คุณหมอVSมาเฟีย

“พี่มิโกะคะ พี่มิโกะอยู่ที่นี้มานานแล้วหรอคะ” ฉันเริ่มชวนคุยเพื่อตีสนิท คงมีแค่เธอเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้
“อืม พี่อยู่ที่นี้มาประมาณ 5 ปีได้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ จริงๆ พี่โดมไม่ใช่คนดุอะไร สายตาเค้าอาจจะดุ แต่ว่าจริงๆ ใจดีมากเลยนะ พูดเพราะ ไม่เสียงดัง ไม่เหมือนพี่เดย์ สามีพี่ชอบดุ ชอบเสียงดังเป็๲ประจำ” ใช่พูดเพราะ เสียงนิ่ง แต่ตาดุมาก 
“หรอคะ ฮานะไม่กลัวหรอกค่ะ พี่มิโกะช่วยอะไรฮานะอย่างหนึ่งได้มั๊ยคะ” พอสบโอกาสที่ไม่มีใคร ฉันก็กระซิบข้างหูเธอ
“มีอะไรหรอ” เธอเองก็กระซิบกลับเหมือนรู้ว่าเ๱ื่๵๹ที่ฉันจะบอกคือความลับ
“ช่วยพาฮานะหนีออกจากที่นี้ได้หรือเปล่าคะ ฮานะอยากไปหาพ่อ ฮานะอยากไปไหว้ท่าน งานศพของพ่อฮานะก็ไม่ได้ไป ฮานะอยากเจอท่าน ฮานะคิดถึงท่านค่ะ” ฉันแกล้งบีบน้ำตาเพื่อให้พี่มิโกะสงสาร เพื่อที่เค้าจะช่วยฉัน เธอมองฉันด้วยสายตาที่สงสารฉันเต็มที่ และมองไปรอบๆ ห้องที่เรา 2 คนนั่งอยู่
 “รอบๆ บ้านของพี่โดมมีคนเยอะมาก หากจะพาหนีคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย พี่เข้าใจนะว่าฮานะคิดถึงพ่อ เอาเป็๲ว่าพี่จะช่วยฮานะเอง พี่จะพาฮานะไปหาพ่อ แต่ฮานะต้องสัญญานะว่าจะไม่หนีไป เพราะถ้าเป็๲แบบนั้น พี่คงโดนพี่โดมฆ่าตายแน่” 
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันตอบรับปากไปงั้น ให้ฉันได้ออกไปข้างนอกก่อนเถอะ แล้วฉันก็เชื่อว่านายโดมนั้นคงไม่กล้าทำอะไรนายหญิงของบ้านที่เป็๲ภรรยาของน้องชายเค้าอยู่แล้ว
“วิน เอารถออก ฉันจะฮานะไปที่สุสานของพ่อเธอ” พี่มิโกะ พาฉันออกมาจากห้องอาหารและสั่งให้บอร์ดี้การ์ดของเธอเตรียมรถ
“ผมว่านายหญิงขออนุญาตนายใหญ่ก่อนดีกว่านะครับ ถ้านายใหญ่รู้ทีหลัง อาจไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดีสำหรับนายหญิง” กวิน ผู้คุมของฉัน กล่าวดักหน้าแบบรู้ทันว่าฉันนั้นอาจจะหนีไปได้หากพาออกไปโดยไม่บอกใคร
“ผมก็คิดว่านายหญิงควรขออนุญาตนายใหญ่ก่อนดีกว่ามั๊ยครับ ผมเกรงว่า….” 
“วิน ฉันสั่งให้เอารถออก” เสียงของพี่มิโกะเน้นเข้มก่อนวินจะพูดจบอีก ทำให้วินก้มหน้าและสั่งให้คนเอารถออกเพื่อพาฉันออกไปข้างนอก
ระหว่างทางบนรถ ฉันนั่งคิดว่าวางแผนที่จะหนีไป ฉันต้องหนีไปจากคนพวกนี้ให้ได้ แล้วต้องหาคนที่ทรยศหักหลังพ่อของฉัน และฉันจะล้างแค้นให้พ่อของฉันให้ได้