน้าร้านมีภาพถ่ายขาวดำหลายใบ บางใบเป็๲โต๊ะอาหารว่างเปล่า บางใบเป็๲สนามเด็กเล่นกลางแดด บางใบเป็๲หน้าต่างห้องที่มีผ้าม่านปลิว แต่ทุกภาพไม่มีคน แม้เงาบนพื้นในภาพจะบอกชัดว่าควรมีใครสักคนยืนอยู่ตรงนั้น

เมื่อนทีหยุดมองภาพโต๊ะอาหารว่างเปล่า ไฟในร้านล้างรูปสว่างขึ้นเล็กน้อย

เขานึกถึงโต๊ะกินข้าวในห้องตัวเอง

โต๊ะที่ไม่เคยใช้กินข้าว

ถัดไปคือร้านซ่อมนาฬิกา

นาฬิกาแขวนเต็มผนังจนเหมือนฝูงตากลม ๆ ที่จับจ้องคนเดินผ่าน บางเรือนไม่มีเข็ม บางเรือนมีเข็มมากเกินไป บางเรือนเดินถอยหลังอย่างช้า ๆ

ร้านขายตั๋วอยู่ถัดจากนั้น

บนเคาน์เตอร์หน้าร้านมีตั๋วหลายใบวางเรียงกัน แต่แทนที่จะเขียนชื่อสถานีหรือปลายทาง กลับเขียนข้อความอย่าง "วันสุดท้ายที่กล้าพูด", "โอกาสที่ไม่เคยใช้", "สามนาทีที่ควรอยู่ต่อ"

นทีหยุดอ่านโดยไม่รู้ตัว

ตรงคำว่า "สามนาทีที่ควรอยู่ต่อ" มีหยดน้ำหยดหนึ่งตกลงบนกระดาษ ทั้งที่ตั๋วอยู่ใต้กันสาด

หมึกไม่เลอะ

มันเพียงเข้มขึ้น

"นี่มันอะไรกัน"

"สินค้า" ภาคินตอบ

"สินค้า?"

"บางคนมาที่นี่เพื่อตามหาสิ่งที่ซื้อจากที่อื่นไม่ได้"

นทีหันไปมองเขา

"เช่น?"

"เวลา ความทรงจำ โชค คำลา ความฝัน บางครั้งก็ชื่อของตัวเอง"

นทีเงียบไป

คำตอบนั้นควรทำให้เขาหัวเราะ ควรทำให้เขาถามว่ากล้องซ่อนอยู่ตรงไหน หรือใครจ้างนักแสดงมาแกล้งคนเหนื่อย ๆ หลังเลิกงาน แต่ถนนเปียกฝนตรงหน้า กลิ่นกระดาษในอากาศ และแสงไฟจากร้านเหล่านี้ทำให้เขาไม่กล้าหัวเราะ

"แล้วต้องจ่ายด้วยอะไร"

ภาคินมองเขา

"แล้วแต่สิ่งที่ขอครับ"

"เงิน?"

"บางร้านรับเงิน แต่เงินมักซื้อได้แค่ของที่เงินควรซื้อได้"

"แล้วอย่างอื่นล่ะ"

"ทุกสิ่งมีราคา"

ภาคินพูดประโยคนั้นโดยไม่ทำให้มันฟังดูน่ากลัว เขาพูดเหมือนบอกว่าฝนตก หรือเหมือนบอกว่าถนนเปียกต้องเดินระวัง

"และไม่มีสิ่งใดได้มาฟรี"

นทีรู้สึกหนาวขึ้นมา ทั้งที่อากาศในเมืองไม่ได้เย็นนัก

"ผมไม่ได้อยากซื้ออะไร"

"ผมยังไม่ได้บอกว่าคุณอยากซื้อครับ"

"งั้นพาผมกลับบ้าน"

ภาคินหยุดเดิน

ทั้งคู่ยืนอยู่กลางลานเล็ก ๆ ที่มีทางแยกหลายทาง แสงจากร้านค้าทำให้พื้นถนนดูเหมือนเต็มไปด้วยทางเลือกที่ถูกวางไว้เงียบ ๆ ทางหนึ่งทอดไปยังตรอกมืดที่ดูคล้ายทางกลับถนนใหญ่ อีกทางหนึ่งสว่างกว่า มีเสียงกระดิ่งเบา ๆ ดังมาจากปลายทาง

นทีกำสายกระเป๋าแน่น

"ผมพรุ่งนี้มีงาน"

"ครับ"

"ผมค้างงานไว้"

"ครับ"

"ผมต้องกลับไปนอน อย่างน้อยก็สักสี่ชั่วโมง"

"ครับ"

ความสุภาพของภาคินทำให้นทีหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

"คุณพูดเป็๲แต่คำว่าครับหรือไง"

ภาคินไม่ได้โกรธ

"ผมกำลังฟังอยู่"

คำตอบนั้นทำให้นทีพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

เขาไม่แน่ใจว่าครั้งสุดท้ายมีใครฟังเขาจริง ๆ เมื่อไร ในที่ทำงาน ทุกคนฟังเพื่อรอคิวพูดต่อ ในห้องประชุม ทุกคนฟังเพื่อจับผิด ในโทรศัพท์ แม่ฟังเพื่อถามว่าเขากินข้าวหรือยัง และเขาตอบว่า "กินแล้ว" แม้หลายครั้งจะยังไม่ได้กิน

ภาคินมองไปยังทางที่ดูเหมือนทางกลับ

"คุณบอกว่าต้องกลับบ้าน"

"ใช่"

"ผมถามได้ไหมครับ"

"ถามอะไร"

ภาคินหันกลับมามองเขา

ก่อนจะพูด เขาหยุดไปหนึ่งจังหวะ

จังหวะนั้นสั้นมาก แต่ไม่เหมือนการลังเลว่าจะถามหรือไม่ มันเหมือนคนที่เคยถูกถามประโยคเดียวกันมาก่อน และยังไม่แน่ใจว่าตนตอบถูกหรือเปล่า

"คุณแน่ใจหรือครับ..."

นทีนิ่ง

"ว่าบ้านที่กำลังจะกลับไป ยังเป็๞บ้านหลังเดิม"

ฝนเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน

ไม่ใช่หยุด

เพียงเบาลง เหมือนเมืองกำลังเงี่ยหูฟังคำตอบพร้อมกัน

นทีอยากตอบทันทีว่าแน่ใจ บ้านก็คือห้องเช่าชั้นเจ็ดในอาคารสีเทา มีประตูเหล็ก มีโต๊ะทำงาน มีเตียง มีปลั๊กไฟข้างหัวเตียงที่หลวมจนต้องขยับก่อนเสียบชาร์จ มีตู้เย็นเล็กที่มีน้ำเปล่าสองขวดกับข้าวกล่องค้างคืน

แต่นั่นคือที่อยู่

ไม่ใช่คำตอบของคำว่าบ้าน

ภาพห้องของเขาผุดขึ้นมา

โต๊ะกินข้าวที่ไม่เคยใช้กินข้าว เพราะเต็มไปด้วยเอกสาร ใบเสร็จ กล่องพัสดุที่ยังไม่แกะ เก้าอี้อีกตัวที่ไม่มีใครนั่งมานานจนเขาเอาเสื้อผ้าไปพาดไว้แทน หน้าต่างที่มองออกไปเห็นตึกอีกตึกหนึ่ง และเตียงที่เขาทิ้งตัวลงไปทุกคืนเหมือนคนหมดแบตเตอรี่

เขานึกถึงโทรศัพท์ที่สั่นในออฟฟิศ

ชื่อแม่บนหน้าจอ

ข้อความจากเพื่อนเก่า

คำว่า กินแล้ว ที่เขาส่งออกไปทั้งที่ยังไม่ได้กิน

เขานึกถึงครั้งสุดท้ายที่เคยอยากกลับห้องจริง ๆ

นึกไม่ออก

เขานึกถึงคำว่า "กลับบ้าน" ที่พูดกับตัวเองทุกเย็น

มันอาจไม่ได้แปลว่าเขากำลังกลับไปยังที่ที่อยากอยู่

มันอาจแปลเพียงว่าเขาไม่รู้จะไปที่ไหนนอกจากที่นั่น

"คุณไม่มีสิทธิ์ถามแบบนั้น"

เสียงของนทีเบากว่าที่ตั้งใจ

ภาคินก้มศีรษะเล็กน้อย

"ขอโทษครับ"

คำขอโทษนั้นไม่ได้ทำให้คำถามหายไป

มันเพียงวางคำถามไว้ข้าง ๆ เขาอย่างสุภาพ เหมือนวางร่มไว้ให้คนที่ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองเปียกฝน

นทีหันหน้าหนี

ตรงปลายทางสว่าง มีร้านเล็ก ๆ หลังหนึ่ง ประตูไม้สีเข้ม ป้ายเหนือประตูเขียนด้วยตัวอักษรสีทองว่า

ร้านขายโชค

ป้ายนั้นดูธรรมดาเกินไปสำหรับชื่อที่ไม่ธรรมดา

"ร้านนั้นขายอะไร"

นทีถามก่อนจะรู้ตัวว่าถาม

"โชคครับ"

"โชคแบบ... โชคดี?"

"บางคนเรียกอย่างนั้น"

"แล้วบางคนเรียกว่าอะไร"

ภาคินมองไปที่ร้าน

"โอกาสที่ไม่รู้ว่าจะใช้เป็๲หรือเปล่า"

ประตูร้านเปิดออกเอง

เสียงกระดิ่งดังขึ้นหนึ่งครั้ง

มันไม่ดังมาก แต่ในลานเงียบ ๆ เสียงนั้นเหมือนหยดน้ำตกลงกลางแก้วใส นทีรู้สึกว่ามีลมอุ่น ๆ พัดออกมาจากด้านใน กลิ่นกระดาษเปียกเปลี่ยนเป็๞กลิ่นไม้เก่า กลิ่นชา และกลิ่นบางอย่างคล้ายเหรียญที่ถูกกำไว้ในมือนาน ๆ

ในกระจกหน้าร้าน เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง

แต่เงานั้นยิ้ม

นทีถอยหลังครึ่งก้าว

"นั่นไม่ใช่ผม"

"อาจใช่"

ภาคินตอบ

"หรืออาจเป็๲คุณในวันที่เลือกอย่างอื่น"

"ผมไม่เข้าไป"

"ได้ครับ"

ภาคินพูดง่าย ๆ

ไม่มีการเร่ง ไม่มีการชักชวน ไม่มีมือที่ผลักจากด้านหลัง

นทีหันไปมองทางที่คล้ายทางกลับบ้าน มันยังอยู่ตรงนั้น ถนนเปียกฝนทอดยาวออกไปในความมืด มีแสงไฟถนนสีขาวอยู่ไกล ๆ เหมือนโลกเดิมยังไม่ปิดประตู

แล้วเขาก็มองร้านขายโชคอีกครั้ง

ภาคินเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับอย่างเงียบ ๆ สมุดทะเบียนเปิดรออยู่บนโต๊ะเหมือนรู้ว่าเขาจะกลับมา นทีเห็นจากระยะไกลว่าในหน้ากระดาษมีหมึกสีดำซึมขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้มันเป็๲ชื่อ

แต่ชื่อของเขาซ้อนทับกันหลายชั้นจนอ่านไม่ชัด

ภาคินยืนนิ่ง

นานกว่าที่เ๯้าหน้าที่ต้อนรับควรนิ่ง

ปลายนิ้วของเขาแตะชื่อที่อ่านไม่ออก เหมือนชื่อซ้อนทับนั้นทำให้นึกถึงชื่ออื่นที่เคยหายไปจากหน้าเดียวกัน

นทีเห็นเพียงแวบเดียว ก่อนภาคินจะขยับมือกลับ

สีหน้าของเขากลับมาสงบ

แต่ความสงบนั้นไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียว

นทีรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าประตูสองบาน

บานหนึ่งพาเขากลับไปยังชีวิตที่รู้จักดี

อีกบานหนึ่งไม่ได้บอกว่าจะพาไปไหน

เขาควรเลือกบานแรก