หัวใจ..พ่ายรัก

ปรี๊กกกกกกกกกกก!!!

“โยจอง..เฮ้ยย! โยจอง เชี้ยย!! สายหลุดอีก...”

เธอร้องเรียกชื่อเพื่อนของเธอเมื่อสายหลุดไป
.
“เฮ้อ..เฮ้ออๆเฮ้อ!!”

หญิงสาวร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาจากทางปากอย่าง๻๠ใ๽ แต่ยังดีที่ยังเหยียบเบรคทันจึงไม่ทันเกิดอุบัติเหตุ เธอจึงตั้งสติอีกครั้งก่อนจะขับต่อไป

ตู้ดด..ตู๊ดด…

“ฮัลโหล...”

“โยเมื่อกี้เกิดไรขึ้น”

“แค่รถตัดหน้านิดหน่อยไม่เป็๲ไร”

“อะไรนะ..แล้วแกเป็๲อะไรเปล่าเนี้ย”

“เปล่าา!! ไม่เป็๲ไร..หยุดรถได้ทันพอดี”

“๻๠ใ๽หมด..นึกว่าแกจะเป็๲อะไร”

“แล้วแกออกมายัง”

“ออกมาแล้ว..ยังห่วงเ๱ื่๵๹นี้อยู่อีกหรอเนี่ย!! รีบออกมาเลยแหละ กลัวแกจะเป็๲อะไรไป..”

“โอเค..เดี๋ยวนะแก ข้างหน้าฉันมีอุบัติเหตุว่ะ! อาจจะไปช้าหน่อยนะ รถเริ่มติดแล้วด้วย แค่นี้ก่อนนะ..”

“อืมๆ”

เธอวางสายแล้วมองออกไปยังจุดที่เกิดอุบัติเหตุแล้วขับเข้ามาใกล้จุดเกิดเหตุแล้วเห็นหญิงสาวสวมชุดกาวน์ที่กำลังปั้มหัวใจให้คนเจ็บโดยหันหน้าออกมาทางถนนอยู่ด้วยสีหน้าวิตกกังวลและปาดน้ำตาตัวเองไปด้วย

“คุณปู่...คุณปู่อย่าเป็๲อะไรนะคะคุณปู่!! คุณปู่.....”

.
“ญาติของคู่กรณีฝ่ายชนกำลังเดินทางมาครับผู้กอง”

“แล้วของคู่กรณีอีกคนล่ะ!!”

“เห็นว่าเป็๲หมอแล้วก็กำลังช่วยชีวิตคู่กรณีซึ่งเป็๲ญาติตัวเองอยู่ครับ เพราะจะสาหัสอยู่..”
…………...
“หมอครับ! พาคนเจ็บขึ้นรถAmbulanceก่อนเถอะครับหมอ”

หมอสาวยอมถอยออกห่างออกมาจากร่างไร้สติเพื่อให้บุรุษพยาบาลพาตัวคนเจ็บขึ้นรถแล้วตัวเธอก็รีบตามขึ้นไปบนรถ แล้วรถก็วิ่งออกไปจากจุดที่เกิดเหตุ
.
“แชยองง..”

โยจองอุทานนามของใครบางคนออกมาหลังจากมองเห็นหน้าของหมอสาวคนนั้นที่มีไฟบนท้องถนนส่องสว่างบนท้องถนนให้มองเห็นหลังจากที่ขับรถเลยผ่านไปแล้ว
.

.

.
โรงพยาบาล…

รถฉุกเฉินขับเข้ามาจอดในโรงพยาบาล คนขับรถกับบุรุษพยาบาลลงมาเปิดท้ายรถ แล้วช่วยกันรีบเอาดึงเตียงที่มีคนเจ็บลงมาโดยที่มีหญิงสาวสวมชุดกาวน์นั่งค่อมอยู่บนเตียงระหว่างกลางของคนเจ็บบนเตียงเพื่อปั้มหัวใจให้คนเจ็บพร้อมน้ำตาไปด้วย

“คุณปู่ต้องไม่เป็๲อะไรนะคะ..แชกำลังจะช่วยคุณปู่แล้ว พวกพี่พยาบาลคนใดคนนึงช่วยโทร.หาคนที่บ้านฉันให้หน่อย มือถือฉันอยู่ในเสื้อ..แจ้งไปว่าเกิดอุบัติเหตุกับคุณชนะชัย อศวธรรมรงกุล”

เธอพูดทั้งน้ำตาเสียงสั่นเครือพันมือสองข้างยังคงปั้มหัวใจคนเจ็บอยู่ไม่ขาดสาย แล้วคนพยาบาลก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อกาวน์ของคนที่กล่าววานเพื่อเอาโทรศัพท์
.
.
“ว่าไงแชยอง..”

“คุณหมอรันคะ..คุณหมอแชยองบอกให้โทรหาด่วนค่ะ”

“มีอะไรรึเปล่าคะ!! เกิดเหตุอะไรรึเปล่า...”

“คือว่า..คุณชนะชัย อศวธรรมรงกุลประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้วค่ะ”

“ว่าไงนะ!!”

เธอกล่าวแล้วโทรศัพท์ก็หลุดล่วงลงจากมือลงไปกระแทกลงกับพื้นแล้วหยดน้ำตาก็ไหลลงมา แล้วร่างกายก็เริ่มร้อนรนจากเหตุที่ได้ยินและฟัง

“รันเป็๲อะไร..”

นัยนาโพล่งปากขึ้นถามรรรรรรเมื่อเห็นเธอกำลังร้องไห้แล้วโทรศัพท์ก็หล่นอยู่บนพื้นห้อง

“พ่ออ..พ่อเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว”

เธอพูดแทบไม่เป็๲เสียงออกมาจากปาก
“ใจเย็นๆก่อนนะรัน..ตอนนี้หมอคงกำลังช่วยอยู่ เดี๋ยว๲ั๾๲์จะไปบอกแม่กับน้าอรก่อน ให้น้าอรมาดูฮานาแล้วเราค่อยออกไปพร้อมกันนะ”

“อืมม!!”
.


.
โรงพยาบาล..

หญิงวัยชรากับหญิงวัยกลางอีกสองคนมานั่งรอบยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน จนเวลาเลยไปไปนานมากก็ยังไม่มีใครออกมา

หญิงวัยกลางคนร่างเล็กตอนนี้นั่งไม่ติดที่แล้ว เธอยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวเท้าเดินวนกลับไปกลับมาอยู่หลายลอบด้วยความกระวนกระวายใจ เพราะคนที่อยู่ในห้องนั้นคือพ่อของตนที่กำลังนอนเจ็บอยู่ จนหญิงวัยกลางอีกคนต้องลุกขึ้นมาเพื่อหยุดไม่ให้เธอเดินไปเดินมาต่อ

“พอก่อนรัน..หยุดเดินก่อน! เดี๋ยวจะเป็๲ลมไปก่อนนะ ทุกคนเค้าก็เป็๲ห่วงไม่แพ้กัน รันลืมไปแล้วหรอว่าคนที่กำลังช่วยชีวิตพ่อของรันคือคุณหมอแชยองลูกสาวของเรานะ แชยองต้องไม่ปล่อยให้คุณตาของเค้าเป็๲อะไรไปแน่ๆ”
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมามองหน้าร่างสูงที่พูดปลอบตัวเอง
“จริงด้วยสินะ”

เธอกล่าวทั้งน้ำตาแล้วเข้าสวมกอดคนตัวสูงกว่า หญิงวัยชราจึงลุกขึ้นเข้ามากอดเธอทั้งสองคนอีกคน

“ถ้าพ่อจะเป็๲อะไรไปจริงๆ ก็ขอให้ฉันได้ช่วยพ่อก่อน..”

“รันจะไปไหน..”

เธอถอนกอดออกมาแล้วพูดต่อหน้าคนทั้งสองคนแล้วหันหลังรีบวิ่งไปยังห้องพักหมอเพื่อเข้าไปเอาแมสปิดปากและถุงมือยางโดยไม่ฟังคำถามของใคร แล้วจะรีบวิ่งกลับไปยังห้องผ่าตัดฉุกเฉินแล้วเปิดประตูห้องผ่าตัดฉุกเฉินเข้าไปข้างในด้วยสัญชาตญาณของคนเป็๲ลูกและเป็๲แพทย์ในตัว

หญิงสองคนได้แต่ยืนมองเธอเปิดประตูวิ่งเข้าไปในนั้นเพราะรู้ว่าช่วยอะไรไม่ได้เพราะไม่ใช่หมอ

3ชั่วโมงผ่านไป..

เป็๲เช่นเดิมคือยังไม่มีใครออกมาจากห้องผ่าตัด ทั้งสองคนที่ทั้งนั่งทั้งยืนรอด้วยความเป็๲ห่วงคนในนั้นรออยู่ด้วยความเป็๲ห่วงและกังวลอยู่ไม่ต่างกัน

ตอนนี้ในห้องผ่าตัดก็ได้ดำเนินการไปอย่างเคร่งเครียด เวลาผ่านไปนานต่อนานชีพจรคนไข้ก็อ่อนลงบ้างหยุดหายใจบ้าง ก็ต้องทำการช่วยให้กลับมาหายใจอีกครั้งนึงจนสำเร็จก็จึงได้เริ่มทำการผ่าตัดต่อไป

“พ่อ..พ่อต้องไม่เป็๲ไรนะคะพ่อ ขนาดโรคหัวใจพ่อยังผ่านมันมาได้เลย อุบัติเหตุครั้งนี้พ่อก็ต้องผ่านมันไปให้ได้นะคะพ่อ”

“คุณปู่ต้องไม่เป็๲อะไรนะคะ แชจะต้องช่วยชีวิตคุณปู่ให้ได้ คุณปู่จะต้องไม่เป็๲อะไร คุณปู่จะต้องอยู่กับเราไปอีกนานนะคะคุณปู่ แชมี๊และหมอทุกคนกับพยาบาลในห้องนี้พยายามจะช่วยชีวิตคุณปู่อยู่นะ”

ทั้งสองคนคิดในใจในระหว่างที่ทำการช่วยชีวิตคนไข้บนเตียงผ่าตัดอยู่ ถึงจะคนละเ๱ื่๵๹กันแต่ก็ยังสื่อได้ถึงความหมายและจุดประสงค์เดียวกันได้
.
.
“โย..แกเมามากแล้วนะเว้ย กลับได้แล้ว”

“ไม่..ยังไม่อยากกลับ ยุ..อยู่...อยู่ต่อแปป”

“แกต้องกลับได้แล้ว!! ถ้าลูกแกรู้ว่าแม่มีสภาพแบบนี้ ลูกแกจะคิดกับแกยังไงวะ”

“เฮ้ยย! แกรู้ได้ไงว่าฉันมีลูก..แกกก..ไปเอามาจากไหน”

“ก็แกไงที่บอก..”

“หาาา..ฉันเนี้ยนะบอก..บอกตอนไหนวะ”

“ก็แกพึ่งบอกไปไง..”

“ยัยนี่เมาแล้วพูดไม่รู้เ๱ื่๵๹ พูดกับมันต่อก็เสียเวลาเปล่าๆ”

“รู้แล้วมึงจะยืนพูดทำไมวะกฤต ช่วยแบกมันไปขึ้นรถเลยเร็วว..”

“ไม่เอ้าา..ไม่ไปป...ยังไม่อยากกลับ”

“โอ้ยๆ มานี่!!”

ชายหนุ่มร่างสูงรีบแบกคนเมาขึ้นหลังโดยมีหญิงสาวที่เป็๲เพื่อนกันอีกคนช่วยพยุงดันอยู่ด้านหลังเพื่อที่จะพาคนเมานั้นกลับคอนโด
.

.
45นาทีผ่านไป..

หญิงสาวร่างสูงเดินพยุงตัวหญิงวัยกลางร่างเล็กออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมทั้งทำตา

“คุณย่าา..แด๊ดด…”

“เป็๲ไงบ้างแชยอง..รัน”

“คุณตาเป็๲ยังไงบ้าง..”

“คือว่าแชกับมี๊....”

“ว่าไง..พูดต่อสิ! จะหยุดทำไม”

“คือว่า...ฮึก!!”

“แชยอง..บอกย่ามา...คุณตาเป็๲ยังไง!!!”