(ความเดิมตอนที่แล้ว)
"หึ้ย ผู้ชายบ้าอะไรป่าเถื่อนที่สุด หน้าตาดีซะเปล่า แต่งตัวก็ดีอยู่หรอก แต่นิสัยไม่ได้เลยจริงๆ คนอะไรหน้าตาชั่งสวนทางกับนิสัย"
หลังจากที่ร่างเล็กของตะวันวิ่งออกไปจากห้องน้ำ สายตาของซอฟที่จ้องมองแผ่นหลังเล็กจนสุดสายตา กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของร่างสูงดังขึ้น
" สวัสดีครับคุณน้า"
" ฮัลโหล ซอฟหรอลูก นี้น้าริสาเองนะคะ ซอฟสบายดีไหมลูก"ริสาถามไถ่หลานชายลูกเพื่อนสนิทของเธออีกทั้งยังเป็คู่หมั้นคู่หมายของลูกชายเธออีกด้วย
"ผมสบายดีครับคุณน้า แล้วคุณน้าเป็อย่างไงบ้างครับ สบายดีหรือปล่าวครับ"
"คือ.. น้ามีเื่ให้ซอฟช่วยหน่อยจ๊ะ ตอนนี้น้าร้อนใจมากเลยลูก น้าถึงต้องโทรมารบกวนซอฟหน่อยค่ะ "
" ใจเย็น ๆก่อนนะครับคุณน้า มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"
ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความกังวลเล็กน้อย
ซอฟชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หุ่นมาดแมน สูง190 ซม.ผิวขาวเหลือง ผมดกดำ รูปหน้าคมคาย กรอบกรามคมชัด ขนคิ้วหนาปัดขึ้น ดวงตาดุดันในตาสีรัตติกาล จมูกโดงคมสัน ริมฝีปากบางกระจับได้รูป ลูกเ้าของนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆของวงการ มีกิจการและอสังหาริมทรัพย์มากมาย อีกทั้งมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังหลายแห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยที่เขากำลังเรียนอยู่แห่งนี้ด้วย
"ค คือ.. ว่า ซอยุนนะลูก น้องหายออกจากบ้าน น้าไม่รู้จะทำยังไงแล้วลูก น้าห่วงน้องมากๆเลยตอนนี้"
"ห๊ะ!!! อะไรนะครับ น้องหายไปหรอครับ คุณน้าแจ้งตำรวจหรือยังครับ เกิดอะไรขึ้นครับ แล้วน้องหายไปได้ยังไงครับ" ร่างสูงไตร่ถามด้วยความเป็ห่วงปนสีหน้าเคร่งเครียดด้วยสาเหตุคู่หมั้นของเค้าหายตัวไป
"ซอฟ จะใจเย็นก่อนนะ น้าพอจะรู้ว่าน้องหายไปไหน น้องทะเลาะกับน้าน้อยใจเลยหนีออกไปจากบ้าน น้าคิดว่าน้องคงหนีกลับไปเมืองไทย ยังไงถ้าซอฟบังเอิญเจอน้อง น้าฝากดูแลแทนน้าหน่อยนะจ๊ะ ตอนนี้น้ากำลังดำเนินเื่ย้ายกลับไปอยู่ไทยถาวรและติดการรักษาตัว อีกไม่นานน้าจะรีบกลับไปหาน้อง ยังไงน้าฝากซอฟดูแลน้องหน่อยนะลูก"
ริสาเล่าเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็สาเหตุที่ทำให้ซอยุนหนีกลับไทยมาก่อนล่วงหน้า แต่ไม่ได้บอกเล่าเื่ทั้งหมดจริงๆออกไป
" ครับคุณน้า แต่ผมไม่ได้เจอน้องอีกเลยั้แ่พวกเรายังเล็กๆ คุณน้าพอจะมีรูปของน้องไหมครับ เผื่อผมเจอผมจะได้จำได้ครับ"
ใช่ร่างสูงเคยเจอกับซอยุนั้แ่ที่พวกเค้ายังเด็กๆอยู่เลย เป็ครั้งเดียวที่ได้เจอและเป็ครั้งแรกที่เค้าตกหลุมรักคนตัวเล็กั้แ่เด็ก ในตอนที่พวกเขาสองครอบครัวนัดกันมาทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้าและก็ได้ทำให้เขารู้ว่าเด็กตรงหน้าคือคู่หมั้นคู่หมายที่พ่อแม่ของเค้าจับคู่ไว้ให้ั้แ่เด็ก
"ได้ๆเดี๋ยวน้าส่งรูปของน้องเข้าไปที่ ไลน์แชทนะ น้าขอโทษที่รบกวนด้วยนะลูก ฮึก !!"
"คุณน้าไม่ต้องกงวลนะครับ ผมจะตามหาน้องให้เจอครับ คุณน้าไม่ต้องเป็ห่วงครับ น้องต้องปลอดภัยครับ" ซอฟปลอบประโลมริสาให้คลายกังวลลง
"งั้นน้าฝากด้วยนะลูก เดี๋ยวว่างสายน้าจะรีบส่งรูปให้ค่ะ"
"ครับ ได้ครับ สวัสดีครับ"ร่างสูงตอบรับคำออกไป
ตู๊ด!! ติ่ง.
หลังจากริสาได้กดว่างสายโทรศัพท์ก็ได้ส่งรูปเข้ามาในแอฟพิเคชั่นไลน์แชททันที ซอฟชายหนุ่มร่างสูงกดเข้าไปดูเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ยี่ห้อหรูแบรนด์ดัง
พรึบ
"..."
" หึ!! ที่เขาบอกว่าโลกมันกลมคือแบบนี้เองซินะ ยัยเด็กดื้อ เธอหนีฉันไม่พ้นแน่"
หลังจากที่ร่างเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีออกมา ก็ได้เดินมาถึงโรงอาหารที่ บัญชาและน้ำอิงรอเขาอยู่ ตะวันเดินเข้ามาภายในโรงอาหารของคณะนิเทศ หันรีหันขวามองหาเพื่อนสนิททั้งสองคน
"ตะวัน ตะวัน ทางนี้"เสียงใสของน้ำอิงะโเรียกตะวันพร้อมกับกวักมือปรอย ๆ
" น้ำอิง ชา รอเรานานไหม" ตะวันถามเพื่อนทั้งสอง
"โห้!!!ตะวัน เรานึกว่าตกส้วมไปแล้วนะ ฮาฮาฮา!! บัญชาเอ่ยปากแซวร่างเล็ก
" ขอโทษที่นะพอดีเกิดเื่นิดหน่อยอ่ะ เราเลยมาช้า"
" เอาเถอะๆเดี๋ยวค่อยเล่านะ อิงหิวข้าวจนตาลายแล้วเนี้ย เดี๋ยวเราไปซื้อข้าวกันก่อนนะ ค่อยมาคุยกัน"
"ก็ดีนะ เราก็หิวแล้วเหมือนกัน"บัญชาพูดสมทบ
"ป่ะ งั้นไปกัน เราอยากกินข้าวราดแกงร้านป้าแจ่มอ่ะ อร่อยและถูกด้วย"ตะวันแนะนำเพื่อนทั้งสอง" เราไปด้วย "น้ำอิงพูดพร้อมยกมือขึ้นเป็การออกเสียงเห็นด้วย
" โอเค งั้นเราไปซื้อต้มเืหมูร้านลุงหนุ่มนะแยกกันไปเลยแล้วเดี๋ยวเราแวะซื้อน้ำให้ เอาน้ำเปล่านะ คนละขวด" บัญชาเสนอตัวซื้อน้ำไปให้เพื่อนทั้งสอง
" ขอบใจ"
" ขอบใจ"
พรึบ~ ปึก
หลังจากทั้งสามทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ก็นั่งย่อยกันสักพักเพราะยังพอมีเวลาเหลือก่อนเข้าเรียนวิชาแรก
" ว่าไงตะวันเกิดอะไรขึ้น ถึงมาช้าอ่ะ"น้ำอิงถามด้วยความสงสัย
" ก็... ตอนที่เราไปเข้าห้องน้ำอ่ะ พอเราเข้าไปในห้องน้ำเราก็ได้ยินเสียงคนสองคนแอบโป๊ะบ๊ะกันในห้องความ ตอนแรกเราในึกว่าเสียงผีเปรต พอฟังดูดีๆ มันไม่ใช่แต่เป็เสียงนั้นแหละ ตะวันล่ะคำไวเป็อันเข้าใจ
"ฮาฮาฮา"
"ฮาฮาฮา"
"ซวยจริง ๆเลยตะวัน"น้ำอิงเลยแซวร่างเล็กพร้อมกับหัวเราะไปด้วย
"แล้วตะวันรู้หรือเปล่าว่าเป็ใคร" บัญชาถามด้วยความอยากรู้
"เราไม่รู้หรอกว่าเขาเป็ใคร เพราะเรารอให้เขาออกไปก่อนสงสัยคงเป็รุ่นพี่อ่ะ"
"ยังไง ไหนบอกรอให้พวกนั้นออกไปก่อนไงแล้วรู้ได้ไงว่าเป็รุ่นพี่" น้ำอิงถามไปด้วยใบหน้าสงสัย
" ก็พอเราออกมาจากห้องน้ำก็ดั้นเดินไปชนกับเขาเข้านะซิ เราเกือบโดนกระทืบด้วยนะ"
"โห้!! มันเป็ใครว่ะ เื่แค่นี้ถึงต้องกระทืบเลยหรอ"บัญชาพูดแทรกขึ้นมาด้วยความโมโหที่จะมีคนมาทำร้ายเพื่อนของเขา
" นั้นซิตะวันแค่เดินชนกันเองถึงกับต้องกระทืบเลยเหรอ" น้ำอิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกังวล
"ก็.... เขาหาว่าตะวันเป็โรคจิตไปแอบฟังเขาทำกันอ่ะ อือออ"
"...."
" แล้วตะวันเห็นไหมว่าหน้าตาคนที่ชนเป็ยังไง" บัญชาถามด้วยความอยากรู้เผื่อว่าวันข้างหน้าเขาไปพบเจอกับคนนี้เข้า เขาจะได้ถามว่ามีปัญหาอะไรกับเพื่อนของเขา
"ก็...."
"ตัวสูงๆ น่าจะสูง190 ได้มั้ง เราคิดว่าน่าจะเป็รุ่นพี่พวกเรา สังเกตจากสไตล์การแต่งตัวที่ดูสบายๆ เสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อช้อป กางเกงยีนส์ขาดเข่าและสวมรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สหุ้มข้อ ข้อมือขวาใส่นาฬิกาข้อมือน่าจะแพงเราไม่รู้ยี่ห้ออ่ะ มือซ้ายใส่สร้อยข้อมือหนังสีดำห้อยเกียร์ นิ้วสองข้างสวมแหวนเงินเกลี้ยง แล้วก็.. "ตะวันพยายามนึกถึงรูปร่างของคนร่างสูงที่เขาพอจะจำได้
" อ่อๆๆ แล้วก็ คิ้มเข้มๆ ปัดขึ้น ตาดุๆ จมูกโด่งๆ หน่อย ที่สำคัญมีรอยสักตรงคอด้วยนะ แต่เราไม่ทันมองอ่ะว่ารูปอะไร"ตะวันพูดจบพร้อมทำหน้าหงอยที่ตัวเองนั่นเอาแต่ก้มหน้ากลัวคนร่างสูง จนไม่กล้าที่จะสบตาโดยตรง
" ห๊ะ!!!! อะไรนะ! ตะวันบอกว่ามีรอยสักแถวๆ บริเวณคองั้นหรอ แล้วอยู่วิดวะด้วยหรอ"
"..... "
" นี่! ชา! จะะโทำไม่เนี้ย ใหมดเลย มีรอยสัก อยู่คณะวิศวะ แล้วมันทำไมหล่ะ" น้ำอิงบ่นปนสงสัยที่ร่างสูงะโจนทำให้ใ
"นั้นสิชา ตะวันกับอิงใหมดเลย มีอะไรหรือปล่าวชา เราใจไม่ดีเลย"ร่างเล็กเริ่มใจไม่ดีเมื่อได้เห็นเพื่อนสนิททำสีหน้ากังวลเล็กน้อย
" ก็.. เราคิดว่า คนที่ตะวันอธิบายลักษณะมาเหมือนกับพี่ซอฟวิดวะปี4 ที่มีรอยสักแถวๆ คอแถมการแต่งตัวก็เหมือนถ้าใช่แล้วหล่ะก็... ซวยแล้วตะวันเอ้ย!!! "
" มะมีอะไรหรอชา"ร่างเล็กถามด้วยความกังวล
" นั้นดิชา มีอะไรก็รีบพูดมา ตะวันกลัวจนตัวสั่นแล้วนั้น" น้ำอิงเอ่ยปากบอกร่างสูง
" ก็พวกพี่ซอฟได้ฉายาว่า แก็งค์มาเฟียวิดวะ หล่อ รวย จวยใหญ่ทั้งแก๊งค์ แต่นิสัยต่างจากหน้าตาริบลับ เ้าชู้ แถมยังปากหมาเ็า ชอบเอาชนะ เอาแต่ใจ ถ้าไม่ชอบหรือเกลียดใคร พวกพี่เขาก็เล่นงานจนเรียนต่อไม่ได้ต้องลาออกไปเลยก็มี แถมยังชอบเวียนผู้หญิงกันใช้ด้วยนะ "
"......."
"......."
" หมายความว่าไงเวียนผู้หญิงกันใช้"น้ำอิงถามด้วยความสงสัย
" ก็พอควงกันเบื่อก็ให้เพื่อนในกลุ่มใช้ต่อไง ใช้ที่แบบว่า.... ร่างกายบนเตียงอ่ะ"ร่างสูงพยายามอธิบายให้เพื่อนสนิททั้งสองฟัง
"ฮื้อๆๆ เราตายแน่ๆ เลย ชา น้ำอิง เราจะทำยังไงดี พี่เขาบอกกับเราว่าถ้าเจออีกครั้งเขาจะไม่ปล่อยเราไปอีกแน่ อึก"
" ตะวันไม่ร้องนะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะตะวัน อย่าพึ่งกังวลไปเลยนะ" น้ำอิงพูดปลอบร่างเล็กพร้อมยืนมือเรียวลูปหลังปลอยๆ ให้ร่างเล็กคายความกังวล
"ใช่ๆ อาจไม่ใช่อย่างที่ไอ้อิงมันว่าก็ได้"บัญชาเอ่ยปลอบพร้อมเห็นด้วยกับน้ำอิง
" อือ"
" ได้เวลาขึ้นเรียนแล้วนะเราไปเรียนกันเถอะ"น้ำอิงเอ่ยเตือนเพื่อนๆ ของเธอ
" งั้นไปกันเถอะ"ร่างสูงบอกกับเพื่อนทั้งสองพร้อมกับใช้แขนแกร่งพาดเกี่ยวคอร่างเล็กของตะวันเดินขนาบคู่กันโดยมีน้ำอิงเดินอยู่ข้างๆ ของบัญชา
"....."
หลังจากที่ทั้งสามเดินเข้ามาถึงในห้องเรียนน้ำอิงที่เดินนำเข้ามาก่อน ตามมาด้วยสองหนุ่มที่เกี่ยวคอคล้องไหล่กันเดินเข้ามาติดๆ หารู้ไม่กับมีสายตาดุดันจองมองมาที่คนตัวเล็กด้วยสายตายากจะเดา
"เราจะนั่งตรงไหนกันดี" น้ำอิงเอ่ยถามคนทั้งคู่
"วันนี้คนเยอะนะ มีเรียนรวมหรือไงกัน" บัญชาบ่นปนแปลกใจปกติจะมีแต่คนที่คุ้นๆ หน้าในสาขาวิชาที่เรียนแต่วันนี้กับมีคณะอื่นมาร่วมเรียนด้วย
"นั้นสิสงสัยวันนี้คงเรียนรวมกับคณะอื่นด้วยแน่ๆ เลย" ตะวันพูดเสริม
"ตรงนั้นว่างเราไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ" หลังจากที่หันรีหันขวากันอยู่นานก็ได้ที่นั่งที่ว่างพอดี แต่ก็ได้นั่งเรียนคละกับคณะอื่นๆ ด้วย
"นี่ๆ วันนี้เราได้เรียนกับพวกรุ่นพี่ด้วยนะ เห็นว่าเป็รุ่นพี่วิดวะปี4 แถมวันนี้พวกพี่ซอฟก็มาเรียนด้วยนะ"
" ใช่แกพวกพี่ซอฟโคตรหล่อเลย นี้ถ้าบอกว่าเป็ไอดอลเกาหลีฉันก็เชื่ออ่ะแก แต่ละคนหล่อคนละแบบเลือกใครไม่ได้เลยอ่ะแก"
"โถ่!! สภาพ!! แกดูด้วยผู้หญิงของแก็งค์นี้แต่ละคนระดับดาวเดือนคณะ อย่างพวกเราเขาไม่มองหรอก"
" ก็จริงของแก แต่ได้ข่าวพวกผู้หญิงของพวกพี่เขาแบ่งกันจริงหรือปล่าวแก ถ้าเป็แบบนั้นฉันก็ไม่เอาด้วยนะ"
" ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เห็นควงผู้หญิงไม่ซ่ำหน้าเลยนะแก"
"......."
"......."
"......."
คำพูดทุกคำที่สองสาวเพื่อนร่วมคณะกำลังพูดถึงแก็งค์รุ่นพี่หนุ่มวิศวะนั้นทั้งสามคนเพื่อนสนิทได้ยินทุกคำ พร้อมกับหันมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไรเป็การเข้าใจกันดี
" ท่าจะจริงอย่างที่ชาบอกแล้วหล่ะตะวัน กิตติศัพท์เลื่องชื่อขนาดนี้" น้ำอิงเอ่ยกระซิบกระซาบกับตะวันที่ข้างหู
"อือ เราขออย่าให้คนที่เรามีเื่ด้วยเป็รุ่นพี่คนนี้เลย" ร่างเล็กกระซิบตอบกลับน้ำอิง
"ตะวัน!!" ใช่รุ่นพี่คนนั้นไหม"ร่างสูงที่นั่งเกาอี้ริมทางเดินเอ่ยถามกับตะวัน"
" คนไหนหรอชา ตะวันมองไม่รู้อ่ะ คนเยอะไปหมด"
" ก็กลุ่มรุ่นพี่ที่นั่งอีกฝั่งเยื้องๆ แถวบนด้านหลังเราอ่ะ"บัญชาอธิบายตำแหน่งที่นั่งของรุ่นพี่เป้าหมายให้ร่างเล็กฟัง"
" มะไม่เอาอ่ะชาเราไม่กล้าหันไปมอง เรากลัวอ่ะ" ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"แอบ ๆ มองก็ได้นะตะวันจะได้รู้ไงว่าใช่หรือไม่ใช่"
ร่างเล็กพยายามทำใจอยู่นานก่อนค่อยๆ ก้มหน้าเอี่ยวลำตัวบิดไปด้านหลังเล็กน้อย พรางหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาปิดที่บริเวณใบหน้าครึ่งหน้า่จมูกลงไป
พรึ่บ!!
"...... "
ร่างเล็กพยายามกวาดสายตามองหาพิกัดตามที่ร่างสูงเพื่อนสนิทของเค้าบอก ส่ายสายตาไปมาจนสบตาเข้ากับสายตาดุดันที่จ้องมองส่งมาให้ร่างเล็กนั้นพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ทำให้ตะวันถึงกับใอุทานออกมา
" หึ " เสียงขำในลำคอเล็กน้อยของร่างสูง
เชี้ย!!!! "ร่างเล็กของตะวันอุทานออกมา พร้อมกับหนังสือร่วงหลุดมือด้วยความใ
"ชา!! น้ำอิง!! เราซวยแล้วหล่ะ"
*************************************
TBC
310
