ตอนที่ 5 ข้ากับภรรยาคนที่ห้า
หยางเฟิง
ใน่เช้าของวันหนึ่งฮองเต้แคว้นฉินประกาศตามหายาถอนพิษพันราตรีเพื่อที่จะช่วยชีวิตฮองเฮาที่กำลังประชวนอยู่ในตอนนี้โดยภรรยาคนที่สี่ของข้าก็ถูกเกณฑ์เข้าไปในวังเช่นกันเื่นี้ทำให้ข้ารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่ภรรยาของข้าถูกเกณฑ์เข้าไปในวังหลวงแห่งนั้นตัวของข้ากับภรรยาก็เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือนก็ถูกพรากจากกันแล้วเราสองคนยังไม่ได้ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันได้นานเลยเ้าฮองเต้แคว้นฉินดันเลือกคนของข้าเข้าวังเสียแล้วฮองเฮาจะตายก็เื่ของนางเกี่ยวอะไรกับภรรยาของข้าด้วยเ้าคนพวกนี้คิดว่าเป็เชื้อพระวงศ์จะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือไม่มีทางหรอก
“ท่านพี่ท่านเป็อันใดน้องสี่เข้าวังไปได้แค่ 7 วันเองนะทำไมถึงเงียบเหงาเช่นนี้”
“ภรรยารองข้าไม่เข้าใจยิ่งนักเหตุใดภรรยาสี่ถึงต้องเข้าวังไปนานขนาดนี้”
“น้องสี่เป็หมอย่อมถูกเกณฑ์เข้าวังไปรักษาฮองเฮาอยู่แล้ว”
“ไม่เอานะนี้ผ่านมา7 วันแล้วนะภรรยาสี่ยังไม่กลับมาเลย”
“ฮองเฮาโดนพิษพันราตรียากนักที่จะรอดออกมานอกจากได้บัวคะนึงราตรีสามารถช่วยได้แต่ว่ามันต้องขึ้นเขาจิ้งจอกถึงจะได้มาถ้าได้มาถึงจะสามารถช่วยฮองเฮาได้”
“แล้วเ้ารู้ได้อย่างไรน้องสาม”
“ข้าเคยเจอพิษนี้กับฝ่าาเอ่อ ตอนนั้นก็เลยให้ท่านหมอเทวดาที่ผ่านมาโดยที่พวกเราไม่รู้จักได้เข้ามาช่วยเหลือจึงรอดมาได้ข้าจึงรู้ว่ามียารักษาพิษพันราตรีได้ก็คือบัวคะนึงราตรี”
“แล้วพิษนี้จะสามารถแก้ได้ในทันทีใช่หรือไม่”
“ได้แต่บัวคะนึงราตรีจะอยู่ได้ไม่ถึง 7 วันและผู้ที่สามารถเก็บบัวคะนึงราตรีได้ก็คือผู้หยั่งรู้ชะตาเท่านั้นและจะสามารถหาเขาได้ก็ทีู่เาจิ้งจอกเท่านั้น”
“ข้าจะไปเอามันมาเอง!!”
“สามีท่านให้พวกเราไปเองไม่ดีกว่าหรือ”
“น้องรองกล่าวถูกต้องให้น้องรองไปเองก็ได้”
“ไม่ได้พวกเ้าสามคนต้องอยู่ที่จวนแล้วห้ามให้ผู้ใดรู้ว่าข้าไม่อยู่จวนเด็ดขาดข้าไปเพียงไม่นานจะรีบกลีบมา”
“ข้า...”
“ข้าให้เวลาท่าน5 วันให้ท่านรีบไปรีบมา”
“ได้”
ข้าออกเดินทางมาทีู่เาจิ้งจอกดูจากที่นี้แล้วสูงใหญ่จนสุดสายตามีกระท่อมหลังหนึ่งปลูกดอกท้อไว้มากมายดุจดังป่าท้อในตำนานก็มิปานข้าเร่งเดินทางรอนแรมเกือบพันลี่ในเวลา3 วันเหนื่อยหล้าเต็มทนตอนนี้มาถึงแล้วข้าเหลือเวลาไม่มากแล้วคิดถึงภรรยาจะแย่
“เ้ามาแล้วหรือ”
“เ้าเป็ใครกันทำไมถึงรู้ว่าข้าจะมาที่นี้”
“ข้าคือผู้รู้ชะตามีนามว่าฮ่าวเหมยเหริน”
“คาราวะท่านผู้รู้ชะตา”
“เข้ามาข้างในก่อนเถิด”
“หามิได้ตอนนี้ข้าน้อยเร่งรีบนักบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากท่านผู้รู้ชะตา”
“คืนนี้บัวคะนึงราตรีจะเบ่งบานแต่มีข้อแม้ว่าท่านจะรับข้าเข้าเป็ภรรยาคนที่ห้าข้าจะจะเด็ดบัวคะนึงราตรีให้นอกจากข้าไม่มีใครสามารถแตะต้องพวกมันได้”
“ข้ามีภรรยาถึง4 คนแล้วข้าคง...”
“เชื่อข้าสิภรรยาท่านนามมู่ซูหลานนั้นเป็สหายวัยเยาว์ย่อมต้องยอมรับข้าแน่นอน”
“เ้ารู้จักภรรยาของข้า”
“ตอนที่พวกเ้าแต่งงานกันข้าได้ส่งของให้กล่องหนึ่งเป็หยกขาวที่แกะสลักเองกับมือให้กับเขาข้าเองเบื่อหน่ายอย่างยิ่งที่จะอยู่ที่นี้”
“เหตุใดต้องเป็ข้า”
“เพราะท่านคือสามีของสหายข้า”
ข้าครุ่นคิดอยู่นานก่อนที่จะมองใบหน้าที่มีผ้าคลุมสีดำโปร่งปิดอยู่ก่อนที่ข้าจะต้องคิดอะไรอีกก็มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งมาที่กระท่อมแห่งนี้
“ท่านเทพผู้รู้ชะตาคำตอบของท่านเล่าให้ข้าได้หรือยัง”
“ข้าเคยบอกพวกเ้าไปแล้วว่าข้าไม่แต่งงานออกเรือนเข้าวังเป็ชายาจิ้งอ๋อง”
“ข้าผู้นี้เฝ้าท่านมานานเหตุใดจึงรักใคร่กับข้าแต่งเข้าตำหนักข้าไม่ได้”
“ข้าจะแต่งให้ลัวหยางเฟิงเท่านั้น”
“มันคือผู้ใด”
“คือคนผู้นี้ที่ข้าแต่งด้วย”
ร่างบางของฮ่าวเหมยเหรินนั้นเอ่ยออกมาพลางเดินเข้ามาที่ข้างกายข้านี้เ้าคนผู้รู้ชะตาฟ้าดินเ้ากำลังหาเื่ให้ข้าใช่หรือไม่เ้านี้มันปั่นป่วนข้าเหมือนภรรยาสามไม่มีผิดเ้านี้เ้าเล่ห์เสียจริงหาเื่ให้ข้าได้อย่างหน้าไม่อายภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนแสนใสซื่อนั้นกลับเก็บซ้อนความร้ายกาจแสนเ้าเล่ห์นี้เอาไว้อย่างแยบคายเสียจริงฮ่าวเหมยเหริน!!
“เ้างั้นหรือคนที่ท่านทพเลือกจะแต่งให้เ้า!!”
“ข้า...”
“บังอาจอย่างยิ่งเ้าไม่รู้หรือว่าข้าคือใครข้าคือจิ้งอ๋องซุยอี้หยาง”
“คาราวะท่านอ๋องข้าคือลัวหยางเฟิงเป็พ่อค้าคนหนึ่งที่มีจิตใจรักใคร่ท่านเทพและข้าคือคนที่ท่านเทพเลือกที่จะแต่งให้กับพ่อค้าตัวเล็กๆคนหนึ่งชั่งทราบซึ้งเสียยิ่งนัก”
“ทหารจับมัน!!”
“บังอาจกล้าทำหรือ!!”
“ท่านเทพนี้ท่านปกป้องมันผู้นี้หรือ”
“ออกไปจากที่นี้ก่อนที่ข้าจะให้เทพมารมาจัดการพวกเ้าให้ตายตก”
“ท่านเทพ...”
“ออกไป!!”
ข้าฉงนสงสัยไม่รู้ว่าข้าต้องทำอย่างไรต่อไปก่อนที่จะถูกลากไปยังสระน้ำมรกตเพื่อที่จะมาเอาบัวคะนึงราตรีที่ฮ่าวเหมยเหรินบอกเอาไว้ก่อนที่จะเด็ดบัวคะนึงราตรีออกมาก่อนจะพาข้าขึ้นม้ากลับมาที่จวนเพียงเวลา2 วันเมื่อข้ามาถึงจวนก็พบกับเหล่าภรรยาที่รอคอยข้ากลับมารอยยิ้มของฮ่าวเหมยเหรินทำให้เหล่าภรรยาของข้าถึงกับปากกระตุกขึ้นมาทันทีแต่ละคนล้วนทำสีหน้าไม่พอใจและจ้องมองมาที่ข้าเช่นเดียวกันมองข้าวอย่างกับจะกินเืกินเนื้อจนแทบหวาดกลัวกันไปต่างๆนานาจะไม่กล้ากับภรรยาอีกแล้วข้าขอสาบาน
วังหลวง
ข้ามาถึงวังหลวงก่อนที่จะมอบบัวตะนึงราตรีก่อนที่ฮูหยินสี่จะนำไปผสมพระโอสถให้ฮองเฮาเสวยหลังจากนั้นไม่นานข้ากับครอบครัวก็เดินทางเข้าวังหลวงอีกครั้งเพื่อนำสมุนไพรที่เป็ตัวยาเข้าไปให้กับภรรยาที่กำลังรอตัวยาตัวนี้อยู่ถ้าได้ตัวยานี้ทุกอย่างก็จะเสร็จสมบูรณ์ฮองเฮาเ้าปัญหานางก็จะรอดพ้นจากประตูปรโลกสักทีและท่านหมอคนอื่นๆก็คงจะรอดพ้นจากการถูกปะาถ้าฮองเฮาสิ้นพระชนม์ดูแลฮองเฮาไม่ดีแล้วยังมาโทษคนอื่นอีกห้องเต้ผู้นี้ไม่สมควรที่จะอยู่บนบัลลังก์เสียจริงน่าจะคนล้มคนเช่นนี้ให้ออกจากบัลลังก์ที่สูงศักดิ์แล้วให้ผู้ที่มีความสามารถมาดูแลแทนดีกว่าขนาดคู่ชีวิตยังดูแลไม่ได้นับประสาอะไรจะดูแลประชาชนตาดำๆพวกนั้นพูดแล้วก็ท้อใจเมื่อเจอกับคนประเภทนี้
“ถวายพระพรฝ่าาขอให้ฝ่าาอายุยื่นหมื่นๆปีหมื่นๆปี”
“ลุกขึ้นเถิดเ้าใช่หรือไม่ลัวหยางเฟิง”
“พะยะค่ะกระหม่อมเอง”
“เพราะเ้านำบัวคะนึงราตรีมาให้กับหมอป๋ายไม่เช่นนั้นฮองเฮาคงแย่ไปกว่านี้แน่”
“เป็กระหม่อมที่สมควรกระทำพะยะค่ะ”
ใครว่าล่ะ ข้าอยากกอดภรรยาจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อภรรยาข้าไม่ได้อยากช่วยพระองค์จริงๆหรอกข้าได้แต่คิดในใจไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเมื่อเข้าเฝ้าฝ่าาเสร็จข้าก็รับภรรยากลับจวนได้สำเร็จวันต่อมาก็เลยได้รับของพระราชมานจากฝ่าามากมาย
แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าต้องทำก็คือการแต่งฮ่าวเหมยเหรินเข้ามาในจวนภรรยาใหญ่ไม่เอ่ยคัดค้านอันใดได้แต่นิ่งเงียบไปส่วนคนอื่นๆเมื่อรู้ว่าท่านใหญ่ของพวกเข้าไม่ว่าอไรพวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรครั้งนี้ข้าผิดต่อพวกเขาอีกแล้วข้าเสียใจจริงๆข้าโดนภรรยาหมางเมินไปในทันทีมีเพียงภรรยารองเท่านั้นพูดคุยกับข้าเท่านั้นข้าผิดไปแล้วจริงๆข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งเขาเข้ามาจริงนะข้าผิดเองฮือๆ....
“สามี”
“ภรรยาสี่เ้ายอมพูดกับข้าแล้วหรือ”
“เปล่า ท่านพี่รองให้มาบอกท่านว่าวันทานอาหารร่วมกันทั้งหมดข้าไปล่ะ”
“คนดีเ้าก็โกระข้าหรือเ้าก็ได้ฟังข้าอธิบายไปแล้วมิใช่หรือว่าข้าไม่ได้ตั้งใจเ้าทำไมไม่เชื่อข้า”
“ท่านเห็นผู้อื่นก็อยากได้อีกไปทั่วท่านไม่พออีกหรือ”
“ท่านสี่ ข้าเองต่างหากที่บังคับเขาและที่เขาออกตามหาบัวคะนึงราตรีมาให้ท่านเพราะรักท่านแต่ข้อแลกเปลี่ยนของข้าคือการแต่งงานเข้าจวนเท่านั้นเพราะข้าไม่อยากอยู่ที่นั้นและนี้คือข้อตกลงอีกอย่าข้าเป็สหายสนิทกับท่านใหญ่ของพวกเ้าท่านทุกอย่างที่ข้าทำและทุกอย่างที่สามีทำก็เพื่อเ้าแค่นี้เ้าไม่พอใจเขาไร้หัวใจชะมัด”
“เหมยเหริน”
“ว่าอย่างไรมู่ซูหลานหรือข้าพูดผิดบุรุษมีหลายภรรยาแล้วอย่างไรถ้าเขามีภรรยาอีกกี่คนต่อจากข้าข้าเองก็ยอมเข้าทั้งนั้นหรือเ้ายอมไม่ได้หรือ”
“เ้าคนสารเลว!”
“อย่ามาด่าข้านะข้ารู้จักเ้ามานานทำไมข้าจะไม่รู้จักนิสัยของเ้ากันอึก!”
“เ้าเป็อันใด”
“ข้าเห็นภาพเหตุการณ์ในอนาคตอีกไม่นานจะมีเื่ใหญ่เกิดขึ้นมา”
“เื่ใหญ่เื่อันใด”
“าคนตาย ความยิ่งใหญ่ของหยางเฟิง”
“แล้วต้องทำอย่างไร”
“เป็ไปตามฟ้ากำหนดไม่อาจขัดขวางได้”
“เ้าก็พูดเช่นนี้ั้แ่เด็กทำนายดวงชะตาข้ามาั้แ่เด็กสารเลวนัก”
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นหลังจากที่ทุกคนกลับมาอยู่ที่จวนของข้าแล้วความรู้สึกอ่อนเพลียหลังจากที่เจอกับปัญหาต่างๆไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าในอนาคตจะเป็เช่นไรต่อไปกลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ภรรยาทั้งหลายเสียใจอีกแต่ก็เป็ลิขิตของ์อย่างที่ฮ่าวเหมยเหรินกล่าวมาอย่างนั้นหรือถ้าเป็เช่นนั้นจริงๆโชคชะตาก็กำหนดให้ข้ากลายเป็คนหลายใจมีภรรยามากมายช่างโหดร้ายยิ่งนักเหตุใด์ถึงได้ลงทัณฑ์คนเช่นข้าแบบนี้หรือชาติก่อนเคยเป็หลอกดวงใครบนสรวง์หรือจึงได้เกิดมาเป็เช่นนี้
“เหตุใดถึงทำสีหน้าไม่พอใจแต่งกับข้าไม่ดีหรือ”
“เ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าทั้งหมดเป็เพราะการบังคับไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งเอง”
“แล้วเคยมีผู้ใดที่สามารถฝืนลิขิตชะตาได้ล่ะไม่มีผู้ใดอยากที่จะแต่งงานเป็ภรรยาน้อยหรอกนะแต่มันคือโชคชะตาเป็ลิขิตของ์ไม่อาจที่จะฝืนมันได้”
“เ้าก็พูดเช่นนี้ทุกทีน่าเบื่อ”
“ข้านั้นทำนายดวงให้กับเ้าแล้วดวงของเ้าจะมีภรรยาถึง10 คนแต่ละคนจะองอาจสง่าผ่าเผยเป็ที่พึ่งพาให้กับเ้าได้ในอนาคตอย่างแน่นอนเ้าจะเป็รองแค่เ้าแผ่นดินเพียงเท่านั้น”
“เ้าไม่กลัวหรอที่เ้าเอาเื่ความลับของ์มาเปิดเผยแบบนี้ไม่กลัวโดนลงทัณฑ์หรือไร”
“อย่างมากก็แค่แลกกับอายุขัยเพียงแค่5 ปีเท่านั้น”
“ถ้าตัวของเ้าร่วมหลับนอนกับข้าจะมีผลเสียต่อเ้าหรือไม่”
“มีข้าจะไม่อ่านดูฟ้าดินอีกแล้ว”
“ฉะนั้นเรา 2คนก็ไม่อ่านร่วมหลับนอนกันได้ใช่ไหม”
“ถ้าร่วมหลับนอนกันข้าจะไม่เห็นอนาคตไม่เห็นโชคร้ายไม่เห็นโชคดีไม่ล่วงรู้อนาคตอีกเลย”
“ในชีวิตของเ้าตัวของเ้าต้องเ็ปแน่ถ้าต้องสูญเสียความสามารถในครั้งนี้ไปหากเ้าพร้อมที่จะเป็ภรรยาของข้าจริงๆในอนาคตข้างหน้านี้เราค่อยร่วมหลับนอนกันก็ยังไม่สาย”
“ขอบคุณเ้า”
“ถึงอย่างไรเ้าก็ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาคนนึงของข้าข้าจะนิ่งนอนใจให้เ้าสูญเสียสิ่งที่เ้าดูแลรักษามาทั้งชีวิตได้อย่างไร”
“ขอบคุณเ้า”
“คืนนี้ข้าจะไปนอนที่เรือนใหญ่เ้านอนที่นี่ได้ใช่หรือไม่”
“ในวันนี้เป็งานมงคลเ้านอนที่นี่เถอะ”
“แค่นอนกอดได้หรือไม่”
“ย่อมได้อยู่แล้ว”
“อืม”
ในค่ำคืนนี้เราทั้งสองคนเจอร่วมหอกันโดยการนอนกอดกันให้ผ่านพ้นค่ำคืนการเข้าหอเพียงเท่านั้นเพราะไม่้าให้ตัวของฮ่าวเหมยเหรินต้องสูญเสียความสามารถที่ได้มาั้แ่กำเนิดเพราะคนเราหากสูญเสียสิ่งที่มีมาั้แ่กำเนิดคงไม่ดีแน่และไม่อาจที่จะรับได้กับเื่นี้คนเช่นข้าก็เป็คนดีเหมือนกันนะไม่ได้คิดเื่อย่างว่าเพียงอย่างเดียวคิดเื่ดีๆก็เป็ด้วยนะรู้หรือยังใน่เช้าที่แสนเย็นสบายของฤดูหนาวที่ก้าวย่างเข้ามาใน่เดือนนี้หิมะเริ่มตกเป็หิมะแรกตอนเข้าหอฮ่าวเหมยเหรินเมื่อคืนนี้พวกเราทั้ง 6 คนนั่งร่วมกันรับประทานอาหารใน่เช้าหลังจากที่เมื่อคืนมีงานมงคลวันนี้ตัวของฮ่าวเหมยเหรินต้องยกน้ำชาให้กับภรรยาใหญ่เพื่อเป็การฝากเนื้อฝากตัวเข้ามารับใช้ปรนนิบัติสามีคนเดียวกันจึงต้องขออนุญาตภรรยาเอกเสียก่อน
“ฮูหยินใหญ่น้ำชาขอรับ”
“มู่ซูหลานภรรยาเอกของข้าจิบถ้วยน้ำชามาถือเอาไว้และดื่มน้ำชาถ้วยนั้นจนหมดเพื่อเป็การตอบรับว่ายอมรับให้ตัวของฮ่าวเหมยเหรินเข้ามาอยู่ภายในจวนแล้ว”
“่นี้อากาศเริ่มหนาวแล้วถ่านไฟของแต่ละเรือนจะถูกส่งมอบไปให้ในวันนี้”
“ขอรับพี่ใหญ่”
“ในเมื่อเข้ามาเป็ภรรยามีสามีคนเดียวกันเ้าเองก็เรียกขานตามลำดับเสียเถิด”
“เข้าใจแล้วขอรับ”
“ที่แห่งนี้เองก็มีกฎบ้านเหมือนกันไม่ว่ามีเื่อะไรก็ต้องมารายงานตัวของข้าผู้เป็ภรรยาเอกหรือภรรยารองเท่านั้นเงินเดือนของพวกเ้าที่ต้องใช้จ่ายในแต่ละเดือนต้องมารับด้วยตนเองและลงนามตอนรับเงินเงินแต่ละเดือนที่พวกเ้าจะต้องได้รับเป็ลำดับแต่พวกเราจะได้รับเงินเท่าเทียมกันซึ่งก็คือคนละ10 ตำลึงทอง ส่วนหัวหน้าบ่าวรับใช้ของแต่ละเรือนจะได้ 100 อีแปะ ส่วนบ่าวรับใช้ทั่วไปจะได้เพียง70อีแปะของแต่ละเดือนค่ากินอยู่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายเครื่องนุ่งห่มยารักษาจะมาเบิกใช้จ่ายอยู่ที่จวนของพวกเรา”
“แล้วพวกเราแต่ละคนทำหน้าที่อันใดบ้าง”
“ตัวของข้ามีหน้าที่ดูแลกิจการตรวจสอบบัญชีแจกจ่ายเงินและทุกๆอย่างให้กับคนที่อยู่ภายในเรือนส่วนฮูหยินรองจะออกไปทำงานด้านนอกได้รับเงินของเบี้ยเลี้ยงในการเป็ทหารในทุกๆเดือนฮูหยินรองจะมอบเงินมาที่คลังกองกลางเป็จำนวนเงิน20 ตำลึงทองเพราะต้องออกรบที่ชายแดนอยู่บ่อยครั้งจึงได้จำนวนเยอะ ส่วนฮูหยิน 3ดูแลกิจการพวกค้าขายอาหารโรงเตี๊ยม เงินแต่ละเดือนไม่คงที่ดูแลเื่บัญชีของโรงเตี๊ยมต่างๆมากกว่า10 โรง ส่วนฮูหยินสี่เปิดโรงหมอช่วยเหลือคนยากจนเก็บเงินคนรวยช่วยเหลือคนจนเงินในส่วนนี้ก็ไม่แน่นอนเช่นเดียวกันโรงหมอแห่งนี้ยังขาดคนดูแลบัญชีซึ่งข้าจะมอบให้กับเ้าเป็คนดูแล”
“แล้วตัวของสามีเขาทำอะไรหรือ”
“เขาจะไม่ค่อยได้อยู่ที่จวนสักเท่าไรเพราะต้องออกเดินทางไปซื้อของในที่ต่างๆในแต่ละ่ฤดูอย่างเช่นถ้าเราขายผ้าไหมสามีของเราจะต้องเดินทางไปซื้อไหมมาทอผ้าหรือซื้อผ้าที่ทอแล้วมาขายหรือ้าสมุนไพรก็จะเป็สามีของพวกเราแต่ต้องไปตามหาสมุนไพรมาให้พวกเรานี่คือหน้าที่ของสามีมีหน้าที่ควบคุมการขบวนสินค้าและไปซื้อสินค้าในที่ต่างๆทั่วทั้งแคว้น”
“ตัวของข้าเข้าใจแล้วไม่คิดเลยว่ากิจการที่กำลังรุ่งเรืองเกี่ยวพันกับคนหลายร้อยชีวิตพี่มาทำงานที่นี่ไม่คิดเลยว่าจะเป็เช่นนี้”
“ตามประสานั่นแหละในเมื่อมีคนมาพึ่งใบบุญมากมายก็จำต้องดูแลและช่วยกัน”
หลังจากที่ปล่อยให้ภรรยาทั้ง5 คนได้พูดคุยกันและจิบชายามบ่ายตัวของข้าก็ต้องออกเดินทางเพื่อไปหาไหมทองคำที่มีเพียงราชินีของหม่อนไหมเท่านั้นถึงจะมีไหมทองคำออกมาร้อยปีจะมีสักครั้งจึงจำเป็ต้องออกเดินทางเพื่อเสาะแสวงหาของล้ำค่านี้ กว่าจะใช้เวลาแสวงหาสิ่งต่างๆก็ใช้เวลาเกือบ3 เดือนแล้วและสิ่งที่คาดหวังก็ได้บรรลุตามเป้าหมายการเดินทางจากภรรยาถึง 3เดือนก็หนักหนาสาหัสเช่นเดียวกัน หลังจากที่ได้สิ่งที่้าก็กลับมายังแคว้นฉินได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนใดๆทั้งสิ้นและตอนนี้เองที่ข้ารู้สึกดีใจเมื่อได้กลับมาที่บ้านที่มีภรรยาทั้ง5 คนรอคอยอยู่แล้ว นับว่าเป็บุญวาสนาของข้ายิ่งนักที่ได้มีโอกาสกลับมาหาภรรยาหลังจากที่บุกป่าฝ่าดงไปหาของล้ำค่ากลับมาครั้งนี้ได้ไหมทองคำ มากมายเลยทีเดียวทางวังหลวงส่งขันทีมาขอเจรจาซื้อขายในราคาที่แพงเพราะฮ่องเต้้าสิ่งนี้ไปทอเสื้อผ้าให้กับฮองเฮาเพื่อเป็การเอาอกเอาใจจนทำให้ข้าแทบอยากจะอาเจียนออกมา
แต่ก็ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้เพราะราคาที่ฝ่าาเสนอนั้นยากที่จะไม่ยอมขายจึงตัดสินใจขายให้กับฝ่าาครึ่งนึงส่วนอีกครึ่งก็ส่งที่โรงทอผ้าเพื่อทอผ้าให้เราภรรยาเตรียมเอาไว้น่าจะราวๆคนละชุดนับรวมกับภรรยาในอนาคตอีก5 คนก็เก็บไว้ในคลังสินค้าหากได้แต่งงานกับภรรยาอีก 5คนก็ค่อยมอบให้เป็ของขวัญวันแต่งงานก็พอ ตัวของข้าลงมือทอผ้าตัดเย็บเสื้อผ้าเองกับมือใช้เวลาเกือบ3 เดือนกว่าจะเสร็จทั้ง 11 ชุดก็ใช้เวลามากเสียจริงแต่ก็คุ้มค่า 6ชุดข้าได้มอบให้กับแต่ละคนรวมถึงตัวของขายเองก็ได้มา 1 ชุดเช่นเดียวกันส่วน 5ชุดที่เหลือก็เก็บไว้ในคลังสินค้าเพื่อมอบให้กับภรรยาในอนาคตของข้าเหล่าภรรยาของข้าต่างดีใจมากเมื่อได้เสื้อที่ทอจากไหมทองคำ
“ชุดนี้มอบให้กับเ้าหลานเอ๋อ”
“ขอบคุณท่านพี่”
“ส่วนชุดนี้ก็บอกให้กับเ้าหลินเอ๋อ”
“ขอบคุณท่านพี่”
“ชุดนี้ของเ้าซีหยุน”
“ขอบคุณขอรับ”
“ส่วนเหลียงเอ๋อนี้ของเ้า”
“ขอบคุณท่านพี่ขอรับ”
“ส่วนนี้ของเ้าเหมยเหริน”
“ขอบคุณท่านพี่”
ตัวของข้าได้แจกจ่ายเสื้อผ้าคนละชุดให้กับภรรยาทั้ง5คนอย่างไม่ขาดตกบกพร่องใดๆทั้งสิ้นในค่ำคืนนี้ก็มีงานเทศกาลตัวของข้าก็เลยชวนภรรยาทั้งหลายไปเดินเที่ยวชมงานกันงานในวันนี้ก็จัดออกมาได้อย่างดีเยี่ยมงดงามตระการตาแถมมีดอกไม้ไฟให้ดูเสียอีกก่อนที่จะดึกมากกว่านี้จึงได้เดินทางกลับไปยังจวนเพื่อพักผ่อนและค่ำคืนนี้ตัวของข้าก็นอนที่เรือนของฮูหยินใหญ่เพราะว่านานเหลือเกินที่ไม่ได้อยู่ร่วมกันกลัวว่ามู่ซูหลานที่ดูแลจวนตอนที่ข้าไม่อยู่จะน้อยใจเลยแวะไปนอนด้วยในคืนนี้จะว่านานก็นานที่เราสองคนไม่ได้อยู่รวมกันแบบนี้ทำไมเพราะมีภรรยาเพิ่มมาหลายคนจึงต้องแวะเวียนไปหาคนนั้นคนนี้จนละเลยภรรยาที่น่ารักของข้าคนนี้ไปนานดีที่ตัวของเขาไม่โกรธเกลียดและไม่ได้แสดงออกว่าโกรธข้าเลยสักนิดเดียวเป็บุญวาสนาของข้าจริงๆที่ได้พบกับภรรยาที่ดีเช่นนี้
519
