[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย

บทที่ 42 การเผชิญหน้า(รีไรท์)

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียงจุนเฟิง ถังซวงก็ยิ้มแล้วพูดว่า "แต่ซ่อมได้"

“จริงหรือ? งั้นก็ดีสิ”

ใบหน้าของเหลียงจุนเฟิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะถ้าซ่อมได้จะช่วยแก้ปัญหาที่ยุ่งยากในโรงงานได้ "สาวน้อย เธอต้องการเครื่องมืออะไรบ้าง? ฉันจะหามาให้"

ปัญหาเกี่ยวกับรถก่อสร้างทั้งสองนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ถังซวงจึงต้องการเครื่องมือจำนวนมาก เขารีบไปจัดการหาเครื่องมือมาให้เธอ

"สาวน้อย รอก่อนนะ ฉันจะไปเอาเครื่องมือมาเดี๋ยวนี้แหละ"

เหลียงจุนเฟิงไปเอากล่องเครื่องมือมาพร้อมรอยยิ้มมีความสุข แต่หลังจากที่เขาเดินไปได้ไม่ไกล เพื่อนร่วมงานก็เข้ามา และชายคนนั้นก็ผงะเมื่อเห็นเหลียงจุนเฟิง "เสี่ยวเหลียง กลับมาแล้วนี่เอง แต่ทำไมยังอยู่ที่นี่ละ เมื่อกี้หัวหน้าบอกให้พวกเราทุกคนไปที่ประตูนี่”

“หืม ทำไมล่ะ ไปทำอะไรที่หน้าประตูหรือ”

“เห็นว่ามีเรื่องด่วน รีบตามฉันมาเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลียงจุนเฟิงก็รีบพูดว่า "ไม่ได้สิ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำที่นี่อยู่"

"โถ่เสี่ยวเหลียง สายแล้วนะ เร็วเข้า"

ชายคนนั้นดึงเหลียงจุนเฟิงแล้ววิ่งออกไปด้วยความกระวนกระวาย

“เดี๋ยว ๆ”

เหลียงจุนเฟิงถูกดึงอย่างแรง ถึงจะไม่ยอมไปก็ถูกลากออกไปทันที "หลินกง ฉันมีเรื่องต้องทำจริง ๆ ยังมีคนรอให้ฉันเอาเครื่องมือไปให้อยู่"

แต่หลินกงกลับโบกมือและพูดว่า "วางทุกอย่างลงเดี๋ยวนี้เลย ไปพบหัวหน้าใหญ่ที่ประตูสำคัญกว่า ผู้จัดการโรงงานพูดแล้ว คนอื่นก็ต้องไป เว้นแต่พวกเขาจะทำงาน"

ถังซวงได้ยินเสียงเหลียงจุนเฟิงพูดกับคนอื่น จากนั้นทั้งสองก็ดูเหมือนจะต้องวิ่งไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พอออกไปดูก็พบว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่น

เมื่อเหลียงจุนเฟิงได้ยินคำพูดของหลินกง เขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถามว่า "หัวหน้าใหญ่คนไหนมาที่โรงงานของเรา"

"นายน่าจะเคยได้ยิน คนที่เพิ่งย้ายมาที่บ้านหลังใหญ่ที่สุดในตำบลของเราไง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลียงจุนเฟิงมีปฏิกิริยาทันที จากนั้นใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "นายหมายถึงกรรมการตำบลคนใหม่หรือ…?" ในตอนท้าย เขาชะงักงันและพูดไม่จบ แต่เราทุกคนรู้ว่าเขากำลังพูดถึงผู้นำระดับสูงของตำบล "ชายคนนี้มาที่โรงงานของเราทำไม ฉันไม่เคยได้ยินข่าวลือมาก่อนเลย"

"ใช่ นี่เป็นการมาเยือนที่น่าประหลาดใจ เขาคงแค่ต้องการเห็นสถานการณ์ในโรงงานของเรา ผู้จัดการโรงงานของเราเลยต้องจริงจังกับเรื่องนี้" หลินกงกล่าวกับเหลียงจุนเฟิงอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็ดึงเหลียงจุนเฟิงไป

ตอนนี้เหลียงจุนเฟิงเข้าใจแล้วว่านี่เป็นเรื่องสำคัญ

แต่เมื่อคิดว่าถังซวงยังคงอยู่ที่นั่นตามลำพัง เขารู้สึกกังวลอีกครั้ง เด็กสาววเล็ก ๆ จะไม่รอและจากไปก่อนแน่ คงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะหาใครแบบเธออีกครั้ง ครู่หนึ่ง เขาแค่หวังว่าเขาจะแยกร่างตัวเองได้เป็นสองคนจริง ๆ

เมื่อเหลียงจุนเฟิงและหลินกงมาถึงที่ประตู พวกเขาพบว่ามีผู้คนจำนวนมากยืนอยู่ที่นั่น และหูจื่อเฉียง ผู้จัดการโรงงานก็สั่งให้ทุกคนยืนอย่างเป็นระเบียบ "เร็วเข้า จะมีคนมาแล้ว อย่าทำให้โรงงานเครื่องจักรของเราเสียหน้า"

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนี้ พวกเขารีบแยกจากซ้ายและขวาและยืนอย่างเป็นระเบียบ มองดูช่างเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่มาก

หลังจากมีรถเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ หลังจากลงจากรถ เขารีบวิ่งไปที่ที่ประตูรถด้านหลังเพื่อเปิดประตู และในไม่ช้า ชายวัยกลางคนที่มีรูปลักษณ์ที่สง่างามและหล่อเหลาก็ลงจากรถยนต์

"ยินดีต้อนรับท่านเข้าเยี่ยมชมโรงงานเครื่องจักรของเราครับ”

หลังจากที่หูจื่อเฉียงตะโกน คนอื่น ๆ ก็ทำตาม

เมื่อเห็นผู้คนมากมายต่อหน้าเขา จิงเจ้อหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่หูจื่อเฉียงแล้วพูดว่า "ผู้จัดการหู ไม่ต้องรวมคนมากนักหรอก ฉันแค่มาที่นี่เพื่อดูเท่านั้น"

“ครับ ๆ ผมจะให้พวกเขาทั้งหมดกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้เลยครับ แต่ไม่ต้องห่วงครับ ยังมีบางคนที่ยังทำงานอยู่ พวกเขาเหล่านี้เป็นคนที่ไม่มีงานสำคัญอะไรอยู่ในมือ ผมมาให้ที่นี่เพื่อทักทายท่านน่ะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิงเจ้อหรงก็พยักหน้าเล็กน้อย

“เอาล่ะ ให้พวกเขาทั้งหมดรีบไปทำงานเถอะ จะได้ไม่กระทบกับงานของคุณด้วย”

"ครับท่าน"

หูจื่อเฉียงตอบสนองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โบกมือให้ผู้คนแยกย้าย

สายตาของเขาเหลือบเห็นเหลียงจุนเฟิงพอดี เขาจึงหยุดชายหนุ่มไว้ "จุนเฟิง นายคุ้นเคยกับโรงงานทั้งหมดเป็นอย่างดี พาเราเดินดูรอบ ๆ หน่อยสิ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลียงจุนเฟิงทำได้เพียงหยุดและเดินไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อหูจื่อเฉียงเห็นเหลียงจุนเฟิง เขาก็ขอให้อีกฝ่ายเป็นไกด์และคอยให้คำแนะนำที่ดีแก่จิงเจ้อหรงเกี่ยวกับสถานการณ์ในโรงงาน

"ท่านครับ โปรดตามมาทางนี้ครับ โรงงานเครื่องจักรของเรามีโรงงานทั้งหมด 5 แห่ง ไปที่โรงงานแห่งแรกกันก่อนเถอะครับ" เหลียงจุนเฟิงรู้จักโรงงานเครื่องจักรเป็นอย่างดี เขารู้ตั้งแต่ประวัติของโรงงานเครื่องจักรตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงโครงการทั่วไปที่กำลังดำเนินการในโรงงาน รวมถึงการแบ่งงานกันในแต่ละโรงงานด้วย

เมื่อเห็นคำอธิบายโดยละเอียดของเหลียงจุนเฟิงแล้ว หูจื่อเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า เพราะเขารู้ว่าเหลียงจุนเฟิงนั้นพูดจาเก่ง ดังนั้นเจ้าตัวจึงถูกเลือกมา ดูเหมือนว่าการตัดสินใจที่ดี

เมื่อฟังคำอธิบายของเหลียงจุนเฟิงแล้ว จิงเจ้อหรงก็พยักหน้า แต่ก็ไม่ตั้งใจฟังนัก

ในความเป็นจริง ก่อนที่จิงเจ้อหรงจะมาที่โรงงานเครื่องจักร เขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ที่นี่แล้ว แต่หลังจากที่ได้เห็นจริง ๆ แล้ว เขาก็พบว่าโรงงานเครื่องจักรทำงานได้ดี แม้เขาจะตัดสินใจมาที่นี่เป็นการชั่วคราวในวันนี้ แต่หูจื่อเฉียงก็ยังได้ข่าวล่วงหน้า เขาไม่พอใจมาก เขาไม่ชอบที่คนบางคนคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาเลยสักนิด

หลังจากเยี่ยมชมครั้งแรกผ่านไป จิงเจ้อหรงก็ชี้ไปทางซ้ายด้านหน้า “ที่นั่นมีอะไรน่ะ ไปดูกันเถอะ”

เมื่อเห็นทิศทางที่จิงเจ้อหรงชี้ไป หัวใจของเหลียงจุนเฟิงก็เต้นไม่เป็นจังหวะ "ท่านครับ ตรงนั้นมันเป็นสถานที่ปล่อยว่างน่ะครบ ไม่มีอะไรให้ดู..."

ก่อนที่เหลียงจุนเฟิงจะพูดจบ จิงเจ้อหรงก็ได้เดินไปที่นั่นแล้ว

หูจื่อเฉียงไม่รู้ว่าเหลียงจุนเฟิงพาใครบางคนเข้ามาเมื่อเขากลับมาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดปกติ ชายหนุ่มเดินตามไป

ในเวลานี้ เหลียงจุนเฟิงทำได้เพียงแค่ภาวนาว่าพวกเขาจะไม่พบถังซวง

ไม่ว่าพวกเขาจะต้องการอะไร ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปถึง พวกเขาเห็นก็ถังซวงกำลังเดินมาหา

เมื่อถังซวงเห็นเหลียงจุนเฟิงและกลุ่มของเขา เธอก็ผงะเล็กน้อยเช่นกัน เธอเห็นจิงเจ้อหรงที่กำลังเดินมาข้างหน้าอย่างชัดเจน ไม่ต้องพูดถึงว่าท่าทางของจิงเจ้อหรงที่พิเศษมาก ใคร ๆ ก็สามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

จิงเจ้อหรงและคนอื่น ๆ ก็ชะงักเมื่อเห็นถังซวง

หูจื่อเฉียงเป็นคนแรกที่ตอบสนอง เขาขมวดคิ้ว ถามถังซวงว่า "เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาที่โรงงานของเราได้?"

ถังซวงเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอพูดตรง ๆ ว่า "ฉันชื่อถังซวง มีคนเชิญฉันมาที่นี่"

ในเวลานี้ เหลียงจุนเฟิงรีบก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "ผู้จัดการครับ คุณถังคนนี้ได้รับเชิญจากผมให้ซ่อมรถก่อสร้างเองครับ"

"อะไร ไร้สาระ"

เมื่อหูจื่อเฉียงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็คิดว่ามันไร้สาระ เด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะซ่อมรถได้อย่างไร? และมันก็เป็นรถก่อสร้างด้วย

จิงเจ้อหรงมองไปที่ถังซวงอย่างสงสัยก่อนจะถามว่า "เธอรู้วิธีการซ่อมรถจริงหรือ?"