ANNA PART :
"อันนา" เสียงเรียกชื่อทำให้ฉันต้องละสายตาจากเ้าหนูมาลีเงยหน้ามามองคนเรียก
"พี่คริส^^"
"มาทำอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ ข้างนอกคนเดียว รู้ไหมว่ามันอันตราย ทำไมไม่รู้จักระวังตัวเลยห้ะ" มาถึงก็โดนดุซะงั้น
"ทำไมต้องดุด้วยล่ะคะ อันนามาเดินเล่นเอง" ฉันตอบหน้าย่น ๆ ฮือ ทำไมต้องดุด้วยล่ะ พูดดี ๆ ก็ได้นี่น่า
"พี่ไม่ได้ดุ"
"ดุ"
"ไม่ได้ดุ"
"พี่คริสดุอันนา!"
"พี่ ไม่.. โอเค พี่ขอโทษ"
"อันนาข.." ยังพูดไม่ทันจบประโยคพี่คริสก็พูดขัดขึ้นมาก่อน พร้อมกับลูบผมฉันเบา ๆ แถมยิ้มด้วยสาตาที่อ่อนโยนถ้ายัยเพลงมาเห็นสายตาแบบนี้ต้องหลงพี่คริสหัวปักหัวปำแน่ ๆ
"กลับเข้าข้างในได้แล้วป่ะ ทำไมชอบทำให้เป็ห่วงอยู่เรื่อยเลย ฮึ?" สายตากับน้ำเสียงเป็ห่วงของพี่เขาทำเอาฉันรู้สึกผิดที่ออกมาข้างนอกตอนดึกจนทำให้ทุกคนเป็ห่วง
"แฮร่ อันนาขอโทษน๊า" พี่คริสพยักหน้ารับเชิงบอกว่าไม่เป็ไร แต่อย่าให้มีครั้งที่สองประมาณนี้ล่ะมั้ง
"ป่ะ" ไม่ ยังกลับไม่ได้ เ้าหนูมาลีล่ะ
"ตะ...แต่ เ้าหนูมาลีตัวนี้ล่ะคะ"
"พรุ่งนี้ค่อยมาหามันใหม่ เราเอามันเข้าโรงแรมไม่ได้หรอกนะ"
"แต่ว่า"
"ไม่มีแต่ กลับ" คนตัวโตย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงดุดันขึ้นเล็กน้อย ทำให้ฉันต้องยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้ เฮ้อ ได้แต่ยืนมองเ้าหนูมาลีตาละห้อย เดี๋ยวพรุ่งนี้อันนามาหาใหม่นะเ้าแมวน้อย
"เมี๊ยวว~" โธ่ เ้าหนูมาลี
"อันนา"
"กลับแล้วค่าพี่คริส" หลังจากที่ฉันพูดจบพี่คริสก็คว้ามือฉันไปแล้วพาเดินข้ามถนนกลับโรงแรม
แต่จับมือหรอ.....
"พะ.. พี่คริสคะ อันนาเดินเองก็ได้" ฉันพูดพร้อมกับพยายามที่จะแกะมือออก พี่คริสก็ไม่ได้ตอบแถมยังจับแน่นกว่าเดินอีก มือก็แน่นเหมือนติดกาวตราช้าง!! ไม่ได้รังเกียจหรืออะไรเลยนะ แต่ นอกจากพ่อแล้วก็พี่ชาย ไม่เคยมีผู้ชายคนอื่นมาจับมือแบบนี้เลย มันก็รู้สึกแปลกหน่อย ๆ ความอบอุ่นจากมือพี่คริสที่ผ่านเข้ามา มือพี่เขานุ่มมากเลย
"…." สุดท้ายก็ต้องยอม ให้จับก็ได้ หลังจากที่พี่คริสพาข้ามถนนแล้วก็เดินมาส่งถึงหน้าห้องเป็ที่เรียบร้อย เพราะกลัวว่าอันนาคนนี้จะหลงจนหาทางกลับห้องไม่ถูก ทำไมทุกคอบคิดว่าอันนาเป็เด็กอยู่เรื่อยเลย = = เฮ้อ นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเตรียมตัวไปงานเลี้ยงทูตอีก ตื่นเต้น Zzz...
08.00 น.
ตอนเช้าหลังรับประทานอาหาร อาจารย์ก็มาแจ้งนักศึกษาทุกคนถึงกำหนดการต่าง ๆ ของวันนี้แล้วก็กำหนดการต่าง ๆ ในงาน ว่าเราต้องทำอะไรบ้าง รวม ๆ ก็เหมือนเราเป็แขกของสถานทูตแหละ แต่ตัวแทนของนักศึกษาทูตแต่ละมหาลัยต้องไปพูดขอบคุณในงาน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน อันนากับพี่คริสเองค่ะทุกคน อันนาพูดภาษาอังกฤษแล้วก็ฝรั่งเศษ ส่วนพี่คริสพูดเยอรมันแล้วก็สเปน เหมือนเคยได้ยินยัยเพลงบอกว่าพี่คริสเขาเป็ลูกครึ่งไทยเยอรมันด้วยมั้ง นะ เพอร์เฟ็คสมคำล่ำลือมาก ก่อนนอนเมื่อคืนเลยซ้อมไปรอบนึง ตื่นเช้าก็ซ้อมอีกรอบ
งานก็เป็เหมือนงานเลี้ยงทั่ว ๆ ไป แต่จะเป็งานใหญ่หน่อย ซึ่งชุดที่จะใส่เป็ชุดราตรี แต่ชุดไม่ต้องห่วง ทางมหา’ลัยเตรียมชุดให้ เพราะวัดไซส์ั้แ่ที่ไทย ส่วนเื่แต่งหน้าทำผม ทางมหาลัยก็จ้างช่างมาแต่งให้ที่โรงแรมเหมือนกัน ตกเย็นก็มีรถมารับไปสถานที่จัดงาน หรูมาก บริการดีสุด ๆ เคยสงสัยนะว่าทางมหาลัยเอางบมาจากไหน ไปซุบซิบกับน้องโรสก็ได้คำตอบมาว่า ส่วนมากทางเ้าภาพเขาเป็คนออกงบเกือบทุกอย่างให้ มหา’ลัยออกแค่นิดหน่อย
"พี่อันนาคะ เราไปเดินเล่นแถวนี้กันไหม"
"อ๋อ ได้สิ" ฉันกับน้องโรสตัดสินใจจะออกไปเดินเล่น เลยแจ้งอาจารย์ว่าจะขอออกมาเดินเล่นแถว ๆ โรงแรม เดี๋ยวจะกลับมาอีกทีตอนเที่ยง มาอังกฤษทั้งทีเราต้องมีรูปไปอวดกันหน่อย รูปต้องเต็มโทรศัพท์แน่ ๆ เลย >< อยากใส่โค้ทแล้วถ่ายรูปตอนอยู่เมืองนอกมานานแล้ว ระหว่างทางพวกเราเจอสวนสาธารณะข้างโรงแรม มีดอกไม้เต็มไปหมดเลย บรรยากาศดีมาก อากาศกำลังดี หนาวกำลังดี ฮ่า ๆ ว่าแล้วก็ หันไปมองหน้าน้องโรส
"ได้ค่ะพี่อันนา" ไม่ต้องพูดก็รู้ใจว่าถ่ายรูปให้พี่หน่อยนะ
"อ่ะ 1 2 3 แชะ"
หลังจากนั้นพวกเราสองคนก็ผลัดกันถ่ายรูป ไปเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงแล้ว เลยกลับโรงแรมเพื่อมาเตรียมตัว แต่ก็แวะไปหาเ้าหนูมาลีหน้าโรงแรมก่อน วันนี้ไม่เจอ ไม่รู้ไปเดินเล่นที่ไหนแล้ว แอบเป็ห่วงเหมือนกัน ไปอยู่ไหนนะ..
พอถึงโรงแรมเห็นข้อความเข้าจากยัยเพลงว่าสะดวกคุยก็รีบโทรหาก่อนเลย คิดถึงมาก ไม่มีคนให้เม้าท์มอยด้วย ><
[ฮัลโหล~ ว่าไงจ้ะสาวลอนดอน]
"คิดถึงเพลงจังเลยยย"
[คิดถึงเหมือนกัน อย่าลืมถ่ายรูปมากฝากล่ะ รูปตอนไปงานเลี้ยงด้วยนะ เอาสวย ๆ เลย]
"ได้เลยค่าา อิอิ"
[อ้อ ที่ขาดดไม่ได้ อย่าลืมถ่ายหนุ่มหล่อที่นู้นมาฝากเพลงด้วยน๊า]
"แน่ะ ทำไมเพลงเป็คนแบบนี้ แล้วพี่คริสล่ะ ฮ่า ๆ"
[นี่เพลงเพื่อนอันนาไงจ้ะ เอาหนุ่มหล่อแล้วก็รูปพี่คริสด้วยนะ อิอิ]
"ได้เลยจ้าา งั้นเดี๋ยวอันนาไปเตรียมตัวก่อนนะ"
[สู้ ๆ นะอันนาคนเก่งของเพลง ทำได้อยู่แล้ว อันนาสู้ ๆ อึบ!]
หลังจากวางสายจากเพลงก็โทรหาพ่อแม่เพื่อขอกำลังใจแล้วก็ดูรูปอปป้านิดหน่อย ไม่นานก็มีช่างแต่งหน้าทำผมที่มหา’ลัยเตรียมไว้ให้ก็เข้ามาในห้องเพื่อแต่งหน้าแต่งตัว
จนเวลาผ่านไปสักพัก
อืม ใช้เวลาหลายชั่วโมงเหมือนกันนะเนี่ย...
"คุณน้องสวยมากเลยค่ะ เหมือนเ้าหญิงเลย" พี่ช่างแต่งหน้าพูดขึ้นหลังจากที่เสกซินเดอเรลล่าให้กลายเป็เ้าหญิง ฉันนั่งมองตัวเองในกระจกอยู่แป๊ปนึง คนในกระจกคือใคร!
"ขอบคุณนะคะ" พี่เขาแต่งสวยมาก ปกติเวลาไปมหา’ลัยก็ไม่ค่อยได้แต่งหน้าเท่าไหร่ ตอนแรกก็แต่งแหละ พอหลัง ๆ เริ่มี้เี >< เดี๋ยวอัพลงไอจีดีกว่าให้พี่เขาถ่ายให้
ติ๊ง ~
ลงรูปในไอจีไปแจ้งเตือนก็ขึ้นรัว ๆ ลงยังไม่ถึงสิบนาทีเลยคนไลค์เยอะมาก คอมเมนต์แรกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ยัยเพลงเองค่ะ คอมเมนต์เร็วทันใจมาก ฮ่า ๆ
เช็คความเรียบร้อยตัวเองในกระจกแล้วก็ออกจากห้องเพื่อลงไปพบอาจารย์แล้วก็นักศึกษาคนอื่นด้านล่าง จะรอออกพร้อมช่างแต่งหน้า ไม่อยากลงไปคนเดียว แต่พี่เขาบอกว่าขอเก็บของอีกสักพัก ให้ลงไปก่อน ไลน์ถามน้องโรส น้องก็ลงไปข้างล่างแล้ว ฮือ ตื่นเต้น ใจเย็น ๆ สิอันนา คนกันเองทั้งนั้น
ฟู่ว~
ถอนหายใจเข้าออกยาว ๆ เพื่อเรียกสติ
ลงลิฟต์มาถึงชั้นล่างพี่พนักงานก็บอกคนอื่น ๆ กำลังรอที่อยู่รถ อ้าว นี่เรามาช้ากว่าเพื่อนหรอเนี่ย แต่ทำไมพี่พนักงานต้องมองด้วยสายตาแปลก ๆ ด้วยล่ะ มีอะไรติดหน้ารึเปล่า หรือชุดซิปยังไม่รูด
ฟึบฟับ
ก็รูดแล้วนี่น่า..
ตึก ตึก ตึก
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นของฉันที่กำลังเดินลงบันไดในชุดราตรีสีฟ้าชมพู หยุดสายตาทุกคนเอาไว้โดยอัตโนมัติ เดี๋ยวนะ ทำไมทุกคนต้องมองมาพร้อมกันแบบนี้
"อะ...เอ่อ มีอะไรติดหน้าอันนารึเปล่าคะ" ฉันถามไปด้วยความสงสัย เพราะทุกคนมองแล้วเงียบกันหมดเลย
"อันนา"
"พี่อัน"
"หนูสวยมากลูก"
"แฮร่ ขอบคุณค่ะทุกคน -///-" ทุกคนได้โปรดอย่าชมกันแบบนี้ เขินนน แต่ที่ทำให้ฉันตื่นเต้นก็คงเป็รถหรูลลีมูซีนที่จอดรออยู่หน้าโรงแรมนี่แหละ มันจะหรูเกินไปแล้วมั้ย! มันคือรถลีมูซีนที่มันคันยาว ๆ นั่งได้หลายคน ทุ่มงบอลังการงานสร้างมาก ในรถกคนก็เอาแต่ชมกันไม่หยุดหย่อน แต่พี่คริสคือไม่พูดอะไรเลย เอาแต่มองเงียบ ๆ พี่เขาโกรธอะไรฉันรึเปล่าเนี่ย
"เอาล่ะทุกคน ถึงแล้ว เดี๋ยวตามอาจารย์เข้าไปนะ อาจารย์จะแนะนำให้รู้จักกับท่านทูตคนอื่น ๆ แล้วก็ตัวแทนนักศึกษาทูตแต่ละมหาวิทยาลัยด้วย" สิ้นเสียงคำพูดอาจารย์พวกเราทุกคนก็เดินตามอาจารย์ไป ฉันเดินเข้างานไปกับน้องโรส พี่คริสกับพี่อีกคนเดินตามหลัง
"พี่อัน ทำไมทางนั้นนักข่าวเต็มเลยหรอคะ" ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองตามทางที่น้องโรสมอง อืม มีแต่นักข่าวรุมจริง ๆ ด้วย แถมบอดี้การ์ดล้อมรอบเลย
"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะเป็พวกคนใหญ่คนโต" น่ากลัวจังแฮะ บอดี้การ์ดหน้าโหด ๆ ทั้งนั้น
"อ๋อ งั้นเราเข้างานกันเถอะค่ะ" น้องโรสพูดจบก็จับมือฉันเดินเข้างาน แต่ทำไม ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลาเลยนะ หรือเป็พี่คริส แต่เมื่อกี้พี่คริสเดินเข้างานไปกับอาจารย์ก่อนแล้วนี่น่า
แล้วใครกันที่มอง...
1K
