ใต้ร่มคันเดียวกัน

๰่๥๹บ่ายของวันจันทร์ ฝนไม่ตก แต่ใจพีทกลับรู้สึกเย็น ๆ เหมือนเมฆมืดกำลังลอยมา

วันนี้ปลายฝนดูเงียบกว่าทุกที

ไม่มีชาเขียววางไว้บนโต๊ะพีท

ไม่มีโน้ตน่ารัก ไม่มีรอยยิ้มเวลาทักกันตอนเช้า

พีทแอบมองจากโต๊ะทำงาน เห็นเธอคุยโทรศัพท์เบา ๆ หน้าห้องน้ำหญิง

เสียงไม่ได้ดัง แต่สีหน้า...มันไม่เหมือนปลายฝนคนเดิม

เขาไม่ได้เข้าไปถาม

แต่ตอนเย็น เขาเดินไปส่งเธอที่ MRT ตามปกติ

เธอยังคงคุยด้วยปกติ ยิ้มบาง ๆ

แต่ในความปกตินั้น พีทรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป

“ปลายฝนโอเคไหม?”

“ค่ะ... แค่คิดอะไรนิดหน่อย” เธอฝืนยิ้ม

“ถ้าคิดเ๱ื่๵๹พี่...”

“พี่อยากให้บอกนะ ไม่อยากให้เงียบแล้วหายไป”

ปลายฝนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

"ถ้าพี่รู้ว่าหนูเคยเป็๞คนแบบไหนมาก่อน...พี่ยังจะอยากเดินข้างกันไหมคะ?"

คำถามที่เหมือนย้อนกลับจากตอนที่พีทเคยพูดไว้

แต่วันนี้เปลี่ยนเป็๞เธอที่ถาม

เขาชะงัก

ยังไม่ทันตอบ

เสียงโทรศัพท์ของปลายฝนก็ดังขึ้น - ชื่อที่โชว์คือ "พีต้า”

เธอรีบกดปิดสาย แล้วหันไปอีกทางเหมือนไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้า

“ขอโทษนะคะ พรุ่งนี้หนูอาจจะลางาน...มีเ๹ื่๪๫ที่ต้องเคลียร์นิดหน่อย”

พีทไม่ถามต่อ

แต่ใจมันถามแทนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ

พีต้าคือใคร?

ทำไมปลายฝนถึงดูเศร้าขนาดนั้น?

และ...ทำไมเธอถึงกลัวว่าเขาจะไม่อยากอยู่ข้างเธอ ถ้ารู้ความจริงบางอย่าง?

คืนนั้นพีทนอนไม่หลับ

เขาไม่ได้ทิ้ง

ไม่ได้โกรธ

แค่กลัว...ว่าจะเป็๞เหมือนครั้งก่อน

คนที่เขาเผลอรู้สึกด้วยสุดหัวใจ กลับค่อย ๆ ละลายหายไป... โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย