ตอนที่ 8 คำสาปที่ตื่นขึ้น
กาติรัสได้ตระหนักแล้วว่าตัวเองนั้นผิดพลาดขั้นมหันต์ ตามตำราต้นกำเนิดแห่งวินเทอร์เฟียสำหรับในยุคแรกเริ่มการปลดปล่อยจิตสังหารออกมาเป็การเรียกขวัญกำลังใจอย่างแท้จริง พวกเขามักจะปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อแสดงว่าตัวเองนั้นแข็งแกร่งเพียงใด ฆ่าผู้คนมามากเพียงใด มีประสบการณ์การต่อสู้มามากเพียงใด มันเป็สิ่งที่คอยยืนยันว่าพวกเขานั้นสมควรแก่การเป็ผู้นำทัพ
เรียกว่าเป็ประเพณีสำหรับทุกพื้นที่เลยก็ว่าได้หากจะเริ่มาแม่ทัพจะทำการปล่อยจิตสังหารออกมา เนื่องจากมีความเชื่อกันว่าหากบุคคลใดได้รองรับจิตสังหารของผู้แข็งแกร่ง จิตใจอันบอบบางจะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็เข้มแข็ง ทว่า ความเชื่อนี้ได้ถูกพิสูจน์ไปตั้งนานแล้วว่ามันไม่จริงทำให้ยุคสมัยนี้สำหรับการปล่อยจิตสังหารกลายเป็ที่ต้องห้ามของเหล่าผู้คนและผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่เลือกที่จะนำจิตสังหารไปใช้ข่มขวัญศัตรูแทน
ด้วยความเคยชินในชาติที่แล้วกาติรัสจะชอบปล่อยจิตสังหารออกมาก่อนนำทัพ ทว่า ตอนนี้จิตใจของพวกเขานั้นอ่อนแอเกินไปสำหรับรังสีฆ่าฟันที่ถูกปล่อยมันได้กลายเป็ฝันร้ายก็มิปาน เป็สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต
"ต้องฆ่ามัน!ต้องฆ่ามัน ณ ตอนนี้!!..หากเ้าปีศาจนั้นหลุดออกไปอาจมีผู้สังเวยชีวิตอีกจำนวนมาก" ปรมาจารย์ซอร์กล่าวชายชราผู้นี้มีประสบการณ์พอสมควร เขารู้ว่าควรจะทำยังไงให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับสถานการณ์ในตอนนี้
"ใครเป็เ้าของจิตสังหารนั้น!!" ปรมาจารย์ตัสะโก้องแววตาอันคมกริบได้กวาดมองเหล่านักเรียนและอาจารย์อย่างดุร้าย ผู้ใดได้สบสายตามันผู้นั้นต้องสะดุ้งใใบหน้าของผู้เฒ่าตอนนี้บิดเบี้ยวอย่างที่สุด เขามีอดีตที่ฝังใจเกี่ยวกับรังสีฆ่าฟัน ถึงกระนั้นอดีตของเขาก็มิอาจเทียบรังสีฆ่าฟันในยามนี้เป็ความแตกต่างที่ไม่อาจกล่าวบรรยายออกมาได้เลย
"ท่านปรมาจารย์ตัส!ข้างบนเวที..เ้าเด็กนั้น!!"
หลังเสียงสิ้นสุดผู้คนนับพันจับจ้องไปยังเวทีอย่างฉับพลัน ถึงส่วนใหญ่จะรู้สึกตัวอยู่แล้วว่าใครเป็เ้าของจิตสังหาร ทว่า พวกเขาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะได้เห็นปีศาจร้ายถูกบดขยี้กับตา ั้แ่ที่มันได้มอบฝันร้ายให้พวกเขาติดตัวตราบนิรันดร์พลันไม่มีความรู้สึกเอ็นดูหรือชื่นชมอันใดอีกมีเพียงความโกรธเกลียดและเคียดแค้นอย่างที่สุด ถึงมันจะปล่อยรังสีฆ่าฟันระดับเทพปีศาจาแม้กระนั้นตัวมันก็ยังเด็กนัก ดูผิวเผินแล้วเลเวลคงไม่ถึงหนึ่งร้อยด้วยซ้ำ
ปรมาจารย์ซอร์และปรมาจารย์ตัสไม่ได้ปักใจเชื่อในทันที พวกเขาจ้องเขม็งไปยังกาติรัสก่อนพบว่าคำกล่าวนั้นเป็เื่จริงกลิ่นอายน่าสยดสยองยังถูกแผ่อยู่รอบตัวของชายหนุ่มก่อนสองปรมาจารย์จะกล่าวออกมาอย่างพร้อมเพรียง "ไอ้เ้าเด็กนี่" ปรมาจารย์ซอร์พลันพุ่งทะยานร่างอย่างรวดเร็วราวกับลมกรด
วิ้ง วิ้ง วิ้ง
เหตุการณ์ทั้งหมดพลันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่ปรมาจารย์ทั้งสองพุ่งตัวเข้ามา กาติรัสรีบเข้าสู่ดินแดนอนันตกาลโดยเร็วไวพร้อมกับพาลูซิเฟอร์เข้ามาด้วยหากเขาเผลอพลาดแม้เพียงเสี้ยววิเขาอาจต้องทิ้งชีวิตที่สองไว้ ณ ที่แห่งนั้น "อ้าาาา...รอดไปทีมันมีพวกแข็งแกร่งจนไม่อาจต่อกรได้อยู่จริงๆข้าประมาทมากเกินไป!!"
กาติรัสบ่นพึมพำอยู่สักพักก่อนเปรยมองลูซิเฟอร์ "ข้าอนุญาตให้เ้าพูดได้ตามปกติ" น้ำเสียงเรียบเฉยและไร้อารมณ์ถึงเขาจะเพิ่งหลบหนีจากความตายได้มาอย่างหวุดหวิด ชายหนุ่มก็สามารถสงบสติอารมณ์ได้โดยไว
"นายเหนือหัว...เกิดอะไรขึ้นกันขอรับทั่วร่างของข้าสั่นระรัวไปหมด มันเรียกว่าความรู้สึกกลัวหรือขอรับ?...ท่านได้กระทำสิ่งใดไปหรือขอรับ"
ความรู้สึก? กลัว? อันเดดรู้สึกกลัว? อันเดดมีความรู้สึกด้วยรึ?
หลังลูซิเฟอร์กล่าวจบกาติรัสพลันทิ้งตัวลงนอนทันที ทุ่งหญ้าเขียวขจีกำลังพริ้วไหวอย่างแ่เบา ก่อนสองแววตาจะเงยมองไปยังท้องนภาอันกว้างใหญ่เป็สีดั่งทะเลคราม เป็ความรู้สึกอันสงบยิ่งก่อนชายหนุ่มจะเริ่มร่ายคำ "มันเป็รังสีฆ่าฟัน...แค่เ้า ฆ่า ฆ่า ฆ่าและก็ฆ่า เ้าก็จะทำได้แบบข้าเองนั้นแหละ"
ลูซิเฟอร์ไม่อาจทำความเข้าใจคำกล่าวของนายเหนือหัวตนได้เลยเป็ครั้งแรกที่มันถูกพร่ำสอนแต่มิอาจทำความเข้าใจได้ "ฆ่า? นายท่านเข่นฆ่าไปมากเท่าใดหรือขอรับ?"
อดีตอันขมขื่นเริ่มหวนหืนกลับมาภายใต้ใบหน้าอันเ็าไร้สิ้นอารมณ์กาติรัสเผยอปาก "นั้นสินะ..ล้าน?..สิบล้าน?..หรือร้อยล้านกันนะ" น้ำเสียงแ่เบา ทว่า มันมากพอที่มือขวาของเขาจะได้ยิน ก่อนสองตาจะปิดลง "ข้าเกือบจะทำให้หนึ่งเผ่าพันธุ์ต้องดับสูญเลยละ"
---ราชอาณาจักรเทพเมื่อสามพันกว่าปีก่อน...กาติรัส 8ขวบ---
ภายในห้องขนาดใหญ่ั์มันเป็ที่พำนักของราชันย์ ประตูอันสูงลิ่วดุจูเาพร้อมกับพรมสีแดงที่ถูกทำจากวัตถุดิบระดับตำนาน พรมแดงสดถอดยาวจนสุดปลายที่บันได มันมีราวสิบขั้นก่อนปรากฏบัลลังก์สีดำตั้งตระหง่าน มันเป็ความยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจถูกเมินเฉยเพียงกวาดตาผ่านมันผู้นั้นจะต้องก้มหัวคำนับให้แก่ผู้นั่งบัลลังก์สูงสุดก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้น
"โฮฮฮฮฮ...ฮืออ..ท่านราชันย์! ท่านราชันย์!! ได้โปรด!!! ช่วยรักษาน้องสาวของข้าทีเถอะท่านราชันย์"
เด็กชายหญิงสองคนกำลังอยู่ต่อหน้าราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ หนุ่มน้อยโอบกอดร่างของเด็กสาวพร้อมน้ำตา ราชันย์เปรยตามองเด็กน้อยทั้งสองดั่งมดปลวกเป็แววตาที่เ็าดุจน้ำแข็งพันปี ไม่มีความเมตตาปราณีีปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย คราบเืทั่วร่างกายของเด็กชายไม่ได้ทำให้ราชันย์อยากเอ่ยกล่าวแค่เพียงชำเลืองมองดุจผู้ยิ่งใหญ่
"ท่านราชันย์...ข้าขอร้อง...น้องสาวของข้าโดนพิษอาญา์..ฮือออ..พลังเวทย์ของข้ายังไม่แข็งแกร่งมากพอจะทำลายมัน...ไม่แม้เพียงจะยับยั้งมันด้วยซ้ำ โฮฮฮฮฮ" กาติรัสเริ่มร่ำไห้อย่างคร่ำครวญ ถึงสาวน้อยผู้นี้จะเป็ลูกบุญธรรม ทว่า เขาก็นับถือเป็น้องสาวแท้ๆ เป็น้องสาวที่รักยิ่งปานดวงใจ
แววตาทั้งสองยังคงจ้องมองอย่างไร้อารมณ์เป็ความเ็ายิ่งกว่าน้ำแข็งหมื่นปีราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ตัดสินใจเปิดปากกล่าวพลังได้พบค่าสเตตัสของหนุ่มน้อยแปดขวบ "เ้า" น้ำเสียงเย็นะเืเพียงกล่าวคำเดียวกลับสามารถสร้างความกดดันให้ผู้อื่นอย่างยิ่งยวดประดุจขุนเขาตกทับร่างจนแหลกเหลว ทว่า หากเป็คนปกติคงเป็เช่นนั้นแต่มันไม่ได้ผลกับหนุ่มน้อยผู้นี้!
"จักรพรรดิผู้สรรสร้าง...เป็เ้านี้เองที่สังหารโกเลมหน้าประตู"
"ได้โปรด...ท่านราชันย์..โปรดช่วยนางด้วยเถอะ"
"เพียงข้าพลิกฝ่ามือมันจะเป็ดั่งใจนึก" ราชันย์กล่าวอย่างองอาจสำหรับผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีสิ่งใดที่กระทำไม่ได้
"อ้าาาา...ถ้าเช่นนั้น" ใบหน้าอันไร้เดียงสาถูกประดับไปด้วยรอยยิ้มพร้อมกับน้ำตาก่อนราชันย์จะเอ่ยขัด "ข้ามีเงื่อนไข" น้ำเสียงเ็าใบหน้าที่นิ่งเฉยอย่างไร้อารมณ์ ไม่อาจเดาใจหรือการกระทำของมันได้เลย
"ข้าทำหมด! ข้าจะทำมันทุกอย่าง!!"
ใบหน้าสุดเ็าแปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้มเหี้ยม เพียงเสี้ยววินาทีนั้นแววตาได้แปรเปลี่ยนเป็สีแดงดุจโลหิตก่อนเอ่ยกล่าว "เผ่าฟีนิกซ์มันหยดน้ำตาของเทพี์ ข้าอยากให้เ้าเอามันมา" น้ำเสียงขึงขันทันใดราวกับกำลังเล่นสนุก
"ข้าทำให้ได้!! หวังว่าท่านจะสามารถรักษานางให้หายขาดได้"
"ไม่มีสิ่งใดที่ความว่างเปล่ากระทำไม่ได้" ราชันย์กล่าวจบพลางโบกมือเพียงคราเดียว
ก่อนปรากฏสิ่งที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงร่างอันบอบบางของสาวน้อยกำลังสั่นระริกกลิ่นความรุนแรงของพิษอาญา์พลันสลายหายไปถึงกระนั้นเด็กน้อยก็ยังไม่ได้สติแต่ผู้เป็พี่ย่อมรู้แก่ใจเป็ที่สุด ถึงจะยังเด็กแต่หากกล่าวตามความสามารถแล้วมันเก่งเป็อย่างมาก มันเป็ัในหมู่ักระทั่งเด็กอัจฉริยะยังต้องก้มหัวให้ ทว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจอันสูงสุดมันก็ไม่รู้สึกต่างอะไรกับมดปลวกแม้แต่น้อย
"พิษหายไปแล้ว!!! ฮืออออ...เ้าไม่เป็อะไรแล้วนะ..เ้า...หายดีแล้ว" หนุ่มน้อยกล่าวพลางร่ำไห้พร้อมน้ำตาพลันโอบกอดหญิงสาวอย่างแแ่ ความรู้สึกอันหนักอึ้งมลายหายไปพลางพร่ำร้องอย่างยินดี
.
.
.
.
กาลเวลาได้ผ่านไปเนิ่นนานราชันย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างเบื่อหน่ายราวกับเทพเ้าผู้ทอดมองทุกสรรพสิ่ง มันเพียงนั่งอยู่กับที่ไม่ไปไหนนานหลายสิบปี ทว่า ภายใต้ความน่าผวาของพลังเพียงแค่คิดสายตาของมันกลับสามารถทอดมองได้ทั่วทั้งโลกต้นกำเนิดราวกับดวงตาพระเ้าทันใดนั้น...
ชายหนุ่มคนหนึ่งพลันพลักประตูบานั์เข้ามาและกล่าวว่า "ข้าได้หยดน้ำตาของเทพี์มาแล้ว!!" น้ำเสียงกลับเ็าอย่างที่สุดไร้สิ้นอารมณ์ใดๆถึงกระนั้นเพียงได้ยินเสียงก็บอกได้เลยว่ามันกำลังโกรธแค้นดั่งปีศาจจากขุมนรกเป็ความพยาบาทอย่างที่สุด นัยตาทั้งสองไร้สิ้นชีวิตชีวาราวกับคนตายพร้อมกับใบหน้าสุดเยือกเย็นดุจน้ำแข็งหมื่นปี มันยังดูเด็กนักผิดเพี้ยนจากบุคลิกที่มันเป็
"7ปีของเ้า...มันมีแต่ทรยศหักหลัง เศร้าโศก การเข่นฆ่าและความรัก...ฆ่าคนที่เ้ารักด้วยมือของเ้าเองมันเป็ยังไงบ้างละ" ราชันย์สูงสุดกล่าวใบหน้าประดับไปด้วยความเฉยชา ไม่บ่อยนักที่เขาจะพูดเยอะขนาดนี้
"ท่าน..ทั้งที่...ท่านเป็คนมอบ...เองกับมือ..กลับ...ให้ข้าไปเอาของพวกเขามา" น้ำเสียงตะกุกตะกักหยาดน้ำตาเริ่มไหลริน
"ฆ่าไปตั้งสามร้อยกว่าล้านเ้ามีคุณสมบัติเพียงพอจะสืบทอดตำแหน่งที่ข้านั่งอยู่ได้เลย...ว่ายังไง?..ความรักที่เ้าได้พบเจอเ้ามีความสุขดีหรือไม่?"
ปากเผยอพลางกล่าว "ลิเวียธ่า(Leveatha)..." เสียงแ่เบาและสั่นเครือหยาดน้ำตาเริ่มหลั่งไหลดั่งสายธาร
"เ้าพ่ายแพ้ให้ความรัก....ข้าผิดหวังนัก" ราชันย์สูงสุดตาหรี่มองเด็กตรงหน้าอย่างผิดหวัง มันตั้งใจทุ่มเวลาหลายปีเพื่อจะสร้างตัวแทนของมันขึ้นคอยปกครองโลกต้นกำเนิดต่อ เนื่องเพราะอาชีพ จักรพรรผู้สรรสร้าง และประสบการณ์อันมากล้นเกินคณามันมากเพียงพอให้แล้วเด็กน้อยตรงหน้ากลายเป็ผู้สืบทอดรุ่นต่อไป ทว่า น่าเสียดายที่มันได้พ่ายแพ้ให้ความรัก...
"ข้าจะฆ่าท่าน!" เด็กหนุ่มกล่าวจบพลางศาสตราวุธนับจำนวนมหาศาลเริ่มออกมาจากห้วงอากาศอันว่างเปล่า กระแสลมพลันรุนแรงขึ้นราวกับคมเฉือนแววตาทั้งสองเพ่งมองปานกลืนกิน เส้นเืเริ่มปูนโปดด้วยความกริ้วโกรธ
ดาบบินหลากหลายสีจำนวนนับล้านมันมากมายเสียจนไม่อาจมองเห็นข้างหลังของเด็กหนุ่ม ทุกเล่มล้วนมีอักขระระดับตำนานมันมีคุณสมบัติที่แตกต่างกัน ดาบบินสีแดงบ่งบอกถึงพลังทำลาย(นำพลังเวทย์ผู้ใช้คูณร้อยเท่า) ดาบบินสีขาวบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์(ค่าสเตตัสทุกอย่างกลับไปจุดเริ่มต้น..แสดงผล:ถาวร) ดาบบินสีดำบ่งบอกถึงการกลืนกิน(เพียงสมผัส:ดูดกลืนพลังชีวิตและพลังเวทย์จนเหลือหนึ่ง) ดาบบินสีม่วงบ่งบอกถึงพิษ(พิษระดับา) ดาบบินโปร่งใสบ่งบอกถึงิญญา(ดูดกลืนสเตตัสทุกอย่างของเป้าหมายมาเป็ของตนเอง) [ความสามารถไม่มีผลกับเ้าของ]
"หาญกล้าต่อต้านข้า" น้ำเสียงดุดันดั่งคำพิพากษาของ์ แรงกดดันพลันถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นพายุอันเกรี้ยวกราดดาบบินนับล้านเล่มพลันสลายหายไปในบัดดล ต่อหน้าราชันย์สูงสุดแล้วไม่มีสิ่งใดสามารถต่อกรกับมันได้อย่างเท่าเทียม!!แค่เศษเสี้ยวของพลังก็สามารถลบเมืองเมืองหนึ่งได้ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ
"ปะ!..ปะ!!...เป็ไปได้ยังไง!!!..นี่มันเป็ศาสตราวุธระดับา!" เด็กหนุ่มแข็งทื่อตกตะลึงงันราวกับโลกได้ถูกผนึกอย่างสมบูรณ์ ปีศาจแห่งความหวาดกลัวได้เข้าครอบงำไร้สิ้นแสงสว่าง ความหวังกลายเป็ความมืดมิดนิจนิรันดร์
"ข้าอยู่เหนือความเป็ 'อัตตา' ไปแล้ว"
"7ปีสำหรับการผจญภัยมือของเ้าคงเปรอะเปื้อนน่าดูชมแต่นี่โทษฐานบังอาจหาญต่อกร" ราชันย์สูงสุดกล่าวจบพลันร่ายมนตร์มืดเข้าสู่ตัวเด็กหนุ่ม "บอกชื่อของเ้ามา"
ทั่วร่างสั่นสะท้านถึงตัวเขาจะไม่อยากเอ่ยชื่อขึ้นมา ทว่า มันมิอาจควบคุมได้ "กาติรัส" ดั่งถูกมนตร์สะกดทุกสิ่งอย่างราวกับอยู่ภายใต้การควบคุมของราชันย์โดยสมบูรณ์ไม่อาจต่อต้านแม้เพียงคิด
"ตราบใดที่ิญญาของเ้ายังไม่หลุดออกจากเรือนร่างนี้ ยามใดที่คำสาปตื่นขึ้นตัวเ้าจะหลับใหลไปร้อยปี...มันมากพอสำหรับอายุขัยของมนุษย์เยี่ยงเ้าหากไม่ทำตัวเองให้เป็ะละก็...เ้าจะเน่าตาย" ราชันย์กล่าวจบหนุ่มน้อยตรงหน้าพลันถูกส่งเคลื่อนย้ายหายไปในพริบตา
"บิดามีเมียสามคน...มันเป็ลูกคนโตและคนเดียวของคนที่สาม....ทั้งที่บิดามันไม่ยอมรับในตัวมันทั้งที่มารดาถูกสังหารเพราะฝีมือคนในตระกูล...ทั้งที่เ้ารู้อยู่แก่ใจแท้ๆ!!!"
"ลิเวียธ่า...เผ่าครึ่งฟีนิกซ์..เ้าเยียวยาหัวใจของมันได้ยังไง..แม้ตัวเ้าจะตกตายไปมันก็ยังรักเ้าอยู่...มันยังทิ้งความรู้สึกรักไปไม่ได้!!..ทั้งที่อายุแค่สิบห้าปี..มันกลับเข้มแข็งนัก"
"ฮึ่ม...เ้าเหลือแค่น้องสาวบุญธรรมเท่านั้น...ทว่า..ในเมื่อการสืบทอดผู้ปกครองสูงสุดต่อจากข้ากระทำไม่สำเร็จข้าคงต้องส่งนางตามคนที่เ้ารักไป"
ปีกทมิฬคู่ขนาดั์ถูกกางออกก่อนร่างของราชันย์จะหายวับไปกับตา...ด้วยพลังที่ไม่อาจจินตนาการเพียงแค่คิดตัวราชันย์พลันปรากฏตัวเหนือราชอาณาจักรเทพ ท่ามกลางเป้าสายตาจากผู้คนนับพันล้าน มันเผยรอยยิ้มดั่งปีศาจร้าย
.
.
.
.
หือ? ความฝันงั้นรึ? อะไรอยู่ตรงปากกัน? เนื้อสัตว์?
"นายเหนือหัว!"
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์ เลเวล:4,834 พลังกาย:45,308 พลังเวทย์:568,952
604
