หูหลี่ลี่พบว่าวันนี้ฟางเหวินมีท่าทางแปลกไปเล็กน้อย เมื่อเช้าเธอก็ยังปกติดี แต่พอกลับเข้าห้องเรียนท่าทางของเธอก็ดูแปลกไปเล็กน้อย เธอไม่สนใจหูหลี่ลี่โดยสิ้นเชิง ไม่คุยกับเธอ เอาแต่จ้องมองกระเป๋าของตัวเอง
“นี่! เ้าพวกสมองทึบกำลังจะไปไหนกัน?” นักศึกษาทยอยเข้ามาในห้องทีละคน ๆ ส่วนมากยังไม่สร่างจากอาการเมาค้าง แต่ศาสตราจารย์แก่ ๆ ยังคงยืนอย่างใจเย็นหน้าชั้นเรียนไม่สะทกสะท้าน
ที่คนเขาพูด ๆ กันคงจะเป็จริง ยิ่งอายุมากยิ่งมีความอดทนมาก โดยเฉพาะศาสตราจารย์แก่ ๆ คนนี้ เมื่อเห็นฟางเหวินยังอยู่ในอาการมัน ๆ งง ๆ หูหลี่ลี่ตบบ่าเธอ
“กระเป๋าใบนี้มันยี่ห้ออะไร?” ฟางเหวินจับกระเป๋า ขยับสายตาขุ่นมัวแล้วจ้องมาที่หูหลี่ลี่
“อี้จื่อบี่ยี่ห้อธรรมดา ๆ เธอซื้อมันมาแค่ 200 เธอลืมไปแล้วเหรอ” หูหลี่ลี่กลอกตายื่นมือออกไปแตะหน้าผากฟางเหวิน เช็ตดูอุณหภูมิในร่างกายเธอว่าปกติอยู่ไหมเพราะปัจจุบันเธอทำท่าทางราวกับเป็ไข้
“งั้นราคากระเป๋านี่คงต่อรองได้” ฟางเหวินเหมือนกับจะรู้สึกตัว ส่ายหัวของเธอ ทันใดนั้นเธอก็เอากรรไกรเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า มือหนึ่งถือกระเป๋าอีกมือถือกรรไกร จากนั้นก็เริ่มตัดกระเป๋าถือของเธอ
“เธอกำลังทำอะไร!” หูหลี่ลี่ใ เธอจับข้อมือข้างหนึ่งของฟางเหวิน “เหวินเหวินเธอบ้าไปแล้วเหรอ!”
“อย่ามาแตะต้องฉันนะ!” ฟางเหวินหัวเราะ แกว่งกรรไกรไปมา แล้วผลักหูหลี่ลี่กระเด็น ดูเหมือนพลังกายของเธอจะเพิ่มขึ้นมาก “คนชั้นต่ำอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ มาพูดกับฉัน ฮ่า ๆ ๆ!”
“นักศึกษาฟางเหวิน ทำไมคุณะโเสียงดังในคลาสแบบนี้?” ศาสตราจารย์ที่อยู่ตรงโพเดี่ยมใ นักศึกษาคนอื่น ๆ รับรู้ถึงสถานการณ์นี้ ต่างจ้องไปที่ฟางเหวินเป็ตาเดียว ซึ่งตอนนี้ในมือของเธอกำลังกวัดแกว่งกรรไกร
“ฟางหัว ฟางหัว ฉันจะไปฆ่าแกเดี๋ยวนี้!” สภาพของฟางเหวินแปลก ๆ ไปอย่างมาก ดวงตาของเธอขุ่นมัว แกว่งกรรไกรไปมา หลังอาละวาดเธอก็วิ่งออกจากห้องไป
“เร็วเขา พวกผู้ชายใครก็ได้ไปตามจับเธอเร็ว!” เมื่อศาสตราจารย์ได้ยินว่าเธอกำลังจะไปฆ่าคน เขาก็ใเป็อย่างมากรู้สึกว่าเสียงตนเองไร้ซึ่งพลังอำนาจ ไม่พอจะทำให้เหล่านักศึกษาทำตาม ดังนั้นขณะที่เขาะโเขาจึงตบหน้าขาตัวเองด้วย
ชายแก่คนนี้เอามือถือของเขาออกมา แล้วโทรไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัย
เหล่านักศึกษาชายพุ่งออกไป โดยมีหูหลี่ลี่ที่วิ่งนำหน้าเธอเป็ห่วงเพื่อนสาวของเธอมากจริง ๆ เธออยากไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เหมือนเธอจะไปที่ดาดฟ้า!” พวกเขาตามฟางเหวินไปที่ชั้นบนสุดแล้วพบว่าเธอกำลังปีนบันไดหนีไฟไปที่ดาดฟ้า
ฟางเหวินเป็แค่สาวสวยอ่อนแอธรรมดา แต่วันนี้ไม่รู้เป็อะไรเหมือนเธอเป็หนึ่งในคณะละครสัตว์ ร่างกายของเธอปราดเปรียวว่องไว บันไดหนีไฟไม่ง่ายที่ใครสักคนจะปีนขึ้นไป เธอหล่นลงมาหลายครั้ง แต่ยังคงปีนขึ้นไป
“เร็ว รีบตามเธอไป!” ทุกคนกลัว หรือฟางเหวินคนนี้กำลังเผชิญกับปัญหาจนอยากจะฆ่าตัวตาย?
มือแล้วเท้าของหูหลี่ลี่ก็เปลี่ยนไป เธอปีนบันไดขึ้นดาดฟ้าตามฟางเหวินไป แต่เมื่อลมหนาวพัดมา ทำให้ิัของเธอด้านชา
เธอเห็นฟางเหวินเดินอย่างช้า ๆ ไปตามทาง วิธีที่เธอเดินแปลกประหลาดมาก ส่ายไปมาเหมือนกับลูกตุ้ม เหมือนกับลอยไปตามลม หัวใจของหูหลี่ลี่กระตุก เธอรู้สึกหวาดกลัว
“คนสวยรีบลงมาเร็ว!” แม้ว่าผู้ชายที่ตามมาจะชื่นชมขาของหูหลี่ลี่ที่อยู่ในกางเกงยีนรัดรูป พวกเขาก็รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเื่นี้ ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามให้เธอลงมา
หูหลี่ลี่ตื่นจากความกลัว ปีนขึ้นไป 2 - 3 ขั้นขึ้นไปที่ดาดฟ้าแล้วะโไปที่ฟางเหวิน
“เหวินเหวิน เธอกำลังจะทำอะไร?”
เหล่าผู้ชายปีนตามเธอไป ทันใดนั้นฟางเหวินก็หันกลับมา ยิ้มประหลาด ๆ ให้หูหลี่ลี่
“นี่คือชีวิต ทุกคนไม่สามารถหลบหนีจากโชคชะตา ตราบเท่าที่ฟางหัวยังมีชีวิตอยู่ ทุก ๆ คนจะต้องถูกฝังอยู่ข้างเขา”
หลังจากนั้น เธอเดินต่อไปตามชั้นดาดฟ้า
“เหวินเหวิน อะไรที่ทำให้เธอทุกข์ บอกฉันสิ!” หูหลี่ลี่ไม่รู้ว่าเป็เพราะลมหนาวที่กำลังพัด หรือว่าความกลัวเลยทำให้หน้าของเธอดูขาวซีด เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อ
ฟางเหวินไม่สนใจเธอ ยังคงเดินต่อไป ทันใดนั้นพวกผู้ชายก็พุ่งเข้าไป พยายามดึงสาวสวยที่กำลังคิดฆ่าตัวตายให้กลับเข้ามา
“ทุกคนอย่าเข้ามานะ!” หน้าของฟางเหวินทันใดนั้นก็กลายเป็บิดเบี้ยว หันกลับมาแล้วกวัดแกว่งกรรไกร ภายใต้แสงอาทิตย์ กรรไกรนี้ส่องแสงสะท้อนที่คมกล้ากลับมา ทำให้เหล่าผู้ชายหวาดกลัว
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ด้วยมือสกปรก ๆ ของพวกนาย!” ฟางเหวินคนนี้สูญเสียตัวตนของเธอไปเรียบร้อยแล้ว หรือว่าเธอกลายเป็คนอื่น เดี๋ยวก็กรีดร้อง เดี๋ยวก็ร้องไห้ เหมือนคนวิกลจริต
ฉากนี้ทำให้นักศึกษารอบ ๆ ตกตะลึง ฟางเหวินคนนี้ปกติเป็คนสุภาพน่ารัก เธอไม่มีทางเป็คนแบบนี้
“ใคร ใครกำลังจะโดดลงตึกอีกแล้ว!” ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องดูทีท่า ทันใดนั้นก็มีชายสวมเครื่องแบบสีน้ำเงินะโออกมาจากบันได เหมือนเปลือกหอย ร่อนลงบนดาดฟ้า
“พี่ฉินเฉา” เมื่อเห็นเขามาหูหลี่ลี่เช็ดน้ำตา เธอพุ่งเข้าไปกอดแขนฉินเฉาแน่นแล้วขอร้องเขา
“พี่ฉินเฉา เร็วเข้า... รีบช่วยเหวินเหวิน เธอ... เธอถูกิญญาร้ายเข้าสิง!”
“ถูกสิง?” ฉินเฉาเห็นฟางเหวินกำลังแกว่งกรรไกรไปทั่ว ป้องกันไม่ให้นักศึกษาคนอื่นเข้าใกล้ขณะที่เธอกำลังเดินถอยหลังไประเบียง อะไรกันนี่ แข่งกันะโหรือไง?
เขารีบโคจรลมปราณไปที่ดวงตาขณะหลับตาลง ทันใดนั้นตาของเขาก็เรืองแสงสีเขียว มองผ่านตาปีศาจะทำให้เขาสามารถมองเห็นิญญาที่อยู่ภายในร่างของฟางเหวิน มีเงาโปร่งแสงสีขาวอยู่ข้างใน เงาสีขาวนี้เป็นักศึกษาหญิงอีกคน หน้าของเธอดูเ็าซีดเซียว ขณะจ้องไปที่คนอื่นจากด้านหลังของฟางเหวิน
“อวี๋เชี่ยน!” ฉินเฉาอ้าปากค้าง เป็เธอจริง ๆ สาวน้อยที่น่าสงสารคนนี้ยังคงอาฆาตหลังจากที่ตายไป เธอกลายเป็ิญญาอาฆาตไปแล้ว? ผีประเภทนี้เป็ผลลัพธ์จากการฆ่าตัวตาย พวกเขามักเข้าสิงคนอื่นแล้วทำการฆ่าตัวตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฟางเหวิน อย่าทำให้เื่มันยาก!” ฉินเฉาไม่รู้วิธีไล่ผี สิ่งที่เขาทำได้มีแค่พยายามช่วยชีวิตฟางเหวินจากการควบคุมของอวี๋เชี่ยน
“ทุกคนอย่าเข้ามา! เ้าพวกสารเลว!” ฟางเหวินไม่ยอมสงบ แกว่งกรรไกรของเธอ ใส่ฉินเฉา คนที่พยายามจะจับเธอ
แม้ว่าจะถูกสิงโดยิญญา แต่ฟางเหวินก็ไม่ใช่คู่มือของฉินเฉา เขารีบเตะกรรไกรออกจากมือของเธอ แต่ทันใดนั้นเองฟางเหวินก็พุ่งถอยหลังไปจนสุดดาดฟ้าแล้วก็แสยะยิ้มอย่างน่ากลัว
“เื่นี้จะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าไอ้ชาติชั่วฟางหัวมันจะตกตายตามกันมาาาา!” จากนั้นเธอก็ะโเหมือนกับผีเสื้อลงจากดาดฟ้า
ในขณะร่างของฟางเหวินกำลังร่วงลงมาจากดาดฟ้า ฉินเฉาก็เห็นิญญาอวี๋เชี่ยนลอยออกจากร่างของเธอ แล้วทันใดนั้นก็สลายหายไปในอากาศ เธอสิงร่างของฟางเหวินกูไม่รู้อีโหน่อีเหน่ะโลงมาจากดาดฟ้าตึก 7 ชั้น
“กรี๊ดดดดด!” หูหลี่ลี่กรีดร้องร่างทรุดลงกับพื้น ฉินเฉาพุ่งตัวไปที่ระเบียงอย่างไม่ลังเล หยิบโซ่จับิญญาออกมาจากแหวนเหวี่ยงมันออกไปคว้าร่างของฟางเหวินที่กำลังร่วงลงสู่พื้น
โซ่จับิญญาเสมือนกับมีตา มันพันรอบเอวของฟางเหวิน ทำให้เธอห้อยโตงเตงราวลูกตุ้มตัวใกล้กับหน้าต่างชั้น 7
ในเวลานี้โซ่จับิญญาที่พันรอบมือฉินเฉา เขาจึงใช้ความแข็งแรงของกำลังแขนดึงร่างของฟางเหวินขึ้นมาจากข้างล่าง
ร่างของฟางเหวินค่อย ๆ ถูกดึงขึ้นมา้าโดยโซ่ เมื่อถึงระยะฉินเฉารีบดึงเธอไว้ภายในอ้อมแขน จากนั้นถอยก็หลังล้มลงนั่งบนพื้นดาดฟ้าอันเย็นเฉียบ
เขามองฟางเหวินที่สลบไม่ได้สติในอ้อมแขนของเขา ก็รู้สึกโล่งใจ เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เคราะห์ดีที่ตอนนี้เขามีโซ่จับิญญา หาไม่แล้วอีกหนึ่งชีวิตที่แสนสดใสของนักศึกษาคงจะหายไปต่อหน้าเขาอีกครั้ง
“ดีมาก...” เหล่านักศึกษารอบ ๆ โล่งอกนั่งบนพื้นดาดฟ้า ภาพของฟางเหวินโดดลงไปจากดาดฟ้าทำให้พวกเขากลัว หัวใจของพวกเขาแทบหยุดเต้น มือเท้าเย็นเฉียบอย่างลุ้นระทึก
ปัญหาได้รับการคลี่คลายจด้วยฉินเฉาเพียงคนเดียว ไม่มีใครรู้ว่าเขาเอาโซ่ออกมาั้แ่เมื่อไหร่ ด้วยการตอบสนองที่รวดเร็วของเขาจึงสามารถช่วยชีวิตฟางเหวิน จนรอดพ้นจากความตายได้อย่างฉิวเฉียด
ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสนว่าฉินเฉาเอาโซ่มาจากไหน ทุกคนรวมตัวอยู่ข้างฟางเหวิน
หลังจากสติของเธอกลับมา ฟางเหวิน ก็ลืมตาอย่างช้า ๆ มองเห็นฝูงล้อมรอบตนเองเธอก็รู้สึกใอย่างที่สุด
“ทะ ที่นี่ ที่ไหน?”
“ฮือ∼ ฮือ∼ ฮือ∼” ก่อนเธอจะได้รู้อะไร ก็มีคนผู้หญิงโผเข้ามากอดเธอพร้อมกับร่ำไห้เป็วรรคเป็เวร ทำให้เสื้อฟางเหวินเปียกชุ่มโชกด้วยน้ำตา
“ธะ เธอ เธอร้องไห้ทำไม?” ฟางเหวินรู้สึกสับสน วันนี้เธอรู้สึกเหมือนมีไข้มึน ๆ งง ๆ เธอจำไม่ได้ตัวก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วจากนั้นเธอก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
“เหวินเหวิน เธอทำให้ฉันกลัวแทบตาย!” หูหลี่ลี่กอดเพื่อนสาวแน่น ร้องไห้เป็วรรคเป็เวรต่อไป แต่ภายใต้ใบหน้าที่ร้องไห้นั้นมีรอยยิ้มที่สดใส โล่งใจที่เพื่อนของเธอพ้นจากการเฉียดตาย “เธอโดดจากดาดฟ้าฆ่าตัวตาย โชคดีที่พี่ฉินเฉาช่วยเธอเอาไว้”
“ฆ่าตัวตาย?” ฟางเหวินใ ผลักหูหลี่ลี่แล้วถาม “มันจะเป็ไปได้ยังไงชีวิตของฉันดีจะตาย ทำไมฉันต้องฆ่าตัวตาย? นี่มันแปลก ๆ วันนี้ไม่ใช่วันเอพริลฟูลเดย์ ทำไมพวกเธอถึงหลอกฉัน!?”
“มันเป็เื่จริง!” ท่ามกลางนักศึกษาพี่ชายรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ พูดยืนยันขึ้นอีกเสียง “เธอหยิบกรรไกรแกว่งไปแกว่งมาใส่พวกเรา ไม่ยอมให้พวกเราเข้าใกล้เธอ!”
“นี่เื่จริงหรือโกหก” หน้าของฟางเหวินซีด มองมือทั้งคู่ของเธอด้วยความกลัว “ตะ แต่ฉันไม่รู้ตัวเลยนะ!”
“นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ” ฉินเฉาตบบ่าฟางเหวินแล้วพูด “ฉันจะสืบเื่นี้เอง เธอรีบกลับเข้าห้องเรียนเถอะ”
จากนั้นเขาหันกลับแล้วเดินลงบันไดไป เื่นี้เขาต้องคิดอย่างรวดเร็ว ยิ่งกว่านั้นเขาต้องหาว่าิญญาของอวี๋เชี่ยนไปไหน ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ฆ่าตัวตายนี้จะเป็เหมือนกับที่อวี๋เชี่ยนพูด มันจะเกิดขึ้นต่อไป
“ขอบคุณ ขอบคุณมากค่ะ!” ฟางเหวินรวบรวมความกล้าของเธอะโตามหลังฉินเฉา เธอไม่รู้ว่าทำไม ตอนเธอถูกอุ้มโดยยามหนุ่มคนนี้ เธอรู้สึกอบอุ่นแล้วปลอดภัยโดยไม่มีเหตุผล
ฉินเฉาไม่ได้หันกลับไป เขาโบกมือแล้วหายไปจากดาดฟ้า เขารู้สึกว่าิญญาของอวี๋เชี่ยนไปซ่อนตัวแล้ว ต่อให้เขาไม่ได้กลับบ้านเย็นนี้ เขาก็ต้องหาเธอให้พบให้ได้
“เกิดอะไรขึ้น!?” ข้างล่างบันไดฉินเฉาเห็นซูเฟยหอบหายใจอยู่ ดูหน้าของเธอแล้วผู้อำนวยการสาวคนนี้กังวลมาก ถึงขนาดสลัดรองเท้าส้นสูงทิ้งแล้วปีนบันไดขึ้นมาที่นี่
“องค์หญิง รองเท้าแก้วของคุณหล่นแล้ว!” ฉินเฉาหยิบรองเท้าที่โคตรสวยของเธอขึ้นมาแล้วส่งให้ซูเฟย พร้อมกับยิ้ม “ไม่เป็ไรแล้วล่ะ ผมช่วยเธอแล้ว”
“ดี ดีจริง ๆ ” ซูเฟยตบหน้าอกที่อวบอิ่มของเธอ รู้สึกโล่งใจ ทันใดนั้นฉินเฉาก็เห็นลูกประคำบนเอวของเธอ เขาจำได้ว่าเย็นวันนั้นซูจีก็สวมประคำแบบเดียวกันนี้ มันเป็สิ่งที่ช่วยชีวิตเขาแน่นอน เขาอดถามออกไปไม่ได้
“ผู้อำนวยการคนสวย คุณได้ลูกประคำนี่มาจากไหน?”
จบตอน#
6K
