หัวใจของชิงเอ๋อร์จมดิ่งลง อย่าบอกนะว่านางพาหายนะมาที่นี่?!
ทันใดนั้น นางรีบมายืนอยู่ข้างหน้าหาน ม่อเจ๋อ และขวางทางเขาไว้
"หากเ้ากล้าทำอะไรมิดีมิร้าย ข้าจะ... ข้าจะ... ยอมแลกชีวิตกับเ้า!"ชิงเอ๋อร์ยังพูดไม่ทันจบ ฟันของนางก็แข็งเพียงแค่มันปะทะเข้ากับพลังลมปราณอันเยือกเย็นของหานม่อเจ๋อ
"หลบไป!" เสียงของหาน ม่อเจ๋อเ็าราวกับน้ำแข็ง!
"ไม่..." แม้ว่าร่างกายของชิงเอ๋อร์จะรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง แต่ดวงตาของนางก็ลุกเป็ไฟในขณะที่นางจ้องมองหาน ม่อเจ๋ออย่างไม่เกรงกลัว
หาน ม่อเจ๋อ ยิ้มอย่างน่ากลัว กำลังจะเตะชิงเอ๋อร์! แต่หาน ม่อซีก็พุ่งเข้ามาเขาด้วยความใ จากนั้นก็อุ้มชิงเอ๋อร์ ที่ร่างนั้นเย็นะเืและตัวสั่นขึ้นมาเสด็จพี่ของเขาช่างร้ายกาจและไร้ความปรานีจริงๆ ทั้งยังเ็าและโเี้เกินไปเขารู้ดีว่าเขาหยิ่งยโสและกระหายเืแค่ไหน
เขาหันกลับไปและเดินห่างออกไปสองสามก้าวโดยมีชิงเอ๋อร์อยู่ในอ้อมแขน“อย่ากังวลไป พี่ชายของข้าจะไม่ทำร้ายคุณหนูของเ้า” เขาหัวเราะขึ้นเบา ๆ พร้อมกับก้มหน้าลง
"ทะ...ทะ...ทำไมเ้าถึงมั่นใจเช่นนั้น" ชิงเอ๋อร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นและริมฝีปากที่สั่นขณะที่นางจ้องไปที่หาน ม่อซี ด้วยแววตาโกรธเคือง
การแสดงออกบนใบหน้าของหาน ม่อซี นั้นอบอุ่นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ“ถ้าเขาบอกว่าไม่ ก็จะไม่ พี่ชายของข้าจะไม่เสียเวลาแม้เพียงลมหายใจเดียว เขา้าสังหารใครสักคน”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและจริงจัง
จู่ๆ ชิงเอ๋อร์ก็ดูสิ้นหวัง นั่นมันเหตุผลแบบไหนกัน?
"วะ... วางข้าลง! ขะ... ข้ายอมตายเพื่อปกป้องคุณหนู!"นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ รอยยิ้มของหาน ม่อซี อบอุ่นก่อนจะพูดขึ้น “เ้าเป็สาวใช้ที่ดีจริงๆ!”
ชิงเอ๋อร์ยังคงพูดไป “วะ...วางข้าลง!”
หาน ม่อซี อุ้มชิงเอ๋อร์ ไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่นขึ้นอีก “รักษาชีวิตของเ้าเอาไว้ความแข็งแกร่งของพี่ชายของข้านั้นแตกต่างจากของเ้ามากหากเ้า้าสละชีวิตของเ้าเ้าสามารถทำได้ในภายหลัง!” เขาพูดขึ้นเบาๆ เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็วางชิงเอ๋อร์ลง
ชิงเอ๋อร์ ถอนหายใจขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งที่นางทำได้เพียงแต่เฝ้าดูอย่างเงียบๆเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งที่หาน ม่อซีพูดนั้นก็เป็ความจริง!
หาน ม่อเจ๋อจ้องมองไปที่รูปร่างด้านข้างที่ดูไร้เดียงสา บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบของหลิว ลู่ซวง
เนื่องจากความร้อนที่แผดเผา เหงื่อจึงไหลลงมาตามใบหน้าของหลิว ลู่ซวงเหงื่อของนางไปรวมตัวกันอยู่ใต้คางมลงามก่อนจะหยดลงไปราวกับไข่มุก
หาน ม่อเจ๋อเดินไปหาหลิว ลู่ซวง และยิ้มอย่างชั่วร้ายขึ้น“นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่ข้าหลงใหลผู้หญิงคนหนึ่งข้าอยากให้เ้าเป็ของข้า แม่นางน้อย ตอบรับคำขอของข้าเถอะ!”
“อะไรทำให้เ้าคิดว่าข้าจะยอมล่ะ” หลิว ลู่ซวง ตวาดขึ้นด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
หาน ม่อเจ๋อมองไปที่การแสดงออกที่สงบและไร้ความกลัวของหลิว ลู่ซวงด้วยความชื่นชม
“ตราบใดที่เ้ายอมแต่งงานกับข้า ข้าสามารถรับประกันถึงความร่ำรวยที่ไม่มีที่สิ้นสุดไปตลอดชีวิตของเ้านอกจากนี้ ข้าจะหาวิธีรักษาพิษร้อนในร่างกายของเ้าอีกด้วย”
"ไสหัวไป! ข้าไม่้า!" หลิวลู่ซวงตวาดอีกครั้ง หาน ม่อเจ๋อ เอื้อมมือออกไปและคว้าไปที่ลำคอที่บอบบางของหลิวลู่ซวง อย่างรวดเร็ว หลิว ลู่ซวงรู้สึกใ วันนี้นางจะต้องตายอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?
“เ้าจะรับปากข้าหรือไม่” หาน ม่อเจ๋อ โค้งมุมปากของเขาเป็รอยยิ้มที่โหดร้าย
ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถโน้มน้าวด้วยคำพูดได้ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็คือข่มขู่นางเท่านั้น!
*แค่กๆๆ * หลิว ลู่ซวงสำลักขึ้นมาในทันที ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหานม่อเจ๋อด้วยความมุ่งร้ายที่มากขึ้นและร่องรอยของความเกลียดชังที่ไม่ปิดบัง ครั้งแรกที่นางเห็นหานม่อเจ๋อ หัวใจของนางก็เต้นไม่เป็จังหวะ แต่ใน่เวลานั้น นางเพียงแค่รู้สึกดูถูกและเกลียดชังหานม่อเจ๋อ เท่านั้น
หาน มู่เจ๋อ รู้สึกว่าความงามของหลิว ลู่ซวง นั้นดูราวกับภาพฝันที่เหนือจิตนการการแสดงออกนั้นทำให้ผู้คน้าเอาเปรียบนางจริงๆ!
แล้วร่างกายส่วนล่างของเขาก็ตอบสนองขึ้นอย่างช่วยไม่ได้!
การจ้องมองของหลิว ลู่ซวง สั่นไหว ขณะที่มุมปากของนางโค้งเป็รอยยิ้มที่น่ากลัวก่อนจะพูดขึ้น"ได้! ข้าสัญญา! ทีนี้จะปล่อยข้าได้หรือยัง!"
หาน ม่อเจ๋อ แสดงสีหน้าประหลาดใจก่อนจะพูดขึ้น "ดี อย่างน้อยเ้าก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร!"
จากนั้น เขาก็วางมือไปบนหน้าอกของหลิว ลู่ซวง พลังลมปราณที่เยือกเย็นหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่องจากฝ่ามือของเขา