ฉันรีบวางแก้วเครื่องดื่มลงและยิ้มให้เขานิดหน่อยก่อนจะปฏิเสธและรีบเดินหนีออกไป นี่ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้วฉันจึงรีบเก็บของออกมาและรีบเดินไปหาพี่เมฆทันที
ระหว่างเดินฉันรู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนเดินตามมา ฉันพยายามเดินให้เร็วที่สุด แต่ด้วยความที่ในผับมีคนค่อนข้างเยอะจึงทำให้ลำบากต่อการเดินไว
ฉันกลัวและรีบเดินอย่างกระวนกระวายจนรู้สึกมึนหัวนิดๆเวียนหัวหน่อยๆ ไหนจะแสงสีที่สาดส่องนี่อีก เสียงก็ดังกระหึ่มไปทั่ว
หมั่บ!!
"อร๊ายย!!"ฉันกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นมากเมื่อรู้สึกถึงมือใครบางคนจับมาที่ข้อมือเล็กของฉันอย่าแน่น มือของเขามีอุณหภูมิที่ค่อนข้างสูง เพราะฉันรับรู้ถึงความร้อนมากกว่าปกติของฝ่ามือ
"ไม่อยากนั่งกับพวกพี่จริงๆหรอ?"อีกแล้ว...มันมาอีกแล้ว ฉันเกลียดสายตาของมันมากที่สุด สายตาแบบจ้องจะจับเอาเป็ของตัวเองให้ได้ โดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอมเลย มันน่ารังเกียจมาก
"ปล่อยสิวะ!!"ฉันพูดตะคอกใส่พร้อมกับสบัดมืออย่างแรงแต่ก็ไม่หลุด เพราะเขาตัวใหญ่มาก แรงของฉันสู้ไม่ไหว
ผัวะ!!
"โอ๊ย!! นังแพศยา!!!"ฉันชกเข้าที่ใบหน้าคมคายของมัน มันร้องด้วยความรู้สึกเจ็บและว่าฉันออกมา ฉันรีบวิ่งไปจนถึงบันได แต่ไปได้แค่ครึ่งทางเท่านั้น...
ไอ้บ้านั่นมันจับและดึงฉันทันทีและพยายามจะลากฉันไปด้วย ฉันพยายามดิ้นแล้วดิ้นอีกจนสุดชีวิต แต่กลับไม่หลุดพ้นออกเลย
ปั่ก!!
"โอ๊ย!!"ฉันใช้ศอกอัดเข้าที่ท้องของมันอีกครั้งจนมันงอตัวและกุมที่ท้องของตัวเองด้วยความเจ็บ
ผัวะ!!!
ฉันต่อยเข้าที่หน้ามันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ผล...
"อร๊ายย!! ปล่อยนะไอ้บ้า"มันจับฉันกดลงตรงบันไดโดยที่ไม่สนใจเลยว่าจะมีใครเดินมารึปล่าว ฉันล้มลงนอนราบกับบันไดทันที ซึ่งเป็อะไรที่เจ็บมาก!!
มันพยามยามจะข่มขืนฉัน ณ ที่ตรงนี้ ซึ่งคนอื่นๆก็ไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามาช่วยฉันด้วย ฉันดิ้นอย่างสุดชีวิตอีกครั้งเท่าที่จะดิ้นได้
"ช่วยด้วยยย!!!"ฉันะโร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดเสียงสุดชีวิต แต่ก็ยังคงไม่มีใครได้ยินหรือเห็น เพราะตรงที่ฉันอยู่ตรงนี้มันเป็ทางเลี้ยวตรงบันไดพอดี ซึ่งคนด้านล่างหรือ้าจะไม่มีใครเห็น นอกจากจะขึ้นหรือลงมา มีเพียงกล้องวงจรปิดเท่านั้น...
ปั่ก!!!
"โอ๊ย!!"จู่ๆคนบนร่างก็กระเด็นไปติดขอบบันไดและร้องออกมา ฉันมองตามด้วยความใอย่างมาก มันเกิดขึ้นได้ยังไง...ก่อนจะหันไปมองที่ต้นเหตุที่ทำให้มันกระเด็นไปขนาดนั้น...
"พี่เมฆ!!!"
"มึงว่าใครแพศยา!?"
3K
