Secret Dungeon

!! อั้กก

หลินส่งเสียงก่อนที่จะล้มลง ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับความเสียหายและฝืนใช้พลังมากเกินไป

!!

หลินยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาออกมาจากดันเจี้ยนเพราะได้รับความเสียหายนักเกินไป ทุกๆครั้งที่เกิดขึ้นสิ่งที่เขามองเห็นก็จะค่อยๆมืดลง พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าดันเจี้ยนแล้ว

เรื่องราวเหล่านี้นับเป็นเรื่องปกติ ในการเข้าสู่ดันเจี้ยนนั้นเราสามารถอยู่ในดันเจี้ยนได้จนกว่าเราจะพอใจและออกมาเองหรือจะอยู่ตลอดไปเลยก็ยังได้ แต่ถ้าได้รับความเสียหายจนถูกส่งออกมา จะต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมงจึงจะสามารถเปิดประตูได้ เขาไม่ทราบว่าในอดีตเป็นแบบนี้หรือไม่ หรือเป็นเพราะรัฐบาลได้ดัดแปลงและจัดทำให้ออกมาในรูปแบบนี้

หลินออกมาเร็วกว่าปกติในการเข้าดันเจี้ยนครั้งนี้ เขาควรที่จะกลับบ้านเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อเป็นอย่างแรก เสื้อที่เขาใส่ก่อนเข้าไปในได้ขาดลงเพราะว่าหมัดของ มินิบอสนกสองหัว

"ไม่นะ" หลินอุทานออกมา

หลินมองไปรอบๆดีที่ว่าไม่มีคน ไม่งั้นเขาคงถูกหัวเราะเยาะโดยคนที่กำลังจะมาเข้าดันเจี้ยนหรือคนที่เพิ่งออกมา เพราะสภาพของเขานั้นดูไม่ได้เลย

แต่ที่เขาอุทานไม่ได้เป็นเพราะเรื่องสภาพของเขาแต่เป็นอุปกรณ์หรือทักษะที่ดรอปจากมินิบอส เขาไม่ทันได้สังเกตว่ามันเป็นอะไร เขาหวังว่ามันน่าจะเป็นทักษะ หมัดของมนุษย์นกสองหัว ถ้าเป็นแบบนั้นมันน่าจะมีราคาที่สูงมาก

จำเป็นต้องรอ 24 ชั่วโมงและหวังว่ามันจะยังไม่หายไป

หลินขึ้นรถไฟใต้ดิน เสื้อที่ขาดของเขานั้นถอดทิ้งไปในทันที และหาซื้อเสื้อใหม่บริเวณนั้น เขาตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้าน ยังไงกลับไปก็ไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเขาควรใช้เวลาช่วงนี้ในการไปดู สถานบัน ที่เขาจะต้องเข้าในอนาคต

สถาบัน วาเดล เป็นสถาบันอันดับแรกๆของโลกเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่นับสถาบันของผู้มีความสามารถแล้ว มีคนเข้าเรียนอยู่ที่นี่ไม่ต่ำกว่า 5 ล้านคน ที่นี่อยู่ห่างจากบ้านของเขาแค่ 10 กิโลเมตร แล้วยังอยู่ใกล้กลับที่ทำงานของพ่อเขา พ่อเขาแนะนำให้เขาเข้าที่นี่เป็นอย่างมาก สถาบันแห่งนี้โดดเด่นในเรื่อง กฎหมาย และ ไอที

เพื่อนเก่าในโรงเรียนของเขาส่วนมากก็เข้าเรียนที่นี่ ตอนนี้คนที่จบมาแล้วเข้าเรียนตั้งแต่แรกคงจะอยู่ปีที่ 3 แล้ว อีก 2 ปีก็จะจบและเริ่มทำงาน แต่ก็มีคนไม่น้อยที่ใช้เวลาหลังเรียนจบในการเข้าดันเจี้ยน เช่นเดียวกับเขา

'นั่นเธอนิ' เขาคิดในใจ ไม่ว่าคนจะเยอะแค่ไหนขอแค่เป็นเธอเขาก็มักจะมองเห็นอยู่เสมอ

เธอที่เขาพูดนั้นคือ วานาเทียร์ วาเดล ใช่แล้ว นามสกุลของเธอก็คือชื่อของสถาบัน สถาบันแห่งนี้เป็นของพ่อของเธอเอง ตัวเธอนั้นไม่ได้เรียนที่นี่ เธอเข้าเรียนในสถาบันของผู้มีความสามารถเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เธอใช้เวลา 1 ปีก็สามารถผ่านดันเจี้ยนชั้นที่ 10 มันเป็นเพราะว่าต้นทุนของคนเรานั้นไม่เท่ากัน ว่ากันตามตรงแล้วเขาก็รู้สึกอิจฉาเธออยู่หน่อยๆ

เทียร์ คือคนที่เขาแอบชอบตั้งแต่เข้าเรียนที่โรงเรียนเก่า ในตอนนั้นเขารู้สึกโชคดีมากที่ได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ และอยู่ห้องเดียวกันมาตลอด 3 ปี เขาไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองให้เธอรู้และไม่เคยคิดจะทำมัน เป็นเพราะว่าเธอนั้นอยู่สูงเกินไป

เทียร์ นั้นเป็นเด็กสาวที่สวยมากในสายตาเขาเมื่อตอนนั้น เธอมีผิวที่ขาว ใบหน้าที่สวยเข้ารูป และมีลักยิ้มที่สดใส แต่สิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือดวงตาของเธอ ดวงตาสีฟ้า ครั้งแรกที่เขาได้สบตากับเธอ เขาก็รู้แล้วว่าเขาได้หลงรักเธอเข้าแล้ว

ดูเหมือนว่าเธอจะมาหาเพื่อนของเธอและแน่นอนว่าเพื่อนของเธอคนนั้นผมก็น่าจะรู้จัก

วีน่า มาลเวช เธอมีผิวสีแทน เป็นหญิงสาวที่น่ารัก ใส่แว่น และชอบแว่นเอามากๆ ในตอนนี้เขายังเรียนอยู่นั้นเธอแทบจะสนิทกับทุกคนในห้อง เธอเป็นคนที่ร่าเริง และยิ้มอยู่ตลอดเวลา เธอเป็นคนที่มองโลกแน่แง่ดีอยู่เสมอ เขารู้มาว่าเธอสนิทกับ เทียร์ มาตั้งแต่เล็กๆ พ่อแม่ของพวกเขานั้นรู้จักกัน เธอเขาเรียนที่ วาเดล ทันที่หลังจากจบมา ดูเหมือนว่าเธอต้องการที่จะเป็นหมอเหมือนแม่ของเธอ

"หลินนนนน" ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนนอกจาก วีน่า

เธอเดินมาหาเขาพร้อมกับเทียร์ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนเยอะขนาดนี้แล้ว วีน่า ยังมองเห็นเขาหรืออาจจะเป็นเพราะเขายืนมองพวกเธอนานเกินไปจนสังเกตเห็นเข้า

"สวัสดี" หลินเอ่ยทักทาย

"ดีจ้า" วีน่าตอบกลับ

"สวัสดีนะ" เป็นเทียร์ที่พูดคนสุดท้าย

'เธอสวยขึ้นมากเลย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วย' หลินคิดในใจขณะมองเทียร์

"สวยขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ" วีน่าตอบขณะมองมานี่เขาและมองกลับไปที่เทียร์

ย้อนกลับไปสมัยที่เขายังเรียนอยู่ มีครั้งนึงในขณะที่ผมนั่งอยู่ในห้องเรียนระหว่างรอที่จะเรียนวิชาต่อไปนั้น

วีน่าเดินมานั่งด้านหน้าผมและถามผมว่า

"หลินชอบเทียร์ เหรอ"

!!!

เขาถึงกับช็อกไปครู่นึง จึงตอบกลับว่า

"วีน่า ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ"

"เพราะว่าฉันเห็นนายแอบมองเธออยู่ตลอด ...... ฉันก็แอบมองนายอยู่เหมือนกัน"

"ฉันชอบนายนะ หลิน"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

มากเกินไป

นิยายแนะนำ

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

มากเกินไป

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้