เช้านี้ซานไท่รู้สึกไม่อยากตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อยเขามองใบหน้าละมุมในอ้อมกอด ก่อนจะทิ้งหัวลงหมอนนอนต่อ พลางหลับตาซึมซับความรู้สึกนี้อีกสักครู่ก่อนจะจำต้องลุกเมื่อใกล้จะสายเต็มที
สายตาอาวรณ์มองร่างเล็กของคนที่เดินเคียงข้างไม่ละไปไหนในใจกังวล กระวายใจอย่างบอกไม่ถูก จนไม่อยากจะละสายตาจากใบหน้าและร่างงดงามนี้ไปเลย มือสากกระชับมือเล็กในมือแน่น พลางรั้งร่างนั้นเข้ามาในอ้อมกดอย่างอดไม่ได้
“ไม่อยากห่างเ้าเลย”
“เพียงไม่กี่วันเองเพคะ”ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่อีหรานก็กระชับเอวสอบแน่น พร้อมกับซุกหน้ากับแผงอกแข็งแรงจนเสียงที่เปล่งออกมาอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์
“ข้าสังหรณ์ไม่ดีไม่อยากปล่อยเ้าไว้เพียงลำพัง เ้าไปกับข้าดีหรือไม่”
“พระองค์กังวลเกินไปแล้วที่นี่เซียงตูนะเพคะ หม่อมฉันอยู่ที่นี่มาแต่เกิดจะมีอะไรน่ากังวล”
“…”
“หากชักช้ากว่านี้จะสายแล้วนะเพคะ”
“เช่นนั้นข้าไปแล้วเ้าดูแลตัวเองให้ดี หากอยู่ที่นี่แล้วเหงาก็ไปนอนที่จวนมารดาเ้าก่อนก็ได้”
“เพคะพระองค์ไปเถิดไม่ต้องห่วง” หลิวอีหรานผลักแผ่นหลังใหญ่ให้เดินไปขึ้นม้าพลางยิ้มอ่อนมองคนอาวรณ์ไม่ยอมเดิน แม้จะขึ้นหลังอาชาแล้วเขาก็ยังหันมองนางไม่ละจนสุดท้ายต้องยอมเมื่อเซียวเหวินต้องเตือนอีกครั้ง
ซานไท่มองร่างเล็กของคนรักที่ยืนส่งยิ้มโบกมือให้เขาที่หน้าประตูจวน ก่อนจะจำต้องหันหนามองทางควบอาชาออกไปการเจรจาครั้งนี้เกิดขึ้นที่เมืองข้างเคียง ซึ่งใช้เวลาทางไม่เกินครึ่งวันก็ถึงแล้วและเพราะไม่้าจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ อ๋องหนุ่มจึงเลือกขี่ม้าเองแทนการนั่งรถม้าที่ใช้เวลานานกว่า
หลังยืนมองชายคนรักไปจนลับสายตาร่างเล็กบางของอีกหรานก็กันหลังกลับเข้าด้านในของจวน และทันทีที่นางหันหลังกลับเข้าจวนไปชายร่างใหญ่ที่เฝ้ามองนางผ่านเงามืดของตรอกฝั่งตรงข้ามก็เดินออกมาช้าๆพลางยิ้มโเี้ออกมาเมื่อใกล้ได้เวาที่เขาเฝ้าคอย
ส่วนหลิวอีหรานหลังเข้ามาเอาผีผาตัวโปรดนางก็เตรียมที่จะออกจากจวนไปเหมือนกัน เด็กสาวเดินออกมาหน้าจวนด้วยท่าทางสดใส ดวงตากลมมองตลาดในเมืองที่อยู่ไม่ไกลพลางยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก
แต่เมื่อเดินออกมาไม่กี่ก้าวร่างสูงใหญ่ของชายชุดดำก็มาเดินเทียบอยู่ใกล้ๆ พร้อมเดินตามไม่ห่างและเมื่อเอ่ยถามก็ได้รู้ว่าเป็ของท่านอ๋อง ทีเขาเหลือทิ้งเอาไว้ให้ แต่เพราะนางอยากจะเดินเช่นเมื่อเยาว์วัย จึงไล่ไม่ให้คนทั้งสองติดตามแต่ก็ไม่เป็ผล
“พวกเ้าไม่ต้องตามมาข้าอยาเดินเล่น” หญิงสาวหันไปห้ามองครักษ์ด้านหลังที่เดินตามนางไม่ห่างทันทีที่ก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย ดวงตากลมมองนายทหารเฝ้ายามราวขอความช่วยเหลือทว่านอกจากทั้งสองจะไม่ช่วยนาง พวกเขาก็ยังไม่แม้แต่จะมองมา
“ท่านอ๋องสั่งเอาไว้พวกข้าน้อยไม่อาจจะขัดได้ขอรับ”
“แต่ข้าอยากเดินเล่นจริงๆ”
ไม่ว่าหลิวอีหรานจะพูดอะไรก็ไม่เป็ผลเมื่อคนทั้งสองยืนกราน ที่จะติดตามนางไปให้ได้ ตามคำสั่งของเ้านาย สุดท้ายก็เป็หลิวอีหรานเองที่ยินยอมให้พวกเขาเดินตามเพียงแต่ขอให้ทิ้งระยะห่างจากนางสักหน่อย
ใน่แรกเด็กสาวอดที่จะรู้สึกเกร็งไม่ได้เมื่อสายตาหลายคู่จ้องนางก่อนจะเลื่อนไปที่คนด้านหลัง เป็อยู่เช่นนั้นจนนางรู้สึกอึดอัดแต่ก็เพราะรู้ดีว่าไม่อาจจะทำอะไรได้ จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย เดินเล่นไปอย่างที่้า
จากที่ใน่แรกคนรอบข้างนางเบาบางไม่เบียดเสียดก็กลายเป็เริ่มมีผู้คนจำนวนมากขึ้น เมื่อเข้ามาเดินในตลาดกลางเมืองหญิงสาวยังคงสนุกเพลิดเพลินกับการเดินเล่นที่ห่างหายไปนาน
โดยไม่ทันสังเกตว่าด้านหลังของนางมีสตรีร่างเล็กแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีซีด เก่า อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระตุกชายเสื้อด้านหลังรั้งนางเอาไว้
“พี่สาวพี่สาว ท่านสวยเหลือเกิน ช่วยข้าซื้อกำไลพวกนี้หน่อยสิ”
“เ้านี่ปากหวานยิ่งนักไหนขอข้าดูหน่อย” ดวงตากลมมองเด็กสาว หน้าตาน่าเอ็นดูเบื้องหน้าด้วยตาเป็ประกายถูกใจ ก่อนจะก้มลงเลือกกำไลหินในตระกร้าของนาง โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าและรอยยิ้มสมใจของเด็กสาวที่แสร้งก้มลงมาช่วยนางเลือกกำไลในตะกร้า
“เส้นนี้พี่สาวเส้นนี้” นางแสร้งช่วยอีกคนเลือก ก่อนเหลือบสายตามองชายร่างใหญ่ในชุดสีดำ ที่เดินตามหลังสตรีนางนี้มาไม่ห่าง ก่อนจะแสร้งหันหน้าไปอีกทางมองชายร่างสูงใหญ่อีกคนที่แต่งตัวมอซอไม่ต่างจากนางกำลังจองนางอยู่ ก่อนเขาจะสะบัดหน้าไปทางตรอกแคบไร้คนอีกด้าน
อ่ะ โอ๊ยยคนขายกำไลแสร้งร้องออกมา พลางเซไปด้านหน้า ชนร่างอีหรานพาเซไปด้วยกัน
“พี่สาวที่นี่คนเยอะเกินไปท่านไปกับข้า ไปเลือกตรงนั้นดีหรือไม่เ้าค่ะ”
“ไปสิไป”
หลิวอีหรานพยักหน้ารับอย่างว่างง่ายใบหน้าและสายตาของนางเอาแต่จับจ้องกำไลหินสีสวย สี่ ห้าอันในมือ พลางเดินไปตามแรงจูงของอีกคนอย่างไม่อิดออดจนถึงตรอกเล็กห่างผู้คนพอสมควร
“พี่สาวท่านชอบเส้นไหนหรือ” เด็กสาวนางนั้น เอ่ยถามคนที่ดูจะสนใจกำไลหินในมือเป็อย่างมากจนไม่มองอะไรพลางเดินอ้อมไปทางด้านหลังนาง ก่อนจะคว้าร่างนั้นจากทางด้านหลัง มือข้างที่รัดใกล้คอเรียวออกแรงดึงแน่นจนเ้าของร่างแทบหายใจไม่ออกส่วนอีกข้างก็ปิดปากนางไม่ให้ส่งเสียง ต่อหน้าองครักษ์ทั้งสองที่ใ ถลาเข้ามาหาเ้านายทันที
อื้อออ อื้ออ
“นี่เ้าทำอะไรนะ นี่!”
อ่ะ โอ๊ยย อ๊า
“เห็นหรือไม่ว่าเ้าร้องไปก็ไม่มีผล”น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมกระซิบข้างใบหูขาว พลางบังคับนางให้หันไปทางองครักษ์สองคนที่โดนชายร่างั์ทำร้ายฟุบลงไปกับพื้นพร้อมโลหิตไหลออกมาจากศีรษะพวกเขาทั้งสองนองพื้นรอบข้าง
“เ้าทำเช่นนี้ไม่โจ่งแจ้งเกินไปหรืออีกอย่างระแวกนี้ก็มีคนผ่านไป ผ่านมา”
“แล้วมีใครเห็นเราเ้าบอกข้าที”เด็กสาวเอ่ยตอบโต้ชายร่างั์ ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆพร้อมกับโยนท่อนไม้ลงพื้น เขาก้าวเข้ามาหาพวกนางทั้งสองสายตากระหายมองใบหน้าหวานนองน้ำตา ก่อนจะใช้มือไล้กรอบหน้าเรียวของคนตัวเล็กที่พยายามสะบัดออกจากมือเขา
“หึก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด ใยท่านถึงรอนานขนาดนี้”
อื้อ อื้ออ อออ
“เ้าลองถามท่านอ๋องดีหรือไม่?”
“เช่นนั้นในเมื่อท่านอ๋องไม่อยู่แล้ว ก็จัดการนางให้สิ้นซากเสีย เราจะได้จบงานนี้เสียที”
น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของสตรีด้านหลังทำอีหรานสั่นสะท้านไปทั้งกาย นางไม่รู้ว่าคนทั้งสองนี้้าสิ่งใดจากนาง แต่ก่อนจะได้ต่อต้านอะไรไปมากกว่านี้ความรู้สึกชาก็เล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะพล่าเลือนและมืดสนิทไปในที่สุด
“มีเื่อันใดหรือพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง เซียวเหวินควบม้ามาตีข้างเ้านายของตน หลังอยู่ดีๆ เขาก็ชะลอม้าจนหยุดนิ่งแล้วหันกลับไปมองเส้นทางด้านหลังพลางยกมือกุมอก
“ไม่มีอะไรข้าแค่รู้สึกโหวงๆ ในอกบอกไม่ถูก”
“ประชวรหรือพะยะค่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกัน” ซานไท่เอ่ยออกมาเสียงเบา เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไรรู้เพียงแต่ว่ารู้สึกวูบในอก และเป็ห่วงหญิงสาวที่อยู่จวนเพียงลำพังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุหลังจากที่ควบอาชามาไม่พัก ั้แ่ออกจากจวนมาตอนจนถึงตอนนี้ นี่ก็เกือบจะถึงครึ่งทางแล้ว
ชายหนุ่มหันมองเส้นทางด้านหลังสลับเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกลังเลการเจรจาครั้งนี้นับว่าสำคัญยิ่ง จะขาดเขาไปก็คงไม่ได้ แต่ความเป็ห่วงสตรีอีกคนที่มีมากก็ทำเขาอยู่ไม่เป็สุขก่อนจะหันไปหาองครักษ์ข้างกาย
“เซียวเหวินเ้ากลับไปที่เซียงตูข้าเป็ห่วงอีหราน”
“แล้วพระองค์ละพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ต้องห่วงข้าข้าดูแลตัวเองได้ อีกอย่างข้าก็มีคนที่จะช่วยเหลือ”คนที่ซานไท่กล่าวถึงนั้นก็คือองครักษ์เงาฝีมือดีที่ติดตามเขามาแต่เด็ก
เซียวเหวินมองใบหน้าเ้านายด้วยความรู้สึกลังเลก่อนจะยกมือขึ้นทำความเคารพแล้วหันหัวอาชากลับไปทางที่จากมาแล้วควบทะยานไปยังรวดเร็วตามที่เ้านายสั่ง
ย๊า! ย๊า!
เมื่อเห็นว่ามีคนที่ตนไว้ใจได้กลับไปดูแลคนรักความรู้สึกเป็ห่วงก็คลายลง ก่อนเขาจะหันมองเส้นทางเบื้องหน้าพร้อมออกเดินทางต่อไป
ย๊า! ย๊า!
วัดร้าง บนเขา
กึก แก๊ก แก๊ก
เปลือกตาบางลืมขึ้นอย่างเชื้องช้าๆพร้อมกับความรู้สึกมึนงง เมื่อพยายามขยับร่างกายก็พบว่าไม่อาจจะทำได้อย่าง้าอีหรานก้มลงมองมือเท้าของตนที่โดนมัด ก่อนจะกวาดตามองรอบห้องตอนนี้ในห้องมีนางอยู่เพียงลำพัง สองคนที่ล่อลวงนางมาไม่ได้อยู่ในนี้
ที่นี่คงเป็บ้านร้างที่ไหนสักแห่งในเมืองเพราะนอกจากกองฟางที่รองร่างนางก็ไม่มีเครื่องเรือนใด ทั้งยังเก่า ทรุดโทรมมีกลิ่นอับคุ้งจนนางแสบจมูก
ั์ตาสั่นระริกพยายามกวาดมองหาทางออกแต่นองจากช่องบนหลังคาก็ไม่มีทางให้นางได้หนีออกไปได้เลย
‘ท่านอ๋องฮึก ข้ากลัว’
อีหรานหลับตาแน่นปล่อยน้ำตาไหลพรากนึกถึงใบหน้าชายคนรักที่อาจจะไม่ได้พบกันอีกต่อไป
“หึ!เ้าตื่นแล้วหรือ”
ใบหน้านองน้ำตาเงยมองคนที่เดินเข้ามาในห้องอย่างใั์ตาสั่นไหวกวาดมองร่างชายหญิงที่เดินเข้ามา ก่อนจะมองเลยไปทางชายอีกคน ที่แต่งกายไม่เรียบร้อยด้านหลังพลางถดกายหนีอย่างหวาดกลัว
อื้ออ อื้อออ่อยอ่ะ อื้อออ
ยิ่งเด็กสาวลนลานโวยวายแสดงท่าทางหวาดกลัวอกมา คนที่พึ่งมาใหม่ก็ยิ่งถูกใจกับท่าทางเห่านั้นจนสตรีนางเดียวในกลุ่มอดไม่ไหวเดินเข้าไปหา คนที่พยายามกำระเสือกกระสนหนีทั้งที่ไม่มีทาง
“เ้าว่าอย่างไรนะข้าไม่เข้าใจ” นางเอ่ยถามพร้อมกับดึงผ้าที่ยัดในปากอีหรานออก
“ปล่อยข้าปล่อยข้าเถิดข้าขอร้อง อึก ปล่อยข้าไปเถิด”
“ฮ่าฮ่าปล่อยหรือพวกข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะชีวิตเ้ามีคนซื้อไว้แล้ว แต่พวกข้าไม่ได้ใจดำเช่นนั้นอย่างไรเ้าก็กลับไปเป็เหมือนเดิมไม่ได้ ฉะนั้นพวข้าจะช่วยให้เ้ามีความสุขก่อนดีหรือไม่ฮ่าฮ่า”
สายตาเยาะเย้ยเต็มไปด้วยความกระหาย อาฆาตทั้งไม่รู้จักกันของสตรีตรงหน้าทำอีหรานหวาดกลัวจนตัวสั่นขนอ่อนในกายนางลุกซู่อย่างไม่อาจห้าม ก่อนดวงตาจะมองเลยสตรีตรงหน้าไปทางชายด้านหลังที่ก้าวเข้ามาถอดเสื้อที่สวมอยู่ออก ท่าทางกักขระ น่าขยะแขยงของชายผู้นั้นทำนางขึ้นเหียนจอาเจียนออกมาเสียตรงนั้น
“พวกเ้าอย่าเข้ามานะจะทำอะไร ออกไปนะ ข้า ข้าเป็คนรักท่านอ๋องนะหากพวกเ้าเข้ามาท่านอ๋องต้องไม่ปล่อยพวกเ้าแน่น ไป!! ออกไป”
“ฮ่าฮ่าเ้านี่ช่างน่าขันเสียจริงกว่าท่านอ๋องจะหาเ้าเจอไม่แน่เ้าก็กลายเป็ศพหรือไม่ก็คนบ้าแล้ว ฮ่าฮ่า”
“อย่าเข้ามานะออกไป ออกไป ข้าไปทำอะไรให้เหตุใดต้องทำกะบข้าเช่นนี้”
“อยากรู้เ้าก็ไปถามคนที่เ้าล่วงเกินสิฮาฮ่า” กล่าวจบสตรีนางนั้นก็ลุกออกไปเหลือเพียงชายรางใหญ่ที่เดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กตรงพื้นสกปรก
“นั่นเ้าจะทำอะไรอร้ายยยย”
“ทำอะไรนะหรือก็ช่วยให้เ้าทำหน้าที่นางโลมไง!”
แค๊กก แค๊กก
อร้ายยย ปล่อยนะ
7K
