เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        โจวจิ่งเต๋อ ลูกชายคนโตของคุณปู่ใหญ่โจวเทียนซุ่น มีลูกสาวหนึ่งคนชื่อ โจวเยียนหราน อายุมากกว่าทิงเสวี่ยห้าปี เรียนอยู่ชั้นม.3 ในอำเภอ ส่วนโจวจิ่งไท่ลูกชายคนที่สอง มีลูกชายหนึ่งคนชื่อ โจวฮ่าวหราน อายุมากกว่าทิงเสวี่ยสองปี เรียนอยู่ชั้นป.5

        “เสียวเสวี่ย เสื้อผ้าของเธอสวยจัง ซื้อมาจากในอำเภอเหรอ” โจวเยียนหรานถาม

        ทิงเสวี่ยตอบว่าซื้อมาจากในเมือง “ก่อนปีใหม่ฉันไปเที่ยวในเมืองกับพ่อมา แล้วก็นั่งรถไฟไปด้วยนะ นั่งรถไฟสนุกมากเลย”

        โจวฮ่าวหรานชำเลืองมองทิงเสวี่ยอย่างไม่แยแส “เชอะ นั่งรถไฟมีอะไรน่าสนุก นั่งเรือสนุกกว่าเยอะ เธอเคยนั่งเรือไหมล่ะ”

        ทิงเสวี่ยอยากจะบอกว่าเคยนั่งเรือ ชาติก่อนเคยนั่ง แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะชาตินี้เธอไม่เคยนั่งจริงๆ

        “เสียวเสวี่ย เธอพักอยู่ที่นี่เถอะนะ พรุ่งนี้ฉันกับพี่สาวจะพาเธอไปนั่งเรือที่ทะเลสาบอวิ๋นเหมิง” โจวฮ่าวหรานเมื่อเห็นว่าทิงเสวี่ยไม่เคยนั่งเรือและดูท่าทางอยากลอง ก็เอ่ยชวน

        โจวเยียนหรานก็พูดเสริม “ใช่แล้วเสียวเสวี่ย พักที่นี่เถอะนะ ฉันกับฮ่าวหรานจะพาเธอไปเที่ยว ถึงยังไงเธอกลับบ้านไปก็เล่นคนเดียวอยู่ดี”

        เพราะผู้ใหญ่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เด็กๆ จึงสนิทสนมกันไปด้วย

        ทิงเสวี่ยคิดอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ตอนนี้ไปทะเลสาบอวิ๋นเหมิงไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ไว้ปิดเทอมฤดูร้อนเถอะนะ ตอนนั้นเราค่อยไปพายเรือชมดอกบัวด้วยกัน”

        หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ ทิงเสวี่ยก็เตรียมตัวกลับบ้านพร้อมพ่อและอาสาม ก่อนกลับ ปู่ใหญ่โจวเทียนซุ่น ปู่รองโจวเทียนเซิ่ง และลูกชายทั้งสองคนของปู่ใหญ่โจวเทียนซุ่น ต่างก็มอบอั่งเปาให้ทิงเสวี่ย

        “คุณปู่ทั้งสองท่านและคุณลุงทั้งสองคะ ปีนี้หนูสิบขวบแล้ว โตแล้วนะคะ จะรับอั่งเปาอีกไม่ได้แล้วค่ะ” เด็กหญิงพูดอย่างจริงจัง

        โจวเทียนซุ่นหัวเราะฮ่าๆ แล้วใช้มือใหญ่ตบไหล่บอบบางของเธอเบาๆ “ถึงหนูจะอายุสามสิบแล้ว ในสายตาพวกเรา หนูก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี เด็กๆ ต้องเชื่อฟัง เก็บอั่งเปาไว้ซื้อสมุดการบ้านนะ”

        หลินกั๋วผิงก็รู้สึกว่าลูกสาวโตแล้ว ไม่ควรรับอั่งเปาอีก จึงช่วยปฏิเสธ แต่คนในตระกูลโจวยืนกรานจะให้ หากไม่รับก็จะโกรธ ในที่สุดทิงเสวี่ยจึงต้องเก็บอั่งเปาไว้อย่างเรียบร้อย

        ตอนกลับถึงบ้าน ตะวันก็คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกแล้ว

        เมื่อถึงห้องของตนเอง ทิงเสวี่ยก็หยิบอั่งเปาที่ได้รับในวันนี้ออกมานับดู ทั้งหมดหกสิบหยวน คุณปู่ทั้งสองท่านให้คนละยี่สิบหยวน ส่วนคุณลุงทั้งสองท่านให้คนละสิบหยวน ทิงเสวี่ยนำอั่งเปาใส่ไว้ในกระปุกออมสิน

        หลังจากนั้นสองสามวัน ทิงเสวี่ยก็ไปเยี่ยมญาติอีกสองสามบ้านกับพ่อและอาสาม และได้รับอั่งเปามาอีกจำนวนหนึ่ง หลังวันที่สิบของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ หลินกั๋วผิงกับหลินกั๋วอันก็ไม่ได้พาเด็กหญิงไปเยี่ยมญาติอีก เพราะญาติที่ควรไปเยี่ยมก็ไปครบแล้ว

        เมื่อไม่ได้ไปเยี่ยมญาติ สองพี่น้องที่อยู่ไม่สุขก็เริ่มลงมือทำงาน

        หลินกั๋วอันยุ่งอยู่กับการดูแลไร่นาของตนเอง ส่วนหลินกั๋วผิงนั้น เพราะต้องสร้างร้านซาลาเปา เขาจึงเริ่มเตรียมหินสำหรับก่อสร้าง

        ก่อนปี 2000 หมู่บ้านต้าเหอและพื้นที่ชนบทส่วนใหญ่ยังนิยมสร้างบ้านด้วยหินแทนอิฐ หินไม่ต้องซื้อ สามารถหาได้ในท้องถิ่น

        หลังจากหลินกั๋วผิงกินข้าวเสร็จ เขาก็ถือค้อน สิ่ว และเครื่องมืออื่นๆ ไปหาหินที่ริมแม่น้ำ เขาสกัดหินออกมา แล้วใช้เครื่องมือแต่งให้เป็นขนาดเท่าก้อนอิฐ ค่อยๆ เก็บสะสมไป โดยประเมินปริมาณหินที่ต้องการตามขนาดพื้นที่ของร้าน

        หลินกั๋วผิงตั้งใจจะสร้างร้านซาลาเปาขนาดประมาณห้าหกสิบตารางเมตร แบ่งเป็นห้องด้านในและด้านนอก ห้องด้านในใช้สำหรับนึ่งซาลาเปา เก็บแป้ง ไส้ และวัตถุดิบอื่นๆ ส่วนด้านนอกใช้สำหรับวางซาลาเปาที่นึ่งเสร็จใหม่ๆ และต้อนรับลูกค้า

        บ้านขนาดห้าหกสิบตารางเมตรต้องการหินจำนวนไม่น้อย หลินกั๋วผิงจึงต้องรีบทำ โชคดีที่ก่อนปีใหม่เขาได้เตรียมไว้บ้างแล้ว

        พริบตาเดียวก็ถึงเทศกาลหยวนเซียว ซึ่งตรงกับวันที่สิบห้าเดือนหนึ่ง

        หวังหย่าจิ้งที่กลับไปพักที่อำเภอได้ระยะหนึ่งแล้ว ก็กลับมาฉลองเทศกาลหยวนเซียวที่หมู่บ้านต้าเหอกับพ่อแม่ พวกเขาเดินทางกลับมาหลังทานอาหารเช้าเสร็จ

        หวังหย่าจิ้งกลับมาแล้วไม่เห็นฉินหยวนเฟิงก็รีบถาม “พี่หยวนเฟิงของฉันไปไหน”

        ฉินหยวนเฟิงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ตาหวังยายหวังคิดว่าเขากำลังทบทวนบทเรียน จึงไม่ให้หวังหย่าจิ้งไปรบกวน

        หวังหย่าจิ้งไม่ได้เชื่อฟังขนาดนั้น เธอแอบเปิดประตูห้องของฉินหยวนเฟิง ย่องเข้าไปเบาๆ ยืนอยู่ข้างหลังเขา พอเห็นชัดเจนว่าเขากำลังอ่านอะไรอยู่ ก็พูดขึ้นมาทันที “นี่แน่ะ ฉินหยวนเฟิง ที่แท้ก็แอบอ่านนิยายอยู่นี่เอง ปู่กับย่ายังนึกว่าพี่กำลังเรียนหนังสืออยู่ ไม่ยอมให้ฉันมารบกวน”

        ฉินหยวนเฟิงรีบซ่อนนิยายไว้ใต้หมอน “จิ้งจิ้ง เธออย่าไปบอกปู่กับย่านะว่าฉันอ่านนิยาย”

        หวังหย่าจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ไม่บอกก็ได้ แต่พี่ต้องไปหาทิงเสวี่ยกับเจ้าหลานชายเป็นเพื่อนฉัน”

        ถึงแม้หวังหย่าจิ้งจะรู้ทางไปบ้านทิงเสวี่ย แต่เธอก็ยังไม่กล้าไปคนเดียว เพราะกลัวจะเจอสุนัขระหว่างทาง ในชนบทมีหลายบ้านที่ไม่ได้ล่ามสุนัข และปล่อยให้มันเดินเพ่นพ่าน การเจอสุนัขระหว่างทางเป็นเรื่องปกติธรรมดา บางครั้งอาจเจอหลายตัว

        แม้บ้านคุณปู่คุณย่าจะเลี้ยงสุนัข และบ้านทิงเสวี่ยก็มีสุนัข แต่สุนัขเหล่านั้นถูกล่ามไว้ หวังหย่าจิ้งจึงไม่กลัวเป็นพิเศษ เพราะคุ้นเคยกันแล้ว แต่สุนัขที่เจอระหว่างทางนั้นแตกต่างออกไป บางตัวดุร้ายจริงๆ หวังหย่าจิ้งจึงไม่กล้าออกไปคนเดียว

        เมื่อเข้าใจความต้องการของหวังหย่าจิ้ง ฉินหยวนเฟิงก็พูดอย่างใจเย็น “ทิงเสวี่ยก็คิดถึงเธอเหมือนกัน เขาบอกว่าถ้าเธอกลับมาเมื่อไหร่ ให้ฉันพาเธอไปหา”

        เมื่อรู้ว่าทิงเสวี่ยก็คิดถึงตนเองมาก หวังหย่าจิ้งก็ดีใจสุดๆ “งั้นพวกเราไปหาทิงเสวี่ยเล่นกันตอนนี้เลย แล้วก็เอาของอร่อยที่ฉันเอามาจากบ้านไปให้เธอด้วย”

        ทันใดนั้นหวังหย่าจิ้งก็ตามฉินหยวนเฟิงออกไปหาทิงเสวี่ย

        เมื่อเห็นทิงเสวี่ยกำลังตากผ้าอยู่ หวังหย่าจิ้งก็เรียกเธอแต่ไกล “หลินทิงเสวี่ย พี่สาวมาแล้วนะ ยังไม่ออกมาต้อนรับอีก”

        พอได้ยินเสียงหวังหย่าจิ้ง ทิงเสวี่ยก็รีบตากผ้าให้เสร็จ แล้ววิ่งไปหาเธอ แม้จะไม่ได้เจอกันแค่สิบกว่าวัน แต่ทั้งสองคนต่างก็คิดถึงกันมาก พอเจอกันก็กอดกันกลม

        เมื่อเข้าไปในห้องโถง หวังหย่าจิ้งก็หยิบของอร่อยที่นำมาออกมาจากกระเป๋าทีละอย่าง “ลูกอมกับคุกกี้พวกนี้ฉันตั้งใจเก็บไว้ให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ รู้ว่าเธอชอบกิน”

        “หย่าจิ้ง เธอดีกับฉันจริงๆ เลย ฉันรักเธอที่สุด” ทิงเสวี่ยพูดจบก็หยิบลูกอมรสสับปะรดขึ้นมาแกะห่ออย่างรวดเร็ว แล้วส่งลูกอมสีเหลืองก้อนเล็กๆ ที่หอมกลิ่นสับปะรดเข้าปากไป

        ทันใดนั้นกลิ่นหอมหวานของสับปะรดก็อบอวลไปทั่วปาก เมื่อได้กินของอร่อย ดวงตาของทิงเสวี่ยก็เปล่งประกายแห่งความสุข

        ทั้งสามคนเล่นกันอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พากันไปหาหลินฉางจื้อ

        ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว หลินฉางจื้อกำลังหัวหมุนอยู่กับการเร่งทำการบ้านปิดเทอมฤดูหนาว

        “เจ้าหลานชาย ทำไมป่านนี้ยังทำการบ้านไม่เสร็จอีก ปิดเทอมเธอไปทำอะไรมา” หวังหย่าจิ้งเรียกหลินฉางจื้อว่า ‘เจ้าหลานชาย’ จนชินปาก แต่หลินฉางจื้อไม่ชิน พอได้ยินเธอเรียกเช่นนั้น เขาก็อยากจะตบเธอสักที

        “ถ้าเธอกล้าเรียกฉันว่าเจ้าหลานชายอีก ฉันจะปล่อยให้หมาไปกัดเธอ”

        หวังหย่าจิ้งแค่นเสียง แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

        “หย่าจิ้ง เธอกินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็จะกลับไปกับพ่อแม่ใช่ไหม” ทิงเสวี่ยถาม

        หวังหย่าจิ้งตอบว่าใช่ “จริงๆ แล้วฉันอยากอยู่เล่นกับเธออีกวันหนึ่งนะ”

        ทิงเสวี่ยรีบเสนอ “งั้นเธอก็อยู่ต่อสิ ฉันกับเจ้าหลานชาย แล้วก็ฉินหยวนเฟิง หวังกัง ซูเจียหนิง ซูชิงชิง ซูซานซาน ตกลงกันไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปทำอาหารกินกันริมแม่น้ำ ถ้าขาดเธอไปก็คงไม่สนุกแน่เลย”

        “ทำอาหารกินกันริมแม่น้ำคืออะไรเหรอ” หวังหย่าจิ้งถามเสียงเบาๆ

        “แค่ทำอาหารกินกันริมแม่น้ำก็ยังไม่รู้จัก ทึ่มจริงๆ” หลินฉางจื้อพูดด้วยสีหน้าดูแคลน

        “นี่ เจ้าหลานชาย! นายว่าใครเป็นเจ้าทึ่มกันหะ นายสิเจ้าทึ่ม นายมันเจ้าทึ่มใหญ่ด้วย!” หวังหย่าจิ้งทุบหลินฉางจื้อไปหลายหมัด แต่ยังไม่หายโมโห จึงบิดแขนเขาอีกที