หลังจากที่ลีอองนั่งลงข้างเตียงของอัยยะเขาก็รินน้ำใส่แก้ว พร้อมยื่นให้เธอตามที่พ่อตาเขาไหว้วานให้ดูแล"น้ำครับคุณอัยย์"
"ขอบคุณค่ะ"ไอรดารับน้ำจากชายหนุ่ม
จากการที่เขาต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวเพื่อยื่นน้ำให้กับไอรดามันทำให้เขารับรู้ได้ว่าบนตัวหญิงสาวมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เย็น ๆ เหมือนกลิ่นดอกไม้แต่เป็กลิ่นดอกอะไรเขาก็จำไม่ได้ และมันไม่น่าจะใช่กลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นสบู่แน่นอน
"นี่คุณคุณลี ... คุณจะทำอะไรนะ" ไอรดาใขณะที่เธอรับน้ำดื่มมาจากเขาเรียบร้อยแล้วแต่เข้าก็ยังคงโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอไม่หยุด
ลีอองได้สติกลับมาทันที(นี้เราเป็อะไรไปวะ!!!)
"เอ่อ ... ไม่มีอะไรครับ ผะ ผม แค่จะห่มผ้าให้คุณ" ลีอองก็ใจากการกระทำของตัวเองไม่แพ้กัน เขาจึงใช้การห่มผ้าให้เธอมาแก้หน้าของเขาไปก่อน
ก็เข้าใกล้ขนาดนี้แล้วจะให้แก้ตัวยังไงกันละถึงจะไม่ทำให้เข้าใจผิดว่า (ผมไม่ได้ชอบคุณนะแต่ผมแค่สงสัยกลิ่นหอมจากตัวคุณน่ะ)
จากการที่ ลีออง พยายามนึกถึงกลิ่นที่อยู่บนตัวของหญิงสาวมันทำให้เข้าโน้มตัวเข้าใกล้เธอโดยไม่รู้ตัวและที่เขาพยายามคิด คือในทุก ๆ วันที่เขาอยู่ข้างๆ หญิงสาวตอนที่เธอยังไม่ได้สติเข้าไม่เคยได้กลิ่นหอมจากตัวเธอเลย จนหญิงสาวเรียกชื่อเขา เขาจึงได้สติกลับมา
ส่วนเจสันที่ขอตัวเข้าห้องน้ำแต่อันที่จริงเขาแค่อยากจะสร้างโอกาสให้คนทั้งสองได้อยู่ใกล้ชิดกัน จึงทำเป็ไปเข้าห้องน้ำเพื่อให้ลูกเขยของเขาได้นั่งข้างๆ ลูกสาวของเขา หากไม่ทำอย่างนี้ลูกเขยของเขาคนนี้ก็คงไม่อยากเข้าใกล้ลูกสาวของเขาซักเท่าไหร่ เื่นี้เจสันรู้ดี
ตอนที่เจสันออกมาจากห้องน้ำ เขาทันได้เห็นเหตุการณ์ที่ลีอองโน้มตัวเข้าหาอัยยะลูกสาวของเขาและบอกกับเธอว่าจะห่มผ้าให้เธอ เขาก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก ดังนั้นจึงเปิดโอกาสให้ทั้งคู่สร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเมื่อเห็นว่าบรรยากาศพร้อมที่จะให้เขาออกไป เขาก็จะออกไปหาทั้งสองคน
ใน่เวลาเดียวกันที่เจสันกำลังเดินไปหาคนทั้งคู่ประตูห้องก็ถูกเปิดออก โดยมีหมอและพยาบาลเดินเข้ามา
ไอรดา เมื่อเห็นว่าถึงเวลาในการตรวจเช็กร่างกายเธอก็แสดงความดีอกดีใจออกมาอย่างลืมตัว "คุณหมอมาแล้ว"
ลีออง มองไปยังผู้ที่เข้ามาในห้องเมื่อเขาเห็นว่ามีคนเพิ่มเข้ามา แทนที่จะมีแต่เขา พ่อตา และผู้หญิงคนนี้
เขาก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเขาไม่เคยรู้สึกอึดอัดอย่างนี้เลยจริงๆ