ในขณะที่ทั้ง 2 กำลังจะเดินทางต่อนั้นพวกเขาก็เหมือนััได้ถึงอะไรบ้างอย่าง จนทำให้ทั้ง 2 หันกลับไปมองทางนั้น
“นี่มันอะไรกัน”แคลร์พูดขึ้นอย่างกังวล เธอมองไปที่ร่างของออร์คตัวนั้นอย่างไม่วางตา เธอััได้ว่ามันตายไปแล้วจริงๆแต่เมื่อกี้เหมือนเธอััได้ถึงจิตสังหารที่มาจากออร์คตัวนั้น
“นี่มันแย่แล้ว....แคลร์วิ่งเร็ว!!!”เฟย์เมื่อััได้ถึงอะไรบ้างอย่าง จึงรับจูงตัวของแคลร์วิ่งออกไปให้ไวที่สุดแต่ว่ามันไม่ทันแล้ว
ร่างของออร์คตัวเดิมปรากฏขึ้นข้างหน้าพวกก่อนที่มันจะฟาดไปที่ทั้ง 2 จนกระเด็นออกไป
“อั๊ก/อึก”ทั้ง 2 กระอักเืออกมาจากปากการโจมตี นั้นทำให้เฟย์และแคลร์แทบจะสลบในทันทีแต่พวกเขาทั้ง 2 รู้ว่าถ้าตัวเองสลบไปพวกเขาทั้ง 2 ต้องตายแน่
“นั่นมันอะไรนะ”เฟย์พูดออกมาด้วยความยากรำบาก การโจมตีเมื่อกี้นั้นทำให้เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในของเขานั้นแทบจะฉีกออก
“นั่นมันออร์คระดับ นายกองเ้านั่นมันวิวัฒนาการตัวเองในการต่อสู้ได้งั้นหรอ”แคลร์ก็าเ็เช่นกันแต่อาจจะน้อยกว่าตัวของเฟย์เนื่องจากเธอนั้นสามารถร่ายเวทป้องกันได้ทันก่อนที่จะโดนโจมตีแบบเต็มๆ
(ระดับขั้นของออร์ค าา>แม่ทัพ>ขุนนาง>อัศวิน>นายพัน>นายกอง>ทหาร>ชาวบ้าน)
“นี่แคลร์เธอมียันต์ วาปใช่ไหมเธอใช้มันเพื่อหนีไปก่อนได้เลย”เฟย์หันมาพูดกับทางของแคลร์ยันต์วาปอันนั้นสามารถวาปได้เฉพาะคนที่ใส่มานาลงไปเท่านั้นเพราะฉะนั้นจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่สามารถหนีออกไปได้
และไม่ว่าจะมองอย่างไงการต่อสู้ครั้งนี้พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะชนะได้ เนื่องจากความเสียเปรียบ ทั้งด้านพลังเวทที่ตอนนี้ทั้ง 2 ใช้ได้อย่างไม่เต็มที่ แถมในด้านพละกำลังทั้งคู่ก็คงไม่มีทางที่จะแข็งแกร่งกว่าออร์คในตอนนี้แน่นอน และเื่วิ่งหนีก็ไม่ต้องพูดถึงเมื่อกี้นั้นระยะห่างระหว่างออร์คและพวกเขาห่างกันค่อนข้างมากแต่มันกลับสามารถตรงมาหาพวกเขาได้อย่างรวดเร็วเป็อย่างมาก
“นายพูดบ้าอะไรนะฉันไม่มีทางทิ้งคนอื่นเพื่อหนีหรอกนะ!!!”แคลร์พูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก จะให้เธอหนีหรอไม่มีทางหรอก
“ฟังฉันแคลร์มันแทบเป็ไปไม่ได้เลยนะที่จะสู้กับเ้านั่นนะเพราะงั้นหาโอกาสที่จะใช้ยันต์วาปเพื่อหนีไปซะ!!!”เฟย์พูดออกมาอย่างเคร่งขรึ้ม จนแคลร์สะดุ้งออกมา ในตอนแรกเขายังเป็คนที่ติดเล่นอยู่เลยแท้ๆ ดูเหมือนว่าจะแย่จริงๆแหะ
แคลร์หยิบยันต์ในกระเป๋าของเธอขึ้นมาดู และมองไปที่มัน เมื่อเฟย์เห็นดังนั้นจึงพยักหน้าให้เธอจากนั้นเขาก็หยิบถุงมือในกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เขาสวมใส่มันและเดินตรงไปที่ออร์คตัวนั้น
“เห้ รออะไรอยู่ละเ้าออร์คฉันอยู่ตรงนี้ไงละ!!!”เฟย์ะโออกมาก่อนที่จะพุ่งไปที่ออร์คตัวนั้น เปลวไฟเกิดขึ้นที่มือของเฟย์อีกครั้งมันลุกขึ้นไหม้ยิ่งกว่าเดิม จนทำให้ตัวของแคลร์รู้ว่าเมื่อกี้นั้นเขายังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ
เฟย์ทำการต่อยไปที่หน้าของออร์คตัวนั้น จนมันทำให้เกิดแรงะเิขึ้น ฝุ่นควันนั้นปกคลุมไปทั่วที่แห่งนั้น เฟย์ยังคงตั้งท่าเหมือนเดิมได้แต่ภาวนาว่าการโจมตีนั้นจะทำให้ออร์คตัวนั้นาเ็บ้าง
เมื่อควันจางลง ก็ทำให้คิ้วของเฟย์ขมวดทันที ถึงเขาจะพอเดาได้อยู่แล้วแต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าการโจมตีนั้นสร้างไม่ได้แม้แต่รอยบนหน้าของมันด้วยซ้ำ ร่างของออร์คตัวนั้นยังคงมองมาทางพวกเขาทั้ง 2 โดยที่ไม่ทำอะไรเอาตามจริงมันไม่ทำอะไรเลยั้แ่ตฟาดพวกเขาออกมาในขณะที่จะหนี
“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...”ในขณะที่เฟย์กำลังคิดอยู่นั้นว่าเพราะอะไรออร์คตัวนี้ถึงไม่ทำอะไรเลยก็มีเสียงอะไรบ้างอย่างเอ้ยขึ้นมา
“พวกเ้าอ่อนแอ พวกเ้าแค่ 1 ไม่สามารถสู้กับข้าได้ พวกเ้าต้องเข้ามาทั้ง 2 ”เสียงนั้นมาจากปากของออร์คตัวนั้นมันพูดออกมาด้วยท่าทีที่เย่อยิ่ง มันมองมาที่พวกเขาทั้ง 2 เหมือนมองมดปลวก
“ออร์คพูดได้งั้นหรอ...”เฟย์ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของแคลร์ะโออกมา
“นี่มันอะไรกัน...”แคลร์มองที่ยันต์ในมือของเธออย่างไม่เข้าใจ เนื่องจากยันต์ของเธอในตอนนี้นั้นมันเต็มไปด้วยสีดำทั้ง ใบ เหมือนมีอะไรบ้างอย่างไม่้าให้เธอวาปหนีออกไป
“นั่นมันอะไรกัน...”เฟย์มองไปทางแคลร์อย่างไม่เข้าใจทันใดนั้นเขาก็คิดขึ้นได้และมองไปทางออร์คตัวนั้น เมื่อมันเห็นเฟย์มองมาทางมันมันก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
“จะไม่มีใครหนีไปได้ พวกเ้าต้องร่วมมือกันเพื่อสู้กับข้า ไม่เช่นนั้นก็ตาย!!!”ออร์คตัวนั้นคำรามออกมาก่อนที่จะพุ่งมาทางพวกเขาทั้ง 2 คน
“คิดว่าฉันจะยอมรึไงละ ALLPUNCH!!!”เกิดเปลวไฟขนาดใหญ่ขึ้นที่มือของเฟย์แกครั้ง เขาทุ่มทุกอย่างที่มีในการโจมตีครั้งนี้และหวังว่ามันจะทำให้ออร์คตัวนี้าเ็บ้างแต่ว่า....
“ข้าไม่จบเพราะการโจมตีแบบเดิมๆหรอกนะ!!! ALLPUNCH”เกิดเปลวไฟขนาดใหญ่เช่นเดียวกันบนมือของออร์คตัวนั้น จนทำให้เกิดแรงลมขนาดใหญ่ขึ้น แรงลมนั้นทำให้ตัวของเฟย์ลอยไปทางแคลร์เลย
“อ๊ากกก”เฟย์จับไปที่แขนของตัวเองอย่างเ็ปการโจมตีนั้นทำให้แขนข้างขวาของเขาหักลงไปเลย
“ใจเย็นนะเฟย์ฉันจะช่วยรักษาให้”เกิดสายน้ำขึ้นที่ แขนของเฟย์มันห่อหุ้มแขนของเขาไว้ และค่อยๆฟื้นฟูที่ละนิดๆ ทั้ง2หันไปมองที่ทางของออร์คตัวนั้น มันเช็ดปากของตัวเองที่เือยู่เพียงเล็กน้อยออก และเดินตรงมาทางพวกเขาทั้ง 2 อย่างช้าๆ ทั้ง 2 คนในตอนนี้มีความรู้สึกแบบเดียวกันนั่นคือ ความกลัว....
“หึๆๆๆๆ”มันหัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะสะแหยะยิ้มอย่างน่ากลัว
“ข้าจะฆ่าพวกเ้าอย่างไงดี ตัดหัวของพวกเ้าทั้ง 2 แล้วเอาห้อยคอไว้ หรือจะแยกชิ้นส่วนของพวกเ้าออกที่ละชิ้นๆ หรือจะถลกหนังของพวกเ้าทั้งเป็ดี”เสียงของมันเต็มไปด้วยความสยดสยอง ใบหน้าของมันนั้นจดจำตาตึงใจของทั้ง 2 เป็อย่างมาก
ในขณะที่ความสิ้นหวังกำลังถึงขีดสุดนั้นเอง ก็ได้มีเสียงอะไรบ้างอย่างมาจากทางป่า
“วี๊ดดดดดดดดด”เกิดเสียงดังเป็อย่างมากมาจากทางป่า จนทำให้ทั้ง 3 หันไปดูทางที่เสียงนั้นมา
ตุบตั๊บ ตุบตั๊บ เกิดเสียงเท้าขนาดใหญ่จำนวนมาก มาจากทางฝั่งป่า วิ่งตรงมาที่พวกเขา
“เ้านั่นมัน!!!”แคลร์พูดออกมาด้วยความใสิ่งมีชีวิตที่เธอโผล่ออกมาคือ ฮอปแรบบิท ที่ดูดมานาของเธอไปแถมรอบข้างของมันก็มีฮอปแรบบิท จำนวนมากตามมันมาเช่นกัน....