หลังจากยองวานซัดเสือขนาดใหญ่ตัวนั้น เขาได้เดินไปทั่วทั้งป่าเพื่อหาทางออกเเต่ก็อย่างว่าละน่ะตลอดทางมีเเต่สัตว์ประหลาดที่ยองวานไม่เคยเห็นเต็มไปหมด
เเต่ก็ถูกอัดซะเละในหมัดเดียวจนตอนนี้บอกได้เลยว่าในป่า'มีศพของสัตย์ประหลาด'นอนตายเกลื่อนกลาดจนจะทับถมกลายเป็ูเาได้เลย
ในที่สุดความพยายามมานานของชายกลางคนก็สำเร็จสักที
"ออกมาได้เเล้วโว้ยยย!"
ยองวานชูมือขึ้นเเละะโดังลั่นเหมือนตอนที่เขาได้อันดับหนึ่งในเกมอย่างไงอย่างงั้น
ทว่า
"เอ๋?"
ยังไม่ทันจะชูมือขึ้น ยองวานก็ติดสตั๊นไป 10 วิ เพราะบริเวณรอบๆมีเเต่ ภูเขา ป่า เเละ ก็ป่า!เเสดงว่าจุดที่ยองวานอยู่ตลอดมันไม่ใชู่เาธรรมดา เเต่มันคือูเาลูกมหึมาต่างหาก!
ส่วนรอบๆมันก็มีูเาลูกมหึมา ตั้งตระหง่าอยู่เป็ร้อยๆลูกเลยละ
ตอนเเรกยองวานตั้งใจไว้ถ้าออกมาได้สิ่งเเรกที่เขาจะทำเลยคือ หาคน หรือหมู่บ้านเเละเมืองอะไรทำนองนั้น ทว่าตอนนี้ความหวังมันก็พังทลายลงยองวานยังยืนเเข็งค้างเป็ตอไม้เเละเขาก็ะโออกมาดังๆว่า
"นี่ตูอยู่ไหนฟระเนี่ยยยยย!!!"
เสียงร้องเเห่งความเ็ปของยองวานดังกึกก้อง กังวานไปทั่วสารทิศ จนนกที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันบินหนีเเตกกระเจิงไปหมด
ผ่านไป 3 ชั่วโมง
ยองวานเเค่ออกมาจากเขาลูกเดิมเเล้วเดินขึ้นูเาอีกลูกเพื่อข้ามมัน เขาไม่คิดมาก่อนว่ามันจะเป็การเดินทางที่ยาวไกลขนาดนี้
"......?" ระหว่างเดินไปอยู่นั้นยองวานก็นึกขึ้นได้บางอย่าง
'ถ้าเราอยู่ในรูปร่างเหมือนตัวละครในเกมพร้อมพลังทั้งหมดเเสดงว่าไอเทมน่าจะอยู่ด้วยรึปล่าวน่ะ?'
เขานึกขึ้นได้'ตัวละครในเกม'ของยองวานเข้ามายังโลกเเห่งนี้ยังไม่พอ ทว่ามันมาพร้อมกับพลังที่โครตจะ op เเสดงว่าไอเทมทั้งหมดของเขาก็ต้องตามมาด้วยน่ะสิ?
"อืม.... ถ้าให้พูดถึงไอเทม"
ถ้าให้พูดถึงไอเทมละก็อย่างเเรกๆเลยที่นึกขึ้นได้ก็คงจะเป็'ชุดสุดจะเห่ย'ของเขาในตอนนี้มากกว่าเเต่อย่าตัดสินเเค่รูปร่างภายนอกเชียวละเห็นเเบบนี้เสื้อลายดอกหลากสีสันที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยเนี่ย ถ้าเอาไปขายในบอร์ดประกาศของเกมคงไม่ต่ำกว่า'พันล้านวอน'
ถ้าครบชุดของเขาละก็อย่างต่ำคงหมื่นล้านวอนขอย้ำว่า'อย่างต่ำ'นี่ยังไม่รวมกับไอเทมชิ้นอื่นๆอีกเป็พันๆชนิดในคอเลคชั่น
ก็อย่างว่าถึงจะมีไอมเทมเป็พันชนิดที่ขายได้รวมกันคงจะเเตะหรือมากกว่ารายได้ของประเทศบางประเทศซะอีก เเต่เขาไม่สามารถนำเอาสิ่งของเ่าั้มาออกวางขายได้เพียงเพราะสาเหตุบางประการ(ขอไม่บอกเหตุผลในตอนนี้)
"หุ หุ"
ยองวานยิ้มกอดอกอย่างภูมิใจ ในขณะที่กำลังชื่นชมตัวเองพอเดินมาได้สักพักเขาก็เจอกับบางอย่างที่ไม่น่าอภิรมย์มากสักเท่าไร
"ศพคน!"
ใช่เเล้ว
คือศพคนเเต่เป็เพียงเเค่โครงกระดูกรูปร่างเเบบนี้จะบอกว่าซากของสุนัขก็ไม่ใช่ มีทั้งเสื้อผ้าขุนนางในเเบบจีนเหมือนซีรี่ที่ยองวานเคยดู
โครงกระดูนี้กำลังโอบกอดบางอย่างไว้เเน่นก่อนที่มันกำลังตายก็คือกระเป๋าที่สามารถสะพายได้ ยองวานดึงมันออกมาปรากฏว่าสิ่งที่โครงกระดูกนี้พยายามปกป้องก็คือ
"สมุดเเละหนังเสือเนี่ยน่ะ?"
เมื่ออ่านดูหน้าปกดูก็สร้างความใให้กับเขาไม่น้อยเพราะหน้าปกของมันเขียนว่า
[การฝึกลมปราณขั้นพื้นฐาน]
"โห.... หรือว่ามันมีไว้เรียนกำลังภายใน?!"
ดวงตาของยองวานเปล่งประกายขึ้นมาทันที เเละไม่รีรอที่จะเปิดมันดูด้วยความตื่นเต้น จนเเทบจะสั่นทั้งตัว
[[การเปิดลมปราณพื้นฐาน:มันคือสิ่งที่เหล่าเซียนควรทุกคนสามารถทำได้ การเปิดลมปราณสามารถทำได้ทั่วไปโดยการนั่งสมาธิ ฝึกจิต]]
[[เมื่อตั้งสมาธิมาได้สักระยะร่างกายเ้าจะดูดพลังงานของ หยินเเละหยางเข้าที่ตัว ภายในจิตใจเ้าจะเห็นกลุ่มก้อนดวงดาวมากมาย นั้นคือ พลังของเ้า ]]
[[หลังจากนั้นให้ค่อยๆเปิดจิตลมปราณที่กลุ่มก้อนดวงดาวพวกนั้น ถ้าทำตามขั้นตอนนี้เ้าก็จะสามารถเปิดจิตลมปราณขั้นพื้นฐานได้ เเละข้อควรรู้ไว้ การจะฝึกได้จำเป็ต้องใช้อากาศบริสุทธ์เพราะจะมีพลังงานหยินเเละหยางมาก
ขอให้เป็หนึ่งในยุทรภพ]]
"อืม......"
ถึงเนื้อหาในหนังสือมันจะน้อยเอามากๆเเต่อ่านกี่รอบก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เเต่ถ้าไม่ลงมือปฏิบัติจริงก็คงไม่สำเร็จ เเละอีกอย่างในกระเป๋าที่ได้รับมาจากศพมันก็มีวิชาพวกนี้อีกเป็ร้อยๆเล่มเลย
ว่าเเล้วยองวานก็นั่งขัดสมาธิเเล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงภายใต้เหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดล่องลอยไปในอากาศ
รอบๆข้างมีเเต่ความมืดไร้จุดสิ้นสุด สิ่งที่ยองวานมองเห็นมีเเค่ตัวเองไม่กี่วินาทีก็ปรากฏ ตัวอรษรประหลาดๆขึ้นมามันคือภาษาเกาหลี! ที่ยองวานคุ้นเคยกับมันเป็อย่างดี มันถูกเขียนขึ้นว่า
[ซง ยองวาน]
มันคือชื่อของเขา เเต่ทำไมมันถึงเป็เเบบนี้ละ? เเละทันใดนั้น
ตู้มมม!
"อะไรอีกละ!"
เสียงะเิดังสนั่นทั้งูเาทำให้ยองวานต้องตื่นจากการทำสมาธิเป็เวลานาน ไม่ตื่นก็บ้าเเล้วเสียงดังขนาดนั้น!
คลืนนน!
จู่ๆพื้นดินก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนเเรงจนยองวานเสียการทรงตัว อะไรกันที่ทำให้มันเป็อย่างนี้?!
ตู้ม! ตู้ม! เสียงะเิยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เหล่าบรรดาสัตว์น้อยใหญ่ต่างพากันวิ่งหนีเเตกกระเจิง เเต่มิใช่กับยองวานเขาวิ่งไปที่จุดเกิดเหตุทันที เพื่อดูต้นตอของมันให้เเน่ชัด
เมื่อวิ่งไปได้สักพักยองวานก็พบกับสาเหตุของมัน ก็คือภาพของสิงโตขนาดใหญ่มากกว่าสิบเมตรมีสามหัวเเละบริเวณลำตัวจนถึงหางมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา มันต่อสู้อยู่กับกอลิล่าที่ตัว'โครตจะใหญ่!'กำลังห่ำหั่นกันอย่างดุเดือด
ฟิ้ว!
สิงโตสามหัวปล่อยเปลวไฟออกจากปากทั้งสามอย่างต่อเนื่อง ส่วนกอลิล่ายักก็ปล่อยหมัดขนาดใหญ่ใส่ไม่ยั้งการต่อสู้นี้ทำให้บริเวณรอบๆราบเป็นาบกอง
พื้นูเาถูกกวาดจนเกลี้ยงมีทั้งรอยไหม้ของไฟ มีทั้งหลุมลึกที่เกิดขึ้นจากพละกำลังมหาศาล
"เพื่อความเป็ใหญ่ในป่างั้นเหรอ?"
ยองวานคิดว่าสาเหตุที่พวกมันมาสู้กันคงเป็เพราะเพื่อความเป็ใหญ่หรือเรียกอีกอย่างว่า'เ้าป่า'อะไรทำนองนั้น เช่น สิงโต เป็ต้น
เเละยองวานก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอะไรทั้งนั้น'เพราะไม่ใช่เื่ของเขาสักหน่อย'
'จะเข้าไปยุ่งทำไมละ? ไม่มีเหตุผลสักนิด'
ยองวานก้าวเท้าเตรียมจะออกห่างบริเวณนั้น 'เเต่ว่า!'เหมือนสวรรย์จะเล่นตลก
ฟิ้ว!
จู่ๆสิงโตสามหัวก็กระถูกกอลิล่าอัดกระเด็นมาไกลจนชนกับยองวานเข้าอย่างจัง!
"ว๊ากกกก!"
ยองวานร้องออกมาดังลั้น ไม่ใช่เพราะเจ็บจากการโดนชน เเต่เขาใมากกว่า
"ไอ้งั้งเอ้ยยย!"
ยองวานเริ่มโมโหขึ้นมา เพราะมันทำให้หนังสือ[เปิดลมปราณพื้นฐาน]ขาดออกจากกันไม่เหลือชิ้นดี! เขาคิดว่าจะมีกำลังภายในเท่ๆเหมือนในหนังหรือในนิยายซะอีก
ตุบ ตุบ ตุบ เขาวิ่งไปที่ใต้ท้องของสิงโตนั่นด้วยโทสะ เเล้วออกเเรง'ยกตัวมันขึ้นมา!จนตัวของสิงโตที่หนักเป็ตันๆลอยขึ้นเหนือพื้นดินด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา
หลังจากนั้นยองวานก็เควี้ยงมันไปใส่กอลิล่าเต็มเหนี่ยว!
ตู้มมม!
สิงโตเเละกอลิล่าปะทะกันกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตร ยองวานเลิกใกับเเรงมหาศาลของตนเเล้ว เพราะที่ผ่านมาก็มีสัตว์ประหลาดโผล่มาให้เขาฆ่าทุกไม่รู้กี่ครั้ง
ทั้งกอลิล่าเเละสิงโตที่กระเด็นไปไกลพวกมันลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลพวกมันใช้ดวงตาขนาดใหญ่ทั้งสองจ้องมองมาที่ยองวานด้วยสีหน้าทีเเดงก่ำ
"ฉันยังไม่หายโกรธหรอกน่ะ!"
มันทั้งสองวิ่งเข้ามาหวังจะฆ่ายองวานให้ตาย เหมือนพวกมันที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้จะหันมาร่วมมือกันเพื่อรุมยำเขาโดยเฉพาะ
สิงโตสามหัว อ้าปากขนาดใหญ่ทั้งสามเเล้วปล่อยลำเเสงออกมา
ฟิ้ววว!
เปลวเพลิงที่ออกมาจากปากของมันร้อนมากจนสามารถหลอมละลายหินบริเวณรอบๆได้อย่างง่ายดาย เเละกำลังพุ่งตรงมาที่เขา!
'ชิมันหลบไม่ได้'ยองวานสบถในใจเพราะสำเเสงที่ยิงออกมานั้นมันกว้างเเละเร็วมาก เขาเลยตัดสินใจตั้งการ์ดป้องกันไว้
ตุ้มมม!
ลำเเสงที่ร้อนระอุโดนยองวานอย่างจัง บริเวณรอบๆถูกหลอมละลายไม่เหลือชิ้นดี ูเาที่โดนลำเเสงก็เเหว่งหายไปครึ่งหนึ่ง
เเต่ว่าเมื่อควันจางลงก็ปรากฏร่างของยองวานที่ไม่มีเเม้เเต่รอยไหม้ของเสื้อ เเละรอยขีดข่วนของร่างกายเลยเเม้เเต่น้อย
"ไม่ร้อนสักนิด"
เขาไม่รู้สึกร้อนเลยด้วยซ้ำ ยองวานรู้อยู่น่ะว่าร่างกายมันทนทานมากเเค่ไหนเเต่ไม่นึกว่าจะทนได้มากขนาดนี้
"ฮึบบบ!"
ฟิ้ว!
ยองวานพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง ไม่กี่วิต่อมาเขาก็ยืนหยุดตรงหน้าของสิงโตสามหัวซะเเล้ว เขาไม่รอช้า ง้างหมัดซัดเข้าที่หน้ามันเต็มๆ!
ตู้ม! ซู่ว! เเละก็เป็ไปตามคาดสิงโตสามหัวได้ะเิกลายเป็เศษเนื้อทันทีที่โดนหมัดของเขาเพียงหมัดเดียว
"......!! "
กอลิล่าขนาดใหญ่ที่เห็นก็ตาเบิกโพลง เเต่ว่าไม่นานมันก็กำหมัดขนาดใหญ่ซัดตรงเข้าไปที่ยองวานหวังจะขยี้ให้ตายในคราเดียว!
ทว่ายองวานก็ซัดหมัดไปที่มันเช่นกัน หมัดของกอลิล่ายักเเละหมัดของยองวานปะทะกัน
ตู้มมม!
โฮกกกก!
ผลก็คือลำตัวของกอลิล่ายักเเหว่งหายไปมากกว่าครึ่ง เเละเป็ข้างเดียวกันที่ปะทะหมัดกับเขา ยองวานมองดูหมัดของตัวเองในขณะที่ตัวของกอลิล่ายักที่หายไปครึ่งซีกกำลังล้มลง
ยองวานไม่รู้สึกถึงเเรงปะทะของหมัดด้วยซ้ำ ความรู้สึกเมื่อกี้เหมือนใช้หมัดตัวเองอัดกระเเทกเข้ากับน้ำเลย มันเหลว อ่อน ไร้การต่อต้าน เเละปล่อยให้หมัดของเขาทะลุผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย
1 ชั่วโมงผ่านไป
ตอนนี้มันดึกมากเเล้วถึงเป็จะเป็เวลา หนึ่งวันก็เถอะเเต่สำหรับเขามัน'โครตจะนานเลย!'ยองวาน้าพักผ่อน เลยคิดจะอาศัยนอนในถ้ำ โชคดีที่ในถ้ำไม่มีตัวประหลาดโผล่มาเขาจะได้นอนอย่างสบายใจเสียที
**********
กริ้งงงง!
"เหวอออ!" เสียงนาริกาปลุกในห้องของยองวาน มันทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว
"ห้องของเรา?" ยองวานใสุดขีด
ยองวานกลับมายังห้องของเขา รอบข้างยังมีถุงขยะ ตรงหน้ามีโต๊ะเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้เล่นเกมเป็ประจำ!
'ไม่ใช่อยู่ในป่า ไม่ใช่อยู่ในถ้ำ'
ยองวานไม่เคยคิดว่าเื่เมื่อตอนนั้นเป็เเค่ฝัน
"มันคือเื่จริง!"
เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะข้างๆตัวของเขามีกระเป๋าที่มีหนังสือจากศพโครงกระดูกนั้นที่ยองวานเก็บมายังไงละ!
"นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?"
จบ
2K
