“ตุบๆๆๆๆๆ”
เสียงเคาะดังถี่ เหมือนใครสักคนกำลังเร่งให้เธอไปเปิดนิ้วก้อยซ้ายของเธอเจ็บขึ้นมาอีก และเธอรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังทำให้อันนาสังหรณ์ใจว่า ใครก็ตามที่ยืนอยู่หลังม่าน ไม่ใช่คนที่เธอควรเข้าใกล้
เด็กสาวคว้ารีโมทเปิดม่านออกเพียงเล็กน้อย เธอมองออกไปด้านนอกก็ไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้น เธอเปิดม่านกว้างขึ้นอีกก็ยังไม่มีใคร เธอถอนหายใจโล่งอกหันกลับเข้ามาในห้อง
แต่แล้ว เธอก็ได้ยินเสียงพูดที่คุ้นเคยล่องลอยก้องกังวานมาจากที่ไหนสักแห่ง
“คืนวันพระ เขาว่าผีดุนะอันนา”
หลังจากนั้นเสียงหมาในซอยก็พร้อมใจกันหอนประสานเสียงกันดังกระหึ่มจากที่ไกลๆแล้วใกล้เข้ามาเรื่อยๆเหมือนกับว่าพวกมันก็เห็นและได้ยินอะไรบางอย่างที่ลึกลับน่าหวาดผวา
อันนาหันขวับไปดูที่ระเบียงอีกครั้งก็ต้องใจนหัวใจแทบหยุดเต้น ขนลุกชันไปทั่วตัวร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียนที่เธอเคยรัก ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ใบหน้าขาวซีดเซียวของราณียืนแนบกระจกระเบียงยิ้มให้เธอทั้งใบหน้าชุ่มเืน่าสยดสยองมือทั้งสองทาบกระจกมือขวาของราณียังมีริบบิ้นสีน้ำเงินพันที่นิ้วก้อยห้อยลงที่พื้นมีเืสีแดงคล้ำข้นหนืดไหลเป็ทางยาวยืดลงมาตามกระจก มืออีกข้างทุบประตูกระจกถี่รัว ตุบๆๆๆๆ
“อันนา...ออกมาเล่นด้วยกันสิ...”
ในขณะเดียวกันเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเล็กแหลมเหมือนเสียงเด็กผู้หญิงดังออกมาจากตู้เสื้อผ้าที่กำลังเปิดออกเองช้าๆเด็กสาวหันไปมองทันที
ร่างของเด็กสาวผมเปียในชุดนักเรียนชุ่มเืนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นตู้เสื้อผ้ากำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ สะท้อนก้องไปมาอยู่ในห้อง
ทำไม...อันนา ทำไม....
อันนาใจนร้องไม่ออก ไม่อาจละสายตาออกจากภาพตรงหน้าได้เธอผงะถอยหลัง เซแซ่ดๆมาที่เตียงนอนกลางห้องเริ่มหายใจติดขัดเพราะอาการหืดหอบกำเริบ
ทันใดนั้น เธอรู้สึกเหมือนข้อเท้าขวาถูกรวบเอาไว้อย่างแ่าเมื่อเธอก้มดู ก็เห็นมือขาวซีดที่ชุ่มเืกำลังยื่นออกมาจากใต้เตียง จนกำและบีบข้อเท้าเธอเอาไว้แน่นมือนั้นพยายามจะดึงตัวเธอเข้าไปในนั้น
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด...” เธอกรีดร้องสุดเสียง “ปล่อย ปล่อยนะ”
เด็กสาวพยายามตั้งสติสะบัดขาอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่าจนในที่สุดก็หลุดจากพันธนาการได้ แล้ววิ่งหนีสุดชีวิตไปที่ประตูพยายามจะบิดลูกบิดประตูเพื่อจะเปิดออกไปข้างนอก แต่เปิดยังไงก็เปิดไม่ออก
เธอทั้งเขย่า ทั้งกระชาก และทุบอย่างแรงแต่ทำอย่างไรประตูก็ไม่ยอมเปิดออก
เืสีแดงคล้ำค่อยๆ แผ่นองออกมาจากใต้เตียงอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิตกระจายวงกว้างขึ้นทุกทีๆ ส่วนหนึ่งซึมเข้าไปในผ้าคลุมเตียงจนแดงฉาน
แขนและมือขาวซีดเซียวบิดเบี้ยวค่อยๆ ลากเ้าของร่างตามออกมาช้าๆร่างของเด็กสาวผมเปีย หน้าผากมีแผลเปิดยาว เืไหลพรั่งพรูออกมาเหมือนเปิดก๊อกแขนและขาบิดเบี้ยวไม่ได้รูป ยื่นมือเข้ามาหาอันนา
ดวงตาโตเบิกค้างจ้องมาที่อันนา ริมฝีปากขมุบขมิบก่อนที่จะขยอกลิ่มเืสดๆ ออกมาจากปากอีก กลิ่นเหม็นคาวเืฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
“อันนา... มาทางนี้...อันนา...มาหาฉัน”
ก่อนหน้านั้นราวสองเดือน...
“วันนี้ฉันมีเื่อีกแล้วละราณี” เด็กสาวรูปร่างผอมสูง ผิวขาวสะอาดสะอ้านตาโตสวย ใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลา ผมสีน้ำตาลยาวรวบไว้ด้านหลังเ้าของชื่ออันนาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอมทุกข์เธอนึกในใจอยู่เสมอว่าเธอโชคดีเพียงใดที่มีเพื่อนแท้อย่างราณีเพื่อนที่เข้าใจกันดีเกือบทุกเื่ และคอยรับฟังปัญหาซึ่งกันและกันได้ทุกปัญหา
เด็กสาวในวัย 14 ปีมีเื่ที่ต้องปรับตัวและทำความเข้าใจอยู่มากมาย ทั้งเื่เรียน เื่เพื่อนและเื่ครอบครัว ชีวิตในวัยมัธยมต้นที่เต็มไปด้วยกิจกรรมและสีสันสำหรับบางคนอาจเป็เื่น่าสนุก แต่กับคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองและขี้กังวลอย่างอันนาเธอรู้สึกว่าอะไรต่อมิอะไรรอบๆ ตัวมันช่างยากไปเสียทุกเื่
แม้อันนาจะเกิดในครอบครัวมีอันจะกินแต่กลับเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นๆ อยู่ตลอดเวลาทำให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ่อยครั้ง
ไม่เหมือนกับราณี เพื่อนรักของเธอ เด็กสาวร่างเล็กผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนไปทั้งตัว คิ้วเข้มหนา ฟันขาวเรียงตัวสวยงาม ผมยาวดำสนิทเธอมักจะถักเปียสองข้างมาโรงเรียนเสมอราณีมีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มสดชื่นที่ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างรู้สึกดีเมื่อได้เห็นและได้ยิน
เธอยังเป็คนเข้มแข็งและมั่นใจในตัวเองอย่างมากไม่มีปัญหาในการปรับตัวเข้ากับคนอื่นๆและไม่เคยกลัวการรายงานหน้าชั้นเหมือนอันนาเลย
อันนากับราณีเป็เพื่อนกันมาั้แ่อนุบาลเพราะบ้านอยู่ในซอยเดียวกันแถมยังเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตลอด แม้ไม่ค่อยได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ก็เจอกันทุกวัน ไป-กลับโรงเรียนด้วยรถโรงเรียนคันเดียวกันแถมเสาร์-อาทิตย์ก็ผลัดกันไปเล่นที่บ้านฝ่ายตรงข้ามเสมอทำให้ทั้งสองครอบครัวพลอยสนิทสนมกันไปด้วย
เพียงแต่พักหลังๆราณีจะเป็ฝ่ายไปบ้านอันนามากกว่าเพราะที่บ้านเธอเจี๊ยวจ๊าวไปด้วยเสียงน้องตัวเล็กๆและพ่อก็มักจะดื่มเหล้าเมาอาละวาดอยู่บ่อยๆ
ความแตกต่างของสองบ้านนี้คืออันนาอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะดีบ้านหลังใหญ่ อยากได้อยากทำอะไรก็ทำได้อย่างใจไม่ค่อยมีปัญหาเื่เงินๆทองๆตรงกันข้ามกับราณีซึ่งที่บ้านเป็ร้านของชำ พ่อกับแม่มีลูกถึงห้าคนฐานะค่อนข้างลำบาก แม่ของอันนากับราณีรู้จักกันมานานเหมือนกันจึงเป็เพื่อนกันต่อมาจนถึงรุ่นลูก และช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตลอด
เมื่อครั้งเรียนชั้นประถม อันนากับราณีอยู่กันคนละโรงเรียน อันนาเรียนโรงเรียนเอกชน ราณีเรียนโรงเรียนรัฐแต่ทุกครั้งที่อันนาถูกเด็กผู้ชายรังแก ราณีจะตามไปล้างแค้นให้เสมอ ทั้งๆที่ราณีตัวเล็กกว่า แต่ไม่เคยกลัวใครเลย
ทุกเื่ทุกปัญหา เด็กสองคนแบ่งปันเื่ราวซึ่งกันและกันเสมอสนิทสนมกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ แม้แต่สิวเม็ดแรกบนใบหน้า หรือประจำเดือนมาครั้งแรกที่ทำอันนาเครียดจนต้องหลบมาร้องไห้ราณีก็ปลอบใจพลางหัวเราะอย่างคนที่มีความเป็ผู้ใหญ่เกินตัว ทำให้อันนาสบายใจได้ทุกครั้ง
เย็นวันนี้ก็เหมือนอีกหลายๆ วันที่อันนาไม่สบายใจเื่รายงานหน้าชั้นเกี่ยวกับเื่เืที่ทำได้ไม่ค่อยดีจนหัวหน้ากลุ่มบ่นว่าเธอไม่พยายามทั้งที่เธอก็ตั้งใจสุดๆ แล้ว
“ฉันท่องมาอย่างดีเลยนะราณี เธอก็รู้ ท่องจนเป๊ะทุกคำ เธอเป็คนซ้อมให้ฉันเองเมื่อเย็นวานฉันท่องๆ จนแทบจะเห็นอะไรต่อมิอะไรเป็เม็ดเืแดงเม็ดเืขาวไปหมดแล้วเนี่ย”อันนาบ่น
เด็กสาวร่างเล็กหัวเราะร่าเริง “โธ่ อันนาเธอก็พูดเกินไป ใช่ เธอท่องเป๊ะมากแผ่นงานที่เราช่วยกันทำประกอบรายงานก็เตรียมไปเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทีนี้มีอะไรมีปัญหาหรือผิดพลาดตรงไหน เล่ามาให้หมดสิ”
อันนาถอนหายใจ “ฉันก็รายงานจนจบแล้วแต่อาจารย์ถามต่อเกี่ยวกับเื่กรุ๊ปเื ฉันไม่ได้เตรียมมาแถมไม่ยอมให้ถามคนอื่นในกลุ่มด้วยก็ส่วนที่ฉันแบ่งมารายงานมันไม่ได้มีพูดถึงกรุ๊ปเืนี่นา ฉันจะไปรู้ได้ยังไงพอฉันตอบไม่ได้ก็โดนอาจารย์ดุ ว่ารายงานเื่เืแท้ๆ ทำไมถึงตอบไม่ได้ บอกว่ากลุ่มเราได้เื่เืไปก็หมายความว่าทุกคนในกลุ่มต้องรู้เนื้อหาทั้งหมดด้วยไม่ใช่แค่รู้เฉพาะส่วนที่ตัวเองจะรายงาน”
“ก็เลยถูกยัยแอ้มหัวหน้ากลุ่มเม้งเอาอีกทีใช่ไหม” ราณีรู้ดีว่า กลุ่มรายงานของอันนา จะมีแอ้มเด็กสาวหัวดี มั่นใจเป็หัวหน้ากลุ่มเสมอ
เด็กสาวร่างผอมสูงพยักหน้า “ใช่ ใครจะไปเก่งเหมือนยัยแอ้มได้ เก่งไปซะหมดทุกเื่ แต่ดูสิฉันโดนอาจารย์ดุมาอย่างนี้แทนที่จะเข้าใจกันปลอบใจกันบ้าง”
ราณียิ้ม “เอาน่าอันนา เธอก็อย่าเก็บมาคิดมากเลย ยัยแอ้มก็เป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วตอนปีที่แล้วที่ฉันอยู่ห้องเดียวกับยัยแอ้ม ฉันก็โดนเม้งประจำเหมือนกันแต่เขาไม่มีอะไรหรอก แค่เป็พวกที่ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบไปหมดน่ะบ่นอะไรใครแวบเดียวแล้วก็จบ ไม่ได้อาฆาตแค้นอะไรหรอก เขาเรียกว่ายังไงนะ ปากร้ายใจดีแล้วก็ โกรธง่ายหายเร็วไง ก็เวลาที่จะสอบเขาก็ช่วยติวเพื่อนๆ ทุกทีจริงไหม”
อันนาพยักหน้า “อืมก็คงงั้นมั้ง ...แต่ถ้าเป็อย่างที่เธอว่าฉันก็สบายใจขึ้นฉันกลัวว่าคราวหน้าเวลามีงานกลุ่มจะโดนเพื่อนๆ ปฏิเสธน่ะ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่าอันนา โธ่ เธอน่ะเลิกคิดอะไรทำนองนี้ได้แล้วฉันบอกเธอเป็ครั้งที่พันแล้วมั้ง ว่าเธอเป็คนดี แล้วก็น่ารัก ใครๆก็อยากจะคบอยากจะเป็เพื่อนด้วยทั้งนั้นแหละ มั่นใจหน่อยสิ นะๆ ๆ” ราณีเอามือตบไหล่อันนาเบาๆเป็เชิงให้กำลังใจ
“อื้ม” อันนาพยักหน้ารับความสัมพันธ์ของเธอกับราณีเป็เช่นนี้มาตลอด เหมือนการ์ตูนเื่โดราเอมอนที่โนบิตะต้องวิ่งมาขอความช่วยเหลือจากโดเรมอนอยู่ร่ำไปนี่ถ้าราณีหยิบของวิเศษออกมาจากกระเป๋าเพื่อช่วยเหลือเธอได้จริงๆอันนาก็จะไม่แปลกใจเลย
“ราณี วันนี้ไปบ้านฉันกันไหมเมื่อวานพี่โอเช่าหนังอนิเมชั่นมาสองสามเื่ เพิ่งออกใหม่ๆ เลย” อันนาร้องชวนขณะเดินจากรถโรงเรียนกลับบ้านพร้อมกัน
ราณียิ้ม “ก็ได้แต่ต้องรอหน่อยนะอันนา สักทุ่มนึงคงได้จ้ะเพราะว่าวันนี้แม่ฉันไปทำธุระที่บ้านญาติ ฉันต้องเก็บร้านแทนแม่น่ะ”
“โอเค” อันนาว่า“เดี๋ยวฉันจะเตรียมขนมไว้ด้วยนะราณีเอาการบ้านมาทำด้วยกันด้วยสิ เผื่อเธอจะสอนฉันบ้าง”
เด็กสาวร่างเล็กหัวเราะ “อยู่คนละห้องกัน การบ้านไม่เหมือนกันสักหน่อย”
“เหมือนไม่เหมือนเธอก็สอนฉันได้ทุกทีนี่นา” อันนาว่าแล้วเด็กสาวทั้งสองก็แยกย้ายกันเดินเข้าบ้านตัวเอง
เด็กสาวผมร่างสูงเดินตรงเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่ที่หัวมุมถนน เพียงเธอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านก็ได้ยินเสียงลูกบาสเก็ตบอลดังตุบๆ ดังออกมา พี่โอคงมาถึงบ้านก่อนเธอแล้ว
เมื่อเธอเปิดประตูรั้วอัลลอยด์เข้าไปก็เห็นจริงตามนั้น “พี่โอ กลับมาเร็วจังมายังไงน่ะ”
เด็กหนุ่ม ม.ปลายร่างผอมสูงหน้าตาเกลี้ยงเกลาคล้ายอันนาหันมายิ้ม “มารถมอเตอร์ไซค์ไอ้แจ๊ค ไอ้แจ๊คมาส่งมันจะมาหาเพื่อนอีกคนแถวนี้พอดี”
7K
