พันธสัญญาลวงรัก

ตอนที่ 150 

คุณถูกวางยาใช่มั้ย?

นับตั้งแต่ที่มู่อวี้เฉิงกลับมาที่ห้องจัดงานเลี้ยง สายตาของซ่งอวี่ซีก็เอาแต่จับจ้องไปยังเขา

เธอกำลังรอคอยให้ยาออกฤทธิ์

หลังจากมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวทักทายใครบางคนอีกสองสามคนเสร็จ พวกเขาก็เตรียมตัวจะกลับออกไป

“คุณรอผมอยู่ที่นี่ เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำก่อน” มู่อวี้เฉิงบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ด้านข้าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

มู่อวี้เฉิงเดินตรงไปเข้าห้องน้ำ

ซ่งอวี่ซีรีบวางแก้วไวน์ในมือลงและแอบย่องตามเขาออกไปเงียบ ๆ

ดูจากเวลาก็น่าจะใกล้ถึงเวลาที่ยาออกฤทธิ์แล้ว

เมื่อถึงเวลานั้นเธอจะต้องพาเขาไปที่ห้อง

เดิมทีมู่อวี้เฉิงยังปกติดีอยู่แต่ใครจะรู้ว่ายาจะค่อย ๆ ออกฤทธิ์

ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็มืดมนลง การรับรู้เริ่มเลอะเลือน

กว่าจะเดินกลับออกมาจากห้องน้ำก็เริ่มไม่มั่นคงเหมือนเดิมแล้ว

ซ่งอวี่ซีที่กำลังรออยู่ข้างนอกดีใจมาก เธอแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปถามด้วยท่าทางวิตกกังวล “อวี้เฉิงเป็นอะไร? นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

มู่อวี้เฉิงเงยหน้ามองเธอก่อนจะยกมือขึ้นผลักเธอออกไปอย่างเย็นชา “ไม่เป็นอะไร ไม่ต้องมายุ่ง!”

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งราวกับว่ากำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง

แน่นอนว่าซ่งอวี่ซีไม่ยอมแพ้และก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง “อวี้เฉิงนายไม่สบายหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันพานายกลับห้องเอามั้ย?”

“ไม่ต้อง!” มู่อวี้เฉิงพยายามระงับเสียงของเขาและต่อต้านการสัมผัสของซ่งอวี่ซี

ทว่าซ่งอวี่ซียังคงยืนกรานเอื้อมมือออกไปประคอง       มู่อวี้เฉิงและพาเขาเดินเข้าไปในห้องพักของโรงแรม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรออยู่ข้างนอกเป็นเวลานานแต่กลับไม่เห็นมู่อวี้เฉิงเดินออกมาสักที

เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะถูกขังอยู่ในห้องน้ำเหมือนเธอเมื่อกี้นี้?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดและหันหลังกลับไปค้นหา

แต่เมื่อเดินผ่านไปได้ครึ่งทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พบกับฉือเหวย

ฉือเหวยเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังเดินเข้ามาจากหางตา จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นก้มหน้าจัดแจงชุดให้เรียบร้อย

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านกันไป เธอก็สะดุดชนเข้ากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ! ขอโทษนะคะ!”

ฉือเหวยรีบลุกขึ้นยืนและกล่าวขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า “คุณเป็นอะไรมั้ยคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประคองเธอให้ลุกขึ้นมา “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันล่ะเป็นอะไรมั้ยคะ?”

ฉือเหวยส่ายหัว “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”

ทั้งสองคนยืนตรงข้ามกัน ฉือเหวยเงยหน้าขึ้นมอง          ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “เอ๊ะ นี่คุณถงที่มากับคุณมู่หรือเปล่าคะ?”

“คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ เธอไม่รู้จักหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ

ฉือเหวยพยักหน้า “ใช่ค่ะ ก็วันนี้คุณกับคุณมู่เด่นที่สุดในสายตาของแขกคนอื่นแล้วนี่ค่ะ อีกอย่างเรื่องที่คุณกับคุณมู่ร่วมมือกันก็แพร่กระจายออกไปวงกว้าง”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยิ้มตอบรับอย่างสุภาพ

“คุณถงจะไปไหนเหรอคะ?” ฉือเหวยถามและเหลือบมองไปทางด้านหลัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยืนลังเลเพราะเธอยังไม่คุ้นเคยกับคนตรงหน้ามากนัก

ฉือเหวยไม่สนใจอะไรและคาดเดาว่า “คุณกำลังไปหาคุณมู่เหรอคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจว่าเธอรู้ได้อย่างไร?

ฉือเหวยรีบพูดต่อโดยไม่รีรอให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบ    “ฉันเพิ่งเห็นคุณซ่งพาคุณมู่ขึ้นไปที่ชั้นบนน่ะค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าโดยไม่คิดอะไรมาก “อ๋อ ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันสิควรจะขอบคุณคุณถงมากกว่า”         ฉือเหวยแสดงสีหน้ารู้สึกผิด

หลังจากที่ทั้งสองแยกทางกันแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกลังเลขึ้นมา

มีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างมู่อวี้เฉิงกับซ่งอวี่ซีหรือเปล่า?

เธอต้องรอเขาหรือไม่?

หรือว่าต้องกลับออกไปก่อน?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจรออีกสักพัก

ในอีกด้านหนึ่ง มู่อวี้เฉิงถูกส่งตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้องพัก

แต่เนื่องจากซ่งอวี่ซีคอยอยู่เคียงข้างเขา เขาจึงแทบจะไม่สามารถควบคุมความปั่นป่วนในร่างกายได้

ซ่งอวี่ซีมองดูคิ้วที่ขมวดเข้ากันหาเป็นปม หยาดเหงื่อที่ผุดออกมาจากหน้าผากแล้วรู้ว่าความอดทนของเขากำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว

แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรและถามอย่างใจดี “อวี้เฉิงเป็นอะไรไป? ทำไมถึงเหงื่อออกเยอะขนาดนี้? อยากให้ฉันโทรตามหมอมั้ย?”

เธอพูดและจงใจเอนกายลงไปแนบชิดกับร่างของมู่อวี้เฉิง

ทันทีที่เธอเขยิบเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอันแรงกล้าบนร่างกายของเธอก็แทบจะทำให้มู่อวี้เฉิงหายใจไม่ออก

มู่อวี้เฉิงอดกลั้นต่อความรู้สึกปั่นป่วน ผลักออกด้วยแรงกำลังทั้งหมดที่มี และตะคอกด้วยความฉุนเฉียว “ไปให้พ้น!”

ซ่งอวี่ซีที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเซไปด้านข้างและเกือบจะล้มลงกับพื้น

แรงผลักดังกล่าวทำให้ซ่งอวี่ซีสับสนเป็นอย่างมาก

เธอนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงซึ่งถูกวางยาจะมีพละกำลังแข็งแกร่งขนาดนี้

แต่ก่อนที่ซ่งอวี่ซีจะทนได้ตอบโต้ มู่อวี้เฉิงที่อดกลั้นก็เอาไว้ก็ผลักซ่งอวี่ซีออกจากห้องไป

และปิดประตูลง

กว่าซ่งอวี่ซีจะทันได้ตอบสนอง เธอก็กระเด็นออกมาอยู่นอกห้องแล้ว

เธอยกมือขึ้นมาเคาะห้องอย่างไม่พอใจ “อวี้เฉิงเกิดอะไรขึ้น? เปิดประตูเดี๋ยวนี้”

ไร้เสียงตอบรับจากทางด้านใน

หรือว่าแผนการของเธอจะพังลงแบบนี้จริง ๆ เหรอ?

นี่เป็นโอกาสที่เธอไม่ได้รับมาง่าย ๆ สักหน่อย!

หากพลาดโอกาสในครั้งนี้ไป คราวหน้าคงจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีก!

ยิ่งซ่งอวี่ซีคิดมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าจะคว้าโอกาสนี้มาให้ได้เท่านั้น

ดังนั้นเธอจึงเคาะประตูต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “อวี้เฉิง เปิดประตูได้มั้ย? หากนายไม่สบายตรงไหน เดี๋ยวฉันโทรเรียกหมอให้!”

มู่อวี้เฉิงที่อยู่ในห้องกำลังสังเกตอาการของตนเอง

เขาถูกวางยา!

นอกจากนี้ฤทธิ์ของยายังไม่ธรรมดา!

หากออกไปจากที่นี่มันคงจะยาก

ยิ่งไปกว่านั้นซ่งอวี่ซีกำลังรออยู่ด้านนอกประตู

มู่อวี้เฉิงพยายามตั้งสติคิดหาวิธีการต่าง ๆ

ทันใดนั้นร่างของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

มู่อวี้เฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวโดยไม่ลังเล

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มาที่ห้อง1205เดี๋ยวนี้” เขาพูดและวางสายไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสนอยู่พักหนึ่ง แต่พิจารณาจากเสียงของมู่อวี้เฉิงในตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังโกรธและอดกลั้นกับอะไรบางอย่างอยู่

หรือว่าเขาปวดท้องอีกแล้วเหรอ?

คิดได้ดังนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตรงดิ่งไปที่ห้องหมายเลข1205

เมื่อขึ้นไปที่ชั้นบน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นซ่งอวี่ซียืนอยู่หน้าห้องจากระยะไกล

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วและค่อย ๆ เดินเข้าไป

“เธอมาทำอะไรที่นี่!?” ซ่งอวี่ซีกังวลมากเมื่อเห็น             ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

นึกไม่ถึงว่าตอนสุดท้ายทุกอย่างจะกลายมาเป็นอย่างนี้

เธอจะปล่อยให้หล่อนฉวยโอกาสไม่ได้

จะต้องหาทางพาเขากลับออกไป!

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจเธอและเดินเข้าไปเคาะประตู “มู่อวี้เฉิง ฉันเอง!”

ทันทีที่พูดจบ ประตูก็เปิดออก แรงบางอย่างดึงตัว          ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปข้างในห้อง

วินาทีต่อมา ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง

ซ่งอวี่ซีไม่มีโอกาสได้ลงมือทำอะไรเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกดึงเข้าไปข้างในและถูกกดเข้ากับบานประตู

แต่ก่อนที่เธอจะตอบสนอง จูบอันเร่าร้อนก็พุ่งเข้าใส่เสียก่อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยังมีสติอยู่เริ่มรู้สึกหวาดกลัว

เธอพยายามผลักมู่อวี้เฉิงออก แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นมู่อวี้เฉิง

ร่างกายของเขาเร่าร้อน ดวงตาพร่ามัวราวกับถูกวางยา

“มู่อวี้เฉิง คุณถูกวางยาใช่มั้ย? ฉัน... ฉันพาคุณไปโรงพยาบาลมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามพูดโน้มน้าว