โหมวซือฉิงยังคงฉุนเฉียว เธอคว้าคอเสื้อสวี่ตงเอาไว้ซึ่งดูเสียกิริยาอย่างมาก
สวี่ตงพูดเสียงเรียบ “คุณปล่อยผมก่อนผมไม่ใช่นักโทษนะ คุณทำอะไรให้มันสุภาพหน่อยไม่ได้เหรอ”
ขณะกำลังพูดประโยคนี้ สวี่ตงก็มุ่งความสนใจไปที่โหมวกวนถัง!
โหมวกวนถังที่มีสีหน้าสงบนิ่งอยู่ตลอด ทว่าพอได้ยินคำพูดของโหมวซือฉิงเข้าก็อดหน้าเปลี่ยนสีไม่ได้หันมาจ้องทั้งโหมวซือฉิงและสวี่ตงด้วยสีหน้าเก็บความใไว้ไม่อยู่!
เด็กหนุ่มแต่งตัวธรรมดาสุดๆ คนนี้รู้จริงหรือว่าใครขโมยเสื้อหยกไหมทองไม่แน่ว่าเด็กนี่จะรู้ด้วยว่าเสื้อหยกไหมทองอยู่บนตัวเขาหรืออาจจะไม่รู้ว่าเสื้อหยกไหมทองอยู่กับเขา แค่รู้ตัวคนขโมยและจับตัวมาได้ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสุดท้ายแล้วก็จะสาวมาถึงเขา!
โหมวกวนถังกำลังร้อนรนถึงขั้นอยากพุ่งตัวออกไปบอกให้คนคนนั้นรีบออกไปจากโรงแรม!
โหมวซือฉิงนิ่งอึ้ง เธอไม่คิดว่าเด็กผู้ชายที่ดู ‘ยาจก’ คนนี้จะกล้าย้อนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำเอาเธออับอายมากทว่าตอนนี้ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะอายหรือไม่ ทุกคนล้วนสนใจว่า ‘ใครขโมย’ ‘ใครเอาเสื้อหยกไหมทองไป’ ต่างหาก! อันที่จริงโหมวซือฉิงก็ไม่ใช่ผู้หญิงเอาแต่ใจหยาบคายไร้เหตุผลแค่บังเอิญปะหน้ากับสวี่ตงตอนที่กำลังอารมณ์ไม่ดีสวี่ตงจึงกลายเป็กระสอบทรายของเธอไปเสียอย่างนั้น
“ได้ นายพูดมาสิใครขโมยเสื้อหยกไหมทองไป!” โหมวซือฉิงปล่อยคอเสื้อที่ ‘ขยำ’ ไว้ แล้วถามพลางถอยออกไปหนึ่งก้าว พร้อมคลายสีหน้าลง
สวี่ตงเห็นโหมวกวนถังที่แอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพลางย่องออกไปเงียบๆก็รีบสาวเท้าไปข้างหน้าก้าวหนึ่งเพื่อขวางโหมวกวนถังไว้ “คุณอย่าเพิ่งไป!”
โหมวกวนถังเห็นสวี่ตงเข้ามาขวางทางก็หน้าเปลี่ยนสีทันทีในเมื่ออีกฝ่ายกล้าหยุดเขาก็หมายความว่ารู้เื่คนขโมยเสื้อหยกไหมทองและรู้ว่ามันอยู่บนตัวเขา นาทีนี้หากไม่วิ่งหนีก็มีแต่จะ ‘ตกนรก’ เพราะถูกเปิดโปง!
ถึงอย่างไรฐานะของโหมวกวนถังก็ไม่ธรรมดา ประสบการณ์ก็มีมากมาย แม้จะรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงแต่เมื่อเผชิญหน้ากับ ‘เด็กกะโปโล’ อย่างสวี่ตงเขาก็ยังสงบลงได้ในพริบตา แล้วตะคอกถามด้วยสีหน้าดำทะมึน “แกเป็ตัวอะไรถึงกล้ามาขวางทางฉัน!”
สวี่ตงทำหน้าไร้อารมณ์ จ้องมองโหมวกวนถังก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ผมไม่ได้เป็ตัวอะไร แล้วผมก็ไม่ได้ขวางทางคุณด้วยผมแค่อยากพูดอะไรนิดหน่อย ความรู้สึกเวลาเสื้อหยกไหมทองอยู่บนตัวมีอะไรต่างจากเดิมไหมครับ”
โหมวกวนถังเห็นสวี่ตงกระชากหางตนออกมาอย่างไม่อ้อมค้อมทั้งยังไม่ใช่ในที่ลับ เขาจึงตัวสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่ได้ท่ามกลางสายตาของทุกคน!
หากคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่คนสำคัญเขาก็ไม่กลัวหรอกแค่จ่ายเงินสักหน่อยก็ซื้อตัวได้แล้ว แต่แทบทุกคนที่อยู่ที่นี่ ณเวลานี้ไม่ใช่คนที่เขาจะเอาเงินฟาดหัวได้ โหมวหย่วนซาน โหมวซือฉิง หลงชิวเซิงนี่มันกำลังฆ่าเขาชัดๆ !
ที่สำคัญคือเด็กที่กำลังเปิดเผยความจริงตรงหน้าไม่ได้ใช้วิธี ‘แบล็กเมล’ เขา หากเป็การแบล็กเมล อย่างมากแค่จ่ายไม่กี่ล้านเื่ก็จบแต่เ้าเด็กนี่ไม่ให้โอกาสเขาเลยด้วยซ้ำ เ้าโง่นี่!
อย่างไรก็ตามโหมวกวนถังไม่มีเวลาเยาะเย้ยสวี่ตงว่าเป็เ้าโง่หรือไม่เมื่อเห็นสายตาคนหกเจ็ดคนในห้องของขวัญจับจ้องมาที่ตนก็พลันเหงื่อไหลเป็น้ำก่อนจะฝืนฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “ลุงใหญ่ อาหลงซือฉิง เด็กคนนี้…เด็กคนนี้ล้อเล้นเก่งจริงๆ …”
โหมวหย่วนซานและโหมวซือฉิงสองปู่หลานคิดจริงๆ ว่าสวี่ตงพูดจาเหลวไหลมีเพียงหลงชิวเซิงที่ตกตะลึงและคิดว่าเป็เื่จริง ด้วยรู้ว่าสวี่ตงมีทักษะการประเมินที่ทำให้ผู้คนยากจะเชื่อได้เื่ตรงหน้าก็ไม่ใช่เื่เล่นๆ ถึงอย่างไรโหมวกวนถังก็เป็ลูกชายของน้องชายแท้ๆของโหมวหย่วนซาน หรือก็คือเป็หลานแท้ๆ จึงยากที่จะเชื่อว่าเสื้อหยกไหมทองอยู่บนตัวเขา!ทว่าหลงชิวเซิงเชื่อสวี่ตง จึงออกหน้าพูดแทนสวี่ตง “กวนถังล้อเล่นหรือไม่เธอถอดเสื้อออกก็รู้!”
โหมวกวนถังหน้าซีด แต่ยังพูดเสียงแข็ง “อาหลง ผมถอดหรือไม่ถอดมันไม่สำคัญหรอกครับ ที่สำคัญคือผมจะทนให้เื่นี้มาทำให้ชื่อเสียงหน้าตาของผมแปดเปื้อนได้ยังไงถ้าวันนี้ผมถอดเสื้อ พรุ่งนี้ผมยังจะมีหน้าอยู่ในเมืองถงเฉิงได้อีกเหรอครับ”
ตอนแรกหลงชิวเซิงเพียงเชื่อมั่นในตัวสวี่ตง แต่พอเห็นโหมวกวนถังเป็เหมือนวัวสันหลังหวะแต่ยังปากแข็งก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาต้องเกี่ยวข้องกับการโจรกรรมครั้งนี้อย่างแน่นอนจึงกล่าวเสียงเย็น“งั้นก็ได้ เธอ้ารักษาหน้าฉันก็จะให้เธอเธอถอดเสื้อพิสูจน์ความจริงสิ หากเสื้อหยกไหมทองไม่ได้อยู่ที่เธอฉันจะเป็ตัวแทนแถลงกับสื่อของเมืองถงเฉิงให้เธอเองแล้วก็จะจัดการสวี่ตงให้เธอด้วย!“
โหมวกวนถังกำฟางเส้นสุดท้ายอย่าง ‘หน้าตา’ ไว้ไม่ปล่อย ทว่าคำพูดของหลงชิวเซิงกลับทำลายฟางเส้นนี้เสียย่อยยับใบหน้าเดี๋ยวเทาเดี๋ยวขาว ลืมตัวไปชั่วขณะ หันไปจ้องสวี่ตงอย่างมาดร้ายอยากจะกินเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
โหมวหย่วนซานเห็นสีหน้าหลานชายก็พอจะเข้าใจบ้างแล้ว บางทีหลานชายอาจจะเกี่ยวข้องกับการโจรกรรมจริงๆก็พลันหัวเสียจนหน้าตาบูดบึ้งขั้นสุด!
โหมวซือฉิงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอาเล็กคนนี้มาั้แ่เด็กจึงยากจะเชื่อแต่เห็นสีหน้าเขาแล้วก็ยากจะอธิบายได้ เธอเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คุณอาเล็ก บอกหนูสิว่าอาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเื่นี้อาถอดเสื้อให้พวกเขาดูสิ หนูไม่เชื่อหรอกว่าอาจะเกี่ยวข้องกับเื่นี้!”
โหมวกวนถังอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกเขาอยากพูดว่าตนไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้เลยสักนิด ทว่าเขากล้าถอดเสื้อไหมล่ะเวลานี้เกรงว่าไม่ถอดเสื้อก็ไม่หลุดข้อกล่าวหาความจริงเปิดเผยเป็สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้จะปากแข็งต่อไปก็ไร้ประโยชน์!
โหมวกวนจิ่งยืนหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้งโดยไม่พูดอะไรั้แ่ต้นจนจบเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องมีสีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว แต่ไม่โต้แย้งอะไรอีกเขาจึงแค่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อตัวนอกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง‘แควก’ เสื้อตัวนอกของโหมวกวนถังฉีกขาดไปกว่าครึ่งในทันทีเผยให้เห็นแสงสีทองระยิบระยับ เสื้อหยกไหมทองเผยโฉมออกมาเกินกว่าครึ่ง!
ต่อให้คำพูดหนักแน่นเพียงใดก็ไม่ชัดเท่าการพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง!
เสื้อหยกไหมทองปรากฏออกมาแล้ว ไม่ต้องให้สวี่ตงพูดอะไรโหมวกวนถังหน้าซีดเผือดยืนตัวแข็งราวกับรูปปั้นอยู่ที่เดิม!
“เป็แกจริงๆ ด้วย!” โหมวกวนจิ่งแค่นเสียงเย็นเยียบจ้องโหมวกวนถัง แต่กลับถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวพลางเอามือไพล่หลัง
โหมวซือฉิงตะลึงงันไปพักหนึ่งก่อนจะโพล่งถาม “คุณอาเล็ก ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมอาถึงต้องทำแบบนี้”
“ทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้น่ะเหรอ”
โหมวกวนถังโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าประหนึ่งคนที่ไม่มีอะไรจะเสียพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เธอถามว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้เหรอธุรกิจของตระกูลโหมวทุกอย่างล้วนตกเป็ของพ่อเธอคนเดียวฉันกับพ่อของฉันได้แต่หดหางไว้หว่างขามาตลอด ความทุกข์เป็ของเราความสุขเป็ของพวกเธอ เธอถามว่าทำไมฉันต้องทำแบบนี้งั้นเหรอเธอยังจะถามว่าฉันทำไปทำไมอีกเหรอ ก็ฉันไม่ยอมไงเล่า ฉันไม่ยอม!”
โหมวซือฉิงพูดไม่ออก เบนสายตาไปมองโหมวกวนจิ่งพ่อของเธอ
โหมวกวนจิ่งเงียบอยู่นานถึงเอ่ยปากว่า “กวนถัง แกบอกมาตามตรง ฉันปฏิบัติกับแกยังไง แล้วธุรกิจของตระกูลเราตอนที่พ่อฉันส่งต่อมาให้ฉันก็ไม่ได้ดีอะไรมากเป็ฉันที่ทำให้มันมาถึงวันนี้เองกับมือ แกจะมาพูดแบบนี้ได้ยังไง อีกอย่าง…”
พูดถึงตรงนี้โหมวกวนจิ่งก็ถอนหายใจอีกรอบ “อีกอย่างนะกวนถัง แกเป็ลูกพี่ลูกน้องของฉัน พ่อแกก็เป็อารองของฉันแก้าอะไร จะบ้านหรือเงินทองฉันก็ให้ได้ทั้งนั้น ทำไมแกต้องใช้วิธีนี้ด้วย”
โหมวกวนถังหัวเราะเยาะน้ำเสียงเ็า “แกสวมรองเท้าก็เลยไม่รับรู้ความเหน็บหนาวของคนเท้าเปล่าฉันไม่เคยขอความช่วยเหลือจากแกก็เพราะฉันต้องคอยก้มหัวให้แกอยู่ไม่ใช่หรือไงลูกพี่โหมวอย่างแกมีคนล้อมหน้าล้อมหลัง มีใครเคยสนใจคนที่อยู่ในมุมมืดอย่างฉันบ้างชะตาชีวิตไม่เหมือนกันจะพูดมากไปทำไม เสื้อหยกไหมทองฉันเป็คนขโมยเองจะฆ่าจะแกงก็ตามใจพวกแก ฉันโหมวกวนถัง หากหนีความผิดย่อมไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
หลงชิวเซิงได้ยินโหมวกวนถังทำผิดแต่ไม่คิดแก้ไขก็แค่นเสียงเหอะแต่เขากลับรามือถอยออกมา นี่เป็เื่ภายในของโหมวหย่วนซานเขาไม่อยากสอดมือเข้าไปยุ่ง
โหมวหย่วนซานที่ทำหน้านิ่งขรึมมาตลอดพลันเอ่ยแทรกเสียงเย็น “ใช้ไม่ได้!”
ไม่รู้เหมือนกันว่าประโยคเมื่อครู่นั้นพูดกับใครหลังจากพูดจบโหมวหย่วนซานก็หันไปฝืนยิ้มพูดกับคนอื่นๆ “เ้าสาม แล้วก็สหายทุกท่าน เื่วันนี้ให้จบแค่นี้เถอะหวังว่าทุกคนจะช่วยเก็บเป็ความลับ วันหน้าฉันจะเลี้ยงขอบคุณทุกคนอีกครั้งวันนี้ก็ขอเชิญทุกคนฉลองกินดื่มในวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบห้าปีของฉันกันนะ อืมออกไปดื่มกันเถอะ วันนี้ฉันขอโยนเื่เก่าๆ ทิ้งไว้ที่นี่แล้วกัน ไม่เมาไม่เลิก!”
ต่อให้สวี่ตงไม่เคยเจอเื่แบบนี้แต่เขาก็รู้ว่าโหมวหย่วนซานไม่้าสาวความเื่ที่โหมวกวนถังขโมยเสื้อหยกไหมทองอีกและย่อมไม่แจ้งต่อเ้าหน้าที่ถึงอย่างไรโหมวกวนถังก็เป็หลานแท้ๆ เื่อื้อฉาวในครอบครัวไม่ควรนำออกสู่ภายนอกในเมื่อทั้งโหมวหย่วนซานและโหมวกวนจิ่งไม่คิดจะสืบสาวเื่ราวต่อเขาก็ไม่จำเป็ต้องบอกว่าข้างนอกยังมี ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’อีกคน
โหมวหย่วนซานลากหลงชิวเซิงออกไป ดูท่าทางคงอยากจะไม่เมาไม่เลิกจริงๆหลงชิวเซิงได้แต่ยิ้มแหยตามเขาไป ดูออกว่าโหมวหย่วนซานกำลังฝืนยิ้มแต่ในใจยังเ็ปกับเื่โหมวกวนถัง!
หนิวเซี่ยงตงรู้สึกเหมือนได้ดูคนนั่งรถไฟเหาะ รู้สึกตึงเครียดไปหมดหลงชิวเซิงหันกลับมาเรียกแล้วเขาก็เดินออกไปยังห้องโถง
สวี่ตงแอบถอนหายใจ และคิดว่าจะออกไปรับลมที่ระเบียงนอกห้องโถงอีกครั้งชมดอกไม้ผ่อนคลายอารมณ์สักหน่อย
ทว่าเขาเพิ่งเดินได้ก้าวเดียวก็ถูกคว้าข้อมือไว้เป็โหมวซือฉิงที่จับมันไว้แน่นก่อนจะลากเขาออกไปด้านนอกเดินไปก็กระซิบข้างหูเขาว่า “ตามฉันมาฉันมีเื่จะคุยด้วย!”
สวี่ตงขัดขืนแต่ก็ไม่รอด อย่าเห็นว่าภายนอกโหมวซือฉิงดูเหมือน ‘ผู้หญิงอ่อนแอ’ ที่บอบบางอ้อนแอ้น น้ำหนักมือของเธอไม่เบาเลยทีเดียวใครว่าตำรวจหญิงสวยๆ เป็แค่แจกันดอกไม้กัน
โหมวซือฉิง ‘ลาก’ สวี่ตงไปยังห้องแต่งตัวเล็กๆอีกห้อง เตะประตูเข้าไปแล้วก็ล็อกอย่างแ่า ก่อนจะผละมือที่จับข้อมือสวี่ตงออกแล้วผลักสวี่ตงเข้าไปนั่งอยู่ในตู้เสื้อผ้า
“นายบอกฉันมาตามตรง รู้ได้ยังไงว่าอาเล็กของฉันเป็คนขโมยเสื้อหยกไหมทอง นายวางแผนไว้ใช่ไหมหรือนายร่วมมือกับเขา มีเื่ที่ฉันไม่รู้อีกใช่ไหม”
923
