หยุดเวลาล่าสวาท (nc)​

บทที่ 2 ตอนที่ 7 เผลอหลับ

    เวลาผ่านไปสักพักหลังจากความเร่าร้อนบนโซฟา เข้มลุกขึ้นจากอ้อมกอดของนิด หายใจหอบเบา ๆ เขามองหน้าเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนโน้มตัวลงจูบลาที่แก้มเธอเบา ๆ 

    “ลุงไปก่อนนะ หนูนิด” 

    เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

    นิดหน้าแดงด้วยความเขินอาย เธอพยักหน้าเล็กน้อย 

    “ค่ะ... ลุงเข้ม” 

    เสียงของเธอสั่น ๆ หลังจากเหตุการณ์​ที่เพิ่งผ่านไป เมื่อเข้มเดินออกจากบ้านไป นิดนั่งอยู่บนโซฟาเงียบ ๆ ความรู้สึกผิดต่อสามีเริ่มก่อตัวในใจเธอ ภาพของสามีลอยเข้ามาในหัว แต่ความสุขและความเสียวซ่านที่เธอได้รับจากลุงเข้ม ก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอถอนหายใจเบา ๆ พยายามข่มความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจ

    ด้านเข้ม เขาเดินกลับมาถึงป้อมยาม เขาหยิบเสื้อสำรองมาใส่  และนั่งลงบนเก้าอี้ในป้อมยาม เข้มยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงภาพของนิดบนโซฟา แต่ความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาเริ่ม ทำให้เขาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หัวเอนพิงเก้าอี้ ฝันถึงช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านมา

    ในขณะเดียวกัน รถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาที่ทางเข้าหมู่บ้าน แสงไฟจากรถส่องสว่างป้อมยาม คนขับบีบแตรดังลั่นจนเข้มสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ 

    เขารีบลุกขึ้นเช็ดน้ำลายที่มุมปาก กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง เสียงผู้หญิงดังขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

     “นี่ลุงค่ะ มาหลับในเวลางานได้ไง ถ้ามีโจรเข้ามาในหมู่บ้านจะทำไง” 

    เธอคือพิม สาววัย 40 ปี แม่ม่ายลูกหนึ่ง เธอเป็นคนสวยหน้าคม ดวงตาคมกริบที่ดูดุ ใบหน้าของเธอมีริ้วรอยเล็กน้อยตามวัย แต่ยังคงดูดี รูปร่างของเธอยังคงกระชับจาการดูแลตัวเองอย่างดี ผมสั้นประบ่าสีน้ำตาลเข้ม

    เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแลคสีดำที่ดูเป็นทางการ​ พิมเป็นคนเข้มงวดและเจ้าระเบียบ โดยเฉพาะกับลูกสาวของเธอ ซึ่งเธอมักควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามที่เธอต้องการ

    ส่วนคนที่นั่งข้าง ๆ คนขับคือลูกสาวของเธอ ชื่อพลอย เด็กสาว อายุ 17 ปี นักเรียนมัธยมปลาย เธอเป็นเด็กเรียนเก่ง พูดน้อย และเรียบร้อย ผิวพรรณ​ดีขาวเนียน ใส่แว่นตากรอบดำที่เพิ่มความฉลาดให้ใบหน้า รูปร่างผอมบางอยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ความเข้มงวดของแม่ทำให้เธอแอบเก็บกดในใจ แต่เธอก็พยายามทำตัวให้สมบูรณ์แบบตามที่แม่คาดหวัง

    เข้มรีบก้มหัวขอโทษ 

    “ขอโทษครับ... ผมเผลอหลับไปนิดหน่อย รับรองว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก” 

    เขาพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน

    พิมมองเขาด้วยสายตาเย็นชา 

    “อย่าให้มีครั้งต่อไปนะคะ ลุง ถ้ามีอีก เตรียมตัว​โดนไล่ออกได้เลย” 

    เธอเตือนอย่างหนักแน่น ก่อนที่จะขับรถเข้าไปในหมู่บ้าน     

    เข้มนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง หัวใจยังเต้นแรงจากความตกใจ เขามองตามรถของพิมที่หายลับไปในซอย