Chapter six
เมืองน่านตื่นมาใน่เช้าของอีกวัน เขารู้สึกปวดสะโพกไปหมดไม่อยากจะลุกไปทำอะไรเลยรู้สึกหนักตัวด้วยจึงลืมตาขึ้นมองก็ได้เห็นไอ้หมาเด็กมันกกกอดเขาไว้เเน่นไม่ยอมปล่อยเลยพยายามจะดันเเขนเเกร่งออกเเต่ไม่เป็ผลขนาดหลับยังเกร็งตัวไว้กะจะไม่ให้เขาได้ทำอะไรเลยเหรอะ คนเขามีงานมีการนะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนตัวเอง
"เปาครับตื่นได้เเล้วพี่หนัก เอาเเขนใหญ่ๆนี้ออกไปด้วย เเล้วก็เลิกเอาจู๋มาโดนขาพี่ได้เเล้ว"อั่งเปาได้ยินเเบบนั้นก็ยิ้มกริ่มทันทีเขาตื่นก่อนคนพี่ตั้งนานเเล้วไปเตรียมอาหารเช้าเตรียมน้ำในอ่างเสื้อผ้าหรืออะไรต่างๆให้หมดเเล้วเเค่เห็นคนพี่ยังไม่ตื่นเลยถือโอกาสนี้นอนกอดสักพักไม่คิดว่าคนพี่จะรู้ทันกันขนาดนี้
"ไม่อยากตื่นเลยครับยังง่วงอยู่เลย นอนต่อกันเถอะครับพี่น่าน"ทำหน้าทำตาออดอ้อนออเซาะพยายามทำตัวเล็กตัวน้อยทั้งที่เมื่อคืนมันเล่นพี่ไม่ใช่น้อยๆเลย ร้ายเกินไปเเล้วไอ้เด็กนี้ร้ายกาจเกินไปเเล้ว
"ไม่ได้ไม่ต้องมาอ้อนเลยลุกเถอะพี่อยากอาบน้ำล้างตัวเเล้ว"เมืองน่านทำเสียงเข้มให้เด็กมันกลัวเเต่ดูมันไม่กลัวกันสักนิดเลยไอ้เด็กั์ยังยิ้มดีใจได้เฉย เเถมยังเอาคxยที่ตอนนี้เเทบเเข็งเต็มที่มาถูกันไม่หยุด มันจะมีอารมณ์อะไรเเต่เช้าเเท้เมื่อคืนก็เล่นเอาซะสลบคาคxยฮอร์โมนมันพุ่งพล่านเกินไปนะ
"ไม่เอาอยากนอน นอนต่ออีกนิดนะครับเดี๋ยวผมอุ้มพี่ไปเข้าห้องน้ำเอง นะๆ"
"ไม่ได้ครับเปาต้องลุกตอนนี้เลย เร็วๆพี่อยากอาบน้ำ"
"ก็ด่ะ เดี๋ยวน้องเปาอุ้มพี่น่านไปอาบน้ำให้นะครับ"อั่งเปาลุกขึ้นอุ้มคนพี่ลอยหวือก่อนจะตรงไปห้องน้ำทันที พอถึงอ่างอาบน้ำที่เตรียมไว้ก็ค่อยๆวางคนพี่ลงก่อนจะยิ้มให้
"พี่เเช่น้ำอุ่นนี้ก่อนนะครับเดี๋ยวผมมา รออยู่นี้ไม่ต้องขยับไปไหนเดี๋ยวเจ็บกว่าเดิมนะ"สั่งคนพี่เสร็จก็เดินออกไปนอกห้องไปสั่งพนักงานให้เตรียมอาหารไว้ให้พร้อมเพราะเขาตั้งใจจะเอาหน้าทำเป็ว่าตัวเองเป็คนทำอาหารเช้าให้คนพี่ทานอยากให้เขาประทับใจเเท้ที่จริงก็ใช้พนักงานคอนโดทำ พอสั่งพนักงานเสร็จเดินเข้ามาหาคนพี่ที่ตอนนี้เเช่น้ำอยู่ไม่ดื้อไม่ซนทำตามที่เขาสั่งอย่างดี น่ารักจัง พี่เมืองน่านน่ารักจริง
"มาเเล้วครับ เขยิบให้ผมนั่งด้วยสิผมจะอาบน้ำให้"คนพี่ทำตามที่คนน้องบอกทันทีเขยิบออกจนพอมีพื้นที่ให้นั่งซ้อนกันสองคนในอ่างใหญ่
"ไปไหนมาหรอ"เมืองน่านหันหน้าไปถามคนน้องที่นั่งอยู่ข้างหลังตนค่อยๆลูบน้ำสบู่ถูหลังให้กันอยู่
"ไปเตรียมอาหารเช้าให้เเฟนครับ กลัวคุณเเฟนหิว"เมืองน่านใทันทีคนน้องมีเเฟนอยู่เเล้วหรอ เเล้วทำไมถึงมามีอะไรกับเขาเเบบนี้เเปลว่าตอนนี้เขากำลังเป็ชู้หรอ ทำไมทำเเบบนี้อะ คิ้วขมวดเป็ปมทันทีไอ้เด็กนี้มันมาหลอกเขาหรอเเล้วถ้าเเฟนรู้ล่ะจะเป็ยังไง
"เปามาหลอกพี่หรอ ทำไมทำเเบบนี้มีเเฟนเเล้วมายุ่งกับพี่ทำไม"อั่งเปาหลุดขำทันทีทำไมคนพี่ถึงคิดว่าเขามีเเฟนกันล่ะ นึกว่าจะเข้าใจมุกของเขาซะอีกคิดไปไกลเลยเชียว
"ขำทำไมมันตลกมากสินะที่เห็นพี่โง่เเบบนั้น พี่ไม่อยากเป็ชู้ใครนะ เปาเลิกยุ่งกับพี่เถอะ"เมืองน่านพยายามจะลุกขึ้นจากอ่างน้ำเเต่ตอนนี้เขาโดนคนน้องรวบเอวไว้ไม่ยอมให้ไปไหน พยายามจะขัดขืนเเต่สู้เเรงไอ้เด็กั์นี้ไม่ได้เเม้เเต่น้อย จู่ๆก็กลายเป็ชู้เเบบไม่รู้ตัวหลอกกันได้ลงคอ
"พี่คิดอะไรของพี่เนี้ย ผมบอกตอนไหนว่าผมมีเเฟน"
"เปาพึ่งพูดไปลืมคำพูดตัวเองหรอไอ้คนหลอกลวง มาหลอกกันได้ลงคอ ปล่อยพี่เลยนะ"
"เเฟนที่ผมพูดถึงก็หมายถึงพี่เเหละทำไมพี่คิดไปไกลขนาดนี้ นี้เเกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆ"เมืองน่านชะงักงันทันทีกับคำว่าเเฟนที่คนน้องบอกมันหมายถึงเขาหรอ พูดจริงหรอเเล้วไปเป็เเฟนกันตอนไหนไอ้เด็กนี้พูดมั่วซั่ว
"พี่ไปตกลงเป็เเฟนเราตอนไหนห้ะเปา พูดเองเออเองรึเปล่า คิดไปเองคนเดียวรึเปล่า"
"เอากันจนน้ำเเตกไปหลายทีพี่บอกว่าผมคิดไปเองหรอ คนเเก่ใจร้ายจัง"พูดอยู่ข้างหูคนพี่พร้อมเปาลมใส่หูจนคนพี่ขนลุกย่นคอหนี
"ใครเเก่ ปากดีนะ เเล้วก็อย่าทำเเบบนี้ปล่อยพี่นะ"พยายามจะหนีจากการกอดกุมไว้ของคนน้องเเต่ยิ่งดิ้นยิ่งถูกรัดเเน่นกว่าเดิมเหมือนงูเหลือมไอ้เด็กนี้ไม่คิดจะปล่อยกันเลยจนคนพี่ทนไม่ไหวเลิกพยายามที่จะหนีนั่งให้เด็กมันนัวเนียตามใจมันเลยละกัน
"พี่ครับ ผมเอาไม่ดีหรอถึงไม่อยากเป็เเฟนผมขนาดนี้อะ เอาใหม่อีกรอบก็ได้นะสัญญาจะตั้งใจทำกว่าเดิม"มันล่ออีกเเล้วมันล่อเอากันอีกเเล้ว มันเก่งจังนะเื่หลอกเอาคนหนิ
"ไม่ต้องเลยวันๆก็จะเxดอย่างเดียวเลยเนาะไม่คิดจะให้พี่ทำอย่างอื่นบ้างหรอพี่มีนิยายที่ต้องเเต่งต่อนะป่านนี้รี้ดทั้งหลายเมนต์ด่าพี่หมดเเล้วมั้ง"
"ตอนนั้นหายไปตั้งเดือนกว่าผมเมนต์ตามตั้งนานไม่เห็นมาเเต่งต่อทีนี้ล่ะทำเป็อยากเเต่งต่อเนาะ"เม้นท์ตามจนเหมื่อยมือกว่าจะกลับมาต่อให้กันได้เนาะ
"ก็พี่อกหักอะ อิทโซเฮิร์ท อิทโซเเซด คุณรี้ดอั่งเปาไม่เคยอกหักหรอครับเลยไม่เข้าใจคุณไรท์น่านฟ้าเลย"
"เคยอกหักครับ อกหักตอนรู้ว่าพี่มีเเฟนเเล้วน่ะ เศร้ามากกินข้าวไม่ได้กินได้เเต่ก๋วยเตี๋ยว"หลุดขำทั้งคู่เพราะมุกเเปลกๆของคนน้องบรรยากาศอึมครึมหายไปตอนนี้เหลือเเค่บรรยากาศอบอุ่นของคนสองคนที่ช่วยผลัดกันอาบน้ำให้กันถูหลังให้กัน
"มัวเเต่ลีลาพี่หิวจะเเย่อยู่เเล้วรีบเเต่งตัวเถอะ เลือกชุดนั้นชุดนี้อยู่"
"ก็เสื้อผ้าพี่มีเเต่ชุดเล็กๆอะผมใส่ไม่ได้ เดี๋ยวก็ขาดอีกถ้าดึงดันจะใส่"ตัวเล็กเสียจริงชุดไหนก็ยัดใส่ไม่เข้ากลัวมันปริออก
"ไม่ต้องใส่หรอกงั้น พอเลยใส่เเค่ผ้าขนหนูนั่งกินนั่นเเหละน่ารักดีจะตาย"
"เพราะพี่กินข้าวเสร็จจะกินผมต่อหรอครับ เอาสิไปกันผมไม่ใส่เสื้อผ้าเเล้วไปกินข้าวกันเถอะ"ลากคนพี่ไปที่โต๊ะหน้าโซฟาที่ตอนนี้มีของกินที่อั่งเปาสั่งเข้ามาเต็มโต๊ะมีเเค่ของโปรดคนพี่ อั่งเปายิ้มร่ารอคนพี่ชมอย่างกับหมาน้อยที่รอคอยคำชมจากเ้านายของตน
"เปาทำเองหรอ เเล้วรู้ได้ไงว่าพี่ชอบของพวกนี้ เก่งจังเลยไอ้หมาน้อย"คนพี่เห็นของในโต๊ะก็เเปลกใจอยู่หน่อยๆมีเเต่ของที่เขาชอบของโปรดเขาทั้งนั้นกลิ่นหอมน่ากินมากๆคนที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งเเต่เมื่อคืนรีบนั่งลงพร้อมดึงคนน้องนั่งข้างกันทันที
"ผมสั่งเขาทำน่ะไม่อยากโกหกว่าทำเองหรอก เเต่ก็อร่อยพอกับฝีมือผมนะผมสั่งเเม่บ้านของผมทำให้พี่พิเศษเลย"ทีเเรกว่าจะโกหกหน่อยเเต่ทำใจโกหกไม่ลงเลยเลือกบอกความจริงไปดีกว่าค่อยเอาหน้าเื่อื่นละกัน
"งั้นพี่กินก่อนนะหิวไม่ไหวเลย"
"ครับๆกินเยอะๆเลยเดี๋ยวต้องเสียเหงื่อเยอะเติมพลังไว้เยอะๆหน้อยก็ดี"
"อร่อยมากกกก"กินเข้าไปคำโตพอได้ลิ้มรสชาติเเล้วตาถึงกับโตทันทีอร่อยจนเเสงออกปากท่าทางน่ารักนั้นทำให้คนมองทนไม่ไหวเอื้อมมือไปหยิกเเก้มคนพี่อย่างเอ็นดูคนอะไรเเค่กินก็ยังน่ารักอยากจับไปฟัดตอนนี้จริงๆ
"อร่อยก็กินเยอะๆครับ เดี๋ยวเมนูพิเศษหลังกินข้าวเสร็จจะตามมา รับรองว่าอร่อยกว่าเมื่อคืนเเน่นอน"ยิ้มกร่ิมอย่างคนมีเเผนร้าย พี่เมืองน่านน่ารักจนอยากเอาตรงนี้เลยเเต่ต้องห้ามใจไว้ก่อนเดี๋ยวคนพี่โมโหเพราะดูท่าคงจะหิวข้าวมากๆเลย ตักเอาๆ
TBC
เมนูหลังอาหารดูน่ากลัวนะคะทุกคน ไอ้เด็กนี้มันก็ขยันเอาคนพี่เสียจริงปวดเอวเเทน
31K
