ก่อนหน้านี้ไทก้าได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว โดยการนำอุปกรณ์ที่พอจะใช้ในการหลบหนีได้มาเตรียมไว้ให้ใช้ง่ายที่สุด แต่ที่ไทก้าคาดไม่ถึงคือ เสือสมิงจะมีอาคมกักขังอยู่ด้วยจึงไม่สามารถใช้อุปกรณ์อะไรได้มากเท่าไหร่ เพราะไม่สามารถขยับมือได้ โชคยังดีที่ไทก้าใส่รองเท้าแรงอัดอากาศที่ใช้ะโในอากาศได้ในระยะสั้น
การทำงานของรองเท้านี้จะะเิแรงอัดอากาศออกมาในปริมาณเท่าๆ กันตลอดเวลาเพื่อพยุงให้มนุษย์ะโลอยในอากาศได้ในระยะหนึ่งไปอีกระยะหนึ่ง แต่เมื่อไทก้าเร่งแรงอัดให้สุดจะทำให้แรงอัดะเิออกมามากกว่าปกติจึงทำให้ไทก้าลอยขึ้นสูงได้และใช้จังหวะนี้ให้อารีนรีบบินหนีไป
ทั้งสองคนบินหนีอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่เลือกที่จะบินไปทางต้นไม้โลกที่สูงใหญ่ เนื่องจากเป็เพียงทางเดียวที่จะหาทางกลับเข้าอาณาเขตกระท่อมไม้ไผ่ได้ การเลือกบินหนีบนฟ้าอาจจะไม่มีทางหลุดรอดสายตาของเสือสมิงไปได้ แต่ยังดีกว่าด้านล่างที่เป็ป่าไม้ย่อมเป็อุปสรรคในการบินของอารีนมากกว่า
ในตอนนี้เสือสมิงได้บินตามหลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
"อารีน เร่งอีกหน่อยได้มั๊ย เ้าเสือบ้าใกล้เข้ามาแล้ว"ไทก้ารีบบอกอารีน
"แรงของข้าเริ่มจะหมดแล้ว เราหนีโดยไม่พักมาระยะหนึ่งแล้วนะ"อารีนตอบ
การบินบนฟ้านั้นสำหรับผู้ที่มีปีกตามธรรมชาติ จะใช้เฉพาะแรงกายเท่านั้น และผู้ที่ฝึกพลังจิตสามารถใช้จิตในการเพิ่มความเร็วได้ ด้วยระดับพลังของอารีนตอนนี้อยู่เพียงระดับจิตขั้นสามเท่านั้น ถึงแม้จะบินสุดกำลังแค่ไหนก็ช้ากว่าเสือสมิงที่มีพลังถึงระดับจิตโลกาอยู่ดี
ไทก้าไม่ได้พกอาวุธเลยสักชิ้นเนื่องจากก่อนที่เขาจะมาที่นี่เขาแค่ใช้ชีวิตปกติเข้างานเลี้ยงวันเกิดและไม่ได้คิดว่าจะพบเจออันตรายใดๆ มีเพียงของใช้ส่วนตัวเท่านั้น เหลือก็เพียงนาฬิกาที่ใช้สื่อสารได้เท่านั้น ส่วนอารีนไม่สามารถใช้อาคมได้เนื่องจากทั้งสองมืออุ้มไทก้าไว้อยู่
"อารีนบินลงไปข้างล่างก่อนทำตามที่ข้าบอก" ไทก้าบอกอารีน
"อื้อ" อารีนตอบกลับ พร้อมรีบเปลี่ยนทิศทางบินลงป่าด้านล่างทันที
ในตอนนี้อารีนไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเชื่อในตัวไทก้าเท่านั้น เพราะที่ผ่านมาด้วยแผนของไทก้าทำให้พวกเขาผ่าน่วิกฤตมาได้เสมอ
เสือสมิงเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มขึ้นมาทันใด "ยอมแพ้แล้วงั้นเหรอ" เสือสมิงหยุดมองดูก่อนจะบินตามลงไป
ด้วยนิสัยของเสือแล้วหาก้าจัดการก็สามารถใช้อาคมจัดการฆ่าทั้งสองคนได้ทันทีแต่ที่เสือสมิงยังบินตามมาตลอดทาง เพราะนิสัยส่วนตัวของเสือเองมักจะชอบเล่นกับเหยื่อก่อนจะจัดการเสมอ
ทันใดนั้น
"ศรวายุ"
ฟิ้ว!
ลูกศรลมยิงออกไปกลางอากาศพุ่งเข้าหาเสือสมิง ทำให้มันต้องหยุดกลางอากาศพร้อมใช้กรงเล็บปัดป้องกันศรทิ้งไป
"อาคมสายลม ศรวายุสามแฉก "
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
อารีนยิงศรอย่างต่อเนื่องใส่เสือสมิง แต่น่าเสียดายที่เสือสมิงป้องกันได้อย่างง่ายๆ
"ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ พลังของเ้าทำอะไรข้าไม่ได้ หึหึ" เสือสมิงตอบออกมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
"อาคมสายลม พายุปั่นป่วน" อารีนใช้อาคมสายลมรวมฝุ่นและใบไม้รอบๆ ขึ้นมา และโจมตีใส่เสือสมิงด้วยพลังเฮือกสุดท้าย
บึม!
"อาคมแห่งดิน กำแพงพสุธา"
พึ่บ! ครื่นนนนนน
เสือสมิงไม่รอช้าใช้พลังอาคมเรียกกำแพงดินขึ้นมากำบังทันที
ตู้ม!.....
อาคมทั้งสองเข้าปะทะกันทำให้บดบังทัศนวิสัยของเสือสมิงทั้งหมด
"บินไปทางเหนือเร็ว" ไทก้าร้องออกมาสุดเสียงพร้อมด้วยอารีนและไทก้าบินไปทางตรงข้ามกับต้นไม้โลก
เสือสมิงไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนหนีไปอย่างแน่นอนจึงรีบบินตามไปอย่างรวดเร็ว
บินต่อมาได้ไม่ถึงสองกิโลเมตรทั้งคู่ก็ดิ่งลงไปด้านล่าง รอบนี้เสือสมิงไม่ปล่อยให้ใช้ลูกไม้ใดๆอีกแน่นอน จึงร่ายอาคมยิงออกไปทันที
"อาคมแห่งดิน หอกพสุธา"
ตูม!
หอกดินอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าไปเสียบทะลุร่างของทั้งสองคนก่อนที่จะตกลงถึงพื้นดิน
"ฮ่าๆ สุดท้ายก็หนีไม่รอด" เสือสมิงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ
"หือ?"แต่ก่อนที่เสียงหัวเราะจะสิ้นสุดลง เสือสมิงกลับต้องขมวดคิ้วแทน เพราะด้านหน้าของมันกลับมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น เสือสมิงใช้จิตตรวจสอบดูรอบด้านก่อนจะพบว่าไม่มีศพของทั้งสองคนอยู่เลย และไม่มีกลิ่นอายใดๆของสิ่งมีชีวิตเลย
"มันเป็ไปได้ยังไงกัน พวกมันหายไปได้ยังไง" เสือสมิงะเิอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่พร้อมกับใช้อาคมดินะเิรอบด้านในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร
บึ่ม! บึ่ม! บึ่ม!
รอบด้านพื้นที่พังทลายเป็วงกว้างจากคลื่นพลังจิตและอาคมแห่งดิน
"โฮก นี่มันครั้งที่สามแล้วนะที่ข้าหลงกลเ้าเด็กพวกนั้น" เสือสมิงคำรามก้องออกมาด้วยความโกรธสุดขีด
หลังจากนั้นเสือสมิงก็บินขึ้นฟ้าไปและออกตามล่าทั้งสองคนอีกครั้ง...
ไทก้าและอารีนคอยหลบซ่อนตัวและเดินกึ่งวิ่งหลบจากจุดเดิมมาทางต้นไม้โลกอีกครั้ง
"เ้าเสือโง่นั่นติดกับเ้าไปเต็มๆเลย ฮ่าๆ" อารีนหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะตอนนี้เสือสมิงไปคนละทางกับพวกเขาไปแล้ว
"อย่าเพิ่งดีใจไป ขอให้เราหนีพ้นก่อนเถอะ" ไทก้าพูดขึ้นมาเบาๆพร้อมกับเดินไปหาที่หลบซ่อนไปพลางๆ
ที่ทั้งสองคนหนีมาได้เพราะไทก้าได้ใช้นาฬิกาอัดภาพขณะบินก่อนที่อารีนจะบินลงไปในป่า จากนั้นก็ให้อารีนยิงอาคมถ่วงเวลาเสือสมิงไว้เพื่อให้ไทก้าทำภาพโฮโลแกรมเสมือนจริงแล้วใช้อาคมบังสายตาเ้าเสือ จากนั้นค่อยให้อารีนใช้อาคมลมยิงศรที่ผูกติดกับนาฬิกาออกไปทำให้เห็นภาพเหมือนทั้งสองคนกำลังบินหนีอยู่นั่นเอง
"เฮ้อ นาฬิกาสุดที่รักของข้า ลาก่อน" ไทก้าบ่นเบาๆ ในขณะที่เดินไปด้วย
"..." อารีนเงียบไปสักพัก
"อาคมที่เ้าใช้มันคืออะไรเหรอ" อารีนถามด้วยความสงสัย เพราะอาคมแบบนี้อารีนเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิต
"มันไม่ใช่อาคม มันคืออุปกรณ์ต่างห่าง เอาเถอะ อธิบายไปเ้าก็ไม่รู้หรอก"ไทก้าตอบออกไป ในความคิดของไทก้าจากที่ผ่านมาดูเหมือนคนในโลกนี้จะไม่รู้จักอุปกรณ์ไฮเทค 'บอกไปข้าก็ต้องอธิบายยาวอีก ไว้ค่อยเล่าทีหลัง หลังจากปลอดภัยแล้วกัน' ไทก้าคิดในใจ
"หึ อุปกรณ์อะไร เ้าไม่อยากบอก ข้าก็ไม่อยากรู้หรอก เชอะ"อารีนมุ่ยปาก เดินหันหน้าไปทางอื่น
"…"
ไทก้าได้แต่หันมองและถอนหายใจเท่านั้น...
ไกลออกไป มีผู้เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่บนเมฆถึงสองคน "นายท่านเราควรช่วยไทก้ารึไม่ในตอนนี้?" ผู้ที่ถามขึ้นคือนกขนแดงนั่นเอง
"ยังก่อน ข้าขอดูเขาอีกสักหน่อย" ชายชราผมขาวตอบกลับนกขนแดงเบาๆ ก่อนจะทอดตามองไปยังทิศทางของเสือสมิงและพวกไทก้า
9K
