ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        สวีหว่านหนิงไม่โกรธเดิมทีเธอก็ไม่คาดหวังอยู่แล้วว่า ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่ประโยค จะเกลี้ยกล่อมกลุ่มคนโง่เขลาและไม่รู้จักยืดหยุ่นเหล่านี้ได้สำเร็จ

        ยังเหลือเวลาอีกประมาณครึ่งปีกว่าเธอสามารถค่อยๆ ลบเหลี่ยมของพวกเขาได้อยู่แล้ว

        ขอแค่โรงงานอาหารชุนหัวรอได้

        ผู้อำนวยการซุนไม่อยากให้จางไคยึดติดกับเรื่องนี้อีกจึงกล่าวว่า“กลับโรงงานพวกเราก่อนเถิด ผมยังมีงานต้องสะสางอีกมาก”

        ทั้งคู่เพิ่งเข็นจักรยานออกจากมุมกำแพงผู้อำนวยการซุนก็เห็นรถยนต์สภาพคลุกฝุ่นมาจอดที่หน้าทางเข้าโรงงานสาขา

        จางไคเห็นผู้อำนวยการซุนจ้องรถคันนั้นไม่วางตาจึงหยอกเย้าว่า“อย่ามองอีกเลย ด้วยผลประกอบการของโรงงานอาหารชุนหัวของพวกเราคงไม่มีปัญญาซื้อรถประเภทนี้”

        ดวงตาที่ไม่ได้กลมโตของผู้อำนวยการซุนหรี่ลง“ทำไมผมถึงคุ้นตารถคันนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหน”

        เขาเพิ่งพูดจบประตูรถคันนั้นก็เปิดออก ชายคนหนึ่งในชุดสูทก้าวลงจากรถ ใบหน้าของอีกฝ่ายนิ่งขรึมก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงานสาขาอย่างรวดเร็ว

        ผู้อำนวยการซุนนึกออกแล้วนี่คือรองอธิบดีสวีที่เขาเพิ่งเจอในช่วงก่อนตรุษจีนมิใช่หรือ!

        “จางไคคนเป็นพี่ชายอย่างผมไม่อยากจะตำหนิคุณ แต่บางครั้งคุณควรจะระวังตัวบ้างไม่ควรพูดจานินทาลับหลัง ตอนนี้เป็นอย่างไรคนที่คุณบอกว่าคงไม่มีทางเดินทางมาหนุนหลังสวีจือชิง ตอนนี้มาถึงหมู่บ้านต้าเจียงแล้ว!”

        จางไคเองก็เคยเจอกับสวีเม่าถิงเพราะฉะนั้นเมื่อครู่ตอนเห็นหน้าอีกฝ่าย เขาถึงได้รู้สึกชาไปทั้งตัว

        “ผู้อำนวยการพวกเรากลับกันเถิด คุณบอกว่ามีงานต้องทำอีกมากมิใช่หรือ อย่าเสียเวลาอีกเลย”

        “ไม่ผมไม่รีบ!” ผู้อำนวยการซุนจอดจักรยานพิงกำแพงไว้เหมือนเดิมเขาจัดเสื้อแจ็กเกตของตัวเองเล็กน้อย “งานของโรงงานจะสำคัญกว่าการทักทายรองอธิบดีสวีได้อย่างไร”

        พูดจบเขาก็วิ่งเข้าไปในโรงงานสาขา

        ขณะเดียวกันทางด้านสวีหว่านหนิงกำลังตรวจสอบคุณภาพลูกท้อในโหลแก้วล็อตใหม่ล่าสุดอยู่

        จะว่าไปก็แปลกใช้สูตรเดียวกันแท้ๆ แต่รสชาติที่แต่ละคนทำออกมากลับมีความแตกต่างกัน ไม่เหมือนกันเลย

        บ้างก็อร่อยบ้างก็ไม่อร่อย

        ฉะนั้นเพื่อการันตีเรื่องคุณภาพสวีหว่านหนิงจึงกำหนดหน้าที่ความรับผิดชอบที่แน่นอนให้กับคนงานทั้ง 20 คนและไม่อนุญาตให้ใครสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งของตัวเองโดยพลการ

        แม้จะทำเช่นนี้แล้วแต่รสชาติของสินค้าที่ทำออกมาก็ยังไม่เสถียร

        สาเหตุของปัญหานี้คงจะเป็นการไม่มีเครื่องมือวัดอัตราส่วนของส่วนผสมที่แม่นยำ

        แต่ด้วยเงื่อนไขในตอนนี้โรงงานสาขาของพวกเธอคงไม่สามารถครอบครองเครื่องมือเหล่านั้นได้

        เพราะฉะนั้นสวีหว่านหนิงจึงต้องตรวจสอบคุณภาพด้วยตัวเองเธอจะทำการชิมรสชาติลูกท้อที่ทำเสร็จแล้วทุกครั้ง หากไม่ผ่านการตรวจสอบของเธอก็จะถูกตีกลับและทำใหม่ทั้งหมด

        แม้จะยุ่งยากไปมากแต่การทำผลิตภัณฑ์อาหาร รสชาติคือสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อรสชาติอร่อยก็จะถูกบอกต่อกันปากต่อปาก

        “ครั้งนี้คุณใส่น้ำตาลเยอะเกินไปจึงค่อนข้างหวานครั้งหน้า...”

        “สวีจือชิงคะ...”เอ้อร์ยาวิ่งเข้ามาพลางหอบหายใจ สีหน้าดูร้อนใจมาก“ข้างนอกมีคนที่บอกว่าเป็นพี่รองของคุณมาตามหาคุณค่ะ”

        “พี่รองงั้นเหรอ?”สวีหว่านหนิงประหลาดใจ

        “รอฉันเดี๋ยวนะฉันขอออกไปดูหน่อย”

        สวีหว่านหนิงออกมาก็เห็นสวีเม่าถิงทันทีเธอกำลังจะทักทายเขา แต่กลับได้ยินสวีเม่าถิงกล่าวว่า“ทิ้งงานทั้งหมดแล้วกลับบ้านไปเก็บของกลับปักกิ่งกับพี่”

        เขาพูดรัวเร็วโดยไม่เว้นจังหวะหายใจและเมื่อดูสีหน้าของเขา มันทำให้หัวใจของสวีหว่านหนิงดิ่งเหวทันที

        “เกิดเรื่องกับคนที่บ้านเหรอคะ”

        เธอยังไม่ได้เจอหน้าคนตระกูลสวีเลยห้ามมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด!

        สวีเม่าถิงรู้สึกเหมือนลิ้นจุกปากคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแล้ว แต่เขากลับไม่รู้จะพูดอย่างไร

        “พี่รอง?”สวีหว่านหนิงเห็นเขาเหม่อลอยจึงโบกมือไปมาตรงหน้าเขา “รีบบอกฉันมา เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ”

        สวีเม่าถิงสูดหายใจลึก“เป็นหลินอัน”

        “หลินอัน?เขาเป็นอะไรคะ?”

        “รีบขึ้นรถก่อนพี่จะพาน้องกลับบ้านไปเก็บของ แล้วจะอธิบายให้ฟังระหว่างทาง”

        สวีหว่านหนิงเรียกเอ้อร์ยามาสั่งงานก่อนจะเดินขึ้นรถของสวีเม่าถิง

        หลังขึ้นรถมาเธอก็รีบถามซ้ำทันที

        ในที่สุดเธอก็รู้สถานการณ์ของหลินอันในปัจจุบัน

        หลังหลินอันถูกสั่งย้ายไปสังกัดที่ปักกิ่งเพราะสาเหตุบางประการทำให้เขาถูกเพื่อนร่วมงานผลักไส

        มีคนรู้สึกว่าด้วยผลงานของเขาไม่คู่ควรกับการย้ายมาประจำการในกองทหารของกรุงปักกิ่ง

        ถึงอย่างไรกองทหารประจำกรุงปักกิ่งก็เป็นกองทหารหลักของประเทศจีนถือเป็นศูนย์บัญชาการกลาง

        หลินอันรีบร้อนอยากพิสูจน์ตัวเองจึงเสนอตัวทำภารกิจหลายอย่าง

        ทุกภารกิจล้วนมีความเสี่ยงระดับสูงสุด

        ภารกิจก่อนหน้าเขาประสบความสำเร็จอย่างราบรื่นและปิดปากคนที่ตั้งแง่กับเขาไปได้บ้าง

        แต่ระหว่างปฏิบัติภารกิจครั้งล่าสุดเพื่อช่วยเพื่อนร่วมรบคนที่หนีออกมาได้แล้วอย่างเขากลับตัดสินใจย้อนกลับไปช่วยเพื่อนอย่างไม่ลังเล

        สุดท้ายเพื่อนร่วมรบรอดชีวิตแล้วแต่เขากลับถูกยิง ตอนนี้อยู่ระหว่างการยื้อชีวิต

        “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนหลังรู้ข่าวนี้เดิมทีพี่อยากจะโทรเลขมาบอกน้อง แต่พอคิดได้ว่าโทรเลขก็ต้องใช้เวลาอีกอย่างการเดินทางจากที่นี่ไปปักกิ่งทั้งไกลและไม่สะดวกพี่ก็เลยขอลาหยุดแล้วมารับน้องเอง”

        “ขอบคุณค่ะพี่รอง”

        สวีหว่านหนิงยกมือทาบทรวงอก

        ตอนได้ยินว่าเกิดเรื่องกับหลินอันหัวใจของเธอบีบรัดจนรู้สึกหายใจไม่สะดวก

        ทั้งที่เพิ่งรู้จักกับเขาได้ไม่นานแต่เธอกลับชอบผู้ชายคนนี้ไปแล้ว

        ปกติอาจจะรับรู้ได้ไม่ชัดเจนนักแต่ตอนรู้ว่าเกิดเรื่องกับเขาเธอถึงเข้าใจว่าความรู้สึกที่ตนมีให้เขามันลึกซึ้งถึงขั้นนี้แล้ว

        ตอนกลับมาถึงบ้านหลินแม่หลินและเด็กๆ ทั้งสี่คนกำลังเด็ดผักอยู่ในสวนหน้าบ้าน

        สวีหว่านหนิงเอ่ยทักทายแม่หลินแล้วเข้าไปเก็บของในห้อง

        ของสำคัญบางอย่างเธอใส่ไว้ในช่องมิติมันคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด

        การมีอยู่ของช่องมิติมีแค่เธอคนเดียวที่รู้ดังนั้นเธอจึงเก็บเสื้อผ้าหลายชุด และหิ้วติดมือออกไปเพื่อความแนบเนียน

        “อาหนิงลูกจะไปไหนหรือ”

        “แม่คะทางโรงงานสาขาสั่งให้ฉันไปทำงานต่างถิ่นค่ะ ฉันต้องไปปักกิ่งพี่รองเองก็จะกลับปักกิ่งพอดีเลยมารับฉันไปด้วยกันฉันไปปักกิ่งคราวนี้อาจจะต้องอยู่ที่นั่นเป็นสิบวันถึงครึ่งเดือนต้องฝากแม่ดูแลที่บ้านด้วยนะคะ”

        “วางใจเถิดแม่รับรองว่าจะดูแลต้าชุนกับเยาเม่ยอย่างดี” แม่หลินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนก่อนจะเดินเข้าบ้านไป แล้วบอกกับสวีหว่านหนิงว่า “รอแม่เดี๋ยวนะ”

        แม่หลินออกมาอีกครั้งแล้วยัดม้วนธนบัตรใส่มือของสวีหว่านหนิง

        “นี่คือเงินที่แม่เก็บออมไว้มันมีไม่มาก ลูกเอาไว้ใช้ระหว่างทางเถิด เดินทางไกลแบบนี้อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องลำบาก”

        สวีหว่านหนิงอุ่นวาบไปทั้งใจแต่สุดท้ายก็ส่งเงินกลับคืนไป

        “แม่คะฉันขอรับน้ำใจของแม่เอาไว้ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เงินพวกนี้จริงๆ ค่ะฉันไปทำงานต่างถิ่นคราวนี้ทางโรงงานออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด อีกอย่าง ฉันยังอยากให้เงินกับแม่อีกยี่สิบหยวนเผื่อต้องใช้ยามฉุกเฉินค่ะ”

        “แม่มีเงินไม่ต้องให้แม่หรอก”

        สวีหว่านหนิงยัดเงินใส่มือแม่หลินทันทีแล้วกวักมือเรียกต้าชุนกับเยาเม่ย

        “แม่ต้องไปปักกิ่งอาจจะไปนานหน่อย พวกลูกสองคนต้องเชื่อฟังคุณย่ากับอาหญิง เข้าใจไหม”

        “วางใจได้ครับแม่พวกเราจะเป็นเด็กดีแน่นอน”

        “ครั้งนี้แม่คงต้องผิดสัญญาเอาไว้แม่กลับจากปักกิ่งเมื่อไร แม่จะส่งพวกลูกไปเข้าเรียนที่โรงเรียนนะ”