“ถ้าเธอบอกดีๆ เธอยังจะได้ชีวิต เงิน งานคืน แต่ถ้า..”
แกร๊กกก..
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้เชนน์ชะงัก ขณะที่กำลังลองพยายามเจรจารกับสาวน้อยร่างบางที่มือถูกจับมันไขว้หลังอยู่ สาวน้อยปากแดงไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูดสักนิด.. ดูเหมือนว่าเธอยังจะเบลอๆไม่ค่อยได้สติด้วยซ้ำ
เมายา.. คือสิ่งเดียวที่อธิบายสภาพของเธอได้ในตอนนี้ ศาตรางุนงงเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าคนที่ถูกจับจะเป็สาวน้อยวัยไม่เกิน 20.. อย่างไรก็ตาม ร่างสูงเดินตรงไปยังหล่อน ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องของเขา
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
ชายหนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้นั่งอยู่ในภาพคอพับคออ่อน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอย่างไม่มีเหตุผล
“ไปค้นให้หมด อย่าให้มียาเสพติดแม้แต่เม็ดเดียวหลงเหลืออยู่ที่นี่!” ศาสตราสั่ง..
ถ้าพวกตำรวจแห่กันมาจริง.. บ่อนของเขาลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแน่.. เท่านั้นไม่พอ ชื่อเขาคงเด่นหราแปะอยู่ตรงกลางรูป..
“ครับ เดี๋ยวผมจะทิ้งคนไว้ เผื่อคุณแทนจะเรียกใช้” ชินเอ่ย ก่อนจะพยักหน้ากับเชนน์ และออกไปทำตามคำสั่งของเ้านายเขา ร่างสูงพยักหน้าอีกครั้งเป็เชิงรับรู้ ก่อนจะเดินไปสั่งลูกน้องที่อยู่ภายในห้องอีกสองสามคน
“เอาน้ำเย็นใส่ถังมาให้ฉัน”
ระหว่างที่รอถังน้ำ.. มือยาวยื่นไปจับคางของสาวน้อยที่นั่งอยู่ให้ยกขึ้น.. ชายหนุ่มเขย่าหน้าหล่อนไปมาเพื่อเรียกให้หล่อนมีสติ.. แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
“นี่.. เธอ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก ยังคงไม่มีการตอบสนองแต่อย่างใด.. เขาจึงสะบัดหน้าเธอไปมาอีกครั้ง..
จังหวะเดียวกัน ลูกน้องของเขาเดินกลับมาพร้อมกับถังน้ำสองสามใบ โดยที่ไม่ต้องพูดอะไร.. ศาสตราพยักพเยิดหน้าเป็สัญญาณไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่
ซ่า!!
ถังน้ำสองใบถูกเทลงพร้อมกัน น้ำเย็นหลั่งไหลรินลงบนผมดำสั้นที่ถูกซอยหยาบๆยาวไม่ถึงต้นคอ คนถูกมัดสะบัดตัวไปมาเมื่อิััักับความเย็นของน้ำ ใบหน้าที่เคยเลื่อนลอยดูมีสติขึ้นมาบ้าง
“ปล่อยฉันน!! ไอ้บ้า!!” ใบหน้าหวานสะบัดขึ้นจ้องหน้าศาสตรา ร่างสูงไม่พูดพล่ำทำเพลง.. เขาเดินไปหยิบถุงพลาสติกที่มียาบ้าเกือบสิบเม็ดมา ก่อนจะชูขึ้นตรงหน้าหญิงสาว
“เธอชื่ออะไร” ศาสตราถาม หญิงสาวมองหน้าเขา ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน
“เสือก!” เสียงเล็กะโ ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง
ศาสตรามองเด็กสาวด้วยสายตาวาวโรธ.. เขากัดฟันก่อนจะพยายามพูดอย่างใจเย็น..
“ชื่ออะไร..” เสียงทุ้มเข้มหนัก..
ร่างบางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงห้วนไม่เต็มใจ
“เรน”
“เธอทำงานให้ใคร?” เสียงทุ้มถามต่ออย่างหนักแน่น.. ร่างบางเหลือบตามองเขา ก่อนจะเคลื่อนไปมองยังถุงพลาสติกในมือนั่น
เรนเริ่มหัวเราะเสียงแหบต่ำ.. “หึ หึๆ ๆ..”
ศาสตรามองภาพนั้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มจริงจัง.. ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความหงุดหงิด
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอ.. บอกมา!” ร่างสูงตะคอก..
เรนยังคงมองหน้าอันหล่อเหลานั้น ยิ้ม.. และหัวเราะต่อไป “หึๆ ๆ ๆ”
ชายหนุ่มจับหน้าเธอขึ้นมา “อย่าคิดว่าเป็ผู้หญิงแล้วฉันจะไม่ทำอะไรเธอนะ”
หญิงสาวสะบัดหน้าอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากมือใหญ่
“หึ.. คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง!!” ร่างบางะโ ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่หน้าศาสตราเข้าอย่างจัง!
ถุ้ยย!
“หึๆๆ ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า” คนตัวเล็กตวาดเต็มเสียง..
ร่างสูงปาดหยดน้ำลายที่ติดบนหน้าอย่างขยะแขยง.. ชายหนุ่มแสยะยิ้ม ความโมโหเดือดพล่านวิ่งเข้าสู่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว
“เด็กบ้านี่.. อยากตายนักใช่ไหม!!!!!!” ชายหนุ่มคำราม มือยาวจิกผมสั้นดำก่อนจะกระชากมันขึ้นมาเพื่อดึงให้หญิงสาวมองหน้าเขา
“เอาซี่.. อยากทำอะไรก็เชิญ” เสียงเล็กเอ่ยยิ้มเยาะ “อยากจะนอนกับฉันก่อนไหมล่ะ.. เผื่อจะติดใจ” ร่างบางแค่นเสียงหัวเราะ
ศาสตราหน้านิ่ง.. ไม่พูดพร่ำทำเพลงกับการเชื้อเชิญ.. เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ มือเรียวยกปืนกระบอกสั้นขึ้นมา ก่อนจะจ่อไปยังขมับเล็ก
“เอาล่ะ.. ตอบ-ฉัน-มา” ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำ ก่อนจะกดง้างปืนเพื่อให้เธอรับรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
เรนเหลือบมองปืนที่จ่ออยู่บนขมับของเธอ.. แววตาว่างเปล่า.. หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงราวกับว่าเธอเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้ว
เพี๊ยะ!
ศาสตรามองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะใช้มือข้างเดียวกับที่ถือปืนตบหัวสาวน้อยป้าบใหญ่
เตรียมใจตายงั้นเรอะ.. ไอ้เด็กบ้านี่!!!
“เตรียมใจขนาดนี้ งั้นก็ตายซะเถอะ !!!” ร่างสูงตะคอกใส่.. “คนพิการขาขาด แขนขาดยังอยากมีชีวิตอยู่ ถ้าครบ 32 อย่างเธออยากตายละก็.. ฉันจัดให้สมใจ!!” สิ้นคำ ชายหนุ่มก็ยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง..
“หยะ..หยุด.. หยุดนะคุณแทน! คุณจะทำอะไรน่ะ!!” เสียงะโดังก้องมาจากด้านหลัง.. เสียงแว๊ดๆที่เขาคุ้นเคยดี
“ไอ้@#% เธอมาทำอะไรเนี่ย!!” ศาสตราสบถ พร้อมะโถามโดยที่ไม่มองหน้าคนมาใหม่ เขาลดมือข้างที่ถือปืนลง ส่งสายตาวาวโรธให้สาวน้อยที่นั่งอยู่
“อย่าคิดนะว่าจะรอด” เสียงทุ้มกระซิบพอให้ร่างเล็กได้ยิน
ขณะเดียวกันมินตราก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว.. ความจริงเธอยืนมองอยู่ข้างนอกนานแล้ว.. และผนังมันก็ไม่ได้หนาเท่าไหร่นัก เธอจึงได้ยินบทสนทนาแทบจะทั้งหมด.. จนกระทั่งถึงฉากนี้..หญิงสาวแทบจะกลั้นหายใจเมื่อเห็นภาพเ้านายของเธอกำลังจ่อปืนกระบอกสั้นลงบนขมับของเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่.. สภาพที่เหมือนพร้อมใจจะตาย..
“ออกไป” ศาสตราหันกลับไปยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เข้ามาใหม่
ใบหน้าจริงจังเหมือนสวมิญญาร้ายเอาไว้นั้น ทำให้มินตราชะงัก.. แต่เมื่อสายตาพลันเหลือบไปเห็นสาวน้อยอีกคน ทำให้เธอมีความกล้าเพิ่มขึ้น
“คุณเป็บ้าหรือไง คุณแทน” ร่างบางกลั้นใจพูดออกมาในที่สุด “ฉันไม่เข้าใจว่าเด็กคนนี้ทำผิดอะไร แต่ที่แน่ๆคุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตเธอแบบนี้” เธอพูดต่อ
ศาสตรามองหน้าเลขาของเขาอย่างรำคาญใจ.. เป็ครั้งแรกที่เขาซึมซับคำแนะนำของลูกน้องคนสนิท..
ไม่น่าพามาเลยจริงๆ! ให้ตายสิ!! เขาน่าจะรู้ั้แ่แรกอยู่แล้วว่า ถ้าเธอตามมาและเห็นเข้า.. ยายแม่คนจอมจุ้นนี่ต้องแปลงร่างเป็แม่พระขี่ม้าขาวแน่นอน!..
“น่ารำคาญจริงๆ อยากโดนอีกคนหรือไง” ร่างสูงขู่ แต่มินตราทำเพียงมองเขานิ่งๆเท่านั้น
“ป้ายุ่งอะไรด้วย” เสียงเล็กของเรนดังขึ้น เมื่อเธอเห็นหญิงสาวมาใหม่ ที่ทำท่าเป็คนดีคิดจะมาช่วยเหลือเธอ.. เหอะ.. เธอไม่มีทางเชื่ออีกแล้วว่าจะมีใครในโลกนี้้าช่วยเหลือเธอจริงๆ..
มินตราได้ยินคำพูดประชดประชันนั้น.. แต่ก็แกล้งทำเป็ไม่ได้ยิน เธอเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าสาวน้อย
“ทำไมเธอไม่ตอบเขา.. แค่ตอบเขาเธอก็จะรอดนะ” เสียงหวานพูดหนักแน่น
ไม่มีเสียงตอบ.. ความเงียบปกคลุมภายในห้องชั่วอึดใจ ก่อนในที่สุดสาวน้อยที่ติดแหง็กอยู่บนเก้าอี้ก็ยอมอ้าปากพูด.. “ตอบไม่ตอบ ฉันก็ไม่รอดอยู่ดี”
“ตอบไม่ตอบ ฉันก็ไม่รอดอยู่ดี”
คำตอบที่หลุดจากสาวน้อย ทำให้มินตราหันไปสบตากับชายหนุ่มโดยไม่ได้นัดหมาย.. โดยไม่รอให้ความสงสัยครอบงำ เสียงทุ้มจึงถามตามทันที
“เธอหมายความว่าไง”
สาวน้อยนั่งนิ่ง.. ไม่ยอมตอบ.. สายตาทอดมองออกไปยังความว่างเปล่า..
“เด็กบ้านี่!!!” เมื่อคำถามถูกเพิกเฉยๆ ทำให้ศาสตราเริ่มโมโหอีกครั้ง มือเรียวยกปืนพกสั้นขึ้นจ่อขมับเล็กอีกครั้ง
“ฉันถามว่าเธอหมายความว่ายังไง!?”
มินตราเห็นดังนั้น ก็ตวัดตามองเขาอย่างไม่พอใจ
หมอนี่ใช้เป็แต่กำลังหรือไงนะ!! ร่างบางเดินไปปัดมือข้างที่ถือปืนออกจากร่างสาวน้อย ก่อนจะทำปากพูดอย่างไร้เสียง “ฉัน-จัด-การ-เอง”
ศาสตรามองผู้หญิงจอมจุ้มอย่างช่างใจ.. พลางคิดว่าเขาจะไว้ใจเธอได้หรือเปล่า.. ดูจากผลงานที่ผ่านมา.. อย่างน้อยมินตราก็ก้าวเข้ามาเป็เลขาของเขาได้.. แม้ว่าตอนแรกมันจะไม่มีทางเป็ไปได้เลยก็ตาม.. เขาควรจะเสี่ยงไหม..
ร่างบางเห็นชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอจึงทำสีหน้าท่าทางรำคาญใจเบาๆ
“เอาเหอะน่า!! ฉันจัดการให้” ร่างบางอ้าปากพะงาบๆ ก่อนจะพยักหน้าเพื่อเพิ่มความมั่นใจของเขาอีกครั้ง ศาสตราเห็นดังนั้นจึงค่อยๆเดินถอยห่างออกมา
มินตรานั่งยองๆลงข้างเรน ก่อนจะใช้มือเรียวจับไปที่แขนของสาวน้อย
“เธอหมายความว่าไง.. ที่บอกว่ายังไงซะก็ไม่รอด?” เสียงหวานเอ่ยอย่างนิ่มนวล.. และไม่รอคำตอบจากสาวน้อย
“ถ้าเธอให้ความร่วมมือ.. ฉันรับประกันว่าหมอนั่น” มินตรายพยักหน้าไปทางศาสตรา “เขาไม่ปล่อยให้เธอตายแน่นอน” นิ่มนวล.. แต่หนักแน่น..
ความอ่อนหวานที่ปลอบประโลมทำให้เรนเริ่มเกิดความลังเลใจ.. สาวน้อยหลุบตา ขณะที่สายตาเลิ่กลักอย่างไม่แน่ใจ
“ฉะ.. ฉันไม่เชื่อ.. ฉันไม่เชื่อคนอย่างป้าหรอก!!” ร่างเล็กะโอย่างตะกุกตะกัก แต่ก็ยังไม่วายพยายามทำเป็ไม่กลัวตาย
คำว่า ‘ป้า’ ทำให้มินตราอยากจะตบกระบาลไอ่เด็กตรงหน้าสักป้าบ.. แต่ความอดทนที่ฝึกมากับศาสตราของเธอมันมากกว่านั้น มินตราจึงพูดต่ออย่างใจเย็น
“ถ้าเธอตายแล้ว.. คนอื่นล่ะ.. พี่น้องของเธอล่ะ”
เพียงแค่เท่านั้น.. คำว่าพี่น้อง.. ทำให้เรนถึงกับนั่งไม่ติด.. เด็กสาวพูดอย่างรัวเร็ว
“ฉันไม่มีพี่น้อง” .. ทั้งน้ำเสียงทั้งสายตา.. ไม่ต้องจำผิดเก่งก็รู้ได้ว่าเธอโกหก
ศาสตราที่จับตามองอยู่นั้น จึงคิดอะไรบางอย่างได้.. เขาเดินไปกระซิบลูกน้องคนหนึ่ง ก่อนลูกน้องเขาจะเดินออกไปทำตามที่เขาสั่ง..
“ยายงั่ง.. พอได้ละ” เสียงทุ้มเอ่ยดังพอที่จะให้หญิงสาวสองคนยินได้
“ฆ่าเด็กนี่ซะ... แล้วจะเหลือพ่อแม่พี่หรือน้อง ฉันก็จะตามฆ่าให้หมด.. ไม่เหลือ” ศาสตราเอ่ยเรียบๆ น้ำเสียงแหบต่ำอย่างเอาจริง... โดยไม่ลืมเน้นคำสุดท้าย ที่เหมือนจะทำให้เด็กสาวคนนั้นเริ่มสติแตก...
“ฉันบอกว่าฉันไม่มีพี่น้องไง!! จะฆ่าก็ฆ่าฉันเลยซี่! เอาคนอื่นมาเกี่ยวทำไม” ร่างบางะโ หญิงสาวเริ่มเดือดดาลเมื่อรู้ว่าไม่ใช่เพียงแค่เธอที่จะมีปัญหาแล้วตอนนี้..
มินตราค้อนสายตาขวับ ไปมองชายหนุ่มอย่างใ.. ผู้ชายคนนี้คิดจะฆ่าเด็กคนนี้จริงๆหรือเนี่ย.. หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา.. ทั้งใ.. ไม่เข้าใจ..
“คุณไม่มีสิทธิ์ฆะ..”
“หุบปาก” ยังพูดไม่ทันจบ มินตราก็ต้องหยุดกึก “ฉันมีสิทธิ์มั้ย.. เดี๋ยวเธอก็รู้.. ถ้ายังจะพูดมาก.. นอกจากจะอยู่ไม่ครบ 3 เดือน ฉันจะฆ่าเธอออีกคน!” ร่างสูงพูดเย็นๆ ไม่รู้ว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ั้แ่เมื่อไหร่ แต่ว่าตาคมที่เบิกโตตอนนี้ทำให้มินตรารู้ว่า.. เขาทำเช่นนั้นได้จริงๆ.. ไม่มีการล้อเล่น.. ไม่มีความขี้แกล้งหลงเหลืออยู่..
นี่มันนายศาสตรา อัศวภากุลที่เธอรู้จักมาเกือบเดือนจริงเหรอ!?
มินตรานิ่งอึ้ง.. ขณะที่สายตาพลันเหลือบไปเห็นลูกน้องคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามา.. เขาเดินมากระซิบบางอย่างข้างหูของชายหนุ่ม ก่อนจะถอยกลับไปยืนห่างๆ
ศาสตราใช้มือจับคางสาวน้อยอีกครั้ง
“น้องสาวของเธอ.. ชื่อริน.. สินะ” เขาหัวเราะเย็นๆ
เรนได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโพลง.. ใบหน้าเล็กซีดเผือดลงทันที..
“แกจะทำอะไรน้องสาวฉัน!!” หญิงสาวะโออกไปด้วยความใ.. โดยลืมสิ่งที่โกหกทั้งหมดเมื่อครู่ไปเสียสนิท
“เอาล่ะ.. ฉันมีทางเลือกให้เธอ 2 ทาง” เสียงทุ้มเว้นวรรค ก่อนจะพูดต่อ “อยู่กับฉัน มาทำงานกับฉัน.. เธอรอด น้องเธอรอด..” ศาสตราหรี่เสียงจนแทบจะกลายเป็เสียงกระซิบ
“หรือตายหมด..”
แม้จะเป็เพียงเสียงกระซิบ.. แต่มันเต็มไปด้วยความกดดัน.. ร่างบางนั่งตัวแข็ง ชาวาบั้แ่ศีรษะลงมา..
มินตราเห็นสาวน้อยนั่งหน้าซีดเผือดเช่นนั้น ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้.. ผู้ชาย.. ผู้ชายตรงหน้าเธอคนนี้.. เขาเป็ใครกันแน่.. หญิงสาวมองศาสตราด้วยสายตาสับสน.. แม้ว่าจะนิสัยไม่ดี.. ปากเสีย.. เ้าระเบียบ.. แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็คนที่อยู่ในเงามืด.. แถมสงบเืเย็นได้ขนาดนี้..
“นาย! ระวัง!!” เสียงลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปะโขึ้นมา ทันใดนั้น! เสียงปืนก็ดังขึ้น
ปัง! ปัง! ปัง!
“ว๊ายยยย!!” มินตราร้องเสียงหลง ขณะที่ก้มลงนั่งอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ!!” ศาสตราสบถ ก่อนจะรีบถอดเชือกที่มัดหลังหญิงสาวออก “อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากตาย” ชายหนุ่มกล่าว ก่อนจะลากเธอไปหยิบหญิงสาวอีกคนที่นั่งจุ้มปุ้ก ปิดหูตัวเองอยู่
“ยายงั่ง ลุก!!” เขาะโ ขณะเดียวกันก็หันกลับไปยิงกลุ่มที่มาใหม่บางคน ปัง! ปัง!
มินตราหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากเรนเมื่อสักครู่.. หญิงสาวยังคงช็อกขณะที่ลุกขึ้นยืน ศาสตราเองก็สังเกตเห็นได้ แต่เขาไม่มีเวลามาอธิบายตอนนี้.. ความจริงคือ แม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่ากลุ่มที่มาใหม่คือใคร.. แต่ที่แน่ๆต้องเกี่ยวกับเด็กเรนนี่แน่นอน!
“มินตรา ฟังฉัน!!!” ร่างสูงปล่อยมือจากเรนมาเขย่าตัวหญิงสาวข้างกาย ร่างบางมองหน้าเขาอย่างใ ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างรวดเร็ว มินตราพยักหน้าน้อยๆ
“พาเรนไปหลบ.. ที่ไหนก็ได้ ให้ไกลที่สุด แล้วฉันจะตามไป” ชายหนุ่มหยุดหายใจ
“เข้าใจไหม?” ก่อนจะย้ำเสียงเน้นหนัก.. หญิงสาวพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะหันไปลากแขนเด็กสาวอีกคนให้ตามเธอมา
ปัง! ปัง!
เสียงปืนยังคงดังระงมไปทั่ว ขณะที่ลูกน้องของศาสตราพยายามยิงระงับเอาไว้เพื่อให้เ้านายของเขาได้ตั้งตัว ศาสตรามองตามหลังหญิงสาวสองคนที่วิ่งหลบออกไป ก่อนจะหันหลังกลับมา
“พวกแก้าอะไร!!” เสียงทุ้มะโลั่น ขณะที่ยกปืนเล็กขึ้นเล็ง..
“ส่งเรนมา!” เสียงหนึ่งตอบกลับ.. ศาสตรากระชับปืนในมือของเขา.. พร้อมยิง..
“แดกลูกปืนเถอะมึง!!!”
ทางฝ่ายมินตราและเรนก็วิ่งหัวซุกหัวซุนกันออกมาทางด้านหลัง ไม่ว่าจะหันซ้ายหันขวาก็มีแต่ป่าเต็มไปหมด มินตราจับแขนเล็กเพื่อที่จะวิ่งเข้าไปหนี แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่ออีกคนนิ่งไม่ขยับ
“แยกกันตรงนี้แหละ!” คนอายุน้อยกว่าบอก ก่อนจะเดินแยกออกไปอีกทาง.. มินตราวิ่งตามไปก่อนจะจับบ่าอีกคนไว้
“ฉันไม่ยอมให้เธอหนีหรอกนะ!”... แม้จะรู้ว่าดีกว่าที่จะปล่อยสาวน้อยไป แต่หน้าที่ก็ต้องเป็หน้าที่ ตอนนี้อย่างไรเสียเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็ผู้ช่วย.. เป็เลขาของนายศาสตรา.. หน้าที่ของเธอคือต้องดูแลผู้หญิงคนนี้ไว้!!!
ได้ยินดังนั้น เรนจึงหันกลับไปตอบหญิงสาวอย่างรำคาญ
"หึ.. คิดว่าตามฉันทันก็ตามมา!!!"
4K
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
