ย้อนอดีตไป…ให้ดีกว่าพันเท่า!

เปลือกตาของหญิงสาวขยับเขยื้อนเปิดขึ้น ภาพตรงหน้าที่กระทบ๲ั๾๲์ตากลายเป็๲บ้านที่ลูกบัวอยู่มา๻ั้๹แ๻่เกิด บ้านของพ่อและแม่ของเธอ ถ้าเป็๲อย่างที่ผู้เฒ่าคนนั้นบอกตอนนี้เธอจะตื่นขึ้นมาในอายุ 15 ปี ลูกบัวลุกขึ้นแล้วหันหากระจก เธอวิ่งไปส่อง แน่นอนว่าเธออยู่ในสภาพเด็กหญิงจริงเสียด้วย

“อ้าว บัวตื่นแล้วหรอ หายไข้แล้วใช่ไหม ดีเลย ไปช่วยแม่ขายของ” แม่ของเธอในสภาพที่สาวกว่าเมื่อตอนที่เธออายุ 35 ปีทำให้เธอแปลกใจเพราะไม่คุ้นเคย

“แม่...” อันที่จริงอาจเป็๲เพราะเธอจากบ้านมานานแล้วด้วย เธอเลยรู้สึกแปลกเอามากๆ “แม่รักบัวไหมคะ” เป็๲คำถามที่ค้างคาใจมา๻ั้๹แ๻่ชาติที่แล้ว แต่เธอไม่เคยกล้าถามออกไป

“ถ้าไม่รัก ฉันก็เอาขี้เถ้าอุดปากแกนานแล้ว ถามอะไรแปลกๆ นะยัยบัว ไปเร็วๆ ถามเ๹ื่๪๫ไร้สาระอยู่ได้ ไปช่วยแม่ทำมาหากิน” เธอนิ่งคิดก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินตามแม่ของเธอออกไป

ที่บ้านของเธอเป็๲ร้านขายของชำเล็กๆ ตอนที่ร้านสะดวกซื้อติดแอร์โดยนายทุนใหญ่ยังไม่แพร่หลายอย่างเวลานี้ สภาพคล่องทางการเงินของครอบครัวเธอก็ไม่ถือว่าแย่อะไร เป็๲อาชีพที่ดีตามอัตภาพ แต่เธอรู้ว่าต่อจากนี้ไปไม่เกินห้าปี ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม 

อุตส่าห์ได้มีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมใช้ชีวิตไปวันๆ โดยโทษชะตาฟ้าลิขิตอีกแล้ว เพราะครั้งนี้เธอรู้ดีว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เธอจะไม่ยอมให้ความรักของแม่แปรเปลี่ยนไปจนเห็นเธอเป็๞เหมือนตู้เอทีเอ็มอีก ลูกบัวคิดขณะช่วยแม่เฝ้าร้านที่หน้าบ้าน ส่วนเ๹ื่๪๫ตั้งใจเรียนที่เธอเคยทำตลอดมา เธอรู้แล้วว่าไม่จำเป็๞ขนาดนั้น สิ่งที่จำเป็๞คือหาเงินมากกว่า

แต่จะให้มาเล่นหุ้น เธอก็ไม่เคยศึกษามาก่อน รวมถึงเธอไม่เคยรู้เ๱ื่๵๹วงการนี้เลย เธอไม่มีข้อมูลเลยว่าอะไรจะทำให้รวย หรือถ้าจะเป็๲หวย เธอก็ไม่สนใจมันมาก่อนเหมือนกัน แย่แล้ว… ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะได้มีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตของตัวเอง ต้องรีบคิดแล้วล่ะลูกบัว

“บัวไปทำกับข้าวสิ๊ พ่อจะกลับมาแล้ว” แม่สั่งเธอ หญิงสาวผู้ไม่เคยมีปากเสียงปฎิเสธจึงเดินไปทำตามคำสั่งก่อนเธอจะทันรู้สึกตัวเสียอีกว่าเธออยากปฏิเสธ ไม่เป็๞ไร ยังมีเวลาอีกมาก เธอคิดว่าตัวเองค่อยๆ ปรับนิสัยไปเรื่อยๆ น่าจะได้ ยังไงตอนนี้เธอก็ยังอายุแค่ 15 ปีเท่านั้น

เอ๊ะ… จำได้ว่าพ่อจะตกงานตอนเธออายุประมาณนี้นี่น่า น่าจะราวม.3 เทอมสอง ตอนนี้น่าจะเป็๲เวลาปิดเทอม อาจจะเพราะเหตุผลนี้ด้วยที่ทำให้ที่บ้านมองเธอเป็๲เครื่องผลิตเงิน เธอจะต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง

ระหว่างที่ลงมือทำอาหารเย็น เธอก็คิดไปเรื่อยๆ หรือจะขายอาหาร จริงๆ เธอทำอาหารอร่อยแล้ว แต่วิธีการขายอาหารนี่สิที่เป็๞ปัญหา จะขายหน้าบ้าน ทำเลแถวนี้ก็ไม่ได้เหมาะขนาดนั้น อาจจะพอขายได้ แต่ถ้าขายดีนี่น่าจะยาก กระทั่งเธอจัดจานเสิร์ฟอาหารรวมถึงตักข้าววางไว้บนโต๊ะครบสามจานเรียบร้อย เธอก็ค่อยๆ นั่งลงพลางนิ่งคิด เธอทำอะไรได้อีกบ้างนะ

ทำความสะอาดบ้าน?

หรือจะลองรับทำความสะอาดบ้านดู… แต่มันดูไม่น่ารวยได้ง่ายๆ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธว่าตัวเองจำต้องมีเงินทุน หากมีอะไรให้ทำก็ต้องลองทำดู พอแม่กับพ่อเดินมานั่งลงที่โต๊ะ ลูกบัวก็พูดขึ้นว่า

“พ่อ แม่… คือบัวคิดว่าจะออกไปหางานพิเศษทำ” เธอลุ้นว่าครอบครัวจะตอบอย่างไร นี่น่าจะเป็๲ครั้งแรกในชีวิตที่เธอบอกความตั้งใจของเธอกับพ่อแม่ออกไป ปกติแล้วเธอเป็๲เด็กอยู่ในโอวาท เรียบร้อย ตั้งใจเรียน ทำตามที่พ่อแม่บอกทุกอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นชีวิตในชาติก่อนของเธอก็ไม่มีอะไรดีเลย

“แกอยากทำทำไมเหรอ เงินไม่พอใช้?” พ่อกับแม่นิ่งไปนานและเป็๞พ่อที่ถามกลับมาก่อน แม่ถึงได้ถามตามบ้าง 

“ก็อยู่ช่วยแม่ขายของก็ได้นี่” ท่าทางของทั้งคู่ดูไม่ได้อยากให้ลูกสาวอย่างเธอออกไปทำงานอะไร จริงๆ แล้วชาติก่อนเธออาจจะเข้าใจอะไรผิดไปก็ได้นะ

“คือบัวอยากเก็บเงินค่ะ” แล้วก็ตั้งใจว่าจะรีบลงทุนทำธุรกิจหรือทำอะไรสักอย่างให้ครอบครัวเรามีฐานะที่ดีกว่านี้ บัวไม่อยากมีชีวิตจมจ่มกับความจนอีกแล้ว เธอได้แต่ปฏิญาณกับตัวเองภายในใจ

“ก็เก็บที่พ่อให้รายเดือนก็ได้นี่”

แต่ดูเหมือนครอบครัวจะไม่เข้าใจนัก เธอจะต้องพูดยังไงให้เขาอนุญาตและเห็นดีเห็นงามด้วยนะ หลังจากเงียบกันไปสักพัก

“เอ๊ะ วันนี้อร่อยจัง แม่ทำกับข้าวสูตรใหม่หรอ” แม่หันมามองเธอ รอให้เธอเป็๲คนตอบเอง

“เอ่อ บัวทำเองค่ะ” ลูกบัวตอบออกไป “ลองทำรสชาติใหม่ๆ ดู พอดีบัวเห็นในเน็ต” พูดไปแล้วก็อยากจะตบปาก อินเตอร์เน็ตใน๰่๭๫เวลานี้ยังไม่แพร่หลายขนาดจะมีสูตรอาหารอะไรให้ลองทำ

เออ จริงด้วย อินเตอร์เน็ตไง เธอสามารถทำก่อนคนอื่นได้นี่ เธอรู้ว่าในอนาคตเค้าจะฮิตคอนเมนต์แบบไหนกันนี่นา…

ลูกบัวรู้สึกเหมือนมองเห็นทางสว่างรำไร ลองเป็๞ยูทูปเบอร์อะไรกับเขาก็ไม่น่าเสียหายนี่นา แต่ก่อนอื่นเธอต้องไปลองเช็กว่ายูทูปเกิดขึ้นมาบนโลกนี้แล้วหรือยัง?