บทที่ 18 : ว่าที่คุณนาย
บ้านเฉินตามหมอมาดูอาการสะใภ้ใหญ่สองครั้ง ยาต้มที่คุณหมอสั่งให้ไปซื้อจากร้านของรัฐล้วนเป็ของแพง แต่คุณแม่หลินสงสารหลานๆ ที่เอาแต่เกาะขอบเตียงเฝ้าผู้เป็มารดาไม่ห่างไปไหน
สะใภ้ใหญ่กู้จวิ้นลุกขึ้นมากินยาต้มแสนขม เธอยู่หน้าตลกจนสะใภ้รองจางซีหัวเราะออกมา “ขำอะไร? เธอไม่เคยกินยาต้มหรือไง?”
กู้จวิ้นเจ็บใจนัก เธออุตส่าห์ไปรอแอบดูบ้านสาม่ค่ำๆ ว่าบ้านนั้นแอบพาใครเข้าไปหรือไม่ แต่รอมาเป็เดือนๆ จนผักโตเก็บได้ก็ยังไม่เห็นเงาบุรุษสักคน
เนื่องจากตากน้ำค้างตอนกลางคืนหลายวันเข้า หล่อนจึงเป็ไข้หนัก ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่บนเตียง แต่สะใจนักที่นางสะใภ้สามนั่นต้องเป็คนออกเงินซื้อยาให้ ฮึ! นางนั่นเป็คนทำให้หล่อนมีสภาพนี้ สมควรต้องรับผิดชอบ!
“หน้าตาพี่สะใภ้ใหญ่ตลกอยู่แล้ว ยิ่งทำแบบนั้นฉันจะกลั้นขำได้ยังไงคะ? ฮ่าๆ จริงด้วย เมื่อครู่คุณแม่บอกว่า พรุ่งนี้ให้ฉันไปหัดเย็บปักกับน้องสะใภ้สาม เห็นว่าหล่อนทำงานปักส่งร้านค้าสหกรณ์รัฐ ได้เงินต่อผืนหลายสิบหยวนเลยนะคะ” สะใภ้รองแอ่นอกเล็กน้อย เธอจะต้องเรียนรู้ก่อนสะใภ้ใหญ่ ทางที่ดีต้องสกัดไม่ให้กู้จวิ้นได้เรียนรู้งาน ให้ทำงานอยู่ในทุ่งนาตลอดชีวิตนั่นล่ะดีแล้ว!
“งานปัก? เฮอะ! สะใภ้สามทำเื่พวกนี้เป็ั้แ่เมื่อไรกัน ขนาดชุดของหล่อนยังต้องให้คุณแม่ของเธอตัดให้ ชุดของอาเถาก็เป็คุณย่ากับคุณยายที่ตัด หล่อนจะมีความสามารถปักผ้าพวกนี้ได้ยังไง?” สะใภ้ใหญ่ไม่เชื่อสักนิด
“พี่สะใภ้มัวจมปลักอยู่กับอะไรคะ? เห็นอาเถาตอนนี้หรือยัง อ้วนกลมยิ่งกว่าลูกหนังเสียอีก ชุดที่เขาใส่เป็ผ้าไหมสีแดงกับเสื้อคลุมขนกระต่าย ถ้าพี่เห็นคงอิจฉาอยากให้ลูกชายได้ใส่แบบนั้นบ้างแน่ๆ” สะใภ้รองชอบยั่วยุให้บ้านใหญ่และบ้านสามแตกคอกัน
มีเพียงสะใภ้รองจางซีที่ไม่มีลูกชาย หล่อนมีลูกสาวสองคน แม้คุณแม่หลินจะไม่พูด แต่หล่อนรู้ดีว่าเป็สะใภ้ที่ทำหน้าที่ได้ห่วยแตกที่สุด!
สะใภ้ใหญ่ทำหน้าคิดหนัก เธอจับตาดูแต่ซ่งอี้หราน ละเลยอาเถามานาน หรือจะเป็จริงอย่างที่สะใภ้รองกล่าว ไม่ได้การ! เธอจะปล่อยให้นางงูพิษนี่ข้ามหน้าข้ามตาตัวเองไม่ได้ “พี่ดีขึ้นเยอะแล้ว สะใภ้รอง เธอรอไปพร้อมพี่ก็ได้นะจ๊ะ เราเรียนรู้กัน ได้ไม่มีใครเกินหน้าเกินตา เดี๋ยวคนในหมู่บ้านเขาจะคิดว่าเธอประจบประแจงสะใภ้สามหวังปอกลอกผลประโยชน์”
“พี่สะใภ้ใหญ่พูดอะไรแบบนั้นคะ ฉันหวังปอกลอกผลประโยชน์จากซ่งอี้หรานก็จริง แต่นั่นเป็เพราะบ้านรองของฉันไม่เคยได้อะไรจากน้องสามเลย ใครจะวาสนาดีแบบพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้กันละคะ นินทาลับหลังเขาแทบตาย สุดท้ายยังได้เสวยสุขเงินสิบหยวนทุกเดือนจากเขาอีก ฉันไม่กล้าคิดว่าตัวเองจะโชคดีแบบพี่หรอกค่ะ มีโอกาสต้องรีบไขว่คว้าไว้!” สะใภ้รองยิ้มเยาะ ก่อนจะสะบัดหน้าแรงๆ จากไป คอยดูเถอะ เธอจะไม่ยอมน้อยหน้าบ้านใหญ่ เธอต้องปกป้องสิ่งที่ควรจะเป็ของบ้านรอง!
สะใภ้ใหญ่พยายามลุกขึ้นยืน แต่เธอมึนหัวจนแทบล้มหงายหลัง โชคดีที่ลูกชายมาประคองทัน
“แม่ครับ ระวังหน่อย” เฉินซั่วเป็หลานชายคนที่สองของตระกูลเฉิน เขาเกิดที่หลังอาเถาเพียงไม่กี่เดือน
“อาซั่ว พรุ่งนี้ลูกตามอาสะใภ้รองไปบ้านอาสะใภ้สาม จำไว้! คนพวกนั้นกินอะไรลูกก็ต้องกินด้วย แล้วถ้าอาสะใภ้รองพูดใส่ร้ายแม่ต่อหน้าอาสะใภ้สาม ลูกต้องแก้ต่างให้แม่ด้วยเข้าใจไหม!?” กู้จวิ้นมองแผนสะใภ้รองออก นางนั่นต้องคิดแผนไม่ให้เธอไปเรียนรู้งานปักกับซ่งอี้หราน แต่เธอก็ไม่ยอมเช่นกัน อย่าคิดจะหาเงินได้คนเดียว เธอต้องเล่นงานสะใภ้รองให้ทำงานปักผ้าไม่ได้
เฉินซั่วมีสีหน้าลำบากใจ เด็กน้อยร่างกายผอมแห้ง แต่เสื้อผ้าที่ใส่จัดว่าไม่เลวร้ายนัก “แต่ผมไม่อยากแย่งของกินของพี่เถา พี่เถาเคยให้ลูกอมตรากระต่ายขาวกับผมแล้ว ผมไม่อยากรบกวนอาหารของพี่เขาอีก”
เด็กน้อยรู้ดีว่าบ้านอาสามให้เงินกับครอบครัวเขาทั้งยังช่วยให้บิดาเขาได้ทำงานในตัวอำเภอ เท่านี้อาซั่วก็รู้สึกมีหน้ามีตา เขาพอใจแล้ว
กู้จวิ้นหยิกบุตรชายแรงๆ เรียกสติ “ดูสารรูปแกซิ เนื้อแทบไม่มีให้แม่หยิก ยังจะไปห่วงอาเถาอีก อาเถากินดีอยู่สุขสบาย เราคนสกุลเดียวกัน ของเขาก็คือของเรา ลูกกินของอาเถาตอนนี้ ต่อไปพ่อของลูกได้งานในปักกิ่งยังต้องช่วยพ่อของอาเถาอีกนะ ลูกต้องกินใช้ของของบ้านสามให้เยอะๆ วันหนึ่งเขามาขอความช่วยเหลือเราจะได้ไม่เสียเปรียบ!”
อาซั่วน้ำตาคลอเบ้า “แต่ผมเห็นมีแค่บ้านเราไปขอให้อาสามกับอาสะใภ้สามช่วย! แค่นี้ผมก็เกรงใจพี่อาเถาจะแย่!”
“ลูกบ้า! ถ้าพรุ่งนี้แกไม่ยอมตามอาสะใภ้รองไปบ้านสาม แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่! แล้วแกต้องทำตัวให้น่ารัก เอาของกินกลับมาเยอะๆ มาแบ่งพี่สาวใหญ่แกไง อาซั่วไม่สงสารพี่ใหญ่ที่ผอมแห้งจนตัวเหลืองเหรอ?” กู้จวิ้นรู้ว่าบุตรชายรักพี่รักน้อง หล่อนจึงนำเื่นี้มาต่อรอง
“แม่…” อาซั่วไม่อยากทำ สมองน้อยๆ พยายามหาทางออก แต่เด็กห้าขวบที่ไหนจะเถียงชนะผู้ใหญ่
“เชื่อแม่ แล้วพวกเราจะได้กินเนื้อ รอพ่อแกได้ทำงานที่ปักกิ่งเมื่อไรเราจะไปอยู่ที่นั่นกันทั้งครอบครัว มีหน้ามีตามากกว่าบ้านสามเสียอีก ถึงตอนนั้นบ้านสามคงทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากพ่อแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
อาซั่วเริ่มมีความหวัง “เราจะพาคุณปู่กับคุณย่าไปอยู่ปักกิ่งเหรอครับ?”
“เหลวไหล! คนแก่สองคนจะเอาไปเป็ภาระทำไม แม่หมายถึงพวกเราสี่คนพ่อแม่ลูก! ส่วนปู่กับย่าให้อยู่กับอารอง อารองเขาอยากกตัญญูเลี้ยงพ่อแม่ตอนแก่” กู้จวิ้นไม่เคยมีแผนจะนำพ่อแม่สามีไปด้วยเลยสักนิด พอไปอยู่ปักกิ่งหล่อนต้องอยู่กับเหล่าคุณหญิงคุณนาย จะให้คนพวกนั้นรู้ไม่ได้ว่าสามีเธอมาจากครอบครัวชาวนา!
“แต่นั่นเท่ากับอกตัญญู! ผมจะพาปู่กับย่าไปด้วย ได้ดีเราก็ต้องได้หน้ากันทุกคน พาบ้านอารองกับบ้านอาสามไปด้วย พวกเขาอุตส่าห์ช่วยพ่อตั้งหลายครั้ง ยาที่แม่กินก็เป็ย่าไปขอยืมมาจากอาสะใภ้สาม” เฉินซั่วอายุเพียงเท่านี้แต่มีความยึดมั่นแรงกล้า เขาเชื่อเื่การทดแทนคุณ
“เอาล่ะๆ ไว้พ่อแกได้เลื่อนขั้นเมื่อไรค่อยว่ากัน” กู้จวิ้นเหนื่อยจะเถียงกับลูกชาย “แต่พรุ่งนี้แกต้องตามอาสะใภ้รองไปให้ได้!”
เฉินซั่วไม่ตอบ เขาห่มผ้าให้แม่อย่างเบามือ ก่อนจะออกไปช่วยคุณย่าตักน้ำ เขาเป็เด็กดี คุณพ่อกับคุณแม่เฉินรักหลานชายคนนี้มาก เป็รองเพียงอาเถา คนแก่ย่อมหนักไปทางหลานชายคนโต แต่อาซั่วได้รับความรักไม่น้อยหน้าใคร เขาไม่รู้สึกน้อยใจเลยสักนิด
……………………………อีบุ๊คเล่ม 1 มีถึงบทที่ 55 ค่ะhttps://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6Mjk3OTQzO30
122
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
