ซากุระเดินเข้าห้องปีสามซีมองทุกคนหลีกทางหลบความขี้เหร่ของเธอ เนเนะนั่งอยู่ที่เก้าอี้แต่เช้าก่อนรั้วปิดสร้างความฉงนให้ซากุระที่มองด้วยความอึ้งก่อนฉีกยิ้มทักทาย
“วันนี้มาเร็วนะหัวหน้า”
“พวกนักเลงเข้าไปอยู่ในลูกกรงหมดแล้ว ทางเลยโล่งแปลกนะตำรวจรวบตัวไว้หมดทุกคนเลย”
“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง หัวหน้าจะได้เก็บความสวยไว้ให้หนุ่มๆ ชื่นชมแทน”
“แหวะ ไม่เอาหรอก ขอบใจนะ” เนเนะวางมือลงบนโต๊ะยิ้มกรุ้มกริ่มมองซากุระที่ทำหน้างงนั่งลงโต๊ะข้างๆ
“หือ เื่อะไร”
“ทุกเื่ วันนี้กลับพร้อมกัน”
“ได้เลยจ้ะ” ซากุระฉีกยิ้มหวานส่งให้เนเนะจนคนอื่นๆ มองสงสัยจับกลุ่มนินทากันตามระเบียบ
พักเที่ยง ซากุระเดินลงบันไดพร้อมถือถุงขนมกับน้ำปั่นเดินผ่านมุมแคบระหว่างอาคารมีต้นไม้บังอยู่
“จูบฉันสิทัตสึคุง ฉันพร้อมจ่ายทุกอย่างเลย เป็แฟนฉันเถอะ” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังแว่วเข้าหูซากุระทำให้เธอหยุดกึกหมุนตัวก้าวถอยหลังหลบพุ่มไม้แอบดูอย่างตื่นตา ครูสาวหน้าตาดีจับมือนักเรียนชายหน้าตาดีพ่วงด้วยเสน่ห์ที่มาดเท่
“ต่อให้จ่ายแพงแค่ไหน ก็เป็ไปไม่ได้หรอก โทษทีนะ” ทัตสึยะปลดมือครูสาวออกรีบเดินออกโดยไม่แยแส ซากุระลุกพรวดก้าวถอยหลังเมื่อทัตสึยะเดินตรงมาทางเธอซึ่งเป็ทางออกทางเดียว
ปึก!
ซากุระหยุดกึกทันทีจนถุงขนมร่วงพื้นหกกระจายเธอหันขวับมองคนที่ชนช้าๆ
“หาตั้งนานแหนะ มิมิให้มาตามค่ะ” อามาโนะเอามือไขว้หลังฉีกยิ้มบอกซากุระก่อนเหลือบมองทัตสึยะที่เดินออกมามองทั้งคู่ ซากุระเอียงหน้าสบตาเขาก่อนจะผงะเมื่อทัตสึยะขยับเข้ามาใกล้
“เจอกันอีกแล้วนะนางฟ้า”
“เอ่อ นายเพี้ยนหรือเปล่า” ซากุระถอยห่างหลบหลังอามาโนะ
“น่ารักจัง” ทัตสึยะยิ้มกริ่มเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงออกไป ซากุระมองตามออกจากหลังอามาโนะที่เหล่มองเธออย่างงุนงง
“เขาเป็โฮสต์อันดับหนึ่งในคลับ ค่าตัวแพงมากและดังสุดๆ ในหมู่โฮสต์ค่ะ”
“โฮสต์คืออะไร” ซากุระทำหน้างงพร้อมเดินตีคู่ไปกับอามาโนะ
“ผู้ชายที่ต้องจ้างด้วยเงิน พวกเขาจะทำตามที่คุณ้า อยู่ในระดับดูดีเงินหนา เอาใจเก่ง นี่ละคะอาชีพโฮสต์”
“ผู้ชายขายตัว” ซากุระทำหน้าหยี
“ไม่ใช่ค่ะมีค่ากว่านั้นพวกเขาไม่จำเป็ต้องขายตัว โดยทั่วไปแล้วคิดค่าจ้างเป็ชั่วโมง จ้างไปเดท ทานข้าว ไปเที่ยว รายได้ดี มีความสุขทั้งสองฝ่ายแบบไม่ผูกมัด”
“รู้ดีจังนะอามาโนะ”
“ก็เคยจ้างนี่ค่ะ” อามาโนะยิ้มรับอย่างเรียบง่าย
“ห๊ะ! ” การพูดง่ายๆ ของเพื่อนสาวทำคนฟังถึงกับอ้าปากค้างหลุดอุทานออกมาอย่างใ
“ฮิฮิจ้างมาเป็ตากล้องนะคะก่อนเข้าวงการคอส ตากล้องขาดพอดี ฝีมือใช้ได้เลยค่ะ”
“อ้อ นึกว่า..” ซากุระยังคงอ้าปากค้างนวดขมับทำท่าเซล้มเมื่อเห็นมินามิทำให้เพื่อนชายมองด้วยความเหลอหลากับอาการของเธอ อามาโนะหัวเราะชอบใจกับท่าทางของสองคน
“มินามินายช่วยปลอมไปเป็โฮสต์ให้หน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่ารายได้ต่อเดือนดีแค่ไหนอาจจะดีกว่าการเป็ไอดอลก็ได้นะ” ซากุระซบไหล่มินามิจับแขนนวดไปมาอย่างออดอ้อน
“เหวอ ไม่ดีมั้ง เดี๋ยวจะดังไปใหญ่นะ ขอเป็นางโลมแล้วกันสนุกกว่าเยอะ”
“ตลกทั้งปีสิน่า” ซากุระตีแขนมินามิที่เดินหนีเข้าไปในโรงอาหารพร้อมเสียงหัวเราะขบขันเย้าแหย่กันไปมา อามาโนะอมยิ้มเดินปิดท้าย
หลังเลิกเรียนซากุระเดินตีคู่กับเนเนะที่พาดสูทไว้บนบ่าสะพายกระเป๋าเอียงหน้ามองซากุระที่เดินะโเล่นสบายใจ เนเนะเอื้อมมือไปคว้ามือเธอจูงเข้าร้านไอศกรีมร้านเดิมทำให้ผู้ถูกจูงฉีกยิ้มชอบใจนั่งลงที่โต๊ะเก่าตัวเดิมสั่งอย่างเดิมและกับสาวเมดคนเดิมแต่เปลี่ยนคนเลี้ยง
“ใจดีจังนะหัวหน้า”
“ก็เลี้ยงกลับคืน เดี๋ยวเป็หนี้บุญคุณตามไปเจอกันชาติหน้า”
“แหม...หัวหน้าละก็ อ่ะ นั่น” ซากุระฉีกยิ้มกว้างเหลือบเห็นโฮสต์อันดับหนึ่งกำลังทำหน้าที่ป้อนไอศกรีมนักเรียนสาวต่างโรงเรียนตรงหัวมุมอีกฝั่งด้านใน เนเนะขยับตัวเหลียวมองตาม
“ทัตสึยะ ปีสามห้องบี รู้จักด้วยหรือไง”
“เขาเป็คนเดียวที่ชมฉันน่ารัก ท่าทางจะเพี้ยนหนัก” ซากุระตักไอศกรีมเมื่อมาเสิร์ฟถึงที่
“ไม่เพี้ยนหรอก เธอน่ารักจริงๆ แต่แปลกนะหมอนั่นไม่ค่อยชมใครจากใจจริงถ้าไม่จ่ายเงิน” เนเนะยักไหล่หันหน้ามาตักไอศกรีมกิน
“หัวหน้ารู้จักโฮสต์คลับหรือเปล่า” ซากุระยื่นหน้าเข้าไปใกล้เนเนะพร้อมทำตาเป็ประกายจนเนเนะขยับห่างพิงเก้าอี้ลบกลืนน้ำลายอึกใหญ่มองตาปริบๆ มองซากุระที่ส่งสายตาเ้าเล่ห์
19.00 น.
รองเท้าหนังหัวแหลมสีดำก้าวลงจากรถเก๋งสีดำแล้วปิดประตูยืนอยู่หน้าคลับชื่อดัง สาวแก่แม่หม้ายยืนออหน้าคลับหันมองค้างตาลอย กางเกงสีดำสร้างความสะดุดตา ขาสองข้างก้าวเดินช้าๆ เสื้อเชิ้ตสีดำถลกแขนเสื้อขึ้นเนกไทดำเลื่อนลงปลดกระดุมบนสามเม็ดบริเวณด้านหน้าราบเรียบด้วยกล้ามท้องที่ปกปิดมิดชิดรอยยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้คนที่มองมาทางตน คิ้วบางรับใบหน้าหวานบวกผมน้ำตาลลุคเกาหลีผสมญี่ปุ่น
“ที่นี่รับสมัครโฮสต์เพิ่มหรือเปล่าครับ” เสียงนุ่มๆ พูดกับการ์ดที่เฝ้าหน้าประตู
กรี๊ดดด
“ติดต่อด้านในครับ” การ์ดปล่อยตัวเข้าไป พอหลุดจากด้านหน้ามาได้ก็ยิ้มหน้าบานหัวเราะในลำคออย่างภาคภูมิใจ ซากุระในร่างผู้ชายเดินมาดเท่เข้าไปในกลุ่มโฮสต์นั่งเรียงกันอยู่ที่บาร์มองหนุ่มใหม่อย่างอึ้งๆ
“มาสมัครโฮสต์ครับ”
“หน้าหวานจัง ขอชิมได้ไหม” จู่ๆ เสียงคุ้นหูก็ดังแว่วมาทางด้านหลัง ซากุระขมวดคิ้วยืนนิ่ง ทัตสึยะเดินอ้อมมายืนหน้าเธอพร้อมจ้องเธอตาแวววาวหวานเยิ้ม
“ฉันขอเช่าโฮสต์ใหม่คนแรกละกัน หน้าหวานโดนใจสุดๆ ” ทัตสึยะเอานิ้วชี้จิ้มแก้มซากุระด้วยรอยยิ้มชนิดเห่อของใหม่
“นายตัดหน้าฉันนะทัตสึ เื่ทดสอบการเป็โฮสต์มันหน้าที่ฉัน” หนุ่มหน้าคมในชุดสูทผมสีแดงเข้มปากคาบซิการ์เอามือล้วงกระเป๋าเดินเข้ามาจับบ่าทัตสึยะที่นับเงินในกระเป๋า
“คืนนี้อยู่กับฉัน” ทัตสึยะยื่นเงินให้ซากุระที่ทำตาลุกวาวรับเงินมานับก่อนจะถูกกอดคอลากออกไปด้านนอกทำเอาคนที่มาเที่ยวมองตามตาละห้อยด้วยความอดประเดิมของใหม่ ทัตสึยะพาคู่ขาใหม่มาขับรถเล่นท่ามกลางแสงจันทร์ บรรยากาศตามท้องถนนมืดสนิทรถหรูเปิดประทุนขับกินลมชมวิว
“การเป็โฮสต์รายได้ดีจริงแต่มันไม่สนุกหรอกนะจะต้องมานั่งเอาใจผู้หญิงทำทุกอย่างที่ผู้หญิง้าแลกด้วยเงิน เป็ไอดอลก็ดีอยู่แล้วจะมาเป็ทำไมโฮสต์” ทัตสึยะฉีกยิ้มเหล่มองซากุระที่มองฉงน รถเปิดประทุนจอดติดไฟแดงทัตสึยะเอื้อมมือเปิดเก๊ะตรงหน้าซากุระ นิตยสารสี่ห้าเล่มหน้าปกเป็รูปคอสเพลย์ของซากุระบวกกับโฟโต้บุ๊คสองสามเล่ม
“คิโตมิ ซากุระ เธอเป็ไอดอลฉันเลยนะ ทำไมจะจำไม่ได้” ทัตสึยะยิ้มกว้าง
“ปฏิเสธไม่ได้สินะ เจอแฟนคลับตัวจริง ส่วนเงินไม่ขอคืนแล้วกันถือว่าให้แล้ว” ซากุระอมยิ้มมองทัตสึยะหัวเราะชอบใจจอดรถริมทางเดินลงไปยืนชมวิวชมแสงไฟที่สาดส่องลงทะเล ซากุระยืนกอดอกมองพระจันทร์ด้วยรอยยิ้ม
“ขอลายเซ็นหน่อยสิ เขาว่ากันว่าลายเซ็นคุณซากุระน้อยคนจะได้มา” ทัตสึยะเดินไปหยิบเมจิกสีดำในรถก่อนเดินมายื่นให้ซากุระแล้วถอดสูทออกเผยให้เห็นเสื้อขาว
“เซ็นต์ตรงนี้นะ” ทัตสึยะชี้มาที่หน้าอกด้านซ้าย
“ได้เลย” ซากุระยิ้มรับขยับเข้าไปใกล้เขาพร้อมลงมือเซ็นต์ที่หน้าอกตามคำขอ ทัตสึยะมองเธอช้าๆ แล้วอมยิ้ม
“เธอเป็แรงบันดาลใจให้ฉันเลยรู้ไหม”
“หือ” ซากุระค้างชะงักตั้งใจฟัง
“เมื่อก่อนฉันน่าเกลียดมากทั้งอ้วนทั้งดำไม่มีใครชอบเลยแม้กระทั่งเพื่อนยังไม่มีใครคบ จนได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งในโลกออนไลน์ตอนนี้ลบมันไปแล้วละโปรไฟล์น่าเกลียดต้องทำลายทิ้งสิ”
“นายชอบเธอว่างั้น” ซากุระปัดรอยหมึกก่อนปิดฝาเมจิกกอดอกถามทัตสึยะที่หันหน้าเข้าหาเชิงเขายิ้มกริ่มมองท้องฟ้ามืดครึ้ม
“ก็ชอบแต่คิดว่าอยู่สูงเกินไปนะ เธอน่ารัก เธอสวย จิตใจดีทั้งภายนอกและภายในแม้จะดุไปหน่อยก็เหอะ ฉันบอกเธอว่าฉันไม่เหลือใครไม่มีที่พึ่งไม่มีเพื่อนแต่เธอบอกกลับมาว่าเธอจะอยู่ข้างฉันเสมอเพราะเราคือเพื่อนกัน เธอไม่ได้เห็นฉันน่าเกลียด เราสองคนคุยกันด้วยความสนุกสนานมีทั้งกำลังใจเวลาที่ฉันเสียใจจนแทบอยากจะฆ่าตัวตายก็มีแค่เธอที่ด่าฉันเตือนฉันให้มีสติ ฉันมันงี่เง่างอแงเอง เธอบอกฉันให้รักตัวเองถ้าไม่ดูแลตัวเองแล้วใครจะมาดูแลเรา”
“หือ…” ซากุระขมวดคิ้วเท้าเอวมองหน้าทัตสึยะที่เอียงมองเธอแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
“จำไอ้เด็กอ้วนที่เรียกว่าน้องชายไม่ได้หรือไงพี่สาว”
“ห๊ะ! นายคือน้องคนนั้นจริงหรือ โลกกลมชะมัด สภาพต่างกันจนจำไม่ได้”
“ั้แ่ที่โดนต่อว่าวันนั้น ฉันก็เริ่มคิดใหม่แล้วเปลี่ยนแปลงตัวเองทะเยอทะยานจนกลายเป็โฮสต์จริงๆ ฉันอยากดังแบบเธอนะแต่ไม่สามารถ”
“แสดงว่าที่นายยอมเป็ตากล้องให้อามาโนะก็เพราะ…”
“อยากเจอไอดอลสักครั้งแต่เสียดายผิดคน”
“ฮ่ะ ฮ่า เ้าบ้า” ซากุระหัวเราะลั่นตบแขนทัตสึยะชนิดไม่เก็บอาการ
“ตอนแรกฉันนึกว่าเธอเป็รักแรกของฉันนะแต่พอเจอเด็กใหม่ห้องซีมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันชอบผู้หญิงคนนั้น ฉันแค่ปลื้มคุณซากุระเฉยๆ ” ทัตสึยะพูดอย่างมีความสุขยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“เด็กใหม่ห้องซี” ซากุระทวนคำขมวดคิ้วอึ้ง
“เด็กใหม่ปีสามห้องซีไม่เห็นจะขี้เหร่ น่ารักออกอาจเป็เพราะฉันเคยน่าเกลียดเลยมองผู้หญิงคนนั้นน่ารักมั้ง ชอบจังอยากจะจีบเธอแล้วสิทำไงดี”
“เหอะ ไอ้บ้า” ซากุระส่ายหน้าไปมาหมุนตัวกลับเดินแยกออกไปโบกรถประจำทางทิ้งทัตสึยะให้ยืนเพ้อฝันอยู่คนเดียวอย่างน้อยการแปลงโฉมของซากุระในคืนนี้ก็สร้างรายได้พิเศษให้เธอเช่นกัน
บ่ายแก่ๆ ในเชนไดอากาศร้อนเป็พิเศษสูทจึงไม่จำเป็อีกต่อไปตามนโยบาย่ฤดูร้อน ซากุระนั่งอยู่บนพื้นหญ้าค่อยๆ ไหลจากการซบไหล่มินามิเป็นอนหนุนตักแทนที่ใต้ต้นไม้ มินามินั่งพิงต้นไม้ยืดขาเหยียดตรงตั้งมือถือถ่ายรูปอามาโนะที่นั่งอยู่ข้างหน้าชูสองนิ้วถ่ายรูปเล่น
ฟึด ฟึด
ซากุระทำจมูกฟึดฟัดเมื่อได้กลิ่นแปลกๆ ลอยเข้าจมูก มินามิหยุดมองคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรง่ตัวซากุระ อามาโนะเองก็มองตาปริบๆ
“นางฟ้า”
“หือ” ซากุระสะดุ้งโหยงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ทัตสึคุง” อามาโนะทำหน้างงเอ่ยชื่อเขาที่เหลียวมองเธอด้วยรอยยิ้ม
“น่ารักจัง คบกับฉันไหม”
“หา...าา นายนี่เพี้ยนจริงๆ ” ซากุระลุกขึ้นถอยห่างจากเขา
“สเป็คเลยฉันจะเริ่มจีบเธอแบบจริงจังนะ” ทัตสึยะบอกก่อนส่งจูบเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ซากุระทำหน้ามึนมองหน้ากับมินามิและอามาโนะ
“อากาศคงจะร้อนเกินไปจนทำให้บางคนผิดปกติ” มินามิเก็บมือถือลุกขึ้นปัดกางเกง
“ไปห้องสมุดกันไหมคะ น่าจะสงบ”
“อย่างเร็วเลย” ซากุระพูดจบจูงแขนเพื่อนทั้งสองเดินไปยังที่หมาย
ห้องสมุดที่เงียบไม่ค่อยมีนักเรียนเข้ามาส่วนใหญ่จะมีแต่พวกหนอนหนังสือกับสาวๆ ที่แอบปลื้มบรรณารักษ์มาดนิ่งที่อยู่หน้าคอมที่โต๊ะประชาสัมพันธ์กับครูประจำห้องสมุดตลอด ซากุระเดินไปหาหนังสือแยกย้ายกับอามาโนะและมินามิ เธอเดินไปยังหมวดหนังสือการ์ตูนมองลัดเลาะชั้นหนังสือก่อนหยุดลงที่กลางชั้นหยิบหนังสือออกมาสองเล่มมองลอดช่องว่างเห็นฝั่งตรงข้าม
“ฉันเช่าพี่วันนี้ทั้งวัน พี่จะต้องจูบฉันที่นี่เดี๋ยวนี้” เสียงใสของรุ่นน้องหน้าตาดีผมหยิกสีทองประบ่าหุ่นดีจับอกทัตสึยะที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋า ซากุระหรี่ตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นถือหนังสือค้างไว้
“ได้สิ” ทัตสึยะตอบตกลงขยับเข้าไปใกล้สาวน้อยที่ฉีกยิ้มชอบใจเผยอริมฝีปากรอรับจูบอันเร่าร้อนที่เสิร์ฟถึงที่ ซากุระเบิกตาโตอ้าปากค้างมองเหตุการณ์ด้วยความตื่นเต้น
ปึก!
“โอ๊ย” หนังสือชั้นบนร่วงใส่หัวเธอเข้ากลางศีรษะจนร้องเสียงหลงขัดจังหวะคนที่กำลังลักลอบทำบางอย่างรีบถอนรอยจูบออกจากกันมองมาทางต้นเสียง ซากุระผละออกหันกลับมาเจอต้นเหตุที่ก้มลงเก็บหนังสือไปเสียบไว้ที่เดิมหน้าตาเฉย
“นาย! ฮึ่ม ประธานนักเรียน”
“โทษทีหลุดมือ” เคลวินยืนอยู่หน้าซากุระตอบกลับแต่สายตาไล่ดูหนังสือชั้นบนพร้อมยกมือครอบตัวกั้นซากุระ
“แล้วมาทำอะไรบนหัวฉัน” ซากุระเริ่มโวยจนบรรณารักษ์ลอบมองพร้อมสายตาเตือนครั้งที่หนึ่ง ซากุระหันซ้ายเจอแขนเคลวินกั้นขวางหันขวาก็เจอเช่นกันจึงตัดสินใจตวัดหางตามองเขาอย่างไม่พอใจพร้อมยกมือจับหัวที่โดนสันหนังสือ
“หนังสือที่ฉัน้ามันอยู่้าถ้าเธอไม่มัวสอดส่องยุ่งเื่คนอื่นอยู่เธอคงจะหลบทัน” เคลวินละสายตาจากหนังสือก้มมองหน้าซากุระจนเกือบชิด
“เออ ฉันผิดเอง ไปละ” ซากุระก้มตัวมุดหนีเดินออก
หมับ!
ซากุระหันขวับมองมือเคลวินรั้งแขนเธอไว้สายตาจ้องกันแทบจะทะลุอย่างไม่มีใครยอมใคร ซากุระพยายามดึงแขนกลับกัดฟันกรอด
“มีอะไรอีกท่านประธาน”
“ฉันให้เวลาก่อนเข้าค่ายฤดูร้อนเปิดเผยตัวเองซะอย่าให้ฉันต้องกระชากหน้ากากเธอ”
“ถ้าคิดว่าทำได้ก็เชิญตามสบาย” ซากุระปัดมือเคลวินออกเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป เคลวินยืดตัวตรงกอดอกมองไล่หลังก่อนฉีกยิ้มชอบใจ เรย์กะเดินเข้ามาแทนที่พลางขยับแว่นมองหน้าเพื่อนสนิท
“เปลี่ยนไปนะ”
“ไม่ดีหรือไง”
“เจมิกส์เรียกกลับห้องเหมือนมีข้อมูลอะไรดีๆ ”
“แน่นอนไปเถอะ” เคลวินกระตุกยิ้มตัดบทเดินนำเรย์กะออกจากห้องสมุด
ซากุระนั่งเรียนไปตากระตุกไปอย่างหงุดหงิดใจขีดเขียนกระดาษระบายอารมณ์จับหัวที่ยังไม่หายเจ็บจนเนเนะเลิกคิ้วเอาปากกาเคาะหัวซากุระเบาๆ
“เริ่มจะบ้าแล้วละสิ”
“ไม่ใช่สักหน่อยหัวหน้า วันนี้กลับด้วยกันนะหัวหน้า”ซากุระโผเข้ากอดแขนเนเนะที่ผลักหัวออกแต่ไม่ออกโวยวายจนทั้งห้องมองสงสัยกับพฤติกรรมทั้งคู่โดยเฉพาะฮินาโกะที่เดินเข้ามาอย่างแปลกใจแต่ก็ฉีกยิ้มบางๆ
7K
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)