ท้องฟ้ามืดสลัวราวกับน้ำหมึก ร่างของหลินอวี่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ประตูบ้านท่ามกลางแสงยามโพล้เพล้ บนถนนสายเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่จุดประปรายลอดผ่านช่องว่างของประตูและหน้าต่างลงบนพื้น ดูเหลืองหม่นและสลัว แม้ว่าในหมู่บ้านจะมีไฟฟ้าใช้แล้ว แต่คนที่กล้าใช้ไฟฟ้านั้นมีเพียงส่วนน้อย คนส่วนใหญ่ยังคงคุ้นเคยกับการใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าด ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากเพื่อประหยัดเงินเท่านั้น
เมื่อกลับถึงบ้าน จากระยะไกล หลินอวี่ก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของหลินเหยาผู้เป็น้องสาว ยืนรออยู่ที่หน้าประตูรั้ว เธอเขย่งเท้าและชะเง้อคอ มองไปยังทิศทางที่หลินอวี่กำลังกลับมาเป็ระยะ ๆ
เมื่อเห็นหลินอวี่สะพายลอบดักปลาและถือฉมวกแทงปลา เธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นจนน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่คะ จับปลาได้ไหม?"
"จับได้สิ... แถมยังได้เยอะด้วย" มุมปากของหลินอวี่หยักขึ้น เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยล้าแต่ไม่อาจซ่อนความภูมิใจไว้ได้ เขาค่อย ๆ วางลอบดักปลาลง และโชว์ปลาที่อยู่ข้างในให้หลินเหยาดู
"ว้าว! ปลาตัวใหญ่เยอะขนาดนี้เลย พี่เก่งที่สุดเลย!"
เสียงโห่ร้องดีใจของเธอดังใสและกังวานไปทั่วลานบ้าน จากนั้นเธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในบ้าน พร้อมกับะโด้วยความตื่นเต้นว่า "แม่คะ... แม่คะ... พี่กลับมาแล้ว แถมยังจับปลาตัวใหญ่ได้เยอะเลย!"
ภายในบ้าน หวังอวี่เฟินผู้เป็แม่กำลังยุ่งอยู่ที่หน้าเตา อาหารที่ต้มอยู่ในหม้อส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ควันไฟลอยละล่องขึ้นจากปล่องไฟอย่างช้า ๆ เมื่อได้ยินเสียง เธอก็เช็ดมือแล้วเดินออกมา เมื่อเห็นลูกชายสะพายลอบดักปลาเข้ามาในลานบ้าน และมีหางปลาตัวใหญ่โผล่ออกมาจากลอบดักปลาบนหลัง หวังอวี่เฟินก็รีบเข้าไปดู "ตายจริง จับปลาได้จริง ๆ ด้วย? แถมตัวใหญ่ขนาดนี้ ทั้งหมดนี้ใช้ฉมวกแทงมาเหรอ?"
"แทงมาทั้งหมดเลยครับ!"
หลินอวี่ถอดลอบดักปลาลงจากหลัง พร้อมกับพูดว่า "หลังจากน้ำขึ้น มีปลาตัวใหญ่เข้ามาหาอาหารที่ทะเลด้านหน้า ผมเลยใช้โอกาสนี้แทงปลาพวกนี้มาครับ"
หวังอวี่เฟินชะงักไป เื่แบบนี้ แม้แต่ชาวประมงเฒ่ายังทำไม่ได้ อย่าว่าแต่ความอันตรายในทะเลหลังน้ำขึ้นเลย แค่การใช้ฉมวกแทงปลานั้นต้องใช้เทคนิคที่เก่งกาจมาก คนแก่ในหมู่บ้านก็ใช่ว่าจะทำได้ดี เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าทั้งหมดนี้หลินอวี่ใช้ฉมวกแทงมา แต่าแบนตัวปลากลับทำให้เธอต้องเชื่อ
เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของหวังอวี่เฟิน หลินอวี่ก็ยิ้มบาง ๆ และพูดอย่างภูมิใจว่า "แม่ดูสิ ผมบอกแล้วว่าผมเกิดมาเพื่อจับปลา แม่ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ คราวนี้เชื่อหรือยัง!"
หวังอวี่เฟินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้ม "เอาละ แม่รู้แล้ว ถ้าลูกอยากจับปลาเลี้ยงครอบครัว ก็ตามใจลูก แม่จะไม่ขัดขวางลูกอีกต่อไป แต่ลูกต้องสัญญากับแม่นะ ว่าต้องระวังความปลอดภัยด้วย"
"แม่ครับ ผมจะระวังครับ" หลินอวี่ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม เมื่อได้รับการยอมรับจากหวังอวี่เฟิน ต่อไปหลินอวี่ก็สามารถลงมือทำได้อย่างเต็มที่
...
ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี ขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเพิ่งจะเริ่มปรากฏแสงรำไร หลินอวี่ก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ เขาก็เดินตรงไปยังบ้านของหลัวเฉวียนผู้เป็ผู้ใหญ่บ้าน เคาะประตูเพื่อขอยืมเกวียนลาคันที่คุ้นเคย
เมื่อกลับมาถึงลานบ้าน หลินอวี่รีบขนปลาและปูที่จับได้เมื่อวานออกมา บรรจุลงในเกวียนลาอย่างระมัดระวัง เนื่องจากปลาเ่าั้ถูกแทงด้วยฉมวก เกล็ดจึงดูยุ่งเหยิงและมีาแทั้งลึกและตื้น รูปลักษณ์ภายนอกจึงดูไม่ค่อยดีนัก แต่ในใจของหลินอวี่มีการวางแผนไว้แล้ว เขาขับเกวียนลาอย่างชำนาญ มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองอิงโข่วอีกครั้ง
หลินอวี่เดินทางไปยังที่เดิมที่เคยตั้งแผงขายปลาครั้งก่อน และหยุดเกวียนลาลงอย่างมั่นคง เขาหายใจเข้าลึก ๆ กระแอมไอ แล้วเริ่มะโเรียกแขกเสียงดัง "ปลาสด ๆ จ้า เพิ่งแทงมาจากทะเล ขายถูก ๆ เลย!"
ในยุคที่ทรัพยากรค่อนข้างขาดแคลนเช่นนี้ ผู้คนจึงมีความปรารถนาในอาหารอย่างรุนแรงเป็พิเศษ แม้ว่ารูปลักษณ์ของปลาเหล่านี้จะไม่สมบูรณ์แบบนัก สำหรับร้านอาหารที่พิถีพิถันเื่การจัดจานอาจจะมีความดึงดูดจำกัด
แต่สำหรับชาวบ้านทั่วไปกลับไม่ได้ใส่ใจ ขอเพียงแค่ปลาสดและราคาถูกกว่าราคาปกติ ใคร ๆ ก็รู้ว่าควรเลือกแบบไหน และปลาเหล่านี้ แม้จะมีขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ยาวเท่ากับปลาอินทรีตัวใหญ่ที่หลินอวี่จับได้ครั้งก่อน ครอบครัวหนึ่งสามารถกินได้หมดพอดี หลินอวี่จึงคิดว่ามันต้องเป็ที่นิยมแน่นอน
"เดินมาดูทางนี้เลยจ้า ปลาสด ๆ เพิ่งแทงมาใหม่ ๆ ขายถูก ๆ เลย"
"พี่สาวครับ พี่เป็นางฟ้าหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมสวยจัง ช่วยอุดหนุนปลาไปทานที่บ้านสักตัวนะครับ"
ผู้หญิงไม่มีใครไม่ชอบให้เรียกว่าพี่สาว และไม่มีใครไม่ชอบถูกชมว่าสวย ผู้หญิงที่ถูกหลินอวี่เรียกว่าพี่สาวเผยรอยยิ้มสดใส ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน เธอหยุดฝีเท้าที่เร่งรีบในตอนแรก แล้วหันมาที่แผงปลา ก้มลงมองปลาเ่าั้อย่างละเอียด พร้อมกับเอ่ยชมหลินอวี่ไม่ขาดปาก "เด็กคนนี้ ปากหวานจริง ๆ เลยนะ"
เมื่อได้รับคำชม หลินอวี่ก็เผยรอยยิ้มซื่อ ๆ เขารีบหยิบตาชั่งขึ้นมา เลือกปลาตัวที่ค่อนข้างใหญ่ วางลงบนตาชั่งอย่างระมัดระวัง พร้อมกับพูดว่า "พี่สาวนางฟ้า ปลาตัวนี้ดีมากเลยครับ ลองซื้อไปชิมดูสักตัวนะครับ"
เมื่อถูกเรียกว่าพี่สาวนางฟ้าติดต่อกัน ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง และถามว่า "ปลาตัวนี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะ?"
หลินอวี่เกาหัวและพูดอย่างเขิน ๆ ว่า "พี่สาวนางฟ้า ปลาตัวนี้ผมใช้ฉมวกแทงมา รูปลักษณ์อาจจะไม่ค่อยดี แต่รับรองว่ารสชาติไม่เสียแน่นอนครับ พี่สวยขนาดนี้ ผมขายให้จินละสี่เหมาแล้วกัน"
"ตกลงจ้ะ พี่ซื้อตัวหนึ่ง แล้วก็ขอปูพวกนั้นด้วยนะ" ผู้หญิงคนนั้นถูกคำพูดของหลินอวี่ทำให้มีความสุขมาก จึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล
"ได้เลยครับ ขอบคุณครับพี่สาวนางฟ้า เดี๋ยวผมชั่งน้ำหนักให้เดี๋ยวนี้เลย"
ไม่นานนัก หลินอวี่ก็ชั่งน้ำหนักปลาให้ ผู้หญิงคนนั้นจ่ายเงินโดยไม่ลังเล ทั้งยังชมว่าหลินอวี่ตาถึง รู้ความ และทำธุรกิจเป็ คนที่เดินผ่านไปมาเมื่อได้ยินว่าปลาของหลินอวี่ขายเพียงสี่เหมา ก็พากันรุมล้อมเข้ามา เป็ไปตามที่หลินอวี่คาดไว้ ชาวบ้านเห็นว่าปลาของหลินอวี่ทั้งตัวใหญ่และอ้วน แม้รูปลักษณ์จะไม่ดีนักแต่ไม่ส่งผลต่อการกิน แถมราคายังถูก จึงพากันเข้ามาซื้อ
เพียงเวลาสิบกว่านาที ปลาหกเจ็ดตัวของหลินอวี่ก็ขายหมดเกลี้ยง
หลายคนที่ซื้อไม่ทันถึงกับแสดงสีหน้าบ่น และถามหลินอวี่ว่าทำไมไม่เตรียมมาขายให้มากกว่านี้
หลินอวี่ทั้งขำทั้งจนใจ เขาก็อยากทำแบบนั้น แต่เขาจับได้แค่นี้ จะให้ทำอย่างไรได้? เขาจึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และบอกว่าปลาเหล่านี้เขาแทงมาจากทะเลในวันนั้น เพื่อรักษาความสดจึงไม่กล้าเก็บไว้ รีบนำมาขายทันที พร้อมกับสัญญาว่า ครั้งหน้าจะหาปลามาขายให้มากกว่านี้ จากนั้นจึงเก็บแผงเดินทางกลับ
วันนี้เก็บแผงเร็ว หลินอวี่จึงแวะไปที่สหกรณ์ร้านค้าอีกครั้ง ในตอนนี้เขาเริ่มสนิทกับคนขายคูปองเถื่อนแล้ว พอเห็นหลินอวี่เดินเข้ามา ก็รู้ทันทีว่าหลินอวี่้าอะไร ทั้งสองคุยกันสั้น ๆ หลินอวี่ซื้อคูปองเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง จากนั้นจึงเข้าไปในสหกรณ์ร้านค้า ซื้อผ้าสองพับและนุ่น แล้วจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน
ครั้งนี้ ขายได้เงินทั้งหมดยี่สิบสี่หยวนหกเหมา แม้จะเป็ปลาต่างชนิดกัน แต่หลินอวี่ส่วนใหญ่ขายที่ราคาสี่ถึงห้าเหมาต่อจิน
ความจริงแล้วนี่เป็เื่ที่เลี่ยงไม่ได้ ต้องรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่ วันลมแรง ราคาปลาจึงกลับสู่ระดับปกติ อีกทั้งในตลาดครั้งนี้ยังมีแผงขายปลาเ้าอื่นด้วย ปลาของเขาเนื่องจากถูกแทงด้วยฉมวก รูปลักษณ์จึงไม่ดี เพื่อที่จะขายปลาให้หมด หลินอวี่จึงจำเป็ต้องกดราคาให้ต่ำลง ต้องเข้าใจว่าในยุคนี้ไม่มีเทคโนโลยีการถนอมอาหาร หากวันหนึ่งขายปลาไม่ได้ วันรุ่งขึ้นปลาก็จะไม่สดแล้ว
ครั้งนี้ขายปลาได้เร็ว เมื่อคิดว่าท้องฟ้ายังไม่มืดนัก ในใจจึงวางแผนว่า ขอเพียงขับเกวียนลาให้เร็วขึ้นอีกนิด น่าจะถึงบ้านก่อนค่ำ เขาจึงสะบัดแส้อย่างแรง เร่งให้ลาเร่งฝีเท้า เกวียนลาวิ่งกระแทกกระทั้นไปตามถนนดินอย่างรวดเร็ว ฝุ่นตลบอบอวลตลอดทาง
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหลินอวี่จะพยายามเร่งเดินทางเพียงใด แต่ก่อนจะถึงบ้าน ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมอย่างเงียบเชียบ ทุกสิ่งรอบตัวถูกความมืดกลืนกิน มีเพียงโครงร่างของเกวียนลาที่ปรากฏให้เห็นลาง ๆ ภายใต้แสงจันทร์อันริบหรี่ หลินอวี่กำสายบังเหียนแน่น ดวงตาพยายามเพ่งมองถนนที่พร่ามัวเบื้องหน้า บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวระยิบระยับ แต่กลับไม่ได้ช่วยส่องทางกลับบ้านให้หลินอวี่ได้มากนัก
เสียงร้องของนกเค้าแมวที่ดังขึ้นเป็ระยะ ยิ่งทำให้ค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้ดูวังเวงยิ่งขึ้น ฝีเท้าของลาก็เริ่มช้าลง ดูเหมือนมันจะถูกความมืดนี้ทำให้ใเช่นกัน หลินอวี่ปลอบโยนลาด้วยเสียงเบา ๆ พร้อมกับค่อย ๆ ขับมันให้เดินหน้าต่อไป
ต้นไม้ริมทางส่งเสียงสวบสาบตามแรงลมยามค่ำคืน ประสาทของหลินอวี่ตึงเครียดอย่างมาก คอยระแวดระวังอันตรายที่อาจเกิดขึ้นตลอดเวลา เพราะเกรงว่าจะมีสัตว์ป่าดุร้ายพุ่งออกมาจากพุ่มไม้สองข้างทาง ต้องรู้ว่าในยุคนี้ บนเขามีทั้งหมาป่าและหมีควาย หากเผชิญหน้าเข้าล่ะก็ จะเป็อันตรายอย่างยิ่ง
ทว่า ยิ่งกลัวอะไร สิ่งนั้นมักจะเกิดขึ้น ทันใดนั้น ลาที่กำลังเดินอยู่ก็หยุดกะทันหัน มันส่งเสียงร้องอย่างกระวนกระวาย ไม่ว่าหลินอวี่จะสะบัดแส้อย่างไรมันก็ไม่ยอมเดินต่อ ในขณะเดียวกัน ดวงตาสีเขียวเรืองแสงหลายคู่ก็ปรากฏขึ้นวูบวาบในพุ่มไม้ริมทาง หัวใจของหลินอวี่หล่นวูบทันที
'หมาป่า!'
หมาป่าเหล่านี้มีรูปร่างปราดเปรียว ขนสีเทาหม่นสะท้อนแสงจันทร์สลัว หูตั้งชัน ขณะแยกเขี้ยวขู่มีน้ำลายไหลยืด ทำเอาหลินอวี่ใรีบหันกลับไปคว้าฉมวกแทงปลาบนรถมาถือไว้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เขาจึงตั้งใจนำฉมวกแทงปลาติดตัวมาด้วย ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้งานจริง ๆ
เขากำมันไว้แน่นในมือ กล้ามเนื้อสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความประหม่า แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด และในขณะนี้ ฝูงหมาป่าได้ล้อมเข้ามาเป็รูปพัด ฝีเท้าเบาหวิวแต่แฝงไปด้วยอำนาจข่มขวัญ พวกมันส่งเสียงคำรามขู่ 'ฮึ่ม ๆ ' ต่ำลึกออกมาอย่างไม่ขาดสาย
1K
