[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 107โจมตีอย่าได้ยั้งมือ

        โอเซซัสได้ยินคำถามนั้นเขาก็ได้เพียงส่ายหน้าอย่างไม่รู้เพราะตัวเขาอยู่ในกระท่อมนี้มานานเลยไม่รับรู้เลยว่าข้างนอกนั้นมีใครมั้งแต่จะมีพวกปีศาจตัวเล็กมาดูแลเขาสัปดาห์ละครั้งตั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อนแต่ตอนนี้เงียบไม่มีคนมาดูแลเขาจนทำให้เขามีสภาพนี้โพรทาเลียได้รับคำตอบก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นทำไม่ตอบแบบนั้นแต่เธอก็ไม่คิดอะไรและเข้าใจสถานการณ์ของอีกฝ่ายระหว่างที่กำลังคุยกันนั้นทั้งสามคนรู้สึกถึงปีศาจที่กำลังตรงมาทางนี้

        “รู้สึกพวกมันยังมีอีกสินะ!”

        “ข้าว่าพวกเจ้าหลบไปดีกว่านะพวกปีศาจที่อยู่ที่นี่-”

        “ไม่ต้องหรอกอาจารย์!”

        โพรทาเลียกล่าวออกมาจนคนเป็นอาจารย์หันไปมองเธอที่กำลังชักดาบออกมาเตรียมตัวที่จะต่อกรกับพวกปีศาจที่กำลังวิ่งมาทางนี้โอเซซัสเห็นจำนวนพวกปีศาจก็อ้ำอึ้งที่มันมากันหลายสิบตัวเสียงวิ่งของพวกมันดังไปทั้งบริเวณนั้น

        “เจ้าลูกศิษย์…”

        “แค่ครั้งเดียวก็จบแล้ว!!”

        สิ้นเสียงนั้นเท้าก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเสียงฝีเท้าที่วิ่งตรงไปพวกปีศาจที่เห็นอีกฝ่ายวิ่งนั้นก็ไม่ทันได้ยกอาวุธของตนเองออกมาก็โดนฟันจนสลายหายไปทุกตัวนั้นนึกไม่ถึงว่าจะมีบุคคลที่จัดการพวกมันได้อย่างรวดเร็วแบบนั้นทำเอาเซนทอร์หนุ่มก็มองอย่างไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะเป็นลูกศิษย์ของตนจริง ๆเขารู้สึกว่าเด็กน้อยช่างมหัศจรรย์และเก่งกาจยิ่งกว่าอะไร

        “สุดยอด...”

        “พี่สาวหนูเก่งไหมล่ะคะ?คุณโอเซซัส” โฟกัสเดินเข้ามาใกล้ๆ อีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้า

        “ใช่...เก่งมากเลยล่ะ...เก่งจนน่ากลัว...”

        “จริงค่ะ...พี่หนูสุดยอดจนน่ากลัวเลยล่ะ”

        ทั้งสองใช้สายตาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังสนุกกับการต่อสู้กับปีศาจร้ายอย่างสนุกแต่แล้วกลิ่นอายบางอย่างทำให้หางตาของโพรทาเลียหันไปมองก็เห็นเงามืดอยู่เหนือหัวนั้นทำให้เธอกระโดดหนีจากบริเวณนั้นไปหลบใต้เงามืดบุคคลเจ้าของเงาปริศนาลงมาดูด้วยตาของตนเองถึงสิ่งที่เห็นเขาเห็นจำนวนลูกน้องหายไปเกินครึ่งยิ่งทำให้เขาโกรธเคืองจนตะโกนขึ้นมาในทันใด

        “นี่มันอะไร!?แค่มนุษย์กึ่งเทพ 2 ตนพวกแกกับโดนเล่นงานซะงั้นเนี่ยนะ!!”

        “นายท่าน!มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกเราอีกนะ!!”

        “ใช่เจ้านั้นมันพุ่งตรงมาจัดการไปทีละ 5 ถึง 10 ตนในเวลาเพียงชั่ววินาทีเองนะ!!”

        “ไม่ต้องมาเถียงข้า!!”วากาเน็ทตะโกนใส่ลูกน้องทั้งหลายของตนก่อนจะหันไปทางที่เขาสัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายแปลกประหลาดออกมา “แก! ที่อยู่หลังเงามือนั้นจนออกมาซะ กล้าดียังไงบุกมายังสถานที่ของเรา!!ถึงเป็นหญิงยังไงก็ตามทีข้าก็ไม่เอาไว้แน่ ๆ”

        “หึ ๆปากกล้าเสียจริง...” โพรทาเลียเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อย ๆ เดินออกมาจากเงามืด “นี่หรือคำของบุรุษที่เป็นถึงเจ้านายของเหล่าปีศาจ?”

        ดวงตาสีขาวลุกวาวขึ้นเมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวขาออกมาจากเงามืดดวงตาสีเขียว ผมดำเซ่อ ๆใบหน้าอันงดงามถึงมีแผลเป็นบนใบหน้ายังไงก็ยังงดงามอยู่เช่นเดิมวากาเน็ทไม่เคยเห็นหญิงงามเทียบเท่าเทพีที่อยู่ที่แห่งนี้ เขาตะลึงจนเอ่ยบางอย่างออกมา

        “หญิง...งาม...”

        พวกปีศาจต่างหันไปมองเจ้านายของตนเองที่กำลังพูดอะไรบางอย่างที่ดูไม่ใช่ตัวเขาโพรทาเลียได้ยินคำพูดอีกฝ่ายทำให้เธอยิ้มเยาะอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายถึงอยู่ในช่วงเวลาไหนก็ตามทีก็ยังตกหลุมพรางเธออยู่ดีก่อนที่เธอจะถอดเสื้อคลุมด้านนอกออกก็เผยให้เห็นรูปร่างอันเด่นชัดของเธอจนทำเอาสายตาของชายหนุ่มที่ไม่ได้เห็นหญิงงามบ่อยๆ ตะลึงขึ้นมาจนกลืนน้ำลายของตนลงคออย่างช้า ๆ

        “รู้สึกหัวหน้าพวกแกจะมาแล้วสินะ”โพรทาเลียเท้าเอวตั้งท่าให้อีกฝ่ายเห็นสัดส่วนของเธอทุกอย่าง

        “แหม~ปากหวานจริง ๆ นะ หัวหน้าเลยเหรอ?” วากาเน็ทยิ้มเยาะอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายนั้นเรียกเขาว่าหัวหน้า

        “ทำไมเจ้าสั่งการเจ้าพวกปีศาจ?ก็แปลว่าเจ้าเป็นหัวหน้านะสิ?”

        “ฮ่า ๆใช่แล้ว ข้าเป็นหัวหน้า!” วากาเน็ทพูดพร้อมกับยกนิ้วมาถูจมูกอย่างชอบใจ

        “แล้วเป็นชายที่ดูสง่างามจริงๆ สมกับเป็นหัวหน้าใหญ่เลยล่ะ”

        “ฮ่า ๆเจ้าก็ชมข้าเกินไปแล้วนะ เป็นผู้บุกรุกที่ปากหวานจริง ๆ”

        “อะแฮ่ม” ปีศาจตนหนึ่งขัดจังหวะทันที“นายท่าน...เจ้ามนุษย์นั้นเป็นผู้บุกรุกนะ! จะไปตามน้ำด้วยทำไม”

        “หือ?”วากาเน็ทได้ยินแบบนั้นเขาก็คิดสักครู่ก่อนจะส่ายหัวทันที“อะแฮ่ม!! เลิกเยินยอข้าเดียวนี้เลย!! ข้าจะเป็นอะไรก็ช่างมันข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่าการบุกมาที่นี่เจ้าจะไม่ได้ตาย-”

        วากาเน็ทกำลังพูดยังไม่จบประโยคนั้นคนตรงหน้าก็หายไปจากตรงนั้นทำให้เขาตาลุกวาวก่อนที่จะรู้สึกถึงด้านหลังที่มีร่างหนึ่งโผล่มาเขากำลังจะหันไปดูแต่ว่าโพรทาเลียก็ยกขาขึ้นมาเตะอีกฝ่ายปลิวไปด้านข้างด้วยความเร็วเกินที่จะเป็นการเตะธรรมดาทำเอาพวกปีศาจที่เห็นผู้เป็นนายโดนเล่นงานอย่างง่ายดายจนโพรทาเลียยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา

        “ฮ่า ๆใครกันแน่ที่จะตายเสียก่อนนะ? วากาเน็ท”

        ปีศาจตนอื่น ๆเตรียมตัวที่จะต่อสู้ แต่ว่าก็มีอีกคนที่มาอยู่ตรงหน้าพวกมันคือโฟกัสที่เตรียมถือดาบของตนเองเตรียมจะต่อสู้

        “ทางนี้ปล่อยเป็นหน้าที่หนูนะคะพี่” โฟกัสตั้งท่าเตรียมโจมตี“ทางนั้นพี่จัดการเองเลยละกัน”

        “รับทราบขอบคุณนะน้องสาว” โพรทาเลียขอบคุณน้องสาวก่อนจะพุ่งตัวไปทางที่วากาเน็ทปลิวไป

        ไกลออกไปทางด้านวากาเน็ทพุ่งทะลุต้นไม้ใหญ่จนล้มไปในทิศทางต่างๆ อีกฝ่ายนอนแน่นิ่งอยู่กับซากต้นไม้ ก่อนจะได้สติคืนมาตัวเขานั้นไม่นึกว่ามนุษย์กึ่งเทพที่มีพลังอันน้อยนิดจะสามารถต่อกรกับเขาได้ถึงเพียงนี้เขาพยายามพยุงตัวเองขึ้นมา โพรทาเลียก็มายืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย วากาเน็ทค่อย ๆเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย

        “เจ้า...”

        โพรทาเลียยิ้มเยาะแล้วย่อตัวนั่งลงตรงหน้าอีกฝ่าย“เป็นไง? ได้ริมรสชาติของคนที่พ่อเจ้าสรรค์สร้างขึ้นหรือยังล่ะ?วากาเน็ท”

        “พ่อ...เจ้าหมายความว่าไง?”

        “ก็อย่างที่ข้าเอ่ยออกไป”โพรทาเลียลุกขึ้นยืนแล้วยกขาไปข้างล่างอย่างสุดแรงก่อนจะเตะอีกฝ่ายไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “พ่อเจ้าสร้างข้าขึ้นมาไงล่ะ วากาเน็ท!!”

        คำพูดของเธอไม่อาจจะไปถึงอีกฝ่ายเพราะตัวเธอเตะอีกฝ่ายก่อนจะพูดออกมาเสียแล้วแต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้เธอตงิดใจแปลก ๆ

        ‘ทำไมเจ้านี้ถึงอ่อนแอกว่าวากาเน็ทอีกคนล่ะ?’โพรทาเลียคิด

        หางตาหันไปทางที่อีกคนที่โดนเตะปลิวไปไกลเธอเห็นแบบนั้นก็พุ่งตัวไปหาอีกฝ่ายในทันใดเพื่อจัดการอีกฝ่ายไปอีกหลายครั้งจนเวลาผ่านไปทำเอาสองคนที่อยู่แถวนั้นมองกันเป็นสายตาเดียวกันว่าชายผมดำตรงหน้านั้นใช้คนเดียวกับที่เห็นตอนแรกใช่หรือไหมเพราะสภาพอีกฝ่ายนั้นเละตุ้มเป๊ะ ใบหน้าที่บวมจนผิดแปลก เลือดกบปากร่างกายบอบช้ำอีกหลายจุดทำเอาโฟกัสที่มองยิ่งสงสัยเลยว่าพี่สาวนั้นมีพละกำลังล้นเหลือแค่ไหน

        ‘พี่เขาคงเอาความโกรธที่อีกฝ่ายเคยกระทำในอดีตมาลงกับตัวอีกฝ่ายในโลกนี้แน่ๆ’ โฟกัสคิด

        “เอาล่ะงั้นตอบคำถามมา วากาเน็ท” โพรทาเลียเอ่ยถามต่อ"เทพีอลิซ่าเบ็ธอยู่ที่ไหน?”

        ไร้ซึ่งคำตอบคงเพราะใบหน้าอีกฝ่ายที่บวมจนไม่สามารถพูดได้โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็ยอมที่จะเสียยาไปขวดหนึ่งเพื่อรักษาอีกฝ่ายให้กลับสภาพเดิมวากาเน็ทรู้สึกว่าเขาหายเจ็บแล้วก็เอามือแตะไปที่ใบหน้าตัวเองก็ทำให้เขาดีใจที่ใบหน้าเขากลับมาเป็นปกติแล้วก่อนจะหันไปตะโกนใส่อีกฝ่ายที่ทำร้ายเขา

        “เจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายข้า!?”

        เขาหันไปตะโกนใส่อีกฝ่ายแต่แล้วเขาต้องสะดุ้งเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายที่จ้องดวงสายตาอาฆาตมุ่งร้ายมาให้เขา

        “แล้วทำไม!?”

        “ขอโทษขอรับ!!”

        วากาเน็ทหันหน้าหนีขดตัวอย่างหวาดกลัวเขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองไม่ควรต่อกรกับอีกฝ่ายจริง ๆ

        “ฉันถามอยู่นะว่าเทพีอยู่ที่ไหน?”

        “อยากรู้ไปทำไมว่านางอยู่ไหนนะ?”

        “เงียบปาก!!แค่ตอบก็จบ!! เร็ว!!” โพรทาเลียตะโกนใส่อีกฝ่ายเสียงดังทันที

        วากาเน็ทถึงกับตัวสั่นเทาเมื่อโดนดุเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายมีอิทธิพลต่อตัวเขาชอบกล

        “ว่าไง?จะตอบไหม?” โพรทาเลียเท้าเอวถามอีกฝ่าย

        “นางอยู่คุกใต้ดิน...บางนี้...คงตายไปแล้วมั้ง...”

        “!!” พรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็สะอึกความรู้สึกภายในยิ่งรู้สึกสับสนและปั่นป่วนไปทั่วท้องเธอนึกภาพของเทพีที่อยู่ในคุกใต้ดินยิ่งทำให้ความรู้สึกโกรธปะทุขึ้นมา “แกว่าไงนะ!?”

        “อ๊ะ...ข้าบอกว่าอลิซ่าเบ็ธอยู่ที่คุกใต้ดิน...นางไม่อยากมีอะไรกับข้านี่น่าข้าก็ต้องทำโทษนางสิ!!”

        ผัวะ!!

        เสียงชกดังขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนวากาเน็ทล้มลงไปกับพื้นทันทีตัวเขาช็อกเลยว่าตัวเองโดนชกเพราะอะไร

        “เจ้า…ชกข้า!!”

        “ใช่!แล้วทำไม!!”

        โพรทาเลียเอ่ยออกมาพร้อมกับดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอมันถูกม้วนไว้พอเธอปล่อยมันก็เป็นเส้นยาวประมาณสองเมตร แล้วสิ่งนั้นคือแส้หนังที่โพรทาเลียจะเอามาจัดการกับอีกฝ่ายวากาเน็ทเห็นก็ตะลึงไปชั่วขณะ

        “เจ้าจะทำอะไร…?”

        “ก็…ทำให้แกรับรู้ว่าการที่โดนลงโทษนั้น…มันจะรู้สึกยังไง?!”

        มือสะบัดแส้ลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังขึ้นทำเอาวากาเน็ทหน้าซีดเลยว่าตัวเองนั้นไม่สามารถขยับตัวได้จนโพรทาเลียเข้ามาใกล้ก็ฟาดแส้ใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็วชั่วโมงต่อมาวากาเน็ทโดนมัดติดอยู่กับต้นไม้หลังจากโดนโจมตีไปหลายอยู่แต่เพื่อความแน่ใจเธอยัดขวดยาใส่ปากอีกฝ่ายยาตัวนี้เป็นยาเดียวกันกับที่เธอใช้ครั้งที่หนีออกจากเกาะแต่ครั้งที่แล้วแค่หยดเดียวแต่ครั้งนี้เล่นเต็มขวดให้มันนอนยาวเป็นอาทิตย์เป็นเดือนไปเลยโฟกัสมองสถานการณ์ตรงหน้าถ้าเป็นพวกพี่ชายที่ชอบแกล้งแล้วแกล้งอีกฝ่ายละก็คงไม่พ้นโดนเล่นงานแบบนี้แน่ ๆ

        “เอาล่ะงั้นเตรียมตัวไปกัน” โพรทาเลียหันไปมองทั้งสองคนที่กำลังมองเธอก่อนที่โอเซซัสจะยกมือขึ้นมา

        “เราจะไปไหนกัน?ลูกศิษย์”

        “ฉันจะไปจัดการต้นตอของสถานที่แห่งนี้ก่อนนะ!!”

        เมื่อกล่าวแบบนั้นทุกคนรู้เลยว่าต้นตอที่ว่านั้นคืออะไรโพรทาเลียยิ้มเยาะอย่างเจ้าเล่ห์เธออยากต่อกรกับอีกฝ่ายมานานแต่ก็มีข้อสงสัยที่ทำให้เธอครุ่นคิดว่าทำไมวากาเน็ทถึงอ่อนแอกว่าวากาเน็ทในโลกของเธอแต่เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด

        ย้อนความทรงจำเมื่อ6ปีก่อน

        ภายในห้องเหม็นอับเต็มไปด้วยขวดยาสมุนไพร ซากสัตว์ วัตถุดิบต่าง ๆ ที่สามารถปรุงยาได้หลากหลายแบบแล้วตรงกลางห้องมีเด็กหญิงผมดำยาวกำลังใช้ครกกำลังตำยิ่งบางอย่างให้เป็นผงแต่การกระทำของเธอนั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่เต็มใจแต่ว่ามันเป็นคำสั่งของคนที่มีอำนาจบนเกาะนี้คือแซเทิร์นที่สั่งให้เธอสร้างยาบางอย่างระหว่างที่กำลังปรุงยาอยู่นั้นประตูห้องนั้นก็เปิดออกเด็กหญิงสะดุ้งขึ้นมาความรู้สึกหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอค่อย ๆ หมุนหัวไปมองแต่พอเห็นแวบแรกก็โล่งใจทันใด ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น

        “โธ่...ท่านอลิซ่าเบ็ธ...ข้าตกใจหมด...”

        “โทษทีจ้ะเห็นว่าเจ้ายังไม่ออกมาสักที” อลิซ่าเบ็ธทำหน้าลำบากใจที่ตัวเองเข้ามาไม่บอกกล่าวเลย”ข้าเลยคิดว่านำอาหารว่างมาให้เจ้าเองดีกว่า”

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ”โพรทาเลียเอ่ยขอบคุณ

        “แล้วใกล้เสร็จหรือยังเอ่ย?”

        “ใกล้แล้วค่ะ…กำลังเตรียมสำหรับปรุงยาครั้งสุดท้ายนะคะ”

        “แล้วครั้งนี้เป็นยาอะไรนะ?”

        “ข้าไม่รู้แต่ว่าดูจากสรรพคุณต่าง ๆ น่าจะเป็นยาบำรุงเนื่องจากร่างกายของแซเทิร์นกับวากาเน็ทดูเปลี่ยนไป”

        “ก็จริงนะ…ถ้าเป็นแบบนี้ไม่ปรุงยาพิษไปเลยล่ะ?”

        “เคยแล้วแต่…โดนจับได้ เขาเลยขู่ว่าทำอีกโดนยิ่งกว่านี้ เลยต้องยอมล่ะนะ”

        “ช่างแย่จริงๆ” อลิซ่าเบ็ธเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ

        “ช่างเถอะ…ข้าจะดูว่ายามันจะได้ผลจริงไหม?แต่ว่าอยากให้ยาไม่ได้ผลมากกว่า…”

        หลังจากวันนั้นโพรทาเลียก็สร้างยาเป็นเวลาห้าวันถึงตัวยาจะยังไม่สมบูรณ์แต่ว่าแซเทิร์นก็ไม่สนใจก็ให้ลูกและตนดื่มยานั้นอย่างรวดเร็วจากร่างกายที่อ่อนแอนั้นกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วความรู้สึกข้างในของโพรทาเลียนั้นรู้สึกแย่จริง ๆ ที่ยามันได้ผล แต่ว่ามันก็อยู่ไม่ได้นานเพราะว่าบางครั้งเธอเห็นอีกฝ่ายอ่อนแอก็ใช้เธอทำยาตลอดพอย้อนกลับมานึกในตอนนี้เธอทำลายยาหมดสิ้น คงมีทางให้ชนะแซเทิร์นได้แต่ถ้าไม่เธอคงต้องหาแผนจัดการอีกฝ่ายแต่ตอนนี้เธอจัดการกับอีกฝ่ายในโลกนี้เสียก่อน

        ‘รอฉันก่อนเถอะแซเทิร์น ฉันจะเล่นแกให้เละเลยล่ะ!!’ โพรทาเลียคิด

        โถงทางเดินอันกว้างใหญ่ทั้งสามคนกำลังเดินตรงไปยังสถานที่ที่โพรทาเลียกำลังนำทางไปนั้นแต่ทั้งสองคนที่ตามนั้นไม่รู้ว่าทางที่กำลังไปนั้นเป็นที่ไหนจนกระทั่งพวกเขาเดินทางมาถึงประตูบานใหญ่บานหนึ่งที่ดูหรูหรายิ่งกว่าอะไรทำให้สงสัยว่าประตูข้างหน้านั้นเป็นประตูไปไหนหรือเป็นห้องอะไร

        “พี่ค่ะ...ห้องนี้...?”

        “ห้องของแซเทิร์นนะ”

        “เอ๋?แล้วเรามา...ทำไมนะ?” โฟกัสได้ยินคำตอบก็ตาโตตกใจแบบสุดๆ

        “พี่อยากตรวจสอบบางอย่างนะ”

        “ตรวจสอบ...?”

        “ใช่...เธอต้องอยู่ข้างนอกจริงๆ”

        “เอ๋?”

        “พี่ไม่อยากให้เธอเข้าไป...”

        “แต่ว่า...”

        “คงรู้อยู่แล้วนะว่าพี่จะบอกอะไร?”

        “ค่ะ...” โฟกัสทำหน้าเศร้าๆ ที่พี่สาวไม่ยอมให้เธอไปด้วย

        “ดีงั้น...พี่เข้าไปล่ะ”

        โพรทาเลียก้าวขาเดินไปข้างหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ก่อนที่จะเข้าไปเธอก็ใช้สายตาตรวจสอบก่อนจะเห็นชายชราคนหนึ่งอยู่ข้างในห้องนั้นส่งอมองร่างกายอีกฝ่ายก็เห็นพลังที่เธอคุ้นเคยจนจำได้ดีว่าเป็นใครแต่อีกฝ่ายอยู่ในสภาพที่คงเพราะโลกนี้อีกฝ่ายไม่ได้ลักพาตัวเธอทำให้อีกฝ่ายไม่มียารักษาตัวเองแต่ดีแล้วที่อีกฝ่ายไม่รู้จักเธอ เพราะตอนนี้เธอจะได้จัดการกับอีกฝ่ายง่ายขึ้นหน่อย

        อีกฝ่ายเปิดช่องว่างอย่างไม่ระวังตัวโพรทาเลียก็พุ่งตัวเข้าหาอีกฝ่ายทันใดแต่อีกฝ่ายกับรู้สึกตัวทันก็เรียกเคียวของตนออกมาป้องกันเสียงปะทะดังกึกก้องออกมาถึงหน้าห้อง ทำให้โฟกัสที่ได้ยินเสียงก็กังวลแต่โอเซซัสจับไหล่เธอเป็นการห้ามว่าอย่าเข้าไป โฟกัสที่อยู่ข้างนอกก็กังวลใจแต่ก็ต้องเชื่อใจว่าพี่สาวต้องทำได้ข้างในนั้นเกิดการปะทะกันอย่างรวดเร็วโพรทาเลียฟาดฟันโจมตีอีกฝ่ายอย่างไม่ยั้งมือจนอีกฝ่ายนั้นเริ่มไม่ไหวเนื่องจากร่างกายที่อ่อนแอยิ่งทำให้เขารับการโจมตีได้ลำบากโพรทาเลียโจมตีครั้งสุดท้ายก็ทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นเคียวให้มือก็กระเด็นออกไปอยู่ห่างจากตัวเขา

        “เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!?”

        แซเทิร์นตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดที่ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอยิ่งกว่าอะไรโพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่ล้มตัวลงกับพื้นทำให้เธอคิดเลยว่าอีกฝ่ายนั้นเหมือนไม่ใช่บุคคลที่ตนรู้จักจริง ๆ เธอยกดาบหันมาทางอีกฝ่ายทำให้คนที่โดนดาบจ่ออยู่เงยหน้ามองเด็กสาวที่มาต่อกรกับเขาถึงภายในห้องนอน

        “เป็นแค่ผู้บุกรุกที่ช่างกล้ามายุ่งกับผู้มีอำนาจอย่างข้าจริงๆ ยัยหนู”

        “หึนึกหรือว่าแกเป็นผู้มีอำนาจนะ แซเทิร์น”

        “หือ?เจ้าเดาผิดหรือเปล่าเด็กน้อย? ข้ามีนามว่าโครนอส?”

        “นึกเหรอว่าฉันจะเชื่อแกนะโดยที่ตลอดมาชีวิตฉันนั้นโดนแกทำร้ายมาตลอดนะ”

        “ข้าเนี่ยนะ?ข้ายังไม่รู้จักเจ้าเลยสักนิด”

        “ใช่แกตอนนี้ไม่รู้จักฉัน แค่แกในโลกของฉันรู้จักอย่างดีเลยล่ะ!!”

        โพรทาเลียเอ่ยแบบนั้นพร้อมกับมือที่ยกดาบขึ้นตวัดลงอย่างรวดเร็วจนสร้างบาดแผลเลือดกระจายออกมา

        “อ๊ากกกกกก!!”แซเทิร์นร้องด้วยความเจ็บปวด“แก…แกกล้าดียังไง?”

        “กล้ายังไง?ก็ทำไปแล้วนี่?”

        โพรทาเลียเอียงคอมองด้วยสีหน้าใสซื่อแต่ใบหน้าของเธอไม่ใช่แบบนั้นเธอโจมตีใส่อีกฝ่ายด้วยมือของเธอเพราะถ้าโจมตีด้วยอาวุธก็คงตายไวก่อนที่เธอจะจัดการกับอีกฝ่ายเวลาผ่านไปสักพักอีกฝ่ายก็เลือดอาบพอตัวเธอจับจ้องมองเลือดสีทองของอีกฝ่ายกำลังไหลออกมาจากร่างกาย

        “ซะใจจริง ๆที่ได้เล่นงานแก แซเทิร์น แต่ว่า…ฉันก็รอเวลาอีกอย่างมานาน…รอเวลาที่จะจัดการแกให้จมดินเหมือนที่แกทำกับฉัน!!”

        “แก!!ยังไม่พอใจกับสิ่งที่ทำกับข้าอีกหรือไงแล้วอีกอย่างข้าก็บอกไปแล้วว่าข้าไม่เคยทำอะไรเจ้า!!”

        “มันก็จริงแต่จะโทษ…ก็โทษตัวแกอีกคนที่สร้างบาดแผลไว้กับฉันละกันนะ!!” โพรทาเลียยกยิ้มก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นแล้วเดินไปหยิบเคียวของอีกฝ่าย

        แซเทิร์นเห็นอีกฝ่ายจับเคียวของตนได้ทำให้เขานั้นหน้าซีดที่มีคนจับเคียวของตนได้ ก่อนจะเอ่ยออกไป

        ”แกจะทำอะไรอีก!?”

        โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายด้วยหางตาแล้วหมุนตัวเดินกลับมาทางเดิมพร้อมกับยกเคียวไว้ที่ไหล่พอใกล้ถึงตัวอีกฝ่ายเธอก็ยกเคียวขึ้นเหนือหัวทันใด

        “ก็สังหารแกด้วยเคียวของแกไง!!”

        เคียวสีดำใหญ่ที่กำลังส่องแสงกับแสงไฟตวัดลงมายังร่างอันขาวซีดของชายชราเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดบริเวณบาดแผลกำลังมีสิ่งบางอย่างแผ่กระจายทำให้อีกฝ่ายกำลังกลายร่างเป็นหินอีกฝ่ายแตกตื่นที่ตนเองนั้นกำลังจะสลายหายไปจนเขานั้นกลายเป็นหินทั้งตัวโพรทาเลียมองอย่างสับสนว่ามันง่ายดายแบบนี้เลยหรือก่อนที่เธอจะเดินไปแตะอีกฝ่ายก็สลายกลายเป็นผงทันที

        ‘ชิ…นี่แบบนี้จัดการง่าย…’โพรทาเลียคิด ‘ถ้าตอนนั้นเราไม่สร้างยานั้น…แกก็คงไม่แข็งแกร่งจนถึงทุกวันนี้…แซเทิร์น…’

        เธอจ้องมองเศษฝุ่นที่กำลังปลิวลอยไปไหนไม่รู้แต่ตอนนี้เธอโล่งใจที่จะไม่เจอแซเทิร์นบนโลกนี้ไปสักระยะแต่เธอก็ต้องจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับโลกของเธอเสียก่อน เธอหันหลังกลับไปยังประตูเพื่อออกจากสถานที่อันขมขื่นนี้แล้วไปช่วยคนที่เธอต้องการจะช่วยตั้งแต่ต้น

        ‘เทพีอลิซ่าเบ็ธ…ข้ามาช่วยท่านแล้ว’โพรทาเลียคิด

จบตอนที่107 โปรดติดตามตอนที่ 108 ต่อไป

ข้อความจากนักเขียน

        ขอโทษทีหายไปนานค่ะเนื่องจากทำงานเลยไม่ค่อยว่างนะคะ กลับมาลงให้แล้วนะ ขอบคุณที่ทุกคนรออ่านนะคะ