(จบ)ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย

บทที่ 37 ความภูมิใจของครอบครัวเย่เหวินชาง

"เป็นไปไม่ได้หรอก ของนายหรือเปล่า ของฉันไม่มีทางมีงูอยู่แล้ว..." เย่เสี่ยวจิ่น เอ่ยเสียงอ่อนในประโยคสุดท้าย พยายามหาข้ออ้าง ทั้งที่ในใจก็เริ่มไม่แน่ใจ

ทั้งสองคนโต้เถียงกันไปมา แต่ภายในใจต่างก็หวาดกลัว

เพราะนั่นมันงูพิษ!

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเย่เสี่ยวจิ่นซีดเผือก เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่โจวเซียว ไปเป็นเพื่อนพวกเรานะคะ"

โจวเซียวอดหัวเราะกับท่าทางนั้นไม่ได้ "ไปสิ" 

คราวนี้ทั้งเย่เสี่ยวจิ่นและโจวเหวินรุ่ยต่างก็หมดความกระตือรือร้น พากันเดินเชื่องช้า

โจวเหวินรุ่ยเอ่ยถามอย่างกังวลพลางบิดชายเสื้อไปมา "จิ่นเป่า หรือว่างูจะเป็นของเธอกันนะ"

"ฉันว่าต้องเป็นของนายแน่ ๆ" โจวเหวินรุ่ยวางลอบดักปลาไหลไว้ในทางน้ำปกติเสมอ 

ตรงกันข้ามกับ เย่เสี่ยวจิ่นที่ชอบวางลอบในตำแหน่งแปลกใหม่ขึ้นเรื่อย ๆ 

เธอคิดว่ายิ่งเป็นที่ดินที่มีคนน้อย มีโคลนมากเท่าไร ปลาก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น 

การเกิดเรื่องแบบนี้ก็สมเหตุสมผลดี 

หลังจากเก็บลอบดักปลาไหลของแต่ละคนเสร็จแล้ว สีหน้าของเย่เสี่ยวจิ่นก็ดูไม่ดีนัก 

ร้อยเปอร์เซ็นต์ ลอบอันต่อไปต้องเป็นของเธอแน่ 

โจวเหวินรุ่ยเริ่มเป็นกังวล ถ้าเป็นงูมีพิษเข้าล่ะ จะกัดเขาหรือจิ่นเป่าหรือเปล่านะ... 

ในที่สุดก็ถึงลอบอันที่สามของเย่เสี่ยวจิ่นแล้ว 

โจวเซียวมองตะกร้าที่อยู่กลางทุ่งนา "ของใครเหรอ?" 

"ของหนูเอง..." เย่เสี่ยวจิ่นเบะปาก พอมองเห็นอะไรขาว ๆ อยู่ในตะกร้าก็พูดขึ้นว่า "หรือว่า... เราไม่เอาตะกร้าใบนี้แล้วดีไหม" 

โจวเซียวหยิบตะกร้าขึ้นมาเขย่า "ไม่เป็นไรหรอก งูในนี้ตายแล้ว"

"งูไม่เหมือนปลาไหลหรอก มันอ่อนนุ่ม ถ้าติดอยู่ในนี้คงอยู่ได้ไม่นาน"

"ฉันว่ามันคงตายแล้ว พวกเธอดูสิ"

เย่เสี่ยวจิ่นและโจวเหวินรุ่ยต่างก็ถอยหลังไปพร้อมกัน 

ทุกคนทำหน้าตาเหมือนกำลังบอกว่า "อย่าเข้ามานะ"

"กลัวอะไรกัน" โจวเซียวถามอย่างสงสัย

"เอ่อ..." เย่เสี่ยวจิ่นพูดด้วยแววตาแปลก ๆ "ก็นะ... มันก็น่ากลัวอยู่ดี"

โจวเหวินรุ่ยเองก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ๆ เช่นกัน

โจวเซียวรู้สึกหมดหนทาง 

เขาถือตะกร้าเดินจากไปที่คลองน้ำใกล้ ๆ เพื่อจัดการอะไรบางอย่าง 

เมื่อกลับมา ตะกร้าว่างเปล่า ไร้ร่องรอยสิ่งใด 

“จิ่นเป่า นี่ของเธอ” 

เย่เสี่ยวจิ่นรับตะกร้ามาอย่างลังเล เมื่อเห็นว่าไม่มีร่องรอยใด ๆ หลงเหลืออยู่จึงโล่งใจ 

เธอตัดสินใจว่าจะไม่มาที่พุ่มหญ้าแบบนี้อีกแล้ว 

มันน่ากลัวเกินไป! 

โจวเหวินรุ่ยก็คิดแบบเดียวกัน 

โจวเซียวไปส่งเย่เสี่ยวจิ่นที่บ้าน แล้วแวะไปหาเย่จื้อผิงเพื่อขอคำแนะนำเรื่องการทำปลาไหล 

เย่เสี่ยวจิ่นนำปลาไหลทั้งหมดใส่ลงในถังน้ำ 

“ที่ถังใส่น้ำที่บ้านก็มีปลาไหลกับปลาหนีชิวเต็มไปหมดแล้ว”

“จิ่นเป่า คืนนี้เราจะไปวางลอบกันอีกรึเปล่า”

เย่เสี่ยวจิ่นตัวสั่นแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คืนนี้เรามาวางกันที่ลำธารเล็ก ๆ ดีไหม”

“ก็ในลำธารเล็ก ๆ ก็มีปลาเยอะแยะ แถมฉันคิดว่าปลาในลำธารเล็ก ๆ น่าจะสะอาดกว่าด้วย”

“ไปเอาของก็ใกล้กว่าด้วย”

โจวเหวินรุ่ยพยักหน้าแล้วพูดเบา ๆ “ฉันว่าที่จิ่นเป่าพูดมามีเหตุผลที่สุด คืนนี้ไปวางที่ลำธารเล็ก ๆ กันเถอะ”

ทั้งสองคนต่างก็ไม่พูดถึงเรื่องงูอีกราวกับเป็นความลับที่ตรงกัน

เย่จื้อผิงนำไม้ไผ่มาทำเป็นโครงไม้

เขาทำค้างบวบโดยใช้พื้นที่ที่เขาและเย่เสี่ยวจิ่นช่วยกันบุกเบิก

จริง ๆ แล้วพื้นที่มันค่อนข้างเล็กแต่ก็เพียงพอแล้ว 

เย่จื้อผิงจัดการขั้นตอนสุดท้ายเสร็จ จึงเช็ดเหงื่อ 

"ลุงเย่" โจวเซียวเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้ม "นี่ลุงทำค้างบวบเหรอครับ ขยันจัง"

"ผมตั้งใจมาเรียนทำลอบดักปลาไหลกับลุงครับ หากลุงว่าง ๆ ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม" 

"เรื่องแค่นี้เอง..." เย่จื้อผิงยิ้ม "เข้าไปนั่งในบ้านก่อนสิ"

โจวเหวินรุ่ยก็สังเกตเห็นค้างบวบเช่นกัน

"จิ่นเป่า บ้านเธอปลูกของกินเยอะขึ้นเรื่อย ๆ นะ"

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า "ใช่แล้ว ยังว่าจะปลูกขิงกับกระเทียมใต้ค้างบวบอีกหน่อย"

"ช่วงนี้อากาศกำลังดี เหมาะกับการเพาะปลูก"

โจวเหวินรุ่ยรู้สึกสนใจมาก

หลังอาหารเย็น ทั้งสองคนไปวางลอบดักปลาที่ลำธาร บังเอิญเจอเย่จู่และเย่เหวินชาง 

เย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งเคยเห็นเย่เหวินชางเป็นครั้งแรก

เขาหน้าตาไม่เหมือนคู่สามีภรรยาอย่างหลี่กุ้ยฮวา คนคนนี้ถือว่าเป็นคนผิวพรรณดีในชนบท รูปร่างสูงผอม

ไม่ค่อยพูดจา ทำหน้าเคร่งขรึมดูจริงจังมาก

แต่กลับมีท่าทางสุภาพเรียบร้อยอยู่บ้าง

เย่จู่วางตะกร้าลงในลำธารเรียบร้อยแล้ว ในมือยังถือตะกร้าอีกหลายใบ

ตรงกันข้ามกับเย่เหวินชางที่ยืนมองอยู่บนฝั่งด้วยสายตาเย็นชา

เขาไม่ได้ถืออะไรเลย และก็ไม่คิดจะช่วยเหลือน้องสาวด้วย

หน้าที่เดียวของเขาที่บ้านคือการอ่านหนังสือ

ในขณะเย่จู่ต้องทำงาน ดูแลพี่ชาย ทำอาหารและซักผ้าให้พี่ชาย

แม้เธอจะถึงวัยที่เหมาะสมกับการเรียนหนังสือแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไปโรงเรียน

เธอดูผอมบาง ใบหน้าก็คล้ำแดดจนดำแดง

เวลาอยู่ข้าง ๆ เย่เหวินชาง ก็ไม่เหมือนพี่น้องกันเลยสักนิด

พอเย่จู่เห็นเย่เสี่ยวจิ่นก็ทำหน้าไม่พอใจ "เย่เสี่ยวจิ่น พวกแกมาทำอะไรที่ลำธารนี่?"

"แกนี่ชอบเลียนแบบจริง ๆ ชอบเลียนแบบฉันตลอดเลย!"

"ไม่ได้ แกห้ามมาวางลอบดักปลาใกล้ ๆ ฉัน ไม่งั้นแกก็มาขโมยปลาของฉันหมดสิ"

เย่เสี่ยวจิ่นกะพริบตาปริบ ๆ "ก็ได้ ไม่วางใกล้ ๆ ก็ได้"

เย่จู่พอใจกับคำตอบนั้น

ส่วนเย่เหวินชางไม่แม้แต่จะชายตามองเย่เสี่ยวจิ่นเลยสักนิด แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่สนใจใยดี

ในสายตาของเขา เขาต้องออกไปจากชนบทแห่งนี้ได้อย่างแน่นอน

ญาติพี่น้องแสนยากจนในชนบทพวกนี้ อนาคตของพวกเขากับเขาต้องแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

ต่อให้เป็นอนาคตก็ไม่มีทางได้มาเกี่ยวข้องกันอีก

เย่จู่อดไม่ได้ที่จะโอ้อวด "เย่เสี่ยวจิ่น ได้ยินมาว่าบ้านแกจนถึงขั้นซื้อน้ำมันไม่ได้แล้วเหรอ"

"แม่ฉันซื้อมาตั้งนานแล้ว ตั้ง 30 จิน แถมยังถูกมาก แค่ 15 หยวนเอง"

"แต่ถึงอย่างนั้น พวกแกควักเงินจนหมดตัวก็คงหาได้ไม่เยอะขนาดนั้นหรอก" 

"ต่อให้แกจับปลาไหลได้เยอะขนาดนั้น ถ้าไม่มีน้ำมันก็คงผัดไม่ได้ ไม่อร่อยหรอก" 

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า "อ่า ใช่ ๆ ๆ ฉันชอบกินแบบแห้ง ๆ"

"ต้มซุปก็ได้"

"ปลาไหลต้มซุป? จนจริงนะ..."

เย่จู่ขมวดคิ้ว จากนั้นก็มองเย่เหวินชางด้วยท่าทีเอาใจ "พี่ เรา... กลับกันเถอะ"

"ฟ้ามืดแล้ว หนาวแบบนี้ พี่แต่งตัวมาน้อยเกินไป"

“ถ้าพี่ไม่สบายขึ้นมา การเรียนจะลำบากเอาได้นะ”

เย่เหวินชางครางรับคำในลำคอ ไม่รอช้า เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

เย่จู่รีบจัดการกับตะกร้าใบอื่น ๆ ให้เรียบร้อย แล้วจึงรีบตามพี่ชายของเขาไป

เย่เสี่ยวจิ่นมองตามแผ่นหลังของทั้งสองไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสน

เห็นได้ชัดว่าเย่เหวินชางนั้นสวมเสื้อขนสัตว์ตัวใหม่ ดูแล้วอุ่นสบาย

ในขณะที่เสื้อผ้าของเย่จู่นั้นเต็มไปด้วยรอยปะชุน ดูบางเบา

คนที่ควรจะเป็นห่วงว่าจะไม่สบายน่าจะเป็นเย่จู่มากกว่า

โจวเหวินรุ่ยถามขึ้นว่า “จิ่นเป่า แล้วตะกร้าของพวกเราล่ะ จะเอาไปวางไว้ที่ไหน?” 

“ของพวกเราเหรอ? ก็วางไว้ในลำธารนั่นแหละ” เย่เสี่ยวจิ่นตอบ “ลำธารนี่เป็นของสาธารณะนะ”

เธอเลือกจุดที่กว้างขวางและน้ำไหลเอื่อยบริเวณปลายน้ำของลำธาร

พืชน้ำขึ้นหนาแน่น เธอเดาว่าปลาตัวเล็ก ๆ คงมีอยู่เยอะมาก

อีกด้านหนึ่ง

เย่จู่วิ่งตามเย่เหวินชาง ไปทัน

"พี่ชาย พี่ยังไงก็ฉลาดล้ำเลิศจริง ๆ ในบ้านลุงสามมีลูกชายตั้งสามคน ยังเทียบพี่ไม่ได้เลยสักคน"

"มีลูกชายเยอะแยะ ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร"

"พี่ชาย พูดแบบนี้ถูกไหม?"

เย่เหวินชางได้ยินเสียงเธอเจื้อยแจ้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจใยดี "ฉันกำลังยุ่ง"

เย่จู่รีบพูด "ถ้าอย่างนั้น ฉันกลับไปก่อไฟให้พี่ดีกว่า กลัวว่าตอนกลางคืนอ่านหนังสือแล้วจะหนาว"

เย่เหวินชางเหลือบมองบาดแผลจากความหนาวบนหลังมือของเย่จู่อย่างเฉยเมย

ในสายตาของเขา การเสียสละของน้องสาวเป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว

"ยังไงซะเธอก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ดี"

เขาไม่จำเป็นต้องมีเยื่อใยพี่น้องกับคนนอกอย่างเธอ

การที่ครอบครัวของอาสามตามใจลูกสาวราวกับไข่ในหินยิ่งทำให้เขาดูถูก

โลกใบนี้สุดท้ายก็ต้องพึ่งผู้ชายอยู่ดี