คล้อยหลังบาสเตียนจากไปภายในหอหนังสือตระกูลก็ไร้เสียงพบกับความสงบเช่นเดิมเหลือเพียงมีคาเอลคนเดียว เขาชอบสถานที่แห่งนี้เป็ที่สุดเพราะนอกจากจะสงบไร้ซึ่งความวุ่นวายแล้วยังเป็คลังความรู้ที่ไม่มีที่สุดอีกด้วยเขาชื่นชอบการอ่านหนังสือ และคงจะเป็การอ่านหนังสือและคลังความรู้เหล่านี้เองกระมังที่คล้ายเป็อาจารย์ให้เขารู้เื่มากมายรวมถึงจิติญญาแรกเริ่มก็เช่นกัน มีคาเอลเดินออกไปเรื่อยๆตามทางเงียบสงบเพราะเหล่าคนอื่นรวมถึงข้าบริวารคงจะอยู่กันที่ลานทดสอบกันหมดในหัวพลางจมอยู่กับความคิดของตนเอง เขานั้นรับรู้ถึงจิติญญาแรกเริ่มของตนมาได้สักพักแล้วและมันค่อนข้างแปลกที่ผู้เยาว์เช่นเขานั้นสามารถรับรู้มันได้ด้วยตนเองอย่างรวดเร็วเช่นนี้
ซึ่งหากจะพูดไปตามหลักที่เขาได้อ่านและศึกษามานั้นจิติญญาแรกเริ่มในวัย 5 ขวบเศษนั้นปกติจะต้องตรวจสอบโดยผู้าุโทดสอบจึงได้มีพิธีการทดสอบจิติญญาแรกเริ่มขึ้นเพราะเหล่าผู้เยาว์เองจะยังไม่สามารถรับรู้ถึงจิติญญาได้เลยเพียงแค่มีมันก็ดีแล้ว ต่อมาเมื่ออายุครบ 7 ขวบเศษถึงสามารถรับรู้ถึงจิติญญาของตนเองและเริ่มต้นฝึกฝนเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดจิติญญาได้ แต่มันน่าแปลกที่เขาสามารถรับรู้ถึงจิติญญาแรกเริ่มนั้นได้ั้แ่อายุเพียงเท่านี้และไม่ต้องให้พูดถึงหากว่ายังไม่สามารถที่จะปกป้องตนเองได้ก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะเสนอหน้าไปแสดงตนแสดงความสามารถนั้นให้คนอื่นได้รับรู้ ยิ่งเขายังเด็กแบบนี้มันก็ช่างง่ายๆจริงที่จะสังหารลงเพียงพริบตา เขาจึงตัดปัญหาจากความวุ่นวายนั้นโดยที่ไม่ขอเข้าร่วมการทดสอบ
ย้อนกลับมาที่บาสเตียนที่ยอมจากมาจากนายน้อยของตนมาทำตามความ้าของนายตนอย่างจำใจ จำใจสิจำใจอย่างที่สุดเลยจำใจอย่างไม่เข้าใจเลยพลางในหัวก็ตีกันวุ่นว่าตัวเขานั้นจะไปบอกความกับท่านประมุขกับนายท่านรองอย่างไร ตัวนายน้อยก็ไม่มาตัวข้าเองจะไปโผล่หน้าปั้นยิ้มร่าบอกว่านายน้อยไม่ขอเข้าร่วมการทดสอบเฉยๆอย่างนั้นหรือ... หากทำเช่นนั้นไม่ใช่ว่าข้าจะถูกท่านประมุขหรือนายท่านรองสั่งโบยหรือถูกจับไปโยนให้ฝูงอีกาทมิฬจิกกินหรือแต่นั่นเพียงนายท่านรองแล้วเลยจะท่านปู่ของท่านอีก... นายน้อยทำไมท่านถึงได้ใจร้ายกับข้าเยี่ยงนี้
“เริ่มแล้วสินะเนี่ย”
ณ ลานกว้างใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็ลานทดสอบเต็มไปด้วยเหล่าผู้เยาว์วัย 5 ขวบเศษของตระกูลแม็กซีวีลอนทั้งตระกูลหลักและตระกูลสาขาก็มากันทั้งหมดรวมถึงเหล่าผู้าุโผู้ดูแลอยู่รายรอบหรือแม้กระทั่งตระกูลในอาณัติของตระกูลแม็กซีวีลอนก็ยังส่งผู้เยาว์ 5 ขวบเศษมาทดสอบเลยอยู่ เห็นเช่นนี้แล้วเขารู้สึกหนาวๆเย็นๆยังไงก็ไม่รู้เห็นทีว่าที่ไม่มาก็คงจะมีแต่นายน้อยของเขากระมัง
บาสเตียนเหลือบแลขึ้นไปคล้ายทำเนียบทางฝากฝั่งเหนือบนสุดเป็ที่นั่งของเหล่าบุคคลสำคัญของสำตระกูลโดยเด่นออกมาสุดคงจะเป็เก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติตั้งตระหง่านด้านหน้าอยู่ตรงกลางสุดสวยงามและยิ่งใหญ่ประดับดาอย่างงดงามบ่งบอกถึงตำแหน่งสูงสุดของตระกูลแม็กซีวีลอนคือท่านประมุขหรือที่นั่งของท่านปู่ของนายน้อย ‘นาธานเนียล แม็กซีวีลอน’ กลิ่นอายของความน่าเกรงขามและความแข็งแกร่งแผ่ขยายออกมาทั่วอาณาบริเวณแน่นอนว่าท่านประมุขย่อมจะแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลสมกับตำแหน่งดังกล่าวในระดับปราชญ์จอมเวทย์ขั้นต่ำที่ทั่วแผ่นดินนี้เรียกได้ว่านับคนได้ไม่ถึงสิบคนเสียกระมัง ใบหน้าอันน่าเกรงขามจ้องมองลงกวาดสายตามองทั่วอย่างน่าเกรงขามรู้สึกถึงแรงกดดันิญญาน้อยๆให้รู้สึกอึดอัดหายใจขัดข้องและยิ่งแล้วใหญ่เมื่อไปเผลอสบสายตาคมกริบดั่งใบมีดที่ทำให้รู้สึกแทบจะลืมลมหายใจจนรีบก้มหน้าลงกันพัลวัน ส่วนเก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติรองลงมาข้างซ้ายของท่านประมุขก็ไม่น้อยไปกว่ากันเลยกลิ่นอายความน่าเกรงขามออกมาไม่ต่างกันแน่นอนว่าท่านผู้นั้นก็คือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็บุคคลสำคัญมากคนหนึ่งของตระกูลได้ชื่อว่าเสนาธิการของตระกูลแม็กซีวีลอน นายท่านรองบุตรชายคนรองของท่านประมุขหรือท่านพ่อของนายน้อย ‘เดเนียล แม็กซีวีลอน’
ถัดมาที่ข้างขวา... ‘ว่างเปล่า’ เป็เก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติรองลงมาที่ว่างเปล่าไม่มีใครนั่งในตำแหน่งข้างขวาที่สำคัญข้างท่านประมุขและจึงห่างออกไปจากเก้าอี้บัลลังก์ข้างขวาของท่านประมุขอีกสักนิดถึงจะเก้าอี้ถัดไปนั่งเรียงลำดับตามความสำคัญความาุโภายในตระกูลยาวเหยียดไป ส่วนกลับมาที่ข้างซ้ายถัดจากนายท่านรองเดเนียล เป็ที่นั่งเก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติรองลงมาเช่นกันติดกันสองที่ก็คือบุตรชายคนที่สามของท่านประมุข ‘เดมิเนียล แม็กซีวีลอน’ ต่อมาเป็บุตรชายคนที่สี่ ‘โดมิเนียล’ ความน่าแข็งแกร่งน่าเกรงขามที่ถูกเรียกกันว่า ‘เสาหลักทั้งสามดั่งผาหินแห่งตระกูลแม็กซีวีลอน’ ที่แข็งแกร่งไม่น้อยเลยเช่นกันในระดับจอมเวทย์ขั้นสูงซึ่งในระดับนี้ก็เรียกได้ว่านับคนได้เช่นกันภายในแผ่นดินหรือจะภายในตระกูลขุมอำนาจหลักใหญ่หรือตระกูลต่างๆก็มีไม่มาก อ้อ จริงสิยังมีและสุดท้ายถัดจากนายท่านสี่เป็ที่นั่งเก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติเล็กลงมาอีกเพียงเล็กน้อยจากนายท่านทั้งสามคือ ‘ท่านหญิงนิวด้า’ บุตรีคนสุดท้ายที่แต่งออกตระกูลไปก็มาเช่นกัน
หากนับความยิ่งใหญ่แล้วก็เห็นที่ว่าที่น่าสะพรึงกลัวในความแข็งแกร่งมากอันดับหนึ่งแน่นอนว่าก็คงจะไม่พ้นเป็ตระกูลแม็กซีวีลอนนี่เองทั้งตัวตนความแข็งแกร่งที่นั่งเรียงรายปลดปล่อยความน่าเกรงขามกันอยู่ตรงนี้ ั้แ่ระดับจอมเวทย์ขั้นปลายขึ้นไปมีหลายคนเลยซึ่งหากเทียบในแผ่นดินนี้ก็ถือว่ามีจำนวนไม่มากและไม่ง่ายเลยที่จะทะลวงถึงระดับนี้ส่วนใหญ่มากองอยู่ตระกูลนี้กันหรืออย่างไรกันนะ อีกอย่างหากนับความห่างชั้นของพลังอีกบอกเลยว่าแม้เพียงหนึ่งก็คือห่างชั้นนั่นแหละ ไหนจะระดับจอมเวทย์แท้จริงหาได้น้อยมากเช่นกันแต่คนในตระกูลนี้ถือว่ามีกันหลายคนเลยทีเดียวสมกับที่เป็ตระกูลขุมอำนาจหลัก ไหนอีกจะทั้งที่ตัวตนความแข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ภายในความมืดสนิทของตระกูลอีก.... ช่างเป็ตระกูลที่มีคนแข็งแกร่งมากจริงๆน่าสะพรึงกลัวมากเสียไม่มี
เช่น....
“เก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติรองลงมาที่ว่างข้างขวาท่านประมุขนั้นเป็ใครกันนะทำไมถึงยังว่างไม่มีใครกล้านั่งแทนที่ได้เลย คงจะเป็คนที่สำคัญมากกระมัง”
เก้าอี้บัลลังก์อันทรงเกียรติรองลงมาที่ว่างนั้น... ตลอด่เวลาที่บาสเตียนอาศัยอยู่ภายในตระกูลนี้ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นเก้าอี้ตรงนั้นมีคนนั่ง มันว่างเปล่าเสมอเหมือนไร้ตัวตนแต่การคงอยู่ก็ยังมีเฉกเช่นเดียวกับเก้าอี้นั้นที่ยังคงตั้งตระหง่านอย่างสง่างามอยู่เสมอเคียงข้างเก้าอี้ของท่านประมุขและเหล่านายท่านทั้งสามเสาหลักดั่งผาหินแห่งตระกูล เอ๊ะ.... แล้ว !
“บาสเตียนมาหาข้า”
“เสียงนี้มัน....” กระแสเสียงเวทย์อันน่าเกรงขามที่ส่งมาถึงบาสเตียนทำให้เขารู้สึกขนลุกเกรียวซู่ เท่าที่มองดูนับั้แ่บุคคลสำคัญต่างๆลงมารวมถึงเหล่าคุณชายน้อยและเด็กผู้เยาว์ในตระกูลหลัก เหล่าคุณชายน้อยและเด็กผู้เยาว์ในตระกูลรอง เหล่าคุณชายน้อยและเด็กผู้เยาว์ในตระกูลสาขา เด็กผู้เยาว์ในตระกูลในอาณัติก็มากันครบ นายน้อยคงจะมีแต่ท่านนี่แหละที่ไม่มาก็คงจะมีแต่นายน้อยของเขานี่แหละที่ไม่ ‘ข้าอยากจะร้องไห้จริงๆ’ บาสเตียนได้แต่คร่ำครวญในใจแต่รู้สึกคร่ำครวญหนักเมื่อเห็นสายตาของนายท่านรองที่สอดส่องคล้ายมองหาใครในกลุ่มของเหล่าเด็กๆทั้งหมดในลานทดสอบแต่เหมือนจะไม่พบก่อนที่สายตานั้นจะมาหยุดอยู่ที่เขาคงไม่ให้ต้องบอกแล้วกระมังว่าเสียงอันน่าเกรงขามนั้นเป็เสียงของผู้ใด นายท่านรองเสนาธิการแห่งตระกูลท่านเดเนียล และบาสเตียนก็ไม่รอช้าที่จะรีบสับขายาวก้าวไปหานายท่านรองอย่างรวดเร็ว
“มีคาเอลล่ะ”
เมื่อบาสเตียนมาถึงไม่ต้องพูดยาวให้มากความนายท่านรองก็ถามไถ่ถึงบุตรชายคนเล็กของตนที่ไม่พบภายในลานทดสอบในทันทีด้วยความห่วงใยแต่สำหรับบาสเตียนนั้นมันคงจะเป็ความอึดอัดใจแทนเสียกระมังเมื่อคิดถึงความเป็จริง อึดอัดเสียจนไม่กล้าที่จะแม้แต่เอ่ยปากบอกความที่ได้มาแก่นายท่านผู้เป็บิดาของนายน้อยตรงหน้า นายน้อยมีคาเอลรอยยิ้มน่าชื่นตาของท่านมันช่างเคลือบยาพิษแล้วโยนมันมาเสียดื้อให้แก่ข้าเหลือเกิน
แล้วบาสเตียนผู้นี้จะเลือกทางไหนได้บ้างหรือ... นายท่านตรงหน้าก็เป็บิดาของท่านแล้วไหนจะท่านผู้ยิ่งใหญ่ข้างๆที่ข้ากลัวเหลือเกินว่าพูดเสียงดังแม้เพียงน้อยนิดแล้วไปกระดิกหูเข้าจะเป็ตัวข้าเองที่จะไร้หัวประดับบ่าต่อไป แต่บาสเตียนหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วั้แ่ที่เ้าตัวได้ก้าวเข้ามาผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นที่เขาเกรงก็ให้ความสนใจความั้แ่แรกประโยคถามถึงนายน้อยของนายท่านรองแล้ว
“นายน้อย” บาสเตียนเอ่ยน้ำเสียงแ่เบาคล้ายราวแอบกระซิบมากจนเกินไปจนเดเนียลเองนั้นสงสัยกับความอันใดกันต้องกระซิบแ่เช่นนี้ตั้งใจฟังความอย่างจับใจความสำคัญ แต่กลับเป็บาสเตียนเองนั่นแหละที่ไม่กล้าที่พูดออกไปต่อ
“นายท่านรอง นายน้อยให้ข้า.... ให้ข้า” บาสเตียนเอ่ยย้ำอยู่นานก้มหน้าลงอย่างมิกล้าเอ่ยต่อ ภายในใจก็ตื่นกลัวถึงอาจจะมีบทลงโทษสำหรับตัวเขานั้นมิเกรงกลัวหรอกไม่ว่าจะลงโทษเช่นใดก็จะยอมรับมัน แต่กับนายน้อยกับนายน้อยตัวน้อยๆน่ารักนั่นนั้น นายน้อยยังเด็กเกินไปนักที่จะรับไหวแม้เพียงบทลงโทษอันเล็กน้อยอะไรก็ตาม แต่สุดท้ายอย่างไรก็ต้องบอกความจริงให้ตามความประสงค์ของนายน้อยแน่ชัด หากว่านายน้อยของเขาจะได้รับบทลงโทษเป็เขาเองที่จะร้องขอรับบทลงโทษนั่นแทนเอง
“นายน้อยให้ข้ามาบอกความประสงค์แก่นายท่านรองและท่านประมุขว่าจะ.... ไม่ขอเข้าร่วมพิธีการในครั้งนี้ขอรับ”
และในที่สุดบาสเตียนก็พูดมันออกไปแล้ว หลังจากที่ได้เอ่ยความประสงค์ของนายน้อยตนออกไปก็พบเพียงความนิ่งเงียบเท่านั้นจากนายท่านรองจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยก็พบเข้ากับสีหน้าอันคาดการณ์เดาอารมณ์ไม่ได้ของนายท่านรองทำให้บาสเตียนเองถึงกับลนลานเขาไม่ร้องขอแก้ตัวใดๆแต่กลับคุกเข่าร้องขอที่รับบทลงโทษแทนนายน้อยของตนทันที
“นายท่านรองขอรับ”
“เพราะข้าไม่ดีเอง เพราะข้าไม่ดีเองขอรับ” บาสเตียนลนลานหนักเพราะความนิ่งสงบของเดเนียลที่ไม่สามารถคาดเดาอะไร เขาเพียงคุกเข่าและกล่าวโทษตัวเองขอรับบทลงโทษเองจนผู้อื่นที่สนใจพิธีการที่เริ่มขึ้นแล้วตรงหน้าเริ่มหันกลับมาให้ความสนใจในทางนี้ ความผิดอันใดกันทำไมบาสเตียนผู้นั้นถึงได้ลนลานถึงเพียงนี้
“นายน้อยไม่ได้ผิดอะไรเพราะข้าไม่ดีเองขอรับ ข้าพาตัวนายน้อยมาไม่ได้ ขอนายท่านรองโปรดลงโทษข้าเองเถอะขอรับ”
“นายน้อยยังเด็กอาจจะยังไม่ประสานักเป็ข้าเองที่ผิดเองขอรับที่เอ่ยความพานายน้อยมาไม่ได้เอง หากนายท่านรองคิดจะลงโทษโปรดมาลงโทษที่ข้าเองขอรับ” บาสเตียนยังคงเอ่ยร้องขอและกล่าวโทษตนเองยิ่งอาการไม่แสดงอารมณ์ใดๆของเดเนียลยิ่งทำให้เขาคิดถึงบทลงโทษที่หนัก บาสเตียนมักนิ่งสงบและเยือกเย็นเมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรูแต่หากเป็เื่อันใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับนายน้อยของตนเขามักจะเป็แบบนี้เสมอ (นั่นแหละที่เป็ความน่ารำคาญใจของนายน้อยมีคาเอลที่มีต่อบาสเตียน คือการตื่นตระหนกจนเกินไปนั่นเอง)
“อืม” เดเนียลไม่ได้เอ่ยอะไรยาวเพียงแค่ถอนหายใจสั้นๆก่อนตอบรับความประสงค์ของบุตรชายคนเล็กของตนที่บอกผ่านพ่อบ้านคนสนิท แต่ใครจะสังเกตเหล่าว่ามิใช่การตอบธรรมดาแต่มันแฝงไปด้วยกระแสเสียงเวทย์ส่งออกไปด้วยต่างหาก !
“เ้านั้นคงจะมีหนทางของตัวเองเช่นกันสินะ”
“นายท่านรอง” บาสเตียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้งหลังจากที่คุกเข่าก้มหน้ารอรับบทลงโทษแต่เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้วก็รู้โล่งอกชื่นใจขึ้นยิ่งนัก นี่ข้ารอดแล้วข้าไม่ต้องถูกโยนให้ฝูงอีกาทมิฬจิกกินแล้วใช่ไหม นายท่านรองท่านช่างเป็มีเมตตายิ่งนัก บาสเตียนมองเดเนียลอย่างลึกซึ้ง แต่ใจความหนึ่งบาสเตียนก็ยังมีความสงสัยว่าเหตุใดกันดูนายท่านรองจะไม่เดือดร้อนเลยแม้ไม่ได้บังคับอย่างที่ว่าก็จริงแต่ในวันนี้นั้นในวันสำคัญเช่นนี้การทดสอบจิติญญาแรกเริ่มหากไม่ล่ะก็...
“ครั้งหนึ่งก็มีคนๆหนึ่งเช่นกัน... ที่ไม่เข้าร่วมพิธีการใดๆเลยของตระกูลแต่ก็เป็ผู้ที่ยิ่งใหญ่มาก”
เดเนียลมองออกไปข้างหน้าไม่เฉพาะเจาะจงที่ใดการเอื้อนเอ่ยที่คล้ายไม่ใส่นักแต่กลับมีใจความสำคัญ ทำให้บาสเตียนไม่อาจละทิ้งได้ ครั้งหนึ่งก็มีคนๆหนึ่งเช่นนั้นรึ ผู้ยิ่งใหญ่งั้นรึ ใครกันนะบาสเตียนเองก็เกิดความสงสัยขึ้นภายในใจอีกแต่นั้นคงจะไม่ใช่สิ่งที่เขาควรรู้ แค่ตอนนี้นายน้อยของเขาไม่ต้องถูกลงโทษก็พอแล้ว บาสเตียนลุกขึ้นเมื่อเดเนียลพยักหน้าเชิงให้กลับไปได้
“จ้าวหลาน”
แต่ก่อนที่บาสเตียนจะได้กลับไปเสียงอันน่าเกรงขามอีกหนึ่งก็ดังขึ้นหยุดการเคลื่อนไหวของเขาก่อน ‘จ้าวหลาน’ คำเรียกเช่นนี้.... บาสเตียนกลืนน้ำลายอย่างยากคล้ายไม่เห็นทางรอดนายท่านรองเข้าใจไม่ได้หมายความว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลจะเข้าใจนี่ แสงสว่างของเขาเหมือนถูกดับลงอย่างกะทันหัน ท่านผู้นั้นที่เขาเกรงนั้นก็คือท่านปู่ของนายน้อยเองเช่นไรกันเล่า บุคคลซึ่งแข็งแกร่งมากในแผ่นดินนี้ประมุขผู้นำแห่งตระกูลแม็กซีวีลอน คำว่า ‘จ้าวหลาน’ ทุกคนนั้นคุ้นเคยกันดีบ่งบอกถึงความรักใคร่เอ็นดูถึงมากเพียงใด อย่างนั้นที่ว่าถึงแม้จะไม่มีท่านแม่คอยอุ้มชูแต่ก็ยังนายท่านรองและที่สำคัญท่านปู่ผู้เป็ถึงผู้นำตระกูล หรือเรียกง่ายๆว่า นายน้อยมีคาเอลนั้นเป็หลานรักของท่านปู่อย่างไรกันเล่า !
ไม่ต้องมีคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาหรอกว่ารักใคร่เอ็นดูมากเพียงใดเพียงแค่เอ่ยเรียกสรรพนาม ‘จ้าวหลาน’ ที่แตกต่างกับหลานคนอื่นๆก็เป็อันรับรู้กันดี และนี่ก็เป็อีกสาเหตุที่นายน้อยมักถูกดูิ่รังแกเพราะความอิจฉาริษยาของพวกคนเ่าั้อย่างไรล่ะ ผนวกกับนายน้อยมิใช่คนขี้ฟ้องท่านพ่อและท่านปู่จึงไม่เคยรู้เลย หึ บาสเตียนละก็อยากให้รู้เสียจริงเลยแต่เมื่อนายน้อยบอกว่าไม่จำเป็เขาก็คงต้องไม่จำเป็ด้วยทั้งๆที่จำใจก็เถอะ เพียงครั้งหนึ่งเท่านั้นที่นายน้อยเอ่ยว่ารอโอกาสที่เหมาะสมก็จะเอาแน่นอนและไม่เคยพูดอีกเลย แต่ข้าก็จะรอนะขอรับนายน้อย
แต่ตอนนี้....
“จ้าวหลานมีอะไรอย่างนั้นรึ”
“ท่านพ่อ”
“เกิดอะไรขึ้นกับจ้าวหลาน”
“ท่านพ่อ”
“แล้วจ้าวหลานไปไหน”
“ท่านพ่อ”
“จ้าวหลานอยู่ที่ไหน”
“ท่านพ่อ”
“จ้าวหลาน !”
(** คุณชายน้อยตระกูลหลักเช่นคือลูกของนายท่านรอง นายท่านสาม นายท่านสี่ และท่านหญิงนิวด้า ส่วนเด็กผู้เยาว์ตระกูลคือเช่นลูกคนสนิทของนายท่านเ่าั้ ส่วนในส่วนตระกูลรอง ตระกูลสาขา ตระกูลในอาณัติก็คล้ายกันแบบนี้คุณชายน้อยคือลูกของนายท่านแล้วตามด้วยลูกของคนสนิทหรือคนสำคัญมีตำแหน่งในตระกูลดังกล่าว *ประมาณนี้เผื่อไม่เข้าใจ*)
11K
