ลี่จูถูกพาไปยังเรือนรับรองด้านหลังที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนหลักมากนัก รอบๆ เรือนเป็สวนดอกไม้และน้ำตกเล็กๆ ดูสบายตา ลี่จูมัวแต่ชื่นชมต้นไม้ ดอกไม้มาตลอดทางเดินจนลืมว่าตนเองกำลังถูกอุ้มอยู่ สายตามองไปทั่วบริเวณแล้วอดอารมณ์ดีไม่ได้จนเผลอยิ้มออกมา อย่างน้อยเธอก็มีที่พักดีๆ ไม่ต่างกับโรงแรมห้าดาวเลย
เมื่อเขาวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือจึงมองดูเธออย่างสำรวจอีกคราอย่างพินิจพิเคราะห์ไปทั่วร่างกายเธอ ก่อนจะกล่าวคำใดออกมา
“เ้าพักที่นี่ก่อนชั่วคราว ข้าไม่คิดว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญเช่นเ้ามา จึงไม่ได้เตรียมการอะไรไว้ ข้าจะให้ท่านหมอมาดูข้อเท้าของเ้าและจัดยาให้ ส่วนเครื่องแต่งกายสตรีข้าจะให้บ่าวนำมาให้เ้า อย่าทำตัววุ่นวายหรือสร้างปัญหาให้ข้า หากเ้าทำตัวดีๆ ข้าอาจจะปล่อยเ้าไปไวขึ้น เข้าใจหรือไม่!”
ลี่จูจ้องมองหน้าบุรุษตรงหน้าอย่างระอาใจ พูดออกมาแต่ละคำมีแต่คำสั่ง คำขู่ คนอะไรพูดดีๆ ไม่เป็หรืออย่างไร
“เข้าใจแล้วเ้าค่ะ แล้วนามของท่านล่ะเ้าคะ ข้ายังไม่รู้เลย หากมีใครถามว่าข้าอยู่เรือนผู้ใด ข้าจะตอบว่าอย่างไร ในเมื่อไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเ้าของเรือนเลย”
“ข้าชื่อเจียเร่อ เ้ามีอะไรสงสัยอีกหรือไม่!”
ชายหนุ่มกล่าวออกไปอย่างขอไปที
ลี่จูจ้องมองดูเขาอย่าง้าค้นหาว่าคนผู้นี้้าอะไรจากเธอ และหวังว่าเขาคงไม่กักตัวเธอไว้นานจนเกินไป
“ไม่มีแล้วเ้าค่ะ ข้าจะพยายามทำตัวดีๆ ท่านจะได้ปล่อยตัวข้าไปไวๆ ดีหรือไม่เ้าคะ”
ลี่จูเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ได้แต่พยายามควบคุมสติเอาไว้ ไม่อยากให้ชายหนุ่มตรงหน้าขุ่นเคืองขึ้นมาอีก ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะจับเธอไปขังคุกจริงๆ ก็ได้ อย่างน้อยเธอยังได้นอนที่นอนนุ่มๆ กินอยู่สบายหน่อยใน่แรกก็ยังดี เธอคงต้องพยายามหาข้อมูลความเป็อยู่ของคนในยุคนี้ก่อน เพื่อจะได้เรียนรู้และทำความเข้าใจผู้คน ก่อนไปศึกษาเื่สิ่งแวดล้อมกับธรรมชาติของที่นี่
เจียเร่อที่วางร่างนุ่มนิ่มของสตรีนามลี่จูไปแล้ว แต่เขากลับรู้สึกยังอยากััตัวนางอีกไม่รู้เป็เพราะเหตุใด แถมกลิ่นตัวของนางยังติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาไม่จางหาย แต่ด้วยไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอุ้มนางแล้ว จึงทำได้แต่ตัดใจแล้วรีบจากไปเพื่อทำงานที่คั่งค้างก่อนหน้านี้ ด้วยเกิดเหตุะเิเสียงดังสนั่นไม่คาดฝันกะทันหัน ทำให้เขาต้องรีบออกไปตรวจสอบดูด้วยตนเอง ในเมื่อเป็เพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งเท่านั้นที่ปรากฏตัว เขาจึงทำได้แต่เก็บตัวนางไว้ก่อน เพื่อดูว่านางจะสร้างปัญหาอะไรหรือไม่ แม้จะรู้สึกว่านางดูน่าสนใจ แต่เขาก็ต้องยับยั้งชั่งใจ หากนางเป็ปีศาจหรือมารร้ายที่คอยยั่วยุบุรุษให้หลงใหล เขาก็มิอาจจะหลวมตัวได้ อย่างไรเขาต้องคอยระวังตัวไว้ก่อน หากพลาดพลั้งไปมันอาจหมายถึงชีวิตของชาวเมืองแถบชายแดนเหนือนี้ทั้งหมด ให้นางอยู่ใกล้หูใกล้ตาหน่อยคงดีกว่า เพื่อกันไว้ดีกว่าแก้
เมื่อเจียเร่อก้าวเท้าออกไปจากเรือนรับรองของลี่จูเพียงครู่เดียว ไม่นานนักก็มีบ่าวรับใช้สตรี 2 นางเดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของสตรีในยุคนี้ที่ดูประณีตสวยงามกว่าชุดที่ลี่จูสวมใส่ในตอนนี้มากนัก ชุดพรางตัวของเธอนั้นเลียนแบบชุดของสตรีชาวบ้านธรรมดาก่อนหน้านี้เท่านั้น นี่คงเป็ชุดของคนมีฐานะของที่นี่ละมั้ง ในใจของลี่จูได้แต่คิดพร้อมทั้งลองััดูเนื้อผ้าของคนยุคนี้ที่ยังเป็ผ้าที่ทำจากธรรมชาติแท้ ไม่ใช่ใยสังเคราะห์เช่นของเธอ
“ท่านอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายก่อนเถิดเ้าค่ะ อีกนานกว่าท่านหมอจะมาตรวจอาการของท่าน นายท่านเพิ่งให้คนออกไปตามท่านหมอเ้าค่ะ จึงให้พวกข้ามาปรนนิบัติรับใช้ท่านเ้าค่ะ”
ลี่จูพยักหน้าเข้าใจ เธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนักที่ล้มเกลือกกลิ้งบนพื้นก่อนหน้านี้ อย่างน้อยทำความสะอาดร่างกายให้ดีก่อนก็แล้วกัน เธอกลัวที่สุดคือเชื้อโรค เพราะในยุคของเธอแค่เป็หวัดก็อาจติดเชื้อจนตายได้
“พวกเ้าเรียกข้าว่าลี่จูหรืออาลี่ก็ได้ ข้าไม่ถือ ที่นี่ข้าเป็แค่เพียงแขกผู้มาขอพักอาศัย ไม่ได้มีฐานะอะไรที่นี่เลย”
2 สาวใช้ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างกลัวความผิด ในฐานะแขกของท่านแม่ทัพก็สูงส่งกว่าทาสรับใช้เช่นพวกนางแล้ว จะให้ตีตนเสมอได้อย่างไร
“พวกข้าไม่อาจเอื้อมเ้าค่ะ แขกของนายท่านอย่างไรก็ต้องฐานะสูงส่งกว่าพวกข้า จะให้ทำตัวตีเสมอได้อย่างไรเ้าคะ”
สาวใช้ผู้หนึ่งรีบกล่าวออกมาอย่างไม่อาจจะทำตัวให้ผิดกฎระเบียบของจวน
“พวกข้าเรียกท่านว่าคุณหนูลี่ดีกว่านะเ้าคะ”
ลี่จูได้ยินสิ่งที่พวกนางกล่าวแล้วจึงได้แต่พยักหน้าเข้าใจและยอมรับสิ่งที่พวกนางขอ อย่างน้อยพวกนางจะได้ไม่ลำบากใจที่ต้องมาดูแลนาง
“ถ้าเช่นนั้นก็แล้วแต่พวกเ้า พาข้าไปอาบน้ำเถอะ ข้าเหนียวตัวมากแล้ว”
ลี่จูเริ่มรู้สึกคันตามร่างกาย ด้วยก่อนหน้านี้ััถูกพื้นหญ้าและพื้นดิน ด้วยร่างกายเธอไม่เคยััพื้นหญ้าเช่นนี้มาก่อน คงเกิดอาการแพ้แน่ๆ เธอต้องรีบทำความสะอาดให้เร็วที่สุดก่อนที่มันจะลุกลาม
“เ้าค่ะ พวกข้าให้คนเตรียมน้ำไว้แล้ว เชิญทางนี้เ้าค่ะ”
ลี่จูรีบเดินตามไปทันทีอย่างไม่คิดอะไร เมื่อเดินมาสักพักยังห้องที่ปิดมิดชิด มีฉากกั้นบังตาอีกชั้นหนึ่ง อ่างอาบน้ำไม้ใบใหญ่มีน้ำอุ่นจนมีควันออกมาเล็กน้อย ข้างในเหมือนมีสมุนไพรและดอกไม้ทำให้ส่งกลิ่นหอม นี่คงเป็วิธีอาบน้ำของคนยุคนี้กระมัง ลี่จูได้แต่มองอย่างสนใจ สักพักบ่าวรับใช้ทั้งสองกลับเดินมาจะถอดชุดของเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ช้าก่อน! พวกเ้าจะทำอะไรรึ!?”
ลี่จูเอ่ยถามออกไปอย่างใพลางกอดเสื้อของตัวเองแน่น
“พวกข้าจะอาบน้ำให้ท่านอย่างไรเล่าเ้าคะ”
“ไม่ต้องๆ ข้าอาบเองได้ ข้าไม่เคยต้องให้ใครอาบน้ำให้ พวกเ้าไปรอข้างนอกเถอะ ข้าไม่คุ้นชิน”
2 สาวใช้ได้แต่มองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับคำ
เมื่อทั้งสองเดินออกไปแล้วลี่จูจึงค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออก เมื่อชุดพรางตาถูกถอดออกมันกลับคืนสภาพกลายเป็ชุดรัดรูปสีดำ ลี่จูจึงเก็บลงไปในกระเป๋าหนังใบเล็กของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะข้างฉากกั้น ยังดีที่มีชุดคลุมไว้ให้เธอได้คลุมตัวออก ตอนนี้เธออยากแช่น้ำอุ่นแล้ว เพราะเริ่มคันไปทั่ว ไม่รีรออะไรเมื่อเปลื้องผ้าออกหมดแล้วเธอจึงเดินลงไปในอ่างน้ำอย่างระมัดระวัง ด้วยไม่เคยอาบน้ำในอ่างไม้แบบนี้มาก่อน แม้ขนาดของมันจะใหญ่แต่เธอก็กลัวว่าจะลื่นหรือมีอะไรที่เธอไม่คุ้นเคยอีก
ผ่านไปเนิ่นนาน 2 บ่าวรับใช้ที่รออยู่ด้านนอกได้แต่มองหน้ากันอย่างกังวล เหตุใดแม่นางลี่จูจึงไม่เรียกให้พวกตนเข้าไปรับใช้สักที หากแช่น้ำเกินครึ่งชั่วยามขนาดนี้ไม่ตัวเปื่อยแล้วรึ!พวกนางจะทำอย่างไรดี! จะเข้าไปเลยก็กลัวว่าจะถูกตำหนิว่าเสียมารยาทที่เข้าไปก่อน หรือต้องแจ้งท่านแม่ทัพให้มาเรียกแม่นางลี่จูเอง
“ทำอย่างไรดี เข้าไปดูสักหน่อยดีหรือไม่?”
“ถ้าแม่นางลี่จูไม่พอใจพวกเราขึ้นมาจะทำอย่างไร ไปเรียกท่านแม่ทัพเถอะ”
“แต่มันแค่เื่เล็กน้อยเองนะ ท่านแม่ทัพจะไม่ลงโทษเรา 2 คนรึ!?”
“แต่ถ้าเราเข้าไปตอนนี้ก็คงถูกนางตำหนิหรือไม่ เ้าจะรับผิดชอบอย่างไร หากนางอยากอาบน้ำคนเดียวไม่ให้พวกเราเข้าไปรบกวนล่ะ เ้ากล้าะโเรียกนางหรือไม่?”
“ข้าไม่กล้า ไปถามท่านแม่ทัพก่อนก็ได้ว่าจะทำอย่างไรดี”
“เ้าไป! ข้าจะรออยู่ที่นี่เผื่อนางเรียกหา”
“ได้ๆ เดี๋ยวข้ารีบมา”
เจียเร่อเมื่อได้ยินสาวใช้บอกว่าแม่นางลี่จูแช่น้ำมาเกินครึ่งชั่วยามแล้วยังไม่เรียกพวกนางเข้าไปรับใช้ก็กลัวว่านางจะแอบหนีไป หากนางเป็ปีศาจหรือมารย่อมหนีไปได้ไม่ยากแน่ๆ
“เหตุใดเ้าปล่อยให้นางอาบน้ำตามลำพัง ทีหลังเ้าอย่าให้นางคลาดสายตาอีก หากนางหนีไปจะทำอย่างไร!”
เจียเร่อรู้สึกเสียท่าที่เพิ่งนำตัวนางมาไม่ทันข้ามวันก็ทำให้นางหลุดมือหนีไปได้แล้ว ตอนนี้เขาจึงรีบไปยังเรือนรับรองของนางอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห
เขาผลักประตูเข้าไปอย่างแรงโดยไม่สนใจอะไร เดินย่างสามขุมไปยังห้องอาบน้ำเพื่อดูว่านางหนีไปอย่างไร แต่เมื่อมาถึงห้องอาบน้ำกลับพบภาพที่ไม่คาดคิด!
2K
