ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

มาให้ฆ่า
หลินเฉินไหนเลยจะสนใจเสียงร้องของฉงก้ง เขายังคงก้าวเดินเข้าไปอยู่ดี
เมื่อมาถึงตรงหน้าของอีกฝ่าย เขาก็ไม่ลังเลที่จะเตะไปที่ลำคอของฉงก้ง
แกร่ก!
คอของฉงก้งหักในทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกสุดท้ายก่อนตายของเขาคือความหวาดกลัวและเสียใจ
ถ้าเขารู้ว่าการมาเพื่อฆ่าหลินเฉินกับครอบครัวในวันนี้ จะทำให้เขาถูกฆ่าตาย เขาคงจะไม่มีทางมาอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ในโลกนี้ไม่มีคำว่าถ้า ทุกอย่างไม่มีทางหวนกลับไปได้ แม้แต่ชีวิตของเขาเองก็ไม่
เมื่อส่งฉงก้งเดินทางสู่นรกด้วยลูกเตะ หลินเฉินก็ลากศพของฉงก้งและพวกของเปียวขวงอีกสามคนมากองรวมกัน ใกล้ๆ กับถังน้ำมันที่พวกอีกฝ่ายเอามา จากนั้นก้าวถอยออกไปไกลระดับหนึ่ง ดีดนิ้วครั้งหนึ่ง เปลวไฟดวงเล็กๆ ก็พุ่งไปที่ถังน้ำมัน
ฟูม!
ถังน้ำมันทั้งสามถังระเบิดขึ้นกลายเป็นทะเลเพลิงน่าหวาดกลัวแผดเผาศพของพวกฉงก้งสี่คน
หลินเฉินไม่ได้อยู่รอดูจนศพของพวกเขาถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เขาเดินออกจากตรอกซอยไป
แต่เมื่อเดินออกมาถึงปากตรอกซอย ไม่คาดฝันว่าเขาจะได้พบกับคนคุ้นเคย คนคุ้นเคยที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหูกวงที่เขาจัดการไปเมื่อวานนี้
เมื่อเขาเห็นหูกวง หูกวงก็เห็นเขาเช่นเดียวกัน ที่ปากทางตรอกซอยพ้นเขตพลังปราณที่เขาใช้ปิดกั้นตรอกซอยไว้แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่หูกวงจะเห็นเขา
หูกวงไม่ได้มาคนเดียวแต่อย่างใด เขามากับชายอีกสองคน ซึ่งทั้งสองคนก็คือลูกน้องฝีมือดีที่กงไท่คุนส่งมาในการฆ่าหลินเฉิน
“เป็นแก!” หูกวงตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง ความโกรธแค้นได้ปะทุขึ้นมาภายในใจของเขา ภาพการถูกหลินเฉินทำร้ายจนฟันร่วงผุดขึ้นมาในหัวของเขา มันยิ่งทำให้เขาโกรธแค้นมากขึ้น
“เป็นมันเหรอ?” ลูกน้องมือดีของกงไท่คุนคนหนึ่งถามหูกวง
“ใช่ครับพี่โก้ว” หูกวงระงับความโกรธแค้นไว้ ตอบอีกฝ่ายอย่างนอบน้อย
ชายผู้ถูกเรียกว่าพี่โก้วพยักหน้า ส่งสายตาให้ชายอีกคนหนึ่งที่มาด้วยกัน อีกฝ่ายก็พยักหน้า จากนั้นสายตาของคนทั้งสองมองไปที่หลินเฉินอย่างดุร้าย
“เข้าไปในซอย!” พี่โก้วตวาดออกมา เขาเลือกที่จะฆ่าหลินเฉินในซอยนี้ ซอยที่เงียบไร้ผู้คนแบบนี้ เหมาะมากสำหรับการฆ่าใครสักคน
หลินเฉินเข้าใจเจตนาการมาของพวกหูกวงตั้งแต่แรกเห็น เขาไม่รอช้าหมุนตัวกลับเดินเข้าไปในตรอกซอยทันที นี่ไม่ใช่ว่าเขากลัวจึงทำตามคำสั่งของพี่โก้ว แต่เขาจะฆ่าคนพวกนี้ภายในตรอกซอยต่างหาก
ภายในตรอกซอยตอนนี้ทะเลเพลิงได้มอดดับแล้ว ศพของพวกฉงก้งก็ไม่เหลือแม้แต่กระดูก กลายเป็นเถ้าถ่านกันหมดแล้ว
ลำพังแค่น้ำมันคงจะไม่พอที่จะเผาคนทั้งคนให้เป็นเถ้าถ่านได้แน่ เหตุผลที่ศพของพวกฉงก้งถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านในเวลาไม่ถึงสามนาทีเช่นนี้ ล้วนสืบเนื่องมาจากเปลวไฟดวงเล็กๆ ที่หลินเฉินส่งออกไปเป็นฉนวนของการระเบิดถังน้ำมัน
ก้าวเดินเข้ามาในตรอกซอยจนถึงจุดที่พื้นกลายเป็นสีดำ มีควันสีขาวและกลิ่นเหม็นไหม้ลอยขึ้นมา หลินเฉินก็หยุดเท้าลง หมุนตัวกลับ จ้องมองไปที่พวกหูกวงที่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าดูถูกเหยียดหยาม
ในความคิดของพวกเขา จากการที่หลินเฉินทำตามคำสั่งของพี่โก้ว ชัดเจนมากว่าต้องรู้สึกหวาดกลัวต่อพวกเขาอย่างแน่นอน
“ไอ้สวะเอ้ย เมื่อวานเก่งนักเก่งหนาไม่ใช่รึไง? แล้วตอนนี้ความเก่งนั่นหายไปไหนแล้ว!” หูกวงหยุดเท้าลง เมื่อห่างจากหลินเฉินประมาณห้าก้าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสะใจ แค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา
หลินเฉินมองไปที่หูกวง “ฉันเคยบอกไปแล้ว ว่าถ้าแกมาอีกฉันจะฆ่าแก”
พูดจบ เขาก็ชี้นิ้วไปยังร่างของหูกวง เปลวไฟดวงเล็กๆ สีฟ้าได้พุ่งไปที่ร่างของหูกวงในทันที
“อ้ากกก!” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมา ร่างกายของหูกวงพลันถูกไฟสีฟ้าแผดเผาทั้งร่างเมื่อเปลวไฟดวงเล็กได้กระทบถูกร่างของเขา เขาดิ้นทะลนทุลายไปมาอย่างเจ็บปวดทรมานเป็นที่สุด
“อ้ากกก!”
“อ้ากกก!”
เสียงร้องโหยหวนอีกสองเสียงได้ดังขึ้นมา และมันก็ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน นอกจากเสียงของพี่โก้วและชายอีกคนหนึ่งที่มาด้วยกัน ด้วยการดิ้นทุลนทุลายของหูกวง ทำให้พวกเขาพลอยถูกเปลวไฟสีฟ้าลามมาเผาที่ร่างกายด้วย
หลินเฉินมองภาพของพวกหูกวงสามคนที่ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทรมานออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย กับการฆ่าคนพวกนี้ เขาไม่ได้มีความรู้สึกใดเลยสักนิด
แน่นอนว่าการฆ่าพวกฉงก้งสี่คนก่อนหน้านี้ เขาเองก็ไม่มีความรู้สึกใดเหมือนกัน เรียกได้ว่าสำหรับเขา ฆ่าก็คือฆ่า ไม่มีความหมายใดอื่นอีก
แต่ก็เขาคิดไม่ถึงอยู่เหมือนกันว่า กลับมาถึงโลกปัจจุบันได้ไม่กี่วัน เขาก็ได้ฆ่าคนไปถึงเจ็ดศพแล้ว และก็เกรงว่ามันจะไม่ใช่แค่เจ็ดศพด้วยในวันนี้
หลินเฉินคิดว่าการที่หูกวงพาคนอื่นกลับมาหาเขาอย่างมั่นใจแบบนี้ น่าจะมีผู้หนุนหลังอยู่ เพื่อเป็นการตัดปัญหาอันวุ่นวายในอนาคต กรณีที่ผู้หนุนหลังของหูกวงส่งคนมาหาเขาอีก ดังนั้นเขาจำเป็นที่จะต้องไปจัดการกับอีกฝ่ายก่อน
เสียงร้องโหยหวนของพวกหูกวงสามคนค่อยๆ เงียบลง สุดท้ายก็เงียบหายไปในที่สุด ในตอนนี้พวกเขาได้ตายแล้ว แม้แต่ร่างกายก็ไม่หลงเหลือไว้ให้กลบฝัง กลายเป็นเถ้าถ่านแบบเดียวกันกับพวกฉงก้ง
ความรู้สึกก่อนตายของพวกเขา ไม่ได้มีอะไรมาก นอกจากเจ็บปวดทรมานสุดแสนและหวาดกลัวสุดขีด
หลินเฉินเดินเข้าไปใกล้เถ้าถ่านสีดำ ก้มตัวลงหยิบขึ้นมา จากนั้นหลับตาลง ทันใดนั้นความทรงจำของพวกหูกวงก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา
“กงไท่คุน?” หลินเฉินได้รู้แล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังของพวกหูกวงคือกงไท่คุน ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าอันธพาลในเขตตงฝู
และในเมื่อรู้ตัวผู้อยู่เบื้องหลังแล้วแบบนี้ หลินเฉินก็ไม่มีความคิดที่จะปล่อยผ่านไป เขาจะไปจัดการกงไท่คุนในวันนี้เลย แต่ก่อนที่จะไปจัดการเขาต้องเตรียมตัวสักหน่อย
ไม่ว่าจะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นหัวหน้าอันธพาล ย่อมมีพวกลูกน้องอยู่หลายคน และน่าจะมีปืนอยู่ด้วย แต่เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาต้องเตรียมตัว สิ่งที่ทำให้เขาต้องเตรียมตัวคือการฆ่าอย่างไร่ร่องรอยต่างหาก เขาต้องฆ่ากงไท่คุน โดยไม่ให้ใครรู้ว่าเขาฆ่า
เมื่อคิดที่จะเตรียมตัว หลินเฉินก็นำมุกมิติออกมา จากนั้นเข้าไปข้างในรอบหนึ่ง เขาเข้าไปไม่ถึงห้านาทีก็ออกมาจากมุกมิติ นำมุกมิติเก็บไว้ภายในแหวนมิติตามเดิม
“กงไท่คุน แกรอก่อน ฉันกำลังไปเอาชีวิตของแก” หลินเฉินพึมพำ พลางนำเครื่องรางป้องกันที่เป็นสร้อยข้อมือลูกประคำออกมาสวมใส่ ถึงเขาจะไม่คิดว่าการไปฆ่ากงไท่คุน จะเป็นอันตรายอะไร แต่ป้องกันไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
จากสิ่งที่เขาพึมพำออกมา เป็นที่แน่นอนว่าเขาได้เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
หลินเฉินไม่ได้ยืนอยู่กับที่ให้เสียเวลาอีก เขามุ่งหน้าไปหากงไท่คุนในทันที
จากความทรงจำที่ได้เห็นมา ทำให้เขารู้ว่ากงไท่คุนพักอยู่ที่โรงแรมระดับสามดาวแห่งหนึ่งภายในเขตตงฝู ระยะทางแถวบ้านของเขากับโรงแรมระดับสามดาวแห่งนั้น ค่อนข้างที่จะไกล หลินเฉินจึงต้องนั่งแท็กซี่ไป
จบบทที่ 13

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 : มาให้ฆ่า

นิยายแนะนำ

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13 : มาให้ฆ่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้