เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ตอนที่29 หนามยอกเอาหนามบ่งฉันมาอาศัยอยู่กับคุณเมฆได้3วัน แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นลูกผู้ชายที่รักษาคำพูดพอสมควร เพราะในระหว่างที่อยู่ด้วยกันเขาไม่คิดแตะต้องตัวฉันเลย อย่างมากก็แค่กอด หอมแก้ม ตามประสาคนเป็นแฟนกัน มีแต่ฉันเองนี่สิที่คิดไปไกล อยากให้เขาลุกบ้าง คืออยากจะบอกว่ากฎมีไว้แหกบ้างก็ได้นะ555555แม่สอนไว้ว่าผู้หญิงจะลุกมากเกินไปก็ไม่งาม แต่พอได้ เห็นซิกแพคแน่นๆทุกวันแล้วก็เริ่มอยากจะเกินงามแล้วนะ เช้าวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดของฉัน ส่วนคุณเมฆออกไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก จะกลับมาอีกทีก็น่าจะช่วงเย็นๆในขณะที่ฉันกำลังนั่งดูซีรี่ส์รักเรื่องโปรด มันดันไปถึงฉากที่พระเอกชอบอ่อยนางเอก ไหนจะเดินถอดเสื้อโชว์เรือนร่าง ไหนจะดื่มน้ำเซ็กซี่ต่อหน้า และอื่นอีกมากมาย พอคิดทบทวนพฤติกรรมที่ผ่านมาของคุณเมฆมันก็ดันเหมือนกับพระเอกเรื่องนี้เป๊ะเลย“หรือว่าคุณเมฆจงใจจะอ่อยให้เราเป็นฝ่ายใจแตกก่อนกันนะ” ฉันนั่งทบทวนพฤติกรรมที่ผ่านมาของเขา“เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้นี่ บ้า บ้า แค่ขอดีๆ ใครจะไปใจร้ายกับแฟนตัวเอง” ฉันคิดในใจ ทั้งเขินทั้งหน้าแดง“ไม่สิๆ จะเดินตามเกมเขาไม่ได้นะนิชา เสียศักดิ์หมด ถึงจะเคย…อย่างว่ากับเขาครั้งนึงแล้วก็ตาม ตอนนั้นฉันเมามากนี่ ของแบบนั้นใครจะไปนับกันเล่า” ฉันเรียกสติตัวเองทันทีแล้วซีรี่ส์ก็ไปถึงฉากที่นางเอกทนดาเมจอันเร่าร้อนของพระเอกไม่ไหวจนเป็นฝ่ายยอมแพ้ พอเห็นฉากพระเอกนางเอกสวีทหวานกันแล้วภาพจินตนาการค่ำคืนอันเร่าร้อนของฉันกับคุณเมฆมาจากไหนก็ไม่รู้จินตนาการไม่เหมาะสม ตัดภาพเข้าโฆษณา xxxxxx“ไม่นะ ไม่นะ ยุบหนอ พองหนอ ไม่คิดหนอ อูซ่า” นั่งสมาธิสงบสติสักพัก“ใช่แน่ๆ คุณเมฆจงใจจะอ่อยให้เราเป็นฝ่ายยอมแพ้แน่ๆ ไม่ได้การละ เห็นทีเราจะต้องเอาคืนบ้าง”ฉันเริ่มรู้ถึงความเจ้าเล่ห์ของเขา“ถ้างั้นหนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง” เวลาผ่านไปเกือบ 20 นาทีฉันออกมาเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆกับคอนโดคุณเมฆ จริงๆกะว่าจะมาเดินซื้อของแค่ชิ้นสองชิ้น แต่พอเดินไปเดินมา เฮ้ยยยย ล้นมือแกแล้วนิชา แกจะถูกใจทุกอย่างที่เห็นได้แต่แกจะซื้อทุกอย่างที่ชอบไม่ได้นะ ถูกใจชิ้นไหนมารเข้าแทรก มารู้ตัวอีกทีตอนเห็นยอดเงินในบัญชี“แค่นี้คงพอแล้วมั้ง” ฉันพูดพร้อมกับเดินก้มหน้าเช็กดูของที่ซื้อด้วยความที่ไม่ทันระวัง ฉันเผลอเดินชนกับใครก็ไม่รู้จนข้าวของกระจายทั่วพื้น“โอ๊ย!” เสียงชายปริศนาร้องเพราะถูกฉันเดินชนเข้าเต็มๆ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เป็นอะไรไหมคะ” ฉันรีบเงยหน้าขึ้นไหว้ขอโทษเขาทันทีคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าฉันกลายเป็นหนุ่มหล่อหน้าตี๋ ผิวขาวเนียนรูปร่างสูงโปร่งสวมกางเกงผ้าชิโนสีน้ำตาลเข้ม เสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบยี่ห้อหรู อายุไม่น่าเกิน30ปี ดูดีมีภูมิฐาน โดยรวม หล่อม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก“ไม่เป็นไรครับ แล้วคุณเป็นอะไรไหม ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับลูบแขนตัวเองเบาๆ“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉันรีบก้มเก็บของบนพื้นทันทีในจังหวะเดียวกันหนุ่มหน้าตี๋คนนี้ก็ได้ก้มลงเก็บของช่วยฉันด้วยความเต็มใจ“นี่ครับ” เขายื่นถุงใสให้ฉัน“ขอบคุณมากๆคะ ค่ะ” ฉันถึงกับพูดไม่ออกถุงที่เขายื่นให้ดันเป็นถุงใส่ชุดชั้นในสีแดงบางสุดเซ็กซี่ที่สามารถมองทะลุได้อย่างชัดเจนทำไมต้องมาเห็นถุงนี้ด้วยนะ ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว แถมผู้คนยังยืนมองนินทาฉัน แล้วก็พากันหัวเราะสนุกสนาน“ไม่ต้องอายหรอกครับ ชุดสวยเหมาะกับคุณออก” เขาเอ่ยชมฉันโดยไม่มีท่าทีเขินแต่อย่างใด“ขอบคุณมากนะคะ” ฉันรีบคว้าถุงจากมือเขาแล้ววิ่งออกมาด้วยความอับอายนาทีนั้นหนุ่มหน้าตี๋เอาแต่มองฉันไม่ละสายตาแถมใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงภายในคอนโดคุณเมฆ“เกือบไปแล้วไหมล่ะ ยัยนิชา ดีนะที่เห็นแค่ชุดชั้นใน”ฉันยังคงนั่งกุมกระหมับ เขกหัวตัวเองอยู่บนโซฟา ต้องมาอับอายเพราะชุดชั้นในชุดเดียว ดีนะที่ผู้ชายคนนั้นเขายังมีความเป็นสุภาพบุรุษ ยังถนอมน้ำใจฉัน เขาไม่หัวเราะเยาะให้อบอายก็บุญแล้วนิชาเอ้ย“เพราะไอ้แผนหนามยอกเอาหนามเลยแท้” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองแต่ไหนๆก็ไหนๆละ อุตส่าห์ทำขนาดนี้ ก็ต้องเล่นให้สมบทบาทหน่อยละกัน“ดูซิฉันกับคุณใครจะชนะ คุณเมฆ” อารมณ์ฉันเปลี่ยนเร็วทันที ไบโพล่ามาเต็มๆช่วงนี้ ถึงช่วงค่ำหลังจากคุยธุระกับลูกค้าเสร็จคุณเมฆได้กลับมาถึงคอนโดเสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นแอ๊กกกก! ปัง!ร่างใหญ่กวาดสายตามองหาฉัน“นิชา” คุณเมฆเรียกหาฉัน“คะ” ฉันตอบพร้อมกับเดินออกมาจากห้องออกกำลังกายร่างเล็กบอบบางสวมใส่สปอร์ตบราสีขาวบางๆรัดรูป จนมองเห็นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ เดินผ่านหน้าชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนมองไม่ละสายตาด้วยสีหน้านิ่ง แววตาเป็นประกายราวกับเสือที่เจอเหยื่อชั้นเลิศ“ทำงานเป็นไงบ้างคะ เหนื่อยไหม ดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะ” ฉันพูดพร้อมกับเดินไปที่ตู้เย็นฉันค่อยๆก้มลงหยิบขวดน้ำมาสองขวดในตอนนี้ฉันรู้สึกได้เลยว่าคุณเมฆเสียอาการเป็นอย่างมาก เขาแทบไม่พูดอะไรเอาต่มองฉันไม่ละสายตา แต่ยังไม่หนำใจจ้ายังมีอีก อย่าพึ่งยอมแพ้ละกัน5555“นี่ค่ะน้ำ ดื่มก่อนจะได้ดับกระหาย” ฉันพูดจาด้วยน้ำเสียงเย้ายวนเบาๆชายหนุ่มยืนจ้องหน้าฉันแล้วเผยยิ้มเล็กน้อย เขาค่อยๆยื่นมือมารับขวดน้ำฉันค่อยเปิดขวดน้ำแล้วเงยหน้าขึ้นให้ได้องศาความเปะพอดี จากนั้นค่อยๆดื่มน้ำให้มันเอ่อล้นออกมาไหลรดลงคอผ่านสปอร์ตบราสีขาวแนบเนื้อให้ดูเซ็กซี่แบบไม่ตั้งใจ แล้วมันก็ออกมาดีซะด้วยสิ จะไม่ให้เปะได้ไงก็ฉันเล่นเปิดดูวีดิโอซ้อมทำตามตั้งหลายรอบและตอนนี้สีหน้าคุณเมฆดูเปลี่ยนไป แววตาดูเจ้าเล่ห์ มองฉันไม่ละสายตาเช่นเคย ขนาดดื่มน้ำก็ยังมองฉันตาไม่กระพริบ“เดี๋ยวนิชาขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ ตัวเปียกหมดแล้ว” ฉันพูดพลางส่งสายตาให้เขาทว่าขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกมา มือหนาอุ่นๆได้คว้าตัวฉันไว้จากด้านหลัง แขนทั้งสองข้างโอบกอดฉันไว้แน่หมับ!ลมหายใจอุ่นๆค่อยๆแผ่รดต้นคอฉันทีละนิด ทำเอาฉันสติแทบเตลิด สักพักมีเสียงกระซิบเบาๆออกมา“เดี๋ยวสิ นี่คุณกำลังอ่อยผมหรอ” คุณเมฆกระซิบถามข้างหูฉัน“อ่อยอะไร ใครอ่อยคะ นิชาเปล่านะ” ฉันทำเป็นไม่รู้“คิดว่าผมไม่รู้ทันหรอ อย่าคิดจะเล่นกับไฟนะ เพราะผมไม่ใช่คนชอบทนอะไรนานๆซะด้วย” ร่างใหญ่กระซิบบอกเขาขู่ฉันด้วย โอ๊ยยยย ในใจนี่อยากจะบอกว่าไม่ต้องทนก็ได้น๊า แต่จะบอกออกไปไม่ได้ต้องเก็บอาการนะนิชา“คุณเมฆคงคิดมากไปเอง นิชาไม่ได้มีอะไรนี่คะ นิชา…ขอ..ไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ฉันพูดเสร็จก็เดินจากไปร่างใหญ่ได้แต่ยืนหลับตากลืนน้ำลายเบาๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาสะใจจริงๆ นี่สินะที่เขาว่า……………ปากแข็งเท่านั้นคือผู้ชนะ……….

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่29

นิยายแนะนำ

เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่29

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้