บรรยากาศในโรงพยาบาล่บ่ายวันนี้ดูสดใสกว่าปกติ โดยเฉพาะบริเวณเคาน์เตอร์พยาบาลวอร์ดศัลยกรรม ที่ดูจะมีชีวิตชีวาเป็พิเศษ ไม่ใช่เพราะคนไข้หายดี แต่เป็เพราะการปรากฏตัวของ หมอนนท์ หรือ นายแพทย์ธนินทร์
หมอนนท์เป็แพทย์ประจำบ้านปี 3 ที่เพิ่งวนกลับมาประจำที่วอร์ดนี้ เขาขึ้นชื่อเื่ความใจดี ขี้เล่น และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำให้พยาบาลสาวๆ และคนไข้แทบละลาย ซึ่งตรงกันข้ามกับอาจารย์แพทย์เ้าของไข้บางคนอย่างสิ้นเชิง
“น้องน้ำขิงครับ”
เสียงทุ้มละมุนเรียกชื่อทำให้น้ำขิงที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงผลแล็บเงยหน้าขึ้น เธอพบกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของหมอนนท์ที่ยื่นแก้วชานมไข่มุกมาให้ตรงหน้า
“อะ... พี่หมอนนท์? ให้หนูเหรอคะ?” น้ำขิงรับมาอย่างงงๆ
“ครับ พี่เห็นเราวิ่งวุ่นทั้งเช้า หน้าซีดหมดแล้ว เติมน้ำตาลหน่อยจะได้มีแรง” หมอนนท์พูดพลางถือวิสาสะวางมือบนศีรษะทุยของเธอแล้วโยกเบาๆ อย่างเอ็นดู “สู้ๆ นะ เป็ Extern ก็เหนื่อยแบบนี้แหละ พี่ผ่านมาแล้ว”
การกระทำที่แสนอบอุ่นและเป็กันเองทำให้พยาบาลรอบข้างพากันอมยิ้มแซว แต่น้ำขิงกลับรู้สึกหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายปนทำตัวไม่ถูก เพราะปกติเธอเจอแต่ไม้แข็งพอมาเจอไม้นวมแบบนี้เลยไปไม่เป็
“ขะ... ขอบคุณค่ะพี่หมอนนท์” เธอยิ้มตอบตาหยี
“ยิ้มได้สักที เมื่อกี้เห็นทำหน้าเครียดคิ้วขมวดเชียว” หมอนนท์ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด โน้มตัวลงเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ “เย็นนี้ว่างไหม? พี่ว่าจะชวนน้องๆ ในทีมไปกินหมูกระทะฉลองที่พี่กลับมาวอร์ด ไปด้วยกันนะ?”
“เอ่อ... คือ...” น้ำขิงอึกอัก ใจหนึ่งก็อยากไปผ่อนคลาย แต่อีกใจก็นึกถึงหน้าดุๆ ของใครบางคน
ครืด...
เสียงประตูห้องพักอาจารย์แพทย์เปิดออก พร้อมกับบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมาปกคลุมทั่วบริเวณทันที อุณหภูมิในวอร์ดเหมือนจะลดฮวบลงสัก 10 องศา
อาจารย์หมออคินเดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่มือของหมอนนท์ที่ยังวางแปะอยู่บนหัวของน้ำขิง
หมอนนท์ชะงัก รีบชักมือกลับแล้วหันไปยกมือไหว้
“สวัสดีครับอาจารย์”
อคินไม่รับไหว้ทันที เขาปรายตามองหมอหนุ่มรุ่นน้องสลับกับลูกศิษย์สาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ในมือมีแก้วชานม
“ดูว่างกันดีนะ...” น้ำเสียงของอคินราบเรียบ แต่ฟังดูเชือดเฉือน “คนไข้เตียง 4 บ่นปวดแผล พยาบาลตามตัวหมอเวรไม่เจอ ที่แท้แพทย์ประจำบ้านก็มาว่างงานยืนจีบนักศึกษาอยู่นี่เอง”
“โธ่ อาจารย์ครับ ผมแค่แวะมาทักทายน้องๆ เดี๋ยวจะไปดูคนไข้แล้วครับ” หมอนนท์ยิ้มแห้งๆ แก้ตัว พยายามรักษาบรรยากาศ
“ก็ดี...” อคินตัดบท สายตาตวัดกลับมาที่น้ำขิง “ส่วนคุณ นักศึกษานลิน”
“คะ... ค่ะอาจารย์!” น้ำขิงสะดุ้งตัวตรง
“ดูท่าทางคุณจะมีเวลาเหลือเฟือ ถึงได้มายืนยิ้มหัวเราะคิกคักรบกวนสมาธิการทำงานของคนอื่นได้” เขาขยับแว่นสายตา แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด มันไม่ใช่แค่ความดุในฐานะอาจารย์ แต่มันคือไฟริษยาที่กำลังคุกรุ่น
“เปล่านะคะอาจารย์ หนูแค่...”
“ไม่ต้องแก้ตัว”
อคินสั่งเสียงเฉียบขาด
“ในเมื่อคุณว่างมาก ผมมีงานพิเศษให้ทำ คืนนี้ผม้า Topic Review เื่ ภาวะแทรกซ้อนในการผ่าตัดหัวใจ อย่างละเอียด 50 หน้า อ้างอิงจากงานวิจัยย้อนหลัง 5 ปี ส่งผมพรุ่งนี้เช้าก่อน 7 โมง ที่โต๊ะทำงาน”
“ห้า... ห้าสิบหน้า!?” น้ำขิงเบิกตากว้าง แทบจะทำแก้วชานมร่วง “ตะ... แต่พรุ่งนี้หนูมีสอบลงกอง...”
“นั่นมันปัญหาของคุณ” อคินยื่นคำขาด ใบหน้าเ็าไร้ความปรานี “ถ้าบริหารเวลาไปสังสรรค์ได้ ก็ต้องบริหารเวลาทำงานส่งผมได้ ...อ้อ แล้วก็เอางานแปลงานวิจัย ที่ผมวางไว้บนโต๊ะไปแปลด้วย ส่งพร้อมกัน”
สั่งจบเขาก็สะบัดหน้าเดินหนีไปทางห้องตรวจทันที ทิ้งให้ทุกคนในวงสนทนายืนอ้าปากค้าง
“โห... โหดชิบเป๋ง” หมอนนท์พึมพำ มองตามหลังอาจารย์รุ่นพี่ไปอย่างไม่เชื่อสายตา “ขอโทษนะน้องขิง พี่คงเป็ต้นเหตุทำเราโดนหางเลขไปด้วย งานเยอะขนาดนี้ คืนนี้คงไม่ได้ไปกินหมูกระทะแล้วมั้ง”
น้ำขิงได้แต่น้ำตาตกใน มองแก้วชานมในมือสลับกับแผ่นหลังกว้างของอาจารย์หมอใจร้าย
หึง... เขาต้องหึงแน่ๆ! แต่หึงบ้าอะไรกันคะอาจารย์! เล่นสั่งงานกะเอาให้หนูตายคาโต๊ะเลยหรือไง!
เวลา 23:00 น. ห้องสมุดคณะแพทย์
น้ำขิงนั่งหัวฟูอยู่ท่ามกลางกองหนังสือและแล็ปท็อป ดวงตาใต้แว่นเริ่มล้าและแดงก่ำ นิ้วมือกดแป้นพิมพ์รัวเร็วแข่งกับเวลา กองงานที่อคินสั่งมามันมหาศาลจริงๆ จนเธอไม่ได้กินข้าวเย็น
“เฮ้อ...” เธอถอนหายใจฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “คนใจร้าย... เผด็จการ... นิสัยไม่ดี”
เธอพึมพำด่าเขาในใจ แต่จู่ๆ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ก็สั่นครืด ข้อความเข้าจากไลน์ที่ไม่คุ้นเคย
ชื่อผู้ส่งคือ ‘Dr. Akin’
น้ำขิงเด้งตัวขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ดูด้วยความใ เธอไม่เคยมีไลน์เขามาก่อน!
Dr. Akin: ‘ทำถึงไหนแล้ว?’
น้ำขิงมือสั่น พิมพ์ตอบกลับไป: ‘ได้ครึ่งนึงแล้วค่ะอาจารย์’
Dr. Akin: (Read)
ผ่านไป 5 นาที ประตูห้องสมุดที่เงียบเชียบก็ถูกเปิดออก ร่างสูงของอาจารย์หมออคินในชุดไปรเวท(เสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ดูเด็กลงและหล่อมาก) เดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษในมือ
เขาเดินตรงมาที่โต๊ะมุมสุดที่เธอนั่งอยู่ แล้ววางถุงกระดาษลงตรงหน้า
ปึก!
“อะ... อาจารย์? มาได้ไงคะ?”
“ผมลืมของ” เขาตอบหน้าตาย ทั้งที่ห้องพักเขาอยู่อีกตึก “เห็นไฟห้องสมุดเปิดอยู่ เลยแวะมาดูว่านักศึกษาบางคนตายคาหนังสือไปหรือยัง”
น้ำขิงเปิดดูในถุงพบว่าเป็กล่องข้าวต้มกุ้งร้อนๆ กับนมจืดหนึ่งขวด ของโปรดเธอทั้งนั้น
“กินซะ เดี๋ยวสมองฝ่อทำงานผมออกมาห่วยแตก” เขาพูดเสียงดุเหมือนเดิม แต่ลากเก้าอี้มานั่งลงฝั่งตรงข้าม “ส่วนตรงนี้... แปลผิด ศัพท์เทคนิคคำนี้เขาไม่ได้ใช้บริบทนี้”
เขาชี้ไปที่หน้าจอแล็ปท็อปเธอ แล้วเริ่มสอนงาน ไม่ใช่สั่งงานแต่เป็การ ‘สอน’ จริงๆ
“ไอ้หมอนั่น... มันจีบคุณเหรอ” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่ตากำลังอ่านเอกสาร
“คะ?” น้ำขิงสำลักข้าวต้ม
“อย่าไปยุ่งกับมันมาก มันเ้าชู้” อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาจริงจังและหวงแหนฉายชัด “ผมไม่อนุญาตให้คุณมีแฟนจนกว่าจะเรียนจบ เข้าใจไหม?”
“แต่พี่หมอนนท์เขาใจดีนะคะ...” น้ำขิงเผลอเถียง
“แล้วผมไม่ใจดีหรือไง?” อคินเสียงเข้มขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากัน “ข้าวก็ซื้อมาให้ งานก็มานั่งเฝ้า หรือต้องให้พูดหวานๆ แบบมัน ถึงจะเรียกว่าใจดี?”
น้ำขิงก้มหน้างุด ซ่อนรอยยิ้มเขินไว้ไม่อยู่
นี่เขา... กำลังง้อในแบบของเขาอยู่สินะ
“ขอบคุณค่ะ อาจารย์ใจดีที่สุดเลย” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม
“รู้ก็ดี” อคินแค่นเสียงในลำคอ แต่แอบยกยิ้มมุมปาก “กินเร็วๆ เข้า จะได้รีบทำให้เสร็จ ...แล้วไปนอนที่ห้องผม”
“คะ!?”
“เตียงที่ห้องสมุดมันแข็ง ห้องผมเตียงนุ่มกว่า” เขาพูดหน้าตาเฉย “แล้วผมก็ยังมีบทลงโทษที่คุณคุยกับผู้ชายอื่นค้างไว้อีกหลายกระทง คืนนี้เตรียมตัวโดนสอบสวนยาวๆ ได้เลย”
น้ำขิงกลืนน้ำลายลงคอ มองหน้าอาจารย์หมอขี้หึงที่เปลี่ยนวิกฤตให้เป็โอกาสได้อย่างร้ายกาจ
งานก็ต้องทำ... ร่างกายก็ต้องโดนตรวจ... ชีวิตนักศึกษาแพทย์นลิน... หนียังไงก็ไม่พ้นเงื้อมมือหมอคินจริงๆ!
356
