สวัสดีปีใหม่ ปี2564 ขอให้เพื่อนๆนักอ่านนักเขียนทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์
ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ขอให้มั่งคั่งร่ำรวยมีความสุขความเจริญในอาชีพการงาน
สิ่งใดที่ตั้งใจจะทำในปี2564 ก็ขอให้ตั้งใจทำให้สำเร็จลุล่วงทุกประการ
ขอขอบคุณจ้ะ
.......................................................................................................
หล่อนยกมือเช็ดปากตัวเอง พยายามลืมรอยจูบของเขา รอยจูบที่รุนแรงบ้าครั่ง แม้บางครั้งเขาจะอ่อนโยนกับหล่อน จนหล่อนเผลอตัวลุ่มหลงไปกับััของเขา... แต่เขาก็คงไม่ได้ทำด้วยความรักแน่นอน
“คุณดาคะ คุณท่านให้มาตามค่ะ” แม่บ้านคนที่มาเคาะประตู ยืนอยู่หน้าห้องบอกหล่อน... หญิงสาวพยักหน้า และขอเวลาห้านาทีแล้วค่อยตามไป... เมื่อแม่บ้านจากไปแล้ว หล่อนก็เดินมาหน้ากระจกพยายามเช็ดน้ำตา เช็ดรอยจูบของเขา แม้จะเสียใจจากการกระทำของเขา แต่เวลาออกไปพบชายชรา... หล่อนไม่อยากให้จับได้ว่าหล่อนเพิ่งร้องไห้มา... หญิงสาวจึงนั่งสักพักรอให้คราบน้ำตาหายออกไปก่อน แม้แต่รอยจูบของเขาหล่อนก็อยากให้หายออกไปจากใจเหลือเกิน...
หญิงสาวเดินมาตรงห้องรับแขก เห็นชายหนุ่มนั่งบนโซฟาอีกฝั่ง...
“นั่งลงสิหนูดา” หญิงสาวจึงนั่งอีกฝั่ง เว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร...ตอนนี้หล่อนทำได้เพียงไม่มองหน้าเขา เขามองหล่อน แว่บเดียว ก็ทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น... ชายชราตรงหน้ามองท่าทีของหนุ่มสาว สังเกตออกว่า เพิ่งจะทะเลาะกันมาแน่...
“หนูดาบอกฉันหมดเื่จะขอหย่ากับเอ็ง และฉันก็เห็นด้วย”
“เพราะอะไรครับปู่”
“เพราะฉันรู้แล้วว่า เอ็งกับหนูดาไม่ได้รักกัน ที่เอ็งไปขอเขามาแต่งงานก็เพราะความแค้นส่วนตัว” ชายชรามองหลานชายตรงหน้าที่กำลังนิ่งเงียบ แถมยังพูดต่อไปอีก
“เอ็งแค้นใครก็ไปจัดการกับคนนั้นสิวะ”
“แต่ผมกับวีรดาแต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย คุณปู่ก็รู้นี่”
“ขอบคุณ คุณปู่นะคะ ที่ช่วยเื่นี้ ดายืนยันว่า้าหย่าเร็วที่สุด” หล่อนตั้งใจหันมามองเขา พร้อมกับสนับสนุนความเห็นของชายชรา
“แต่ปู่อยากขอร้องให้หนูดาช่วยอยู่ต่อ... และช่วยงานทางบริษัทจนกว่า ปรียานีย์จะกลับมา จะได้ไหม?” ชายชรามองหล่อนด้วยแววตาที่ขอร้อง
หญิงสาวลังเลใจสักพัก หล่อนรู้ว่าเขาคงไม่้าให้หล่อนจุ้นจ้านเกี่ยวกับกิจการของเขา แต่ในเมื่อชายสูงวัยที่มีบุญคุณต่อครอบครัวของหล่อน ทั้งยังหล่อนยังเคารพนับถือ ขอร้องมาแบบนี้ มีหรือจะกล้าปฏิเสธ
“ได้ค่ะ ดารับปาก” หล่อนรับปากอยากยากเย็น ชายชราส่งสายตาให้หล่อนไปพักได้ ตอนนี้ก็คงเหลือแต่หลานชายกับเขาเท่านั้น!
“หนูดาไปพักเถอะ ปู่มีเื่จะคุยกับเ้าปรัชต่อ” สายตาคมมองร่างบางเดินหายไปชั้นบน... หลังจากนั้นก็หันมามองปู่ของเขา
“ปู่จะมาห้ามผมไม่ได้หรอก”
“ก็ในเมื่อเอ็งไม่รักหนูดาก็ควรจะปล่อยเธอไป ระหว่างนี้ห้ามเอ็ง แตะเนื้อต้องตัวเธอเป็อันขาด! และอย่าทำร้ายร่างกายหนูดาอีก” ชายชราจ้องมองหลานชาย เมื่อเห็นหน้าหลานสะใภ้มีร่องรอยของน้ำตา ก็เดาไม่ยากว่า พ่อหลานชายตัวดีคงทำอะไรให้หล่อนช้ำใจขึ้นมาแน่ๆ ชายหนุ่มกำมือแน่น
“ผมไม่รับปาก!”
“ถ้าเอ็งเป็ลูกผู้ชายพอ ก็น่าจะรู้ว่า อะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ”
“ก็ได้ ต่อไปผมจะพยายามไม่ทำให้หลานสะใภ้ของปู่ต้องเสียใจ” เขาหยุดก่อนพูดต่อ
“ส่วนที่ไม่รับปากเื่หย่านั้น ปู่อย่าห่วงเลย ผมไม่เคยคิดรักแฟนของศัตรูแน่นอน!” เขาเดินออกไปปล่อยให้ชายชราส่ายมองหน้าตามอย่างไม่สบอารมณ์นัก
....
ในวันรุ่งขึ้น เมี่ยงสาวใช้ได้รายงานว่า ปรียานีย์้าย้ายไปอีกห้องที่ ที่ใกล้เรือนใหญ่ ภานนท์จึงเดินมาหาหล่อน และจัดการย้ายหล่อนไปอยู่ข้างๆ เรือนใหญ่ ที่ใกล้แม่ของเขา
“ถึงแม้คุณจะมีแผนในหัวเื่การหนีมากมาย แต่อย่าคิดว่าจะหนีไปได้นะ” เขาขู่หล่อน
“ถ้าฉันหนีไปได้ คุณเป็แรกที่ฉันจะแจ้งข้อหา กัก ขัง และหน่วงเหนี่ยว” ภานนท์ทำหน้าตาไม่เดือดร้อน และไม่ได้กลัวคำขู่ของหล่อน
“ผมก็ไม่ได้้าตัวคุณมากหรอก ผมมีธุระจะไปข้างนอก ถ้ากลับมาเราจะไปกรุงเทพฯ ด้วยกัน เพื่อต่อรองกับพี่ชายคุณเื่น้องดา”
“เชิญคุณฝันกลางวันไปเถอะยังไงก็ไม่สำเร็จ” ปรียานีย์เดินมาใกล้มือกอดอก ั้แ่เมื่อคืนแล้วที่มือ และแขนขาของหล่อนไม่ได้ถูกพันธนาการด้วยเชือก เพราะเมี่ยงไม่ได้มัดหล่อน
ภานนท์มองหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็น้องสาวของ ศรัตรู กำลังยืนทำหน้าตาท้าทายจ้องมองเขา แม้เจ็บใจและไม่ชอบกิริยาท่าทางของหล่อนนัก แต่เขาก็บอกตัวเองว่า รอก่อนเถอะรอเจอหน้า วีรดาผู้หญิงที่เขารักก่อน เขาจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เด็ดขาด... แต่ตอนนี้เขาต้องกักตัวหล่อนไว้ และหล่อนก็ไม่มีทางหนีไปได้ เพราะเขาเตรียมบอดี้การ์ดเฝ้าหล่อนไว้อย่างเต็มที่
“ผมเตรียมบอดี้การ์ดไว้หมด เพราะฉะนั้นหากคุณหนี ผมไม่รับรองความปลอดภัย” พูดจบ ภานนท์ก็สั่งให้สาวใช้กลับมาจับหล่อนมัดไว้แ่าอีกครั้ง และขังทิ้งไว้ในห้อง จากนั้นเขาก็เดินจากไปทิ้งหล่อนไว้เพียงลำพัง
“ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย!”
ปรียานีย์ด่าเขาไล่ตามหลัง และเมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ย้อนกลับมาอีก หล่อนจึงคิดแผนขึ้น ยังไงหล่อนต้องหนีไปให้ได้ และเมื่อนึกถึงบอดี้การ์ดที่เขาพูดถึง กำลังเฝ้ามองหล่อนอยู่ข้างนอก ปรียานีย์จึงต้องถอดใจ งานนี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลย หล่อนต้องวางแผนอย่างรอบคอบ สักพักหล่อนก็ตัดสินใจร้องกรี๊ดเสียงดังลั่น ดังจนทำให้คุณหญิงพิมใจซึ่งอยู่เรือนใกล้เคียงต้องแปลกใจ
ร้อยวันพันปีหล่อนไม่เคยได้ยินเสียงของผู้หญิงคนไหนที่กรี๊ดแบบนี้มาก่อน คุณหญิงพิมใจเดินมาเคาะหน้าห้อง ที่ปรียานีย์ถูกจับมาขังไว้ หล่อนยกมือเคาะประตูสองสามครั้งได้ยินเสียงร้องกรี๊ดตามมาไม่ขาดสาย คุณหญิงพิมใจ ตัดสินใจไปหยิบกุญแจสำรองมาเปิดประตูออกมา หล่อนเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งพิงกับผนังห้อง สายตาของหล่อนกำลังหาคำตอบกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
“เธอเป็ใครมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ปรียานีย์มองตาคุณหญิงพิมใจตรงหน้า ในเวลานี้หล่อนต้องหาทางเอาใจผู้หญิงสูงวัยที่แต่งกายดูภูมิฐานคนนี้... เดาไม่ยากเลยว่าผู้หญิงสูงวัยคนนี้คงไม่ใช่ใคร... นอกจากแม่ของภานนท์ และนาทีต่อมาสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ผุดขึ้นในใจของหล่อน
“เอ่อ คือ ดิฉันเป็แฟนของภานนท์ค่ะ”
“อ้าว หนูเองเหรอลูก วีรดาใช่ไหม” ปรียานีย์เงียบสักพัก ไม่ตอบรับคุณหญิง
“ภานนท์ขังหนูไว้ค่ะ เขากลัวว่าหนูจะหนีไป”
“โธ่ภานนท์ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ เดี๋ยวกลับมาก่อนเถอะ มีเื่ต้องคุยกันอีกยาว” คุณหญิงพูดจบหล่อนก็เดินมาหาปรียานีย์ จากนั้นก็ประคองตัวให้ลุกขึ้น ปรียานีย์มองคุณหญิงด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องโกหกแบบนี้… แต่เพื่อเอาตัวรอดหล่อนพยายามตีหน้าเล่นละครต่อ
..................................................................
ลิ้งค์อีบุ้ค ซ่อนรัก เชลยหัวใจค่ะ ตอนนี้ราคาโปร 89บาท รับรองคุ้มค่าแน่นอน
รับรองความสนุก ฟินๆ หวานๆ จนหมั่นไส้อีตาพระเอกเลยแหล่ะ ขอขอบคุณที่รักทุกท่านที่ติดตามจ้ะ
http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzI5ODYyMSI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjE0MjQ2NTt9
1K
