"อาวิภา ลื้อกินนมกินผลไม้อีกหน่อยสิ กินน้อยเกินไปแล้วน้า แบบนี้อาตี๋น้อยในท้องจะอิ่มรึเปล่าก็ไม่รู้" วิภาเงยหน้ามองผู้เป็แม่ของสามีที่เดินถือจานใส่ส้มลูกสวยกับนมจืดอุ่นๆ มาวางให้บนโต๊ะหน้าโซฟาด้วยรอยยิ้มมีความสุข
"อาตี๋น้อยแกคงอิ่มตื้อแล้วค่ะม๊า วันนี้ม๊าขุนภาจนจะกลิ้งได้แล้วค่ะ ไว้รอย่อยแล้วภาจะกินเพิ่มให้นะคะ" มือบอบบางของหญิงสาวลูบบนหน้าท้องโตใกล้คลอดอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม ก่อนจะจับมือแม่ของสามีที่นั่งอยู่ด้านข้าง มาทักทายเ้าตัวเล็กบนท้องกลมที่ตอนนี้ดิ้นอย่างคึกคักจนทำให้เธอจุกไม่น้อย แต่มีความสุขมากกว่าเมื่อรู้ว่าลูกในท้องที่จะคลอดสัปดาห์หน้าแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกอย่าง
" อาตี๋น้อยอ่า ลื้อนี่ซุกซนจริงๆ ดิ้นเบาๆ หน่อยสิลูก เดี๋ยวม๊าลืออีจะเจ็บ" มือย่นของหญิงสูงวัยลูบหน้าท้องบริเวณที่นูนขึ้นจากเด็กดื้อข้างในขยับตัวอย่างตื่นเต้นทุกครั้ง ตั้งครรภ์ครั้งนี้ลูกสะใภ้แทบไม่แพ้ท้องเลยด้วยซ้ำแม้จะอายุค่อนข้างเยอะแล้ว เรียกได้ว่าเ้าก้อนซนข้างในถือเป็ลูกหลงที่มาตอนเผลอเลยดีกว่า
แม้จะมาในตอนที่ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ครอบครัวแซ่หวังล้วนยินดีและตั้งตารอเด็กคนนี้ทุกวันอย่างมีความสุข ทุกคนในครอบครัวเตรียมพร้อมทุกอย่างั้แ่ได้ข่าวว่าตั้งครรภ์ กระทั่งบรรดาพี่ชายทั้งสองที่กำลังจะมีน้องคนเล็กก็ขนของเล่นตัวเองมากองที่เตียงของมารดาเพื่อเป็ของขวัญต้อนรับน้องคนเล็กเต็มไปหมด
วันเวลาของบ้านแซ่หวังกล่าวได้ว่าเต็มไปด้วยบรรยากาศของความชื่นมื่น
"ม๊าาา/ม๊าคับบบ" เสียงเรียกของเด็กสองคนดังเข้ามาจากทางหน้าบ้านทำให้หญิงต่างวัยทั้งสองหันไปมองพร้อมกันทันที
"เด็กๆ อย่าวิ่งกันสิลูก ระวังจะล้มเจ็บตัวนะครับ" วิภาเอ่ยกลับลูกชายทั้งสองคน
"ใช่แล้วๆ ถ้าพวกลื้อวิ่งล้มกันจนเจ็บตัว ถ้าอาตี๋น้อยออกมาใครจะคอยดูแลอาตี๋น้อยกัน"
"ขอโทษครับ ผมจะไม่วิ่งแล้วครับอาม่า จะไม่วิ่งแล้วครับม๊า" พัศวี ลูกชายคนโตอายุ 10 ปี พูดตอบรับอย่างแข็งขันก่อนจะเข้านั่งที่พื้นหน้าโซฟากอดท้องกลมๆ ของแม่อย่างระมัดระวัง
"ศินก็จะไม่วิ่งแล้วครับม๊า เดี๋ยวน้องโตขึ้นแล้วรู้ว่าศินวิ่งหกล้ม ศินจะไม่เท่ในสายตาน้อง พี่วีแบ่งที่หน่อย ศินอยากทักทายตี๋น้อยเหมือนกัน" พศิน จากที่เป็น้องคนเล็กแต่ตอนนี้กำลังจะเป็พี่ชายคนรอง อายุ 8 ปี พูดตอบรับพร้อมกับตบอกตัวเองไปด้วย
เขากำลังจะเป็พี่ชายแล้ว ต้องเป็ฮีโร่ในสายตาน้องให้ได้!
วิภาและแม่ของสามีมองเด็กชายสองคนที่กำลังเถียงกันแย่งน้องอย่างน่ารักด้วยแววตาดีใจ พวกพี่ชายนี่หลงน้องกันน่าดู ไม่มีความอิจฉาหรือน้อยใจที่ตอนนี้ทุกคนพากันคุยแต่เื่ของน้องชายคนนี้เลย กลับกันเด็กๆ ต่างมีความสุขและแย่งกันพูดเกี่ยวกับน้องชายเสมอ คอยถามไถ่ทุกวันว่าน้องจะออกมาเล่นด้วยได้ตอนไหน น้องกินอิ่มไหม ชอบของเล่นแบบไหน
เรียกว่าเห่อกว่าพ่อแม่ก็สองพี่น้องนี่แหล่ะ
"เด็กๆทักทายแต่น้อง ไม่ทักทายพ่อเลยน้า พ่อคงกลายเหมาหัวเน่าเร็วๆ นี้แน่เลย " พสิษฐ์สามีของวิภากล่าวหยอกเย้าลูกชาย พร้อมทรุดนั่งลงตรงข้ามกับภรรยา มือหนาทาบทับลงบนสองมือเล็กของเหล่าพี่ชายบนท้องโตของภรรยาสุดที่รัก
เด็กๆ หัวเราะลั่นกับคำพูดของคนเป็พ่อ ก่อนพัศวีจะเอ่ยถามผู้เป็บิดาด้วยความอยากรู้
"ป๊ากับม๊าตั้งชื่อน้องหรือยังครับ เ้าตัวจิ๋วในท้องนี่ชื่ออะไรหรอครับ"
ไม่ใช่แค่พัศวีที่อยากรู้ พศินก็อยากรู้เหมือนกัน ดวงตาสดใสของเด็กชายรอคอยคำตอบจากพ่ออย่างใจจดใจจ่อ อาม่าเองก็หันมามองสองสามีภรรยาเหมือนกัน ถ้าตั้งชื่อหลานรักเธอไม่เพราะ เธอจะแย่งตั้งเอง!
พสิษฐ์เมื่อได้ยินคำถามจากลูกชายคนโตก็หันไปสบตามองภรรยาด้วยแววตาอบอุ่นเอ่อล้นไปด้วยความรักก่อนจะหันมาตอบคำถามลูกชายด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล
"พระพาย พ่อตั้งชื่อน้องของลูกว่าพระพาย น้องจะเป็สายลมแห่งความสุขของครอบครัวของเรา"
กลางดึกคืนนั้น ครอบครัวแซ่หวังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อคนท้องร้องด้วยความเ็ปเนื่องจากเ้าตัวเล็กกำลังอยากจะออกมาป่วนโลกภายนอกเต็มแก่ ทุกคนรีบพาคนเจ็บท้องคลอดไปที่โรงพยาบาลที่ฝากครรภ์ไว้ทันที รอคอยกันจนถึงรุ่งเช้า ในที่สุดเด็กชายพระพาย แซ่หวัง ก็ได้ออกมาผจญภัยบนโลกมนุษย์ภายใต้ความรักความอบอุ่นที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดีของทุกคนในครอบครัว
1 ปีต่อมา
"มะมะ ปะปะ หย่าย ลองๆ คิกคิก" ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวแซ่หวังกำลังลุ้นกับเ้าตัวน้อยวัยเตาะแตะ ที่กำลังพยายามหัดเดินด้วยตนเอง
ปากเล็กที่ยังพูดได้ไม่ชัดแต่ก็พอออกเสียงเป็คำให้รู้ได้ชัดเจนว่ากำลังเรียกใคร ทำให้คนที่ถูกเรียกยิ้มเต็มแก้มอย่างมีความสุข
เ้าตัวซนวันนี้อายุครบหนึ่งขวบพอดีอยู่ในชุดจั๊มสูทเด็กลายกระต่ายสีฟ้าน่ารักน่าชัง มีหูกระต่ายสองข้างห้อยอยู่ที่หัว ร่างกลมป้อมที่ตอนนี้มีฟันกระต่ายกำลังหัวเราะคิกคักน่าหยิกแก้มใส่ทุกคนอยู่ มือเล็กจับขอบเบาะคอกกั้นมือนึง ส่วนอีกมือนึงก็จับยัดนิ้วชี้อมไว้ในปาก ไม่รู้ว่าไปหัดเลียนแบบท่าทางมาจากใครถึงได้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วก็ถอยหลังหนึ่งก้าวไปอยู่หลายรอบ พาเอาคนแก่และเด็กที่คอยนั่งลุ้นและอัดวีดีโอรออยู่ทั้งเอ็นดูทั้งอยากจับมากัดก้อนขาวๆ นั่นอย่างมันเขี้ยว
มันน่านักเ้าตัวอ้วนนี่!
ความกวนขี้เล่นของเ้าก้อนแป้งพระพายยังไม่จบเท่านั้น เมื่อเห็นทุกคนคอยนั่งลุ้น ทั้งโบกมือ ปรบมือส่งเสียงเชียร์ให้เดินไปหาตัวเองกันเซ็งแซ่ไปหมด เ้าก้อนจอมดื้อก็ทำเป็ปล่อยมือที่จับอยู่พาให้ทุกคนส่งเสียงลุ้นว่าล้มไหม ก่อนจะหมุนตัวกลับไปจับขอบเบาะแล้วส่ายก้นดุ๊กดิ๊กให้คนที่รอลุ้นอยู่แทน
เรียกทั้งเสียงหัวเราะของทุกคนในบ้านอย่างมีความสุข
วันนี้วันเกิดของพระพายตัวน้อย ทุกคนในตระกูลพากันมาหาพระพายแต่เช้าเพราะอาม่าคุยอวดในไลน์ครอบครัวว่าพระพายเดินได้แล้ว แถมเรียกม่าได้แล้วด้วย ทำเอาอาม่าไปซื้อกำไลทองหลายบาทมาให้พระพายจอมอ้อนกันเลยทีเดียว
พอมาถึงแทนที่จะได้เห็นพระพายเดินอวดโชว์กลายมาเป็โดนเ้าตัวน้อยแกล้งให้ลุ้น ไม่ยอมเดินอวดเสียได้
กริ๊ง
ในที่สุดสิ่งที่ทุกคนรอคอยก็เกิดขึ้น เมื่อพระพายก้อนจ่ำม่ำได้เห็นทุกคนที่นั่งลุ้นและส่งเสียเชียร์จนคอแห้งมานาน ยอมปล่อยมือจากคอกกั้นแล้วพยายามเดินเตาะแตะมาหาทุกคนข้างหน้า
ก้าวที่หนึ่ง เสียงทุกคนในห้องเงียบลงราวกับกลัวเ้าตัวน้อยจะเสียสมาธิจนสะดุดล้มซะก่อน
กริ๊ง
ก้าวที่สอง เสียงกำไลทองที่ข้อเท้าอวบดังตามจังหวะก้าวของเด็กน้อย
กริ๊ง
ก้าวที่สาม เท้าเล็กเซเล็กน้อยจนทุกคนใจหายวาบแต่ก็สามารถหลับมาทรงตัวได้ พสิษฐ์ผู้เป็พ่อจ้องมองที่พระพายเขม็งไม่ละสายตาเลยซักวินาทีเดียว ขายาวพร้อมที่จะก้าวไปหาเ้าตัวเล็กทันทีหากมีการล้มขึ้น
กริ๊ง
"ปะ!"
"เซฟ!!" ตามที่คาดไว้เมื่อขาน้อยๆ เริ่มสั่นเทาเพราะหมดแรงจนเซล้มแต่ก่อนที่ก้นอวบภายใต้ชุดน่ารักจะกระแทกพื้น มือใหญ่ของผู้เป็พ่อก็สามารถปกป้องพระพายจากความเ็ปได้ทันที โอบอุ้มเ้าเด็กหมดแรงจนหน้าแดงไว้ในอ้อมกอดอย่างระวังสุดชีวิต กลัวมือหยาบกร้านของตัวเองจะทำให้ลูกน้อยบอบบางเป็รอยแดง มือหนาอันแสนอบอุ่นของผู้เป็พ่อยกเท้าน้อยขึ้นจูบด้วยความรักสุดหัวใจของผู้ให้กำเนิด
ส่วนคนที่ทำให้ทั้งบ้านร้องสุดเสียงด้วยความใกลับหัวเราะเอิ้กอ้ากจั๊กจี้ฝ่าเท้าที่ถูกผู้เป็พ่อระดมจูบอยู่ไม่รู้เื่รู้ราว
และงานวันเกิดครบรอบของพระพายก็จบลงตอนสองทุ่มเพราะเ้าของวันเกิดนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของสองพี่ชายผู้พิทักษ์อย่างมีความสุข
วันเกิดปีที่ 3 ของพระพาย
"ใหญ่ๆ รองๆ พาย นี่ สวยไหมม " ร่าวขาวของเด็กชายวัยสามที่ยังคงกลมป้อมเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความสูงที่มากขึ้นเอ่ยถามกับพี่ชายทั้งสองของตนที่นั่งระบายสีเป็เพื่อนอยู่ด้านข้าง
พัศวีในวัยมัธยมต้นก้มลมหอมแก้มป่องๆของน้องชายคนเล็กฟอดใหญ่ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยชม
"สวยมากเลยครับพระพายของเก่งของเฮียใหญ่ วาดสวยขนาดนี้ต้องเป็ศิลปินระดับโลกแน่เลยจริงไหมสิน"
ฟอดด
"ใช่แล้ว ฝีมือวาดภาพของพระพายสวยที่สุดเลย เฮียรองชอบมากๆ เลยครับ" พศินรีบตอบรับพี่ชายทันที
ทั้งสองคนไม่ได้อวยฝีมือการวาดรูปของเด็กชายพระพายแต่อย่างใด แต่น้องชายของพวกเขานั้นเรียกได้ว่ามีพร์ทางด้านการวาดรูปที่โดดเด่นเกินวัยไปมากโข ขนาดตนที่อยู่ประถมปลายก็ยังสู้ไม่ได้เลยดีกว่า
ขอเพียงแค่ปล่อยพระพายไว้กับกระดาษและสีต่างๆ ใช้เวลาเพียงไม่นานเ้าตัวก็สามารถสร้างสรรค์ผลงานออกได้สวยราวกับจิตรกรมืออาชีพเลยทีเดียว
ทุกคนในบ้านรับรู้พร์นี้ของพระพายมาั้แ่อายุสองขวบ ป๊าถึงกับรีโนเวทห้องนั่งเล่นให้เป็กำแพงสีขาวขนาดใหญ่ให้จิตรกรตัวน้อยได้แสดงฝีมือเต็มที่ สีสารพัดที่เหมาะกับเด็กเรียงรายอยู่หลายกล่อมพร้อมให้พระพายใช้งานเสมอ
ในวัยสามขวบมือน้อยๆ นั่นก็สามารถวาดรูปเหมือนของสิ่งต่างๆ ได้แล้ว เรียกได้ว่าในวันเกิดปีนี้เ้าตัวน้อยถูกขอให้วาดรูปเหมือนของทุกคนในครอบครัวเก็บใส่กรอบไว้เป็ที่ระลึก
ซึ่งจิตรกรน้อยของบ้านก็ไม่ได้งอแง เ้าตัวสามารถนั่งอยู่กับที่มีสมาธิในสิ่งที่ทำได้อย่างน่าเหลือเชื่อในเด็กวัยเดียวกันที่ชอบวิ่งซนอยู่นิ่งไม่เป็ที่มากกว่า
พอวาดรูปเหมือนของใครเสร็จคนนึงก็จะโดนรุมหอมแก้มให้รางวัลจนหน้าแดงพร้อมกับซองเงินหนาๆให้เป็รางวัล แยกต่างหากกับของขวัญวันเกิดที่ทุกคนเตรียมให้
และค่ำคืนของวันเกิดพระพายที่อยู่ในห่วงนิทราก็ถูกผู้เป็พ่ออุ้มจากเบาะในคอกกั้นส่งให้ภรรยาพาไปเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนกันในห้องนอนใหญ่
ส่วนผู้เป็สามีนั้นก็ยืนยิ้มกว้างจนตีนกาขึ้นกับภาพวาดสุดท้ายในคืนวันเกิดวันนี้ รูปเหมือนของพ่อแม่และลูกชายอีกสามคนยืนจับมือกันอยู่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
และภาพนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้นก็ถูกนำไปใส่กรอบทองแขวนไว้อย่างดีอยู่ในห้องนั่งเล่นประจำครอบครัว...
วันเกิดปีที่ 7 ของพระพาย
วันนี้เป็วันศุกร์ที่จิตรกรน้อยคนเก่งของครอบครัวแซ่หวังต้องไปโรงเรียน งานวันเกิดเลยเริ่มหลังจากพระพายและพี่ชายกลับจากโรงเรียนมาถึงบ้าน
หลังจากเด็กๆ กลับมาถึงบ้าน วันนี้เ้าของวันเกิดตัวเล็กดูจะเขินอายและตื่นเต้นกับวันเกิดมากกว่าทุกปี
แก้มกลมแดงอย่างเคอะเขิน อ้อมแขนเล็กกอดผลงานวาดรูปการแข่งขันวาดรูปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมไทยจีนระดับเยาวชน แน่นอนว่าเ้าของผลงานชนะเลิศอันดับหนึ่งคือพระพายตัวน้อยของแซ่หวังนั่นเอง ข่าวดีนี้พาความยินดีและความภาคภูมิใจมาให้ทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะสองพี่ชายที่แย่งกันอุ้มน้องกอดหอมตลอดเวลา ปากก็พูดกระซิบกระซาบว่าต้องวาดรูปพี่ชายเยอะๆ อย่างนู้นอย่างนี้ ส่วนอนาคตจิตรกรชื่อดังก็อายม้วนต้วนอยู่ในอ้อมกอดพี่ชายไม่พูดไม่จาซักคำ แต่ผู้ใหญ่ในบ้านก็ไม่ได้เซ้าซี้ให้ร่างเล็กพูด เพื่อให้เวลาเ้าตัวเล็กชื่นชมรางวัลของของตัวเองให้พอ
แม้ในงานวันเกิดครั้งนี้จะไม่มีเสียงเล็กๆเจื้อยแจ้วของพระพาย แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเ้าตัวดังตลอดทั้งงาน
แกร่ก
ฝ่ามือหนาของคนเป็พ่อปิดประตูตามหลังทุกคนในครอบครัวหลังจากเข้าไปส่งเ้าของวันเกิดเข้านอนถึงเตียง เ้าตัวน้อยที่ยังเห่อผลงานของตนขนาดตอนนอนยังกอดรูปวาดบ้านสมัยโบราณเหมือนจริงหลังใหญ่เอาไว้ไม่ปล่อย รูปวาดที่พระพายบรรจงวาดรายละเอียดทุกอย่างจนงดงามสมบูรณ์โดดเด่นจากรูปวาดของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจนสามารถคว้ารางวัลมาได้ในที่สุด
ไม่เสียแรงที่ป๊าพานั่งดูหนังจีนยุทธภพด้วยกันทุกเสาร์อาทิตย์
วันเกิดปีที่ 15 ของพระพาย
"เฮียใหญ่~ เฮียรองงง ไหนของขวัญวันเกิดพายยยย ถ้าไม่ยิ่งใหญ่พายจะงอนๆ เลยน้าาา"
ร่างเล็กของเด็กหนุ่มที่กำลังอยู่ชั้นมัธยมตอนปลายดังขึ้นพร้อมกับแขนสองข้างกอดรอบคอพี่ชายคนโตที่กำลังนั่งกินข้าวกับพี่ชายคนรองอยู่ พระพายที่ตอนนี้ตัวไม่น้อยแล้ว ร่างกายพัฒนาขึ้นตามอายุ แต่ยังคงเป็พระพายสามขวบสามเซ็นของคนที่บ้านเสมอขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่ตรงแผ่นหลังกว้างของพี่ชายราวกับตัวเองย้อนกลับไปตอนหนึ่งขวบ
พระพายเห็นคลิปนั้นด้วยแหล่ะ อาม่าเปิดให้พระพายดู เด็กอะไรมันจะกวนตีนั้แ่เด็กเลย พระพายอยากพุ่งเข้าไปฟัดตัวเองตอนเด็กจัง เ้าพระพายวัยหนึ่งขวบนี่เป็ตัวแสบจริงๆ
แต่พระพายสิบห้าขวบคนนี้ก็เป็เด็กดีน้าาา เป็เด็กเก่งด้วย!!
ไม่เชื่อเข้าไปดูห้อง'จิตรกรน้อยระดับโลก'ได้เลย ถึงชื่อจะน่าเขินอายไปหน่อย แต่ก็มาจากผลโหวตของป๊าสุดที่รักกับเฮียใหญ่เฮียรองที่โหวตคะแนนนำไปหนึ่งเสียงเลยนี่นา
ห้องนี้ป๊าสร้างขึ้นมาใหม่เอาไว้ให้พระพายสะสมผลงานรวมถึงไว้วางพวกเกียรติบัตรกับถ้วยรางวัลในการแข่งขันต่างๆของพระพายโดยเฉพาะ
ตอนแรกที่ป๊าบอกจะสร้างขึ้นพระพายต้องแอบเอาหมอนเน่ากับผ้าเน่าไปขอนอนที่ห้องของเฮียแล้วถามเฮียๆ ว่าน้อยใจไหม ที่มีห้องของพระพายแต่ไม่มีของเฮียๆ ด้วย
คำตอบที่ออกมาจากปากเฮียทั้งสองทำเอาพระพายนอนร้องไห้จนหลับไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นขององครักษ์พิทักษ์พระพายที่ครองตำแหน่งนี้มาั้แ่วันที่รู้ว่าน้องชายอีกคนกำลังจะถือกำเนิด
'พระพายคือความภาคภูมิใจของพวกเฮีย คือความภาคภูมิใจของป๊ากับม๊า เฮียใหญ่คนนี้รักพระพายอย่างหมดหัวใจั้แ่รู้ว่าพระพายอยู่ในท้องม๊าแล้ว จนวันนี้พระพายก็ยังเป็ที่รักของเฮียไม่มีวันเปลี่ยน"
'พระพายรู้ไหม ป๊าบอกว่าชื่อพระพาย ป๊าตั้งเพราะอยากให้พระพายเป็สายลมแห่งความสุขของครอบครัวเรา ความสุขของพวกเราขึ้นอยู่กับพระพายนะครับ เฮียรองรักพระพายมากๆ แล้วก็เป็เฮียรองกับเฮียใหญ่เองแหล่ะที่บอกให้ป๊าสร้างห้องเก็บผลงานของพระพายไว้ '
'เป็พวกเฮียเองที่เสนอ พระพายตอนสิบขวบเคยบอกเฮียใหญ่หลังจากไปเที่ยวที่พิพิธภัณฑ์ลูฟนี่นาว่าอยากมีแกลอรี่เป็ของตัวเอง ตอนนี้เอาห้องเล็กๆ ไว้ก่อนนะ พอพระพายโตขึ้น เฮียใหญ่จะสร้างแกลลอลี่สวยๆ ใหญ่ๆ ให้พระพายเองเลย'
'ฮึก ฮือออ พระพายรักเฮียใหญ่เฮียรอง แล้วก็รักป๊ากับม๊ามากๆ เลยเหมือนกัน อึก รักอาม่าอากงด้วย รักญาติๆ ทุกคนเลย ฮึก ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนพระพายมาตลอด ฮืออ'
'โอ๋ๆ พายน้อยคนดีของเฮียรอง ไม่เอาๆ อย่าร้องไห้เยอะเดี๋ยวปวดหัวน้า พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวที่วัดริมเลที่โปรดของพายน้อยหลังวันเกิดเหมือนทุกปีไง'
'ถ้าตาแดงไม่กลัวม๊าจะหาว่าพวกเฮียแกล้งเราจนร้องไห้รึไง ม๊าได้ฟาดพวกเฮียจนช้ำแน่ๆ' มือหนาของพัศวี ปาดน้ำตาที่ใบหน้าของน้องชายคนเล็กอย่างอ่อนโยน ปากเล็กๆ หน้าแดงๆ ที่เบะอยู่นี่เหมือนตอนที่แม่ให้พระพายดูดนมจากขวดแทนหน้าอกของแม่ในตอนเด็กๆ เลย น่าบีบมาก!
และหลังวันเกิดของพระพายก็มีภาพวาดรูปเหมือนของพ่อแม่และลูกชายทั้งสามคนฉากหลังเป็วัดริมเลที่มีอุโบสถสวยสีงาช้างบนสถาปัตยกรรมอันสวยงามแบบจีนภายใต้บรรยากาศร่มรื่น เงียบสงบ อีกทั้งยังมีสายลมพัดพากลิ่นไอของทะเลัักับผิวกายเป็ระยะนำมาซึ่งความสดชื่นให้กับทุกคน
วันเกิดปีที่ 20 ของพระพาย
ร่างสูงโปร่งภายใต้จีวรสีเหลืองยืนมองผืนน้ำทะเลอย่างสงบนิ่ง ภายในดวงตาไม่ปรากฎร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ราวกับหมดแล้วซึ่งการยึดติดบนโลกใบนี้ปล่อยให้คลื่นลมจากทะเลพัดผ่านผิวกายจนชายอาภรณ์ที่ใส่ปลิวไปตามสายลม…
วันเกิดปีที่ 25 ของพระพาย
"พายยังไม่กลับบ้านอีกหรอเ้ารอง เมื่อคืนม๊ารอจนหลับ ตื่นมาก็ไม่ยังไม่เห็นเ้าพายเลย"
"อาจจะค้างบ้านเพื่อนก็ได้มั้งม๊า แต่เมื่อวานรองส่งข้อความไปบอกพายแล้วนะว่าวันนี้หลังเลิกงานให้กลับมาที่บ้านเลยเพราะพวกเรามีเื่จะคุยด้วย"
"ม๊าตื่นเต้นจัง เราว่าเ้าพายจะดีใจไหมที่เราจัดงานวันเกิดให้" วิภาที่ต้อนนี้เริ่มเข้าสู่อายุห้าสิบกว่าถามลูกชายคนรองที่พยายามหัดทำเค้กรสโปรดให้เ้าของวันเกิดจนแป้งติดเต็มหน้า ส่วนตัวเองก็กำลังลิสต์รายชื่อวัตถุดิบที่จะให้สามีกับลูกชายคนโตไปซื้อมาเตรียมไว้แต่เช้า ถึงงานจะจัดในตอนเกือบๆ ค่ำก็เถอะ
"รองว่าต้องดีใจจนะโกอดพวกเราแน่ๆ เลยล่ะ แต่ไม่รู้ว่าน้องจะหายโกรธพวกเรารึยัง ที่เราเมินน้องมาตั้งหลายปี แต่รองซื้อของขวัญให้น้องทุกปีเลยนะั้แ่น้องอายุ 19 วันนี้รองจะเอาออกมาให้น้องทั้งหมดเลย พี่ใหญ่ก็ด้วย"
"ม๊าว่าคงหายโกรธแล้วล่ะ หลายปีแล้วนี่นา ม๊าอยากขอโทษเ้าพาย กับอยากกอดอยากหอมแก้มนุ่มๆ นั่นใจจะขาดแล้ว ม๊าไม่น่าใจร้ายกับเ้าพายขนาดนั้นเลย เป็เกย์ก็เกย์สิ ม๊าจะสอนเ้าพายจีบหนุ่มๆเอง " ดวงตาของวิภาแดงระเรื่อคลอน้ำตาเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในวันเกิดปีที่ 18 ของพระพาย ทั้งโกรธและเสียใจกับตัวเองที่ทำร้ายหัวใจดวงน้อยของลูกได้ลงคอ
"ป๊าก็อยากขอโทษน้องพายเหมือนกัน ครั้งนั้นป๊าทำเกินไปมาก ไม่รู้ว่าเ้าพายจะยกโทษให้ป๊าไหม"
ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยเต็มไปด้วยความกังวล มือข้างขวายังคงจำผิวแก้มนิ่มที่ตัวเองคอยกอดและหอมมาั้แ่เกิด
แต่ครั้งสุดท้ายที่ััแก้มของลูกชายคนเล็กกลับกลายเป็ความทรงจำที่โหดร้ายทั้งฝั่งของตนและพระพาย มือนี้ที่ทำร้ายลูก มือที่คอยโอบอุ้มประคองแก้มน้อยๆ นั่นมาั้แ่เด็ก คืนนั้นหลังจากเผลอทำร้ายลูกแล้วแล้ว เขาโกรธตัวเองจนต้องชกมือข้างนี้กับประตูห้องน้ำจนภรรยาต้องตามมาห้ามทั้งน้ำตา
น้ำตาของผู้เป็พ่อก็ไหลรินเช่นกันทั้งไหลจากดวงตาคมและหลั่งรินอยู่ภายในหัวใจ
วันถัดมาเขาตื่นขึ้นมาั้แ่ยังไม่หกโมงทั้งที่ข่มตานอนแทบไม่หลับ เฝ้ารอฟังเสียงเปิดประตูห้องนอนของพระพาย ไม่กล้าลงไปรอที่ห้องนั่งเล่น
ปกติหลังวันเกิดเราจะพากันขนอุปกรณ์วาดรูปของพระพายไปที่วัดโปรดของพระพายมาั้แ่ตอน 7 ขวบ
แต่วันนั้นทั้งวันทางเดินก็เงียบสนิท ไม่มีเสียงเคลื่อนไหวทั้งจากห้องของพระพายรวมถึงลูกชายคนโตและคนรอง
เป็ความเงียบที่กัดกินจิตใจเป็าแลึกและกลายเป็ปีแรกที่บ้านเราไม่ได้ทำตามธรรมเนียมในการพาพระพายไปวาดรูปที่วัดในจังหวัดติดทะเล
หลายวันถัดมา ถึงจะได้พบหน้าพระพายแล้วก็ไม่มีการสนทนากันนอกเหนือจากปฏิเสธไม่ให้พระพายไปเรียนต่างประเทศตามที่หวัง
เขาจะเสียลูกไปไม่ได้เด็ดขาด ไปประเทศที่ไกลขนาดนั้น เขาจะตามดูแลได้ยังไง ให้อยู่ในสายตาดีที่สุด ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเขาจะได้ช่วยได้ทันที
กลับมาที่บ้านแซ่หวังในวันเกิดปีที่ 25 ของพระพาย
พสิษฐ์หมายมาดไว้ว่าวันนี้ตนต้องเอ่ยปากขอโทษพระพายให้ได้ หลังจากปากแข็งอยู่นาน เขาหยากเห็นรอยยิ้มของพระพาย อยากได้ยินเสียงออดอ้อนที่แสนคิดถึง อคติที่เคยมีต่อเพศอื่นนอกจากชายหญิง ในวันนี้มันได้สลายหายไปเรียบร้อยแล้ว นับจากนี้ไม่ว่าพระพายอยากจะเป็อะไรหรือทำอะไร ป๊าคนนี้จะสนับสนุนพระพายทุกอย่าง
ขอเพียงพระพายให้โอกาสป๊าคนนี้อีกครั้ง…
"แล้วนี่เ้าใหญ่หายไปไหน"
"ไปรับม่ากับกงอ่ะป๊า ม่าโทรมาั้แ่ตีห้านู่น เฮียน่าจะใกล้ถึงบ้านแล้วล่ะ เช้าๆแบบนี้รถเข้าออกเยอะ ใครจะมาหยุดงานทั้งบ้านแบบบ้านเราล่ะ" พศิน ค่อยๆผสมแยกไข่แดงกับไข่ขาวออกช้า มือหนาสั่นเล็กน้อยเพราะพึ่งหัดทำครั้งแรก
พระพายชอบกินเค้กช็อคโกแลตมากที่สุด กว่าพระพายจะถึงบ้านต้องมีซักก้อนที่อร่อยนั่นแหละ
"อั๊วมาแล้ว ตรงปากทางเข้าอีกทางไม่รู้มีอะไรเกิดขึ้นรถตำรวจเต็มไปหมด ไหนๆ อาพระพายของอั๊วอยู่ไหน" อาม่าเดินคู่กับอากงเข้ามาในบ้านก่อนจะบ่นเรื่อยเปื่อยตามประสาแล้วถามหาพระพายเ้าของวันเกิด
"ใหญ่ก็บอกม่าหลายรอบแล้วว่าวันนี้วันทำงาน คงได้เจอพายตอนค่ำนั่นแหละ"ร่างสูงของพัศวีเดินควงกุญแจรถตามหลังอาม่าอากงเข้ามาในบ้านเอ่ย
"ลื้อมันใช้ไม่ได้เลยอาใหญ่ ทำไมลื้อไม่บอกให้อาพายหยุดงานล่ะ ใช้ไม่ได้ๆ ดีนะอั๊วนัดอาเมฆไว้ตอนเย็นๆ พอดี"
"พายขยันทำงานขนาดนั้นคงยอมหยุดหร…" ก่อนที่พัศวีจะเถียงอาม่าจนจบ ก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านถูกกดรัวๆ พร้อมกับเสียงะโเรียกอย่างร้อนรนดังขึ้น
ประตูหน้าบ้านที่ไม่ได้ปิดไว้แต่แรกถูกผลักเข้ามาพร้อมคุณลุงที่เป็เพื่อนบ้านมานาน แต่ผิดปกติตรงที่มีตำรวจเดินตามหลังลุงหมายมาด้วย
"มีอะไรรึเปล่าครับพี่หมาย"
ร่างสูงของพสิษฐ์รีบลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าออกไปถามทันที
แต่ไม่คิดว่าคำตอบที่ได้จะทำให้โลกทั้งใบของครอบครัวแซ่หวังพังทลาย….
พศินที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดน้ำตาไหลอาบแก้มกำลังถือพัดพัดให้ผู้เป็มารดาและอาม่าที่เป็ลมไปทันทีหลังจากได้รับแจ้งข่าวร้ายที่ไม่มีใครคาดคิด
ตอนนี้หัวใจของพศินกำลังเต้นแรงกระหน่ำ
ภาวนาให้ข่าวที่ได้รับไม่เป็ความจริง
ภาวนาให้อากง ป๊าแล้วก็เฮียใหญ่กลับมาบอกว่า ศพที่พบในน้ำนั้นไม่ใช่น้องชายของตน เป็ความเข้าใจผิดของตำรวจ
พศินภาวนาจนในที่สุดก็รู้ว่าสิ่งที่เราภาวนาแม้จะแรงกล้าขนาดไหน บางครั้ง์ก็ไม่ได้เห็นใจ
เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ออกไปข้างนอกกลับมาเต็มไปด้วยน้ำตาใบหน้าซีดขาวไม่มีสีเืกันทุกคน ร่างสูงของพศินก็ทรุดลงกับพื้นห้องทันที
ไม่มีอีกแล้ว
สายลมแห่งความสุขของบ้านแซ่หวังไม่มีอีกแล้ว…
ร่างที่นอนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีขาวภายในห้องเก็บศพของโรงพยาบาลพาให้ใจทุกคนดิ่งลงพร้อมน้ำตาหลั่งรินอาบทั่วใบหน้า น้ำตาที่ยังไม่เคยหยุดไหลั้แ่รับทราบข่าวร้ายที่สุดในชีวิต
พัศวีมองผู้เป็พ่อก้มลงจูบปลายเท้าเล็กขาวซีดของผู้เป็น้องชายด้วยหัวใจที่แตกสลาย
ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองเพดานสีขาวพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ฟันขบกัดริมฝีปากจนเืออก ความเจ็บที่ปากยังไม่เท่าที่ใจ มองม๊าที่ตัวระริกร้องไห้เสียงดังไม่หยุดอยู่ในอ้อมกอดของพศิน มือของม๊าที่พยายามเขย่าเรียกพระพายให้ตื่นขึ้นมา มองมือของอาม่าที่ตอนนี้นั่งอยู่บนรถเข็นจับมือของพระพายไม่ปล่อยราวกับหัวใจถูกน้ำกรดสาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พสิษฐ์เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขมปร่ามองร่างที่เย็นเยียบของลูกชายคนเล็กอย่างอาลัยอาวรณ์ ปากที่กดจูบลงบนหลังเท้าเย็นชืดของลูกชาย ความเย็นที่ได้รับราวกับติดต่อมาทางร่างกายของผู้เป็พ่อ มือหยาบกร้านพยายามลูบปลายเท้าแข็งของลูกเพื่อเพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้น
พระพายไม่ชอบอากาศเย็นคนเป็พ่อรู้ดี พอหน้าหนาวทีไรพระพายจะหอบหมอนเน่ามาเคาะประตูขอนอนกับป๊าม๊าเป็ประจำ ออดอ้อนเข้ามาซุกอยู่บนอกของป๊า
'ป๊ากอดพายหน่อยพายหนาว ป๊าอย่าปล่อยมือจากพายนะ พายไม่ชอบอากาศหนาวเลยป๊า กอดของป๊ากับม๊าอุ่นมากๆ เลย พายชอบที่สุด กอดพายแน่นๆเลยนะครับ'
พระพายไม่ชอบกีฬาทางน้ำทุกชนิด…
แต่เมื่อคืนพระพายอยู่ในน้ำคนเดียวทั้งคืน…
ลูกของเขาจะหนาวและเหงาขนาดไหนนะ…
แกร่ก!
ประตูห้องของพระพายถูกเปิดขึ้น ร่างของป๊าม๊า พัศวีและวศิน เดินเข้าไปด้วยความหนักอึ้งเกาะกุมทุกย่างก้าว
พวกเขาไม่เคยก้าวเข้ามาในห้องนี้อีกเลยั้แ่วันเกิดของพระพายในปีนั้น
ห้องของพระพายที่เคยมีแต่สีฟ้าสดใส กลายเป็ทุกอย่างตกแต่งด้วยสีเทาเข้ม ไม่ก็สีดำ ผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน พรมในห้อง
ของขวัญวันเกิดที่ทุกคนเคยให้ยังอยู่ที่เดิม ทุกคนเดินสำรวจห้องในความทรงจำด้วยหัวใจที่เ็ปและแตกสลาย
บางทีพระพายที่แสนสดใส อาจจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของพวกเขา คนที่ได้ชื่อว่าครอบครัว
...คนที่พระพายรักมากที่สุด
...และควรจะเป็คนที่รักและเข้าใจพระพายมากที่สุด
สายตาของทุกคนในห้องชะงักเมื่อมองไปที่โต๊ะทำงาน บนนั้นมีกล่องของขวัญขนาดกลางผูกโบว์วางอยู่ ด้านข้างมีสมุดบันทึกสีดำเล่มหนาอยู่คู่กัน
ผู้เป็พ่อตัดสินใจเอื้อมมือสั่นเทาอุ้มกล่องของขวัญและสมุดบันทึกมาถือไว้
ทุกคนพากันนั่งลงที่พื้นห้องเพราะไม่อยากนั่งทับลงไปบนเตียงของพระพาย ที่มีรอยยับเล็กน้อย มันเป็ร่องรอยการมีอยู่สุดท้ายในบ้านหลังนี้ของพระพาย
ั้แ่เมื่อสามวันก่อน วันที่พลิกโลกทั้งใบของบ้านเข้าสู่ฝันร้าย ดวงตาของทุกคนยังคงบวมช้ำ น้ำตายังคงไหลอยู่ตลอดเวลา
การสูญเสียครั้งนี้ไม่มีใครรับไหว…
หลังฝากล่องถูกเปิดออกสิ่งที่อยู่ข้างในมีสมุดบัญชีหนึ่งเล่มทับกรอบรูปอันนึงไว้อยู่
พสิษฐ์หยิบสมุดบัญชีขึ้นมาดูและเปิดไปที่หน้าล่าสุด เขาจำได้ไม่เคยลืมว่าตนเป็คนอุ้มพระพายไปเปิดบัญชีที่ธนาคารด้วยตนเอง นี่คือบัญชีที่เขาจะโอนเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนและค่าเทอมต่างๆ ให้พระพายั้แ่สมัยเรียน จนทุกวันนี้ก็ยังโอนให้ลูกอยู่ทุกเดือน
วันที่ล่าสุดที่อัพเดทคือก่อนวันเกิดพระพายหนึ่งวัน ยอดโอนเงินล่าสุดที่เขาโอนเข้าบัญชีลูก
มือเหี่ยวย่นไล่เปิดหน้าสมุดขึ้นไปเรื่อย ไม่มีรายการถอน มีแต่รายการโอนเข้า ยอดคงเหลือทั้งหมดรวมกันเป็ตัวเลขเกือบแปดหลัก
พระพายไม่เคยใช้เงินที่เขาโอนให้เลยั้แ่วันเกิดคราวนั้น…
ลูกอาจจะเกลียดเขาแล้ว
สองมือยกขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ริมฝีปากสั่นระริก ร่างของคนเป็พ่อถูกโอบกอดจากภรรยาและลูกชาย เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาจากทุกคน
ยังเหลือกรอบรูปที่ถูกทับไว้ วิภาเอื้อมมือไปยิบกรอบรูปขึ้นมาเปิดดูก่อนจะเอามือปิดปากกลั้นเสียงร้องไห้ของตน
รูปถ่ายของลูกชายคนเล็กสวมจีวรบนพื้นหลังที่คุ้นเคยในความทรงจำเสมอมา
วัดริมเล ภายในรูปเขียนวันที่ไว้เมื่อวันหลังวันเกิดปีที่ 20 ของพระพาย..
'เป็เกย์ มันวิปริต แล้วจะบวชให้แม่เกาะชายผ้าเหลืองได้ยังไง!'
ถ้อยคำโหดร้ายที่ออกมาจากปากของมารดาแท้ๆ...
วิภากรีดร้องไปด้วยความเสียใจจนสามีต้องกอดไว้แน่นแล้วร้องไห้ไปด้วยกัน พัศวีและพศินกอดผู้เป็มารดาและผู้เป็พ่ออีกที
ปลอบประโลมหัวใจที่หนาวเหน็บของกันและกัน
คำพูดทุกอย่างในวันนั้นพวกเขายังจำได้ชัดเจน
คำพูดที่โหดร้ายขนาดนั้นถูกสาดใส่คนที่ตนเคยบอกว่าจะรักจะดูแลอย่างดี คนที่เฝ้าถนอมมาั้แ่มีสัญญาณชีวิต
พวกเขาเป็องครักษ์ที่ทำหน้าที่ได้แย่ที่สุด..
มือของพัศวีเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาขึ้นมา
แค่เปิดหน้าแรกก็ต้องเอามือทุบพื้นห้องระบายความเสียใจที่อัดแน่นข้างในอก
หน้าแรกของบันทึกที่เต็มไปด้วยรอยหยดน้ำ
มันคือรอยน้ำตาของน้องชาย
'พายไม่เข้าใจ ทำไมทุกคนถึงเลิกรักพาย พายเป็เด็กดีมาตลอดเลยนะ พายเป็เกย์พายผิดมากเลยหรอ ทุกคนกลับมารักพายเหมือนเดิมได้ไหม'
หยดน้ำตาของผู้เป็พี่ไหลตกกระทบกับหน้ากระดาษจนไหลซึมไปรวมกับรอยหยดน้ำตาเดิม
มือของพศินที่สั่นระริกเช่นกันเอื้อมไปเปิดหน้าต่อไปทั้งที่ตัวเองขบกัดริมฝีปากจนกลิ่นคาวเืฟุ้งเต็มลำคอ
'พายไม่เข้าใจ…'
'พายไม่เข้าใจเลย…'
ทุกหน้ากระดาษคำเริ่มต้นของประโยคคือพายไม่เข้าใจ
ตอนนี้พวกเขาท้้งสี่คนก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำร้ายหัวใจที่แสนบริสุทธิ์ของบ้านด้วยเพราะคำว่าเกย์
เกย์ คนที่มีรสนิยมชอบเพศเดียวกัน
เกย์ไม่ใช่ฆาตกร
เกย์ไม่ได้เป็โรคทางจิต
คุ้มไหมกับสิ่งที่ต้องเสียคนที่รักไปเพราะคำว่าอคติต่อเพศอื่น
สูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปเพราะความไม่เข้าใจของตนเอง
สูญเสียเวลาที่จะสามารถใช้ร่วมกันอย่างมีความสุขไปทุกๆวัน
ในคืนนั้น เสียงร่ำไห้ยังคงดังออกมาจากห้องของพระพาย ร่างทั้งของทั้งสี่คนนอนกอดกันอยู่ในห้องของผู้เป็ดวงใจอันที่รัก…ที่ไม่มีทางหวนคืนมา
ภายในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
ป้ายข้อความสุขสันต์วันเกิดยังติดอยู่บนผนังห้อง ลิสต์รายการอาหารถูกวางทิ้งไว้อยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา
อุปกรณ์ทำขนมเค้กคว่ำลงบนพื้นพรมกระจัดกระจายยังไม่ถูกทำความสะอาด
งานวันเกิดที่ไม่มีโอกาสจัดให้สำเร็จอีกแล้วบนโลกใบนี้…
ลมทะเลที่พัดไอเค็มปะทะกับปลายผมจนปลิวไหวไปตามสายลม ร่างหนาของผู้ชายสามคนยืนสวมจีวรสีเหลืองจ้องมองไปยังดวงตะวันที่กำลังลาลับ
เคียงข้างกันมีหญิงสูงวัยหนึ่งคนชายหญิงวัยชราสองคนสวมชุดขาวอยู่เคียงข้างกัน
สายตาทั้งหกคู่มองตรงไปยังถุงสีขาวที่ภายในใส่อัฐิของพระพาย แซ่หวังกำลังลอยระเรื่อยอยู่ตามผิวน้ำไปบนเกลียวคลื่นของผืนทะเลกว้าง
รอคอยโอกาสที่จะได้พบเจอกันอีกครั้ง….
--------------------------------------------------
เราปรับแก้และลบอยู่หลายรอบเลย พยายามไม่ให้มันดาวน์มากจนเกินไป ปรับทุกรอบเราก็ร้องไห้ทุกรอบเหมือนกัน
พระพายเสียชีวิต่เวลาประมาณเกือบตีสี่ของวันเกิดค้าบ เพราะงั้นตอนที่พระพายกำลังเอนจอยกับน้องหมึกย่างอยู่นั้น พระพายอายุครบ 25 ปีเรียบร้อย ;-; แฮะ น้องไม่ได้ฉลองวันเกิดกับที่บ้านั้แ่เกิดเื่เลยคับ
น้องจะอยู่คนเดียวในวันเกิดตลอด จะโดดเรียนไปอาศัยข้าวที่วัดริมเลแล้วขอค้างคืนในวันเกิด อยู่ช่วยงานถึงเย็นๆ ของอีกวันก็จะกลับบ้าน
วัดนี้เหมือนเป็เซฟโซนของน้องแต่ก็เหมือนน้ำเกลือที่คอยราดาแทุกครั้งที่มา
วัดริมเลนี้น้องมาครั้งแรกหลังวันเกิดอายุ7ขวบนะคะ วันถัดมาของวันเกิดนั่นแหล่ะ หลังจากนั้นครอบครัวจะพาน้องมาทุกทีเพราะน้องชอบมาก
ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะคะ
720
