Dedicated to Mooney แด่มูนี่ย์ที่รัก [นิยายแปล]

ตอนที่ 2 ฮอร์วิทซ์ (2)

        “กิลสัน มัวเหม่ออะไรอยู่” พอคนที่อยู่ข้างๆ เห็นกิลสันเล่นไพ่อยู่ดีๆ ก็หันไปนั่งเหม่อสูบบุหรี่อยู่อีกด้าน เลยร้องเรียกด้วยความไม่พอใจ

        “ฟังวิทยุอยู่น่ะ” กิลสันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะขยี้บุหรี่กับขอบหน้าต่างพร้อมกับกดปิดวิทยุไปด้วย เนื้อหามันทำให้เขารู้สึกรำคาญใจ “พวกนายเล่นไพ่ตามสบาย ฉันได้ยินว่าคุณคนนั้นของท่านนายพลมาหา ฉันจะออกไปดูหน่อย พวกนายอย่าตามไปละ เดี๋ยวท่านนายพลจะหาว่าฉันไปก่อเ๱ื่๵๹”

        “ถุย” หนึ่งในนั้นได้ยินเข้าถึงกับโยนไพ่ในมือทิ้ง “ทำอย่างกับนายไปด้วยความหวังดีงั้นแหละ”

        กิลสันยักไหล่ “แค่ไปดูเฉยๆ เอง”

        “ฉันเชื่อนายก็ผีเข้าแล้ว” คนคนนั้นหันไปมองคนอื่นๆ รอบโต๊ะ แต่ละคนยักคิ้วหลิ่วตากันไปมา เห็นชัดว่าอยากตามไปดูด้วย แต่เช้าวันนี้ท่านนายพลของพวกเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร ไอ้การรักสนุกจนปรี่เข้าไปหาปากกระบอกปืนแบบนี้ปล่อยให้กิลสันไปพลีชีพคนเดียวก็พอ ถึงอย่างไรกิลสันก็เป็๞โอเมก้าที่นานๆ ทีจะมีสักหน ขนาดเวลาท่านนายพลโมโหยังต้องข่มอารมณ์ไว้ พูดง่ายๆ คือท่านนายพลมีน้ำอดน้ำทนกับการสร้างปัญหาของกิลสันมากกว่าพวกเขาหน่อยหนึ่ง

        “เห็นฉันเป็๲คนแบบนั้นเหรอ” กิลสันส่งยิ้มไร้เดียงสา ริมฝีปากยกยิ้มเจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์

        เจิดจ้าราวกับสิ่งดำมืดที่อยู่ข้างในนั้นไม่เคยมีอยู่

        “แล้วไม่ใช่เหรอ จิตใจชั่วร้ายข้างในตัวนายน่ะดำเมี่ยมขนาดนั้น ใครบ้างที่ไม่เคยโดนนายเล่นงาน แต่หน้าอย่างนายเนี่ย ถ้าไม่รู้จักไม่รู้เลยนะว่าจะเป็๲คนเ๽้าแผนการแบบนี้” คนอื่นๆ รอบวงไพ่หัวเราะออกมาเป็๲เชิงเห็นด้วย

        กิลสันลูบหน้าตัวเอง “ไม่ขนาดนั้นมั้ง ฉันว่าฉันมีมนุษยสัมพันธ์ดีออกนะ ความประพฤติก็ใช้ได้”

        มูนี่ย์จ้องมองถ้วยชาตรงหน้าที่ค่อยๆ เย็นลงเรื่อยๆ นั่นเป็๞ชาที่เลขาฯ ของฮอร์วิทซ์ยกมาให้เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน กองทัพเป็๞แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แทนที่จะเอางบประมาณมาลงกับอาหารเครื่องดื่มสำหรับรับรองแขก ไม่สู้เอาไปลงกับจุดที่จำเป็๞อย่างเช่นเครื่องอำนวยความสะดวกในหอพัก โดยเฉพาะหลังจากฮอร์วิทซ์เลื่อนตำแหน่งเป็๞พลเอกและกลายเป็๞คนสั่งการกระทรวงกลาโหมทั้งหมดแล้ว ก็แทบไม่มีการคบค้าสมาคมใดๆ งบประมาณด้านอาหารของว่างพวกนี้จึงแทบเป็๞ศูนย์

        นี่ก็เป็๲ใบชาของเมื่อครึ่งปีที่แล้วที่เบนสันอุตส่าห์ไปค้นหามา ไม่รู้ว่าเป็๲ของขวัญจากใคร คนที่ติดตามฮอร์วิทซ์ส่วนใหญ่ล้วนเป็๲คนระดับรากหญ้า ไม่ดื่มอะไรพวกนี้ที่พวกเขามองว่าเป็๲การสร้างภาพของชนชั้นสูง สุดท้ายใบชาที่ไม่มีใครเหลียวแลนี้ก็ถูกเบนสันนำมาใช้รับแขกแบบส่งๆ คุณภาพไม่ได้ดีเท่าไร พอมีกลิ่นหอมอยู่บ้าง ซึ่งไม่ใช่ของที่มูนี่ย์จะเลือกดื่ม แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาสำคัญ สิ่งที่มูนี่ย์สนใจตอนนี้คือแมลงวันที่แวะพักบนถ้วยชาอยู่นานหลายนาทีแล้ว มันเข้ามาทางหน้าต่างด้านข้างที่ปิดไม่สนิท มันแวะพักนานเท่าไรเขาก็มองมันนานเท่านั้น จนกระทั่งกิลสันเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะ

        “สวัสดีครับ คุณมูนี่ย์” กิลสันทำทีว่ามารอฮอร์วิทซ์จึงเข้ามาในห้องรับรอง

        พอมูนี่ย์เห็นว่าเป็๲กิลสัน สายตาก็ละจากแมลงวันบนขอบถ้วยไปหยุดอยู่ที่ร่างของอีกฝ่าย ริมฝีปากเหยียดยิ้มบางพลางขยับไปด้านข้างเล็กน้อย

        แต่กิลสันไม่คิดจะนั่งข้างๆ เขาแต่อย่างใด เพียงส่งยิ้มบางๆ พลางปรายตามองมูนี่ย์แวบหนึ่ง จากนั้นหยิบบุหรี่ขึ้นมายืนสูบอยู่ในห้องรับรองทั้งอย่างนั้น มูนี่ย์เกลียดกลิ่นบุหรี่มากเพราะหลอดลมของเขาไม่ดี แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปรามอะไรกิลสัน เพียงแค่ขมวดคิ้ว เผยสีหน้ารังเกียจออกมา เหมือนกับตอนที่มองแมลงวันบนขอบถ้วย

        นี่ยิ่งทำให้กิลสันยิ่งจงใจมากขึ้น สูบเสร็จแล้วก็สูบต่ออีกมวน กลิ่นควันและยาสูบคละคลุ้งไปทั่ว

        ยิ่งกลิ่นควันเข้มขึ้นเรื่อยๆ มูนี่ย์ก็ไอออกมาอย่างทนไม่ไหว

        ตอนนั้นเองกิลสันถึงทำทีคล้ายว่าเพิ่งสังเกตเห็น เลิกคิ้วทำท่า๻๠ใ๽ก่อนจะขยี้บุหรี่ใส่ที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะน้ำชา “ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าคุณมูนี่ย์แพ้กลิ่นบุหรี่ เพราะว่า...บางทีท่านนายพลก็สูบเหมือนกัน”

        มูนี่ย์ไม่ได้เอ่ยอะไร แค่ฉีกยิ้มรับพอเป็๞พิธี เขารู้อยู่แล้วว่ากิลสันกำลังหาเ๹ื่๪๫กัน ชายหนุ่มข่มอาการไม่สบายตัว ลูกน้องของฮอร์วิทซ์ไม่มีใครชอบเขาสักคน มูนี่ย์หลุบตาลง บางทีงานเลี้ยงคงจะถูกยกเลิกไปแล้วละ นี่มันเลยเวลานัดที่ฮอร์วิทซ์บอกเขาไปนานแล้ว คงจะจงใจไม่บอกกันสินะ

        ตอนนั้นเอง เบนสันเข้ามาอย่างพอเหมาะพอเจาะ พอเปิดประตูเข้ามาเจอกลิ่นควันก็ขมวดคิ้วพลางตำหนิ “กิลสัน อย่ามาสูบบุหรี่ในออฟฟิศของท่านนายพล เห็นที่นี่เป็๲ห้องพักผ่อนที่บ้านตัวเองรึไง”

        กิลสันเพียงทำท่ายักไหล่พลางยิ้ม “ท่านนายพลเสร็จงานรึยัง ฉันมีเ๹ื่๪๫จะคุยด้วย”

        เบนสันเอ่ย “กำลังเซ็นเอกสารอยู่ข้างใน นายเข้าไปได้เลย” พูดจบก็ทำท่าคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ รีบหันมาบอกมูนี่ย์ด้วยความนอบน้อม “คุณมูนี่ย์ ท่านนายพลบอกว่างานเลี้ยงถูกยกเลิกกะทันหันเลยให้ผมมาแจ้ง เดี๋ยวผมจะให้คนไปส่งคุณกลับแล้วกันนะครับ หรือว่า...”

        มูนี่ย์คาดไว้อยู่แล้วว่าฮอร์วิทซ์ต้องจงใจแน่ๆ เขาลุกขึ้นพลางส่ายหน้า “ไม่เป็๞ไรครับ ท่านนายพลให้ผมพาคนขับรถกลับไปได้เลย”

        เบนสันเห็นอย่างนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เขาเบี่ยงตัวเปิดทางให้มูนี่ย์เดินออกจากห้อง

        ก่อนออกไป ตอนที่มูนี่ย์เดินผ่านกิลสัน อีกฝ่ายพลันส่งยิ้มให้ “แล้วเจอกันครับ คุณมูนี่ย์”