“มาถึงแล้ว!” ลีน่าพูดพลางผลักประตูคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เธอมักมาเป็ประจำเสียงกระดิ่งเหนือประตูดังเพื่อต้อนรับคนทั้งสาม
ลีน่าเดินนำทารินและวิลล์เข้าคาเฟ่เล็กๆ ร้านโปรดของเธอ
เดินนำทารินและวิลล์ผ่านโต๊ะของลูกค้าคนอื่นๆจนมาถึงมุมสงบที่มีโต๊ะไม้เรียบง่าย เธอผลักเก้าอี้ให้ทั้งสองนั่งลง ก่อนที่ตัวเองจะนั่งตามมากลิ่นกาแฟและขนมอบส่งกลิ่นหอมอบอวลรอบตัว ทำให้บรรยากาศดูสบาย ๆ เป็กันเอง
“สั่งเลยมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”ลีน่ายิ้มกว้าง
“เยี่ยมไปเลย!”
วิลล์เปิดเมนูอาหารไล่ไปทีละหน้า‘มีเมนูหลากหลายกว่าที่คิดนะเนี่ย’ คิดในใจ
หญิงสาวสั่งชานมหวานน้อยเธอจะเอามากินคู่กับเกาลัดกวนที่นำติดตัวมา
ลีน่าและทารินสั่งเมนูประจำที่ทานทุกครั้งเมื่อมาที่ร้านแห่งนี้
“ฉันอยากเช่าร้านที่มีเตาอบขนาดกลางถึงใหญ่”วิลล์กล่าวพลางขมวดคิ้ว
“ค่าเช่าแรงอยู่นะถ้าอยากได้ร้านที่มีอุปกรณ์ครบครัน”ลีน่ากล่าว “จะขายเมนูอะไรล่ะ ถึงอยากได้ร้านใหญ่แบบนี้”
“เมนูเนื้อน่ะ…”วิลล์ยิ้มเจื่อนเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “ปล่อยฉันไว้ที่ร้านคนเดียวก็ได้นะ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรอก”
“ก็ต้องดูก่อน!”ทารินทำสีหน้าเคร่งขรึม “พวกฉันไม่อยากทิ้งเธอเอาไว้คนเดียวหรอกนะ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ฉันรู้ว่าเธอกังวลเื่ที่พวกเราสองคนไม่กินเนื้อสัตว์ แต่เธออาจไม่รู้ว่า จริงๆ แล้ว เอลฟ์ก็สามารถชิมเมนูเนื้อแบบเสมือนจริงผ่านไลฟ์สตรีมต่าง ๆ ได้เหมือนกัน”
ลีน่ากล่าวเสริม“เพราะว่าถ้ากินผ่านการไลฟ์สตรีมจะไม่ได้รับผลกระทบข้างเคียงจากการกินเนื้อเอลฟ์จึงสามารถลองชิมหรือกินได้ แต่พวกฉันก็ยังไม่เคยลองหรอกนะ” หัวเราะแก้เขิน
เมนูต่าง ๆที่ทั้งสามคนสั่งถูกนำมาเสิร์ฟ
“ขอโทษนะคะนี่…ใช่สตรีมเมอร์วิลล์จากช่องวิลล์หิวแล้วหรือเปล่าคะ?”เ้าของร้านที่จำใบหน้าของวิลล์ได้อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ใช่ค่ะ วิลล์เอง”เธอมีสีหน้าเขินเล็กน้อย
“ใช่จริง ๆ ด้วย!”เ้าของร้านกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส “เอ่อ...พอจะมีเกาลัดกวนเหลืออยู่บ้างไหมคะ?ช่วยแบ่งออกมาขายให้สักนิดได้ไหม”จีบนิ้วมือเข้าหากันเพื่อสื่อถึงปริมาณที่อยากจะขอให้แบ่งขาย“ตอนนี้เกาลัดเริ่มมีราคาแพงมาก!!! และใกล้จะขาดตลาดแล้วด้วยค่ะ”
“พอจะแบ่งให้ชิมได้ค่ะแต่ไม่มากพอที่จะขายให้”วิลล์ยิ้มแล้วนำเกาลัดกวนจำนวนหนึ่งออกมามอบให้กับเ้าของร้าน
“ขอบคุณค่ะ!”กล่าวพลางหยิบเกาลัดกวนใส่ปากอย่างรวดเร็ว “อื้ม...!!!อร่อยกว่าชิมแบบเสมือนจริงอีก!” มองไปที่วิลล์ด้วยแววตาที่เปล่งประกาย“ช่วยแบ่งเวลามาตัดต่อคลิปวิดีโอสักหน่อยจะได้ไหมคะฉันอยากลองทำเกาลัดกวนมาขายในร้านดู มันน่าจะเข้ากับเครื่องดื่มหลาย ๆ เมนูของทางร้าน”
“กลับไปฉันจะรีบตัดต่อแล้วลงให้ทันทีเลยค่ะรับรองว่าไม่น่าจะเกินสองวัน!”วิลล์ตอบด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นราวกับมีไฟลุกโชนอยากให้ผู้ชมได้ชมผลงานของเธอเร็ว ๆ
หญิงสาวหยิบเกาลัดกวนอีกจำนวนหนึ่งออกมามอบให้กับเ้าของร้าน
“วิลล์แนะนำให้ลองเอาเกาลัดกวนมาทำเป็ไส้ขนมปังดูนะคะ”
เ้าของคาเฟ่มีแววตาที่ลุกโชนก่อนที่จะนำเกาลัดกวนที่วิลล์แบ่งมาให้หายวับเข้าไปในครัวเพื่อทดลองทำขนมปังไส้เกาลัดกวน
วิลล์กับเอลฟ์ทั้งสองคนรีบเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็วเมื่อมีโอกาส
...
ทารินขับรถพาวิลล์มายังพื้นที่สำหรับค้าขายอาหาร
นี่คือพื้นที่เฉพาะที่ผู้คนสามารถนำอาหารมาขายได้ทุกประเภทภายในขอบเขตที่กำหนด
“คึกคักน่าดูเลยนะพื้นที่แถบนี้”วิลล์กล่าว
เนื่องจากพื้นที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์ของเอลฟ์
ที่นี่จึงเต็มไปด้วยความหลากหลายทั้งวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ
วิลล์ใช้เวลาไม่นานก็สามารถเลือกร้านค้าแห่งหนึ่งที่จะใช้สำหรับตั้งร้าน
และร้านค้าที่หญิงสาวเลือกก็มีขนาดและอุปกรณ์ที่ตรงต่อความ้าของเธอทั้งหมด
“วันละ 10,000 เฟนีแพงเอาเื่อยู่นะเนี่ย!”
“ก็เธอเล่นเช่าเป็แบบรายวันมันก็ต้องแพงเป็ธรรมดาลองเช่าแบบรายเดือนดูสิ น่าจะตกวันละ 5,000 เฟนีเอง” ลีน่าเอ่ย
“ทำเลดี ร้านใหญ่อุปกรณ์ครบครัน สำหรับฉันถือว่าราคาพอใช้ได้”วิลล์ที่กวาดสายตามองไปทั่วร้านกล่าวพลางครุ่นคิด
วิลล์ตัดสินใจเช่าร้านแห่งนี้เป็เวลาหนึ่งวัน
โดยที่เธอจะใช้เวลาใน่เช้าจัดเตรียมวัตถุดิบและ่สาย ๆ สำหรับขายอาหาร
เมนูที่หญิงสาวเลือกเป็เมนูที่ทำไม่ยากและไม่ง่าย ไม่ต้องเตรียมวัตถุดิบอะไรมากมายเป็พิเศษแต่ว่าต้องใช้เวลาในการทำพอสมควร
เมื่อตรวจสอบสภาพร้านและครัวจนเป็ที่น่าพอใจแล้ววิลล์ก็ได้ชักชวนสหายเอลฟ์ทั้งสองคนออกไปซื้อวัตถุดิบตามที่เธอ้า
“ฉันอยากได้หมูสามชั้นชิ้นสวยๆ หน่อยน่ะ พอจะมีร้านแนะนำบ้างไหม?” วิลล์ถาม
“มีสิ!”ทารินตอบแล้วขับรถพาหญิงสาวตรงไปที่ร้านค้าที่พูดถึง
ณ ร้านขายเนื้อ
วิลล์ยืนเลือกหมูสามชั้นตามความ้าของเธอ
“เอา 20 กิโล”
วิลล์เก็บหมูสามชั้นชิ้นงามที่เธอเลือกใส่อุปกรณ์มิติ
หลังจากนั้นหญิงสาวได้ให้ทารินที่บัดนี้ได้กลายเป็คนขับรถส่วนตัวชั่วคราวของเธอขับรถพาเธอไปยังตลาดขายอาหารแห้งและตลาดขายพืชตามลำดับ
เมื่อได้ของครบตามความ้าพวกเขาทั้งสามคนก็เดินทางกลับไปยังที่พัก
...
วันต่อมา
่เช้าเวลาประมาณแปดโมง
ณร้านค้าที่เช่าเอาไว้
ทารินเริ่มติดตั้งอุปกรณ์สำหรับไลฟ์สตรีมตามจุดต่างๆ ภายในห้องครัวทันทีเมื่อเดินทางมาถึงอุปกรณ์ทั้งหมดคืออุปกรณ์ที่ทารินได้ไปหยิบยืมมาจากเพื่อนของเขาที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้
“ถึงจะเจ็บใจแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีให้ใช้ล่ะนะ”ทารินกล่าวออกมาด้วยความเ็ปเขาต้องสูญเสียซอสเทอริยากิและเกาลัดกวนส่วนนึงเพื่อเป็ค่าเช่าให้กับเพื่อนของเขา
วิลล์ทยอยนำวัตถุดิบออกมาจัดเตรียมโดยมีลีน่ายืนอยู่ใกล้ ๆ คอยให้ความช่วยเหลือ
หญิงสาวแบ่งงานเล็กๆ น้อย ๆ ให้ลีน่าช่วยเหลือ ก่อนที่เธอจะนำหมูสามชั้นไปล้างทำความสะอาด
“กระเทียมนี่แค่ปอกเปลือกออกแล้วทุบให้มันบุบเล็กน้อยก็พอส่วนขิงแก่ก็ล้างแล้วขูดเปลือกออกแล้วค่อยหั่นเป็แว่น ๆ แบบนี้”วิลล์สาธิตการหั่นขิงให้กับลีน่าดู
“เข้าใจแล้วล่ะ!”ลีน่าตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง
วัตถุดิบทั้งหมดถูกจัดเตรียมจนพร้อม
วิลล์ตรวจสอบวัตถุดิบและอุปกรณ์สำหรับไลฟ์สตรีมอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ไปอยู่หลังร้านก่อนก็ได้นะไว้เปิดให้คนเข้าร้านเมื่อไหร่ค่อยออกมาช่วยก็ได้” กล่าวเสนอแนะ
ทารินและลีน่าส่ายหน้าออกมาอย่างช่วยไม่ได้พวกเขาทั้งสองคนเข้าใจความหมายในคำพูดที่อีกฝ่าย้าจะสื่อ
“ทำไปเหอะน่าไม่ต้องกังวลอะไรหรอก” ทารินกล่าวโดยมีลีน่าที่อยู่ข้าง ๆพยักหน้าสนับสนุนกับคำพูด
...
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ : หมูกรอบ(อาหารประเภทเนื้อสัตว์)
ผู้ชม : 43,210
วิลล์ใเล็กน้อยกับยอดผู้ชมที่ทะลุเข้าสู่หลักหมื่นทันทีหลังจากที่เปิดไลฟ์สตรีม
‘อาจเป็เพราะว่าเมนูวันนี้เป็เมนูเนื้อผู้ชมเลยเข้ามาดูเยอะเป็พิเศษละมั้ง’ คิดในใจก่อนที่จะยิ้มบาง ๆ ออกมา
“สวัสดีค่ะทุกคน!”วิลล์ทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมยิ้ม“วันนี้วิลล์จะมาทำเมนูอาหารจากเนื้อหมูนะคะต้องขออภัยผู้ชมที่เป็เอลฟ์ทุกคนด้วยค่ะ” เธอทำสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงติดตลก “แต่ถ้าใครอยากดูต่อวิลล์แนะนำให้ปิดฟีเจอร์รับรสและกลิ่นทั้งหมดแล้วเหลือแค่ฟังเสียงวิลล์พูดก็พอค่ะ”
[ในที่สุดเมนูเนื้อก็มาสักทีรอมานานมาก]
[อย่าไปสนใจพวกเอลฟ์เลยเ้าของช่องรู้ไหมว่าในจักรวาลมีเผ่าพันธุ์ที่กินเนื้อมากกว่าเผ่าพันธุ์ที่กินพืช]
[คอมเมนต์บนอย่าพูดให้ตัวเองดูดีเลยเดี๋ยวเ้าของช่องจะคิดมากเอาเปล่า ๆ]
[‘สนับสนุน 13,000เฟนี’ แค่คุณวิลล์ทำเมนูใหม่ ๆ ออกมา ก็พอแล้วค่า!!! อย่าไปสนใจคอมเมนต์บ้า ๆ บอ ๆที่เอาแต่ใจเลย]
วิลล์ย่นคิ้ว“เอลฟ์คือเพื่อนที่ดีของวิลล์ค่ะ! วิลล์แค่อยากเตือนด้วยความหวังดี”กล่าวเพื่อปกป้องเอลฟ์“ไม่มีเผ่าพันธุ์ไหนในจักรวาลผิดหรือถูกเื่อาหารการกินหรอกค่ะ!อย่าเอาความคิดของตัวเองไปยัดเยียดใส่คนอื่นสิคะ!”น้ำเสียงของวิลล์เริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เธอฟาดใส่คอมเมนต์แง่ลบอย่างไม่ยั้ง
วิลล์หลับตาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์
ไม่นานใบหน้าของหญิงสาวก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
“นอกเื่กันมานานมากแล้วเรากลับมาเข้าเื่กันดีกว่าค่ะ” กล่าวออกมาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ“และเมนูที่วิลล์จะทำในวันนี้ก็คือ ‘หมูกรอบ’ ค่า!!!” ปรบมือเพื่อสร้างบรรยากาศ
กล้องแพลนไปที่วัตถุดิบอย่างช้าๆ แล้วค่อยสลับกลับมาที่หญิงสาว
“วิลล์จะเริ่มจากการทำน้ำเพื่อใช้สำหรับต้มหมูก่อนนะคะ”
หญิงสาวนำหม้อใบใหญ่มาใช้เคี่ยวน้ำตาลมะพร้าวจนเป็คาราเมลสีเข้มแล้วเติมน้ำลงไปในหม้อหลังจากนั้นก็ใส่กระเทียมทุบ ขิงแก่หั่นแว่น อบเชย น้ำปลาและซีอิ๊วขาวตามลงไป
เมื่อไอร้อนเริ่มลอยขึ้นมากล้องจับภาพไอร้อนที่พุ่งออกมาจากหม้อ ก่อนที่วิลล์จะใส่หมูสามชั้นทั้งชิ้นลงไป
“เราจะต้มหมูสามชั้นทั้งชิ้นด้วยไฟกลางนะคะต้มจนเนื้อนุ่มแต่ห้ามเละเด็ดขาด” เธอแนะนำพร้อมชี้ไปที่หม้อเล็กน้อยกล้องสลับโคลสอัพให้ผู้ชมเห็นเนื้อหมูและฟองที่ลอยขึ้น “ระหว่างต้มอย่าลืมช้อนฟองออกเป็ระยะนะคะ เพื่อให้น้ำซุปใสอยู่เสมอ”
เวลาผ่านไป
เมื่อหมูสามชั้นที่ต้มไว้นุ่มจนได้ที่กล้องซูมไปที่หมูขณะถูกยกขึ้นมาวางบนตะแกรง“เราก็จะนำหมูขึ้นมาวางพักไว้บนตะแกรงแบบนี้ผึ่งเอาไว้รอจนกว่าเนื้อหมูจะหมาดนะคะ”
“เมื่อความร้อนของหมูลดลงวิลล์จะใช้ส้อมจิ้มไปที่หนังให้ทั่วแบบนี้เลยค่ะ”เธอยกส้อมขึ้นแล้วจิ้มลงบนหนังหมูด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
[นี่มันเมนูหมูกรอบตรงไหนหมูต้มชัด ๆ เลยนะเ้าของช่อง]
[คุณวิลล์เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ]
[อีกแล้วทำอาหารเพื่อเรียกยอดผู้ชมอีกแล้ว เลิกติดตามดีกว่านะทุกคน]
วิลล์เอียงหน้ามองคอมเมนต์พลางจิ้มหนังหมูอย่างพิถีพิถัน “ใจเย็น ๆ สิคะการต้มหมูเป็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นค่ะ”เธออธิบายพร้อมรอยยิ้มกลมกลืนกับสีหน้าจดจ่อ
“เอาละค่ะเมื่อได้หมูสามชั้นต้มที่ใช้ส้อมจิ้มจนได้ที่แล้ว วิลล์ก็จะทาน้ำส้มสายชูบาง ๆลงไปบนหนัง จากนั้นก็โรยเกลือจนทั่วก็เป็อันเสร็จ”กล้องซูมเข้าที่มือและหนังหมูเพื่อให้ผู้ชมเห็นรายละเอียดชัดเจน
หมูทุกชิ้นที่ต้มไว้ถูกทาน้ำส้มสายชูและโรยเกลือจนครบ
วิลล์ใช้หมูสามชั้นครึ่งหนึ่งเพื่อทำหมูกรอบชุดแรก
หญิงสาวสวมถุงมือกันความร้อนแล้วยกถาดที่มีหมูสามชั้นวางเรียงกันอยู่ใส่เข้าไปในเตาอบ
“วิลล์จะใช้อุณหภูมิ150°C ทั้งไฟบนและไฟล่างนะคะ อบประมาณ 45 นาทีเพื่อทำให้หนังแห้งสนิท”
เสียงแจ้งเตือนของเตาอบดังขึ้นหญิงสาวสวมถุงมือแล้วเดินไปเปิดฝาเตาอบออก
กลิ่นหอมอ่อน ๆโชยออกมาจากเตาอบทำให้ช่องคอมเมนต์แตกตื่น
ผู้ชม 81,393
[กลิ่นดีมากเ้าของช่องรีบจัดเสิร์ฟเร็ว ๆ เข้า]
[อยากรู้ว่าทำไมถึงเรียกว่าหมูกรอบ]
[หมูต้มแค่เอามาอบจะเปลี่ยนเป็หมูกรอบจริงเหรอ]
วิลล์เหลือบมองคอมเมนต์“ยังเสิร์ฟไม่ได้ค่ะ ต้องอบซ้ำอีกรอบก่อน แต่รอบนี้เราต้องเพิ่มไฟบนซักหน่อยนะคะ”กล่าวพลางปรับไฟบนเป็อุณหภูมิ 250°C แล้วตั้งเวลาอบต่ออีก10 นาที เพื่อทำให้หนังพองและกรอบให้สมกับชื่อว่า ‘หมูกรอบ’
เสียงแจ้งเตือนของเตาอบดังขึ้นอีกครั้ง
หญิงสาวสวมถุงมือกันความร้อนแล้วหยิบถาดออกมา
“รอหน่อยนะคะทุกคนความอร่อยใกล้จะถูกเสิร์ฟให้ทุกคนแล้ว” กล่าวด้วยท่าทางเป็กันเองและสนุกสนาน“วิลล์ขอพักหมูกรอบไว้สัก 10 นาทีหลังจากนั้นเราค่อยมาััถึงความกรอบอร่อยกันค่ะ!” กล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง
เวลา 10 นาที ผ่านไป
วิลล์หยิบหมูกรอบชิ้นหนึ่งมาวางบนเขียงใช้มีดลากขูดไปมาบนชั้นหนังหมูที่ฟูจนใกล้ะเิกล้องซูมเข้าที่มือของเธอและหนังหมูให้ผู้ชมเห็นรายละเอียดชัดเจนพร้อมกับเสียงกรุบกรอบดังเป็จังหวะขณะมีดลากผ่านหนัง
หญิงสาวนำหมูกรอบที่หั่นเสร็จแล้วจัดใส่จานจากนั้นเลื่อนจานให้กล้อง โฟกัสไปที่หมูกรอบที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ และควันจาง ๆเสียงกรุบกรอบเบา ๆ ยังดังอยู่ตลอด่ซูมทำให้ผู้ชมเหมือนอยู่ใกล้ในครัวและรับรู้ถึงความกรอบและหอมของหมูอย่างเต็มที่
[‘สนับสนุน88,888เฟนี’ ไม่คิดว่าคุณวิลล์จะมีความรู้ด้านอาหารมากมายขนาดนี้ทั้งเมนูเอลฟ์และเมนูเนื้อ ติดตามค่า!!! แนะนำสตรีมเมอร์วิลล์ค่า!! เก่งของจริง!]
[‘สนับสนุน 123,456เฟนี’ เมื่อกัดแล้วก็มีเสียงกรอบจริง ๆ ด้วย ชั้นมันน้อย ๆที่แทรกอยู่แตกออกมาช่างชุ่มฉ่ำในปากสุด ๆ รสชาติถูกปาก ยากจะบรรยายจริง ๆ]
[‘สนับสนุน1,234,567 เฟนี’ ของอร่อยไม่มีคำว่าแพงสนใจมาเป็แม่ครัวส่วนตัวให้กับผมหรือเปล่าครับคุณเ้าของช่อง]
[หลายล้านเฟนีเลยนะชักอยากจะเป็เสตรีมเมอร์บ้างแล้วสิ]
[คอมเมนต์บนมีความสามารถอะไรไหนลองบอกมาสิ เผื่อจะได้ไปติดตาม]
[เศรษฐีจากที่ไหนกันเนี่ยขอเกาะขาทองคำด้วยคนสิคะคุณเ้าของช่อง]
วิลล์ทำสีหน้ามั่นใจแล้วพูดว่า“วิธีการทำหมูกรอบอาจจะมีอยู่มากมายและวิธีที่วิลล์ทำก็เป็เพียงหนึ่งในวิธีการเ่าั้ค่ะ”ขยิบตาเล็กน้อยให้กับกล้อง
“วิลล์มีเื่เซอร์ไพรส์จะบอกกับทุกคนด้วยนะคะ”ขยับใบหน้าเข้าหากล้องพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ“ตอนนี้วิลล์อยู่ที่ร้านบริเวณพื้นที่ในเมืองเอลลานิธผู้ชมคนไหนที่อยู่ใกล้สามารถเข้ามาซื้อได้นะคะ จำกัดคนละหนึ่งขีดเท่านั้นแล้วก็มีขายแบบจำนวนจำกัดด้วย” เล่นหูเล่นตาให้กับกล้องส่งสายตาเ้าเล่ห์ชวนให้ผู้ชมตื่นเต้นกับการเปิดร้านขายอาหารอย่างกะทันหันในครั้งนี้
[กรี๊ด!!!ฝากซื้อค่ะ ใครอยู่ใกล้ ๆ ฝากซื้อหน่อยเท่าไหร่ก็ยอมจ่าย]
[คุณวิลล์ทำไมถึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้คะเสียดายมาก ๆ เลย]
[‘สนับสนุน 888 เฟนีx100’ หนูขอจองทั้งหมดได้ไหมคะคุณพี่สาวจะเอาไปให้พ่อกับแม่]
[เศรษฐีตัวน้อยสายเปย์มาจากไหนล่ะเนี่ย]
[หว่านเสน่ห์ไปทั่วจะขายตัวหรือขายของกันแน่]
ผู้ชม : 139,827
วิลล์ผงะไปเล็กน้อยกับยอดผู้ชมที่ทะลุหลักแสนไปเรียบร้อย
ยังคงยืนแข็งค้างอยู่กับที่แล้วคิดคำนวณบวกลบรายได้จากยอดสนับสนุนอยู่ในใจ
‘บ้าไปแล้ว!ล้านเฟนี! ฝัน! เราต้องฝันอยู่แน่ ๆ’
อาจจะเป็เพราะว่าการไลฟ์สตรีมในครั้งนี้มีวัตถุดิบหลักเป็เนื้อผู้ชมที่เข้ามาจึงมีความหลากหลายและมากหน้าหลายตายอดผู้ติดตามและยอดผู้สนับสนุนจึงสูงมากกว่าการไลฟ์สตรีมครั้งก่อน ๆ หลายเท่าตัว
มุมสนทนา
ไหนใครเป็สาวกหมูกรอบเลิฟเวอร์บ้างคอมเมนต์บอกกันหน่อยนะ
15K
